Poprosimy o trzy tequile. A właściwie cztery.
Bre.
- Chcesz mi zabrać kieliszek? - Wiesz…
Jesteś zła, nie powinnaś pić.
Masz rację.
Bre? Możemy pogadać?
Jasne.
Zjem ten zimny stek,
żeby przygotować żołądek na tequilę.
Nie najlepiej zaczęłyśmy znajomość. Z mojej winy.
Chcę przeprosić, bo niepotrzebnie na ciebie naskoczyłam.
Naprawdę jest mi przykro, że wyraziłam takie opinie.
Chciałabym zacząć naszą znajomość od zera,
żeby zobaczyć, czy możemy żyć w dobrych relacjach.
Więc jaki jest powód twoich przeprosin?
Mama mawia: „Jeśli nie masz nic miłego do powiedzenia, milcz”.
Wiele razy nie miałam nic miłego do powiedzenia, lecz coś mówiłam.
Chcę, żebyś wiedziała,
że nie musisz się martwić, czy nadal z kimś rozmawiam na ten temat.
To obejmuje wiele kwestii.
Oglądałam nieruchomość z Amanzą.
Amanza, która zawsze próbuje wszystkich wspierać,
powiedziała, że czujesz się jak rzeczniczka,
że mówisz tylko to, czego inni mi nie mówią.
Chcę wiedzieć, czy mnie obgadują.
Myślisz, że teraz cię ktoś obgaduje?
Z tego, co mówiła Amanza, wynikało…
- Kto cię obgaduje? - Nie powiedziała.
Powiedziałam, że Chelsea czuje się rzeczniczką,
że jedyna miała odwagę mówić o tym głośno. Bre spytała, kto jeszcze tak myśli.
A ty wiesz kto?
Wiem, co powiedziała mi Chelsea na przyjęciu urodzinowym.
Powiedziała kto?
Mówiła, że inni mówią i myślą…
Więc to może być ktokolwiek.
Mówiłam tylko to, co wszyscy myśleli.
Powiedzieli ci to osobiście?
Wszyscy oprócz Mary
mówili coś o tej sytuacji.
Gdy zobaczyłam, że Emma i Chrishell wchodzą z nią w tak bliskie relacje,
pomyślałam: „Oby miały szczere intencje”.
Stałam się „tą złą”, bo powiedziałam coś, co myśleli wszyscy.
To przeszłość.
Dziś nikt jej nie osądza,
ale zanim ją poznałyśmy…
Wszyscy to komentowali.
Powiem tylko,
że kiedy przyszłaś do biura,
poznały cię
i na tej podstawie zaczęły wyrabiać sobie zdanie.
I teraz nikt mnie nie obgaduje?
Nic takiego nie słyszałam.
Nawet się dziwiłam: „To wy ją lubicie?
Super”.
Czułam się trochę znużona,
bo czułam,
że jeśli coś powiedzą,
to, co ja mówię, nie wyda się takie wredne.
Myślałam: „Wszystkie zmieniłyście śpiewkę.
Dzięki, że mnie tu porzuciłyście. Myślałam, że myślimy podobnie”.
Moje pytanie brzmi, czy nadal masz to samo zdanie.
O twojej sytuacji?
- Czasem nie zgadzam się z przyjaciółmi. - Nie proszę o to.
Chcesz powiedzieć, że mam zmienić zdanie, żebyśmy mogły…
Nie.
Więc co?
Nie wiem, czy mogę o tym zapomnieć, bo ty chyba naprawdę tak myślałaś.
Nie próbuję zaprzeczać, że coś mówiłam.
Bo mówiłam.
I przepraszam.
Doceniam przeprosiny.
Trudno mi przyjaźnić się z kimś,
kto wypowiada się tak kategorycznie na mój temat.
Nie wiem, czy jestem w stanie puścić to w niepamięć.
Chcę wam coś pokazać.
To coś ekscytującego.
O rany!
Oto nowe biuro.
- Niesamowite! - Jest ogromne!
Jest tak jasno!
Dziesięć lat temu otworzyliśmy biuro obok.
Nie sądziliśmy, że odniesiemy taki sukces.
Moglibyśmy tam zostać na kolejne lata, ale wy chciałyście
czegoś większego, lepszego, więc wam to dajemy.
Liczymy, że wy też nam coś dacie.
Podoba mi się, że Jason obarcza nas odpowiedzialnością za to,
by mógł zapłacić za swoje zabawki.
To ciężkie czasy. Wymagamy od was jeszcze więcej, by zbilansować koszty.
Powiem wam, co robimy w biurze.
To będzie najlepsze biuro w kraju. Nie tylko w branży nieruchomości.
Nie będzie tak fajnego biura jak to.
Co najważniejsze,
tu, gdzie stoję, będzie ogromny bar.
To nie jest najważniejsze.
Na ścianie alkohole.
Czynne od 18.
- Lub gdy sprzedamy dom. - Zamiast dzwonić, pijemy.
Niech będzie.
Ta ściana jest super.
Na całej ścianie będą telewizory Samsunga w obramowaniach.
Wielkie, niesamowite żyrandole.
Nawet ten słup ogłoszeniowy będzie miał szalony design.
Wokół niego będzie ławka.
Tam będzie stół bilardowy.
- Będzie shuffleboard, automaty do gry… - Co?
- Szafa grająca. - Odzyskamy pieniądze z ćwierćdolarówek.
W rogu będzie też stanowisko dla didżejów.
To jest tak przesadzone, że trudno to pojąć.
Ja bym takich atrakcji w biurze nie dodawała.
Nie wiem, czy ktoś będzie pracował.
W biurze trzeba pracować, a nie się bawić.
Zawsze miał mały kompleks Napoleona.
Co najważniejsze, jest tu miejsce na 16 biurek.
Teraz jest nas dziesięcioro, czyli pojawią się nowe miejsca.
Będzie więcej ludzi.
Kiedy skończycie?
- Niedługo. - Choć na to nie wygląda.
Mam nadzieję, że się cieszycie.
Inne firmy nie wydają forsy na swoich agentów.
Wszyscy łączą biura,
zwalniają pracowników.
Sytuacja jest ciężka.
Proszę was, żebyście zwiększyły obroty i pracowały dwa razy ciężej.
Z powodu wysokich stóp procentowych, podatku od rezydencji,
ograniczeń dotyczących zabudowy w Hills,
z powodu 30% spadku obrotów w dziale domów luksusowych…
Przepraszam!
Więc to nie pora, by prosić o wyższą prowizję?
To właśnie robimy.
Nasza prowizja będzie jeszcze niższa!
Chciałbym też, żebyście ucieszyły się z nowej siedziby.
Naprawdę się cieszymy, ale to spora presja.
Myślimy o tym, jak wysoko zawieszasz nam poprzeczkę.
Hej, skarbie!
Jeśli się nie wyrobimy na czas, miejcie pretensje do niego.
Chciałam, żeby Romain zmierzył,
czy jest tu miejsce na mały pokój dziecięcy
dla Heather, mnie, Bre…
- Tak. - Mary!
Nie.
- Nie zrozumiałeś? - Coś ci umknęło.
Nie zrozumiał. Ona zrozumiała.
- Chwila… - Co?
Chwilę to trwało.
Już skapowałeś?
Cholera!
Nie jesteśmy zbyt bystrzy.
Trzeba zadzwonić!
Dzięki, że nam powiedzieliście.
Sądziliśmy, że mamy ważną wiadomość, ale…
Jesteś gwiazdą dnia, Mary!
Przepraszam!
- Wszyscy się cieszymy. - Dzięki!
Jason, widzę, że dzieci sprawiają ci ogromną radość.
- Dwa mrożone wina. - Cudownie.
- Cześć! - Patrzcie, kogo przywiało.
O co chodzi? Mam zdjąć rękawiczki?
Dowiedziałam się, że nasza rozmowa z urodzin została przekazana Bre.
Bre była bardzo zdenerwowana,
bo myślała, że ludzie wciąż ją obgadują,
co nie jest prawdą.
Nie mówiłam, że wciąż ją obgadują.
Powiedziałam Bre o naszej rozmowie po to,
żeby nieco odwrócić uwagę od ciebie.
- Żeby nie wkurzała się tylko na ciebie… - Lepiej na wszystkich?
Nie.
Rozmawiałam z tobą, bo ci ufałam.
Teraz muszę wyjaśniać innym dziewczynom,
dlaczego jestem ich rzeczniczką, dlaczego mówię, że one coś mówią.
Wygadałaś Bre coś, co dla niej jest bardzo ważne.
Nie sądziłam, że to tajemnica.
Czemu na początku tej afery z Bre
nie miałaś odwagi powiedzieć:
„Bre, nie tylko Chelsea tak uważa”.
- Nawet w Palm Springs… - Do twoich urodzin nie wiedziałam,
że ktoś inny o tym mówi.
- To była dla mnie nowość. - Nie wiedziałaś?
- Nie słyszałam… - To kłamstwo.
- Wiedziałaś, bo… - Gdy patrzę ci w twarz
i mówię, że czegoś nie wiem,
nie mów mi, że, kurwa, kłamię.
Wiedziałaś.
Szukałyśmy w Google informacji o Bre.
Masz halucynacje.
- Nie. - Szukałyśmy w Google?
Skąd znałaś jej sytuację?
Skąd wiedziałam, że Bre ma dziecko z Nickiem Cannonem?
Skąd wiem, że teraz mamy luty?
Wiedziałaś, że inni tak to czują.
Chelsea jest zła, że wykopała sobie dziurę,
z której teraz chce się wyczołgać.
A jednym ze sposobów, by się wydostać,
jest ściągnięcie brudu z innych, żeby mogła stanąć wyżej.
Na to się piszesz, gdy dołączasz do rodziny.
Odkąd dołączyłaś, było wiele dramatów.
Nie musisz czuć się częścią rodziny.
Nie jesteśmy rodziną.
Po pierwsze, wiem, kto jest moją rodziną.
Masz szczęście.
Nie zdobywam rodziny, podpisując kontrakt z Oppenheim Group.
Nie staliście się moją rodziną.
Myślałam, że ci pomagam.
- Wszystko pogorszyłaś. - Miałam inny zamiar.
Chyba nie rozumie konsekwencji swoich działań.
Amanza nienawidzi konfliktów.
Unikając konfliktów
i unikając odpowiedzialności za to, co mówi,
naraża innych na nieprzyjemności.
Wywołuje dramaty, starając się być ponad wszystkim.
Mamy problem ze szczerością w naszym biurze.
Ty zgrywasz kogoś,
kto próbuje wszystkich ze sobą pogodzić.
A potem mówisz: „To pieprzona suka”.
Nigdy nie uważałam się za negocjatorkę.
Nie jestem nią.
Jeśli mam zdanie na dany temat, opowiadam się za którąś ze stron.
Myślę, że chciałaś namieszać. Za dobrze cię znam.
W sytuacji z Nicole nie wiedziałam,
co myślisz.
Mówiłam Nicole, że to ona zaczęła. A innym, by skończyły ją opluwać.
Dla mnie to bardzo szczere.
Uważam, że skaczesz z kwiatka na kwiatek.
W zależności od tego, z kim rozmawiasz, bo Emmie mówisz:
„Może Nicole się myliła”.
Trudno uwierzyć, że wszystko, co ktokolwiek mówi, jest absolutną prawdą.
Inaczej nie byłoby tak łatwo przeskoczyć.
Czasem nie wiem, co o tobie myśleć.
- To proste. - Nie dla mnie.
Nie chcę być w sytuacji,
w której ktoś zaprzecza temu, co ja dobrze wiem.
Więc gdy tu przyszłyśmy,
sądziłaś, że ja chciałam namieszać i wkopać innych.
Czy to, co właśnie powiedziałaś, nie jest tym samym?
A może masz to gdzieś?
Próbuję.
Mało mnie to obchodzi.
Naprawdę.
Ta rozmowa uwypukliła parę spraw, o których być może nie wiedziałaś.
I wiesz co?
Gdy ktoś o coś pyta, nie udzielaj wymijających odpowiedzi.
Mów wszystko albo nic. To ułatwia życie.
- Serio? - Tak.
- Jak ci się układa z Bre? - Nie wtrącaj się.
Może ty też się nie wtrącaj.
Nie zajmuję się sprawami innych. Tylko swoimi.
Nie sądzę.
Cześć.
- Cześć. - O rany.
Kochana jesteś.
Przynoszę kosze pełne koców.
Co to ma być?
- Różowe! - Kapcie są mięciutkie.
Dowiedziałam się, że muszę przejść operację.
Mam ogromną torbiel na jajniku.
Jeśli pęknie, mogę stracić całą macicę.
Urocze.
I ten kosz jest piękny.
- Skąd go wytrzasnęłaś? - Możesz tam trzymać rzeczy Gracie.
- Malinowa. - Możemy ją zapalić.
Widzę twój tyłek.
Przepraszam!
Próbowałam zapalić świeczkę, ale się nie udało.
Dobra. W środku jest kartka.
Co za przyjaciółka!
„Bardzo cię kocham
i zawsze będę przy tobie we wszystkich sytuacjach,
aż będziemy babciami mieszkającymi razem w domu starców
i będziemy popijały wino.
Kocham cię. Szalona przyjaciółka”.
Kocham cię.
To urocze. Bardzo mnie rozbawiło.
Rano się przestraszyłam, bo obudziłam się, a wokół wszystko było mokre.
Zadzwoniłam do lekarki.
Powiedziała, że torbiel zaburza pracę całego organizmu.
- Przez to moje hormony szaleją. - Oczywiście.
Szybciej się denerwuję.
Jestem drażliwa i wściekam się na ludzi.
Nie jestem sobą.
Mam wrażenie, że wiele oczekuję…
Nie wiem.
Sama na siebie wywieram presję,
próbując wszystko robić idealnie.
To trudna sytuacja.
Zmagam się z różnymi stresami.
Codziennie zdarza się, że jestem zawiedziona tym,
w jaki sposób na coś zareagowałam.
Nie chcę się wściekać na innych.
Czasem kiedy…
Nieważne.
Kiedy wybucham, myślę: „Kurwa”.
Zawsze tli mi się w głowie…
Nie dam rady.
Co?
Chcę, żeby rodzice byli ze mnie dumni.
- Przepraszam. Nie chcę płakać. - Nie!
Nie martw się.
Przepraszam.
Przykryjemy się razem kocem.
Oni są z ciebie dumni.
Jestem zestresowana.
Jasne.
Na pewno są z ciebie dumni.
Oddałabym wszystko, żeby mieć córkę taką jak ty.
Ostatni raz byłam w szpitalu…
gdy zmarła moja mama, więc kłopoty zdrowotne
przesuwają wszystko na dalszy plan.
Nie mam rodziców.
Tyle się wydarzyło, odkąd odeszli.
Chciałabym zobaczyć,
co by powiedzieli, co by o tym sądzili.
Nawet przez chwilę w to nie wątp. Nie mogłabyś być lepszą osobą.
To nieprawda.
Tak się zastanawiam.
Twoi rodzice patrzą z góry i są dumni z tego, co osiągnęłaś,
z tego, jaką jesteś kobietą.
Nie wiem.
Nie mogę przestać myśleć, że moja rodzina byłaby mną rozczarowana.
Przepraszam.
Teraz przejedziemy do psa z głową w dół.
Na wydechu w dół.
Implanty mi pękną.
Łokcie przy żebrach.
Czuję, że pękną!
Zaczyna się.
W górę. Podwińcie miednicę.
To rozluźni dolną część pleców.
Rozluźni też skórę na mojej twarzy.
Coś odpadnie!
Botox mi przestaje działać!
Ręce w górę. Zegnijcie kolano.
Wydech, wojownik dwa.
Zawsze lubiłam jogę, ale odkąd jestem w ciąży,
chcę dbać o swój stan fizyczny i psychiczny.
Ta prywatna sesja z Amanzą jest właśnie tym, czego potrzebuję.
Połączcie palce stóp.
W nowym biurze powinna być sala do jogi.
To jedyne, o czym zapomniał.
Myślisz, że się stresuje tym, ile forsy wydaje?
Chyba nie.
Nigdy nie przestrzegał zasad. Zawsze mu się udaje, ale…
Czy Jason kogoś słucha?
Namaste.
- Namaste. - Namaste.
Za pokój w biurze.
Żeby nikt nie wsadzał nosa w nie swoje sprawy.
Cześć!
Jak się masz?
W porządku.
O co chodzi?
Musimy pogadać.
- O rany. O czym? - Mamy mały problem.
Dziękujemy.
To się przyda.
Wczoraj na imprezie
podeszła do mnie Bre, była bardzo zdenerwowana.
Amanza powiedziała jej,
że wypowiadałaś na głos to,
co wszyscy myślą o jej związku.
Miałam na myśli wszystkich z wyjątkiem Mary.
Zanim przyszła do biura,
wszyscy myśleli, że to wyjątkowa sytuacja.
Ja mówiłam o tym najgłośniej, byłam najbardziej szczera.
Amanza też o tym mówiła.
Właśnie!
To jej ostatnio wygarnęłam. Spytałam: „Jakie jest twoje zdanie?”.
To najważniejsze pytanie.
Czy chce się każdemu przypodobać?
Chciałabym tak tryskać szczęściem jak ty.
Ostatnio rozmawiałam z Chelsea.
Jest wkurzona, że powiedziałam Bre,
że czuje się jak rzeczniczka.
Mówiła: „Nie pomogłaś, tylko pogorszyłaś sprawę.
Jesteś intrygantką. Nie wtrącaj się w sprawy innych”.
To było niegrzeczne.
Jesteśmy sobie bliskie.
Ona wie, że nikt nie mówi o Bre.
Mogła wyjaśnić to Bre.
Mogła powiedzieć:
„Można zrozumieć, czemu Chelsea ma takie zdanie”.
Zamiast tego powiedziała:
„Ludzie cię obgadują i nikt ci o tym nie mówi”.
Wydaje mi się, że ona coś mąci.
Czyli mamy wspólny mianownik?
Obie wiemy, że Amanza to intrygantka.
Po prostu plotkuje.
Żeby plotkować, musisz znać fakty.
Nie wiem, co jej umknęło,
ale najwyraźniej czegoś kompletnie nie zrozumiała.
Myślisz, że za bardzo próbuję być mediatorką?
Taka jesteś.
Nie jesteś intrygantką.
Naprawdę chcesz pomagać ludziom. To urocze.
Nie masz złych zamiarów, ale te dziewczyny tworzą
sieć szaleństwa.
- Nie ma z niej wyjścia. - Trudno być przyjaciółką wszystkich.
Ale trudno też nie powiedzieć czegoś, gdy jesteś przyjaciółką wszystkich.
Widzę, jak zmienia zdanie w sprawie Nicole i Chrishell.
- Pogubiłam się. - Po czyjej jest stronie? W co wierzy?
Raz mówi coś złego o Nicole,
a za chwilę…
„Kochana, uwielbiam cię!”
Przeskakuje z kamienia na kamień. Jak żaba.
Hop, hop.
Wolę ryby.
Mówi o wrednych kobietach, zastraszaniu, o tym, że chce być bezstronna,
ale robi to samo co ci, których wytyka palcem.
Czyli jest hipokrytką.
Zabawne, że osoba, która mówi, żebyśmy skończyły gadać bzdury,
jest źródłem tych bzdur.
Ostatni raz próbuję załagodzić konflikt.
Nikt tego nie docenia, nie rozumie, jest to źle interpretowane
i nie przynosi nic dobrego.
Wypisuję się.
To mądre.
Kocham je, ale niech sobie radzą same.
NOWE BIURO O GROUP
- Siema! - Co słychać?
Co tu się dzieje?
Chcę ci coś pokazać.
- Przywieźli podłogę. - Ładna.
Musi poleżeć parę tygodni i się zaaklimatyzować.
Ile za metr kwadratowy?
Jakieś 120 dolarów.
Są trzy długości: 180 cm, 120 cm i 60 cm.
Nie mogę użyć tych 120 i 60,
bo chcę zrobić jodełkę.
- Wykorzystasz tylko co trzecią deskę? - Tak.
Czyli to nie 120 $ za metr kwadratowy, ale 250 $.
Pewnie 200 $ za metr kwadratowy.
Mogłeś wybrać inne drewno.
Ale to mi się bardzo podoba.
To kosztowało prawie 100 tysięcy.
Tyle ile mój nowy range rover.
Ale to centralny element biura.
Nie jest na środku.
Na tym nie możemy oszczędzać.
Wymień jedną rzecz, na której chcesz zaoszczędzić.
Oszczędzam tutaj.
Zamiast kominka gazowego wstawimy specjalny nawilżacz.
Wytwarza parę, która wygląda jak ogień.
To 10 000 $ zamiast 15 000 $.
Dziwny sposób na oszczędności. Jaki mamy teraz budżet?
- Półtora miliona. - Nie chcę tego słyszeć.
To o ponad 50% więcej.
Aby spłacić to biuro,
agenci muszą w tym roku zwiększyć sprzedaż o 80-100 milionów dolarów.
To znacznie więcej niż dotąd.
Dopóki to się nie uda będę się stresował
i, szczerze mówiąc, wkurwiał.
Nie możemy po prostu nie wydać 75 tysięcy na to
i 10 tysięcy na jakiś gówniany kominek?
Próbuję to wszystko załatwić.
Ja to widzę tak: oferta za pięć baniek, druga za pięć i trzecia za osiem.
Tylko po to, żeby zapłacić za te zabawki.
W takim biurze będzie się łatwiej sprzedawać domy.
Brett przesadza.
Podwajałem budżet na każdy swój projekt,
a on zawsze robił je ze mną.
I wiecie co?
Gdy to biuro będzie już wyglądać niewiarygodnie,
ja powiem: „A nie mówiłem?”, a on będzie chciał przypisać sobie zasługi.
Poczekaj na stół bilardowy i bar!
- Ile kosztuje stół bilardowy? - Jakieś 40 tysięcy.
- O Boże. - Będziemy tu grać. Będzie fajnie!
Zaraz ci przyłożę.
Wciąż można to wynająć i zaoszczędzić milion dolarów.
- To wciąż możliwe, prawda? - Nie chcę do tego wracać.
Zaraz stracimy dodatkowe prowizje,
obroty agentów spadły o 50%.
Tracimy kupców różnych branży.
Dlaczego to miejsce jest wolne?
Bo ktoś tu zbankrutował! A my otwieramy trzy biura.
Ponad dwa i pół miliona dolarów. Jak to może być dobry pomysł?
Wiemy, że rynek się odbije. Lepiej rozwijać się teraz.
Będziemy gotowi, kiedy rynek się poprawi.
Inni pośrednicy będą dwa lata za nami. Nie martwię się.
Jesteśmy mądrzejsi od innych. Pokażemy to w nowym biurze.
Wszystko się ułoży. Obiecuję.
Musimy stanowić zespół.
Byliśmy zespołem, a potem zacząłeś robić głupoty.
To nie jest głupie.
Każdy ci powie, że to głupie.
Nie jesteś racjonalny.
Już nie mogę ci zaufać w ciemno.
Siedzę tu codziennie, żeby urządzić biuro,
a ty wpadasz i zaczynasz zrzędzić, ile to kosztuje.
A kto ma to robić? Zawsze robisz, co chcesz!
Więc sam to zaprojektuj!
Mogę zaprojektować to gówno za jedną ósmą ceny.
- Do dzieła. - Mam cię, kurwa, dosyć.
I wydam 100 tysięcy dolarów na sprzęt audiowizualny.
Już wpłaciłem kaucję.
Napisy: Przemysław Rak