Jak tam remont w nowym biurze?
Drogo, ale do przodu.
Jest tam sedes, do którego można wrzucać forsę.
On ciągle to robi.
Czy nie po to jest to nowe biuro?
Zaczynam tak myśleć.
Nie mogę się doczekać nowej łazienki dla dziewczyn.
Właśnie teraz budujemy stanowisko do makijażu.
Poważnie?
Będą dwie umywalki. Jedna w kabinie, druga poza.
Będzie wam wygodniej.
A macie umywalkę w męskiej łazience,
żebyście mogli umyć ręce?
- To było niezłe. - Cześć.
Mam dobrą wiadomość.
Właśnie podpisałam...
Więcej bioder.
Zgadnijcie, co podpisałam!
Chrishell nazywa to dwucyfrówką.
Mulholland?
Tak!
Cieszę się, że Jason powierzył mi tak duże zlecenie.
Zawsze stawiam poprzeczkę wysoko.
Teraz Jason wyznaczył mi cel i się opłaciło.
W ciągu dwóch tygodni dostałam trzy oferty,
w tym jedna całkowicie gotówkowa.
Teraz muszę tylko utrzymać to tempo
i dostać zlecenie równie duże lub większe.
- Dzwoń! - Zadzwonić?
Tak!
Nie musicie mi powtarzać.
Tak!
- Dwucyfrówka, kotku! - Dwucyfrówka!
Ten dzwon był niesamowity!
Typowa Chelsea: hałaśliwa, rozbuchana i irytująca.
- Gratuluję. - Dziękuję, skarbie.
Czemu to się nie podnosi?
Będę sprzedawać domy po dziesięć milionów
i dzwonić na okrągło.
Będę się huśtała.
- Możemy się huśtać na dzwonie? - Można się wspiąć po linie.
Naprawdę?
- Pewnie. - Boże!
Zaczekaj.
Co?!
Jestem następna.
Jaką polisę ubezpieczeniową mamy w biurze?
O rety!
- Boże! - Niemożliwe!
Boże, uważaj!
Nic mu nie będzie.
Po to tu jestem!
Też chcę się wspiąć.
Koniec wspinaczki.
W życiu tego nie zrobię.
- Masz jaśniejsze włosy. - Bo rozjaśniałam!
- Widać. - I się opaliłam.
Rzeczywiście.
Nie pochwalicie mojej opalenizny?
Oboje wróciliście z Cabo. Widzieliście się tam?
Nie.
- Niedługo znów jedziemy. - Serio?
Chcecie wyskoczyć na weekend?
Serio?
Żadna z was nie widziała nowego biura.
Tylko na fotkach.
- To zaproszenie? - Będziemy pracować.
Odwiedzicie nas.
Chętnie was oprowadzimy z Brettem. I pokażemy parę nieruchomości.
Są tam świetne domy.
Pojadę, jeśli nikt inny nie pojedzie.
Amen.
Jaka wredna.
Załatwię wam nocleg.
Pokażemy wam nowe biuro, parę nieruchomości. Będzie fajnie.
Grupowa wycieczka w O Group
to, jak mówi Chrishell, przepis na katastrofę.
Jak wygląda tam rynek?
Ruch jest bardzo duży, może nawet za duży.
Chcę się przenieść.
- Ja też! - Chcemy się przenieść.
- Możemy przejść do Cabo? - Jeśli się tam utrzymacie...
Będę tam wymiatać.
Na spotkania będę przychodzić w bikini.
Na głównej stronie biura Cabo dajcie Emmę w bikini.
Spacerującą po krawędzi basenu.
W bikini, ale na samochodzie.
Na plaży. To przecież Cabo!
Na samochodzie?
Nigdzie, gdzie można zginąć.
Nie zrobię ci tego.
Na moim biurku jest czek na 10 000 dolarów.
To dla mnie?
Dla Mary.
Zaniosę jej.
Co u Mary?
- Próbuje sobie radzić. - A Romain?
Bardzo ją wspiera.
Mówi jej, żeby się nie obwiniała, że będzie dobrze.
Chciała mu dać dziecko,
a teraz się boi, bo nie wie, czy to możliwe.
Amanza, mówicie o Mary?
Co się dzieje?
Straciła dziecko.
Dwa dni temu.
Boże.
- Nie wiem, czemu tak się wzruszam. - Byłaś przy niej.
To fatalne uczucie, kiedy jest się tak blisko.
Kiedyś im się uda. Ale jeszcze nie teraz.
Miałam dwa poronienia. To bardzo traumatyczne.
Potrzeba trochę czasu, żeby dojść do siebie.
Jak to przeżyłaś?
Zamknęłam się w domu. Dziewczyny musiały się włamać.
Nie odbierałam telefonu, nie wychodziłam, z nikim nie gadałam.
Przyjaciółka wie, kiedy wyważyć drzwi.
Potrzebowałam tego bardziej, niż sądziłam.
Nie wiadomo, jak się z tym uporać.
To trudne. Zwłaszcza, gdy czegoś chcesz.
To smutne.
Ważne jest też społeczne piętno.
Kobiety czasem czują wstyd,
choć to ostatnie, co powinny czuć.
Nie chcesz, żeby ludzie myśleli, że coś z tobą nie tak, że popełniłaś błąd.
Wiele osób trzyma to w tajemnicy.
Kobieta nie jest w stanie określić, jak się zachowa jej ciało,
dopóki nie zajdzie w ciążę.
Wiem, że minęło mało czasu,
ale Cabo byłoby dla niej dobre, mogłaby się trochę rozerwać.
Zaproście ją i zobaczcie, jak się czuje.
Zapytamy ją za kilka dni.
To świeża rana.
To jej pomoże.
Odezwijcie się też do Romaina.
Wszyscy myślą o kobiecie.
A on też cierpi.
Próbuje być silny dla Mary. Zachowywał się wspaniale,
- ale jest załamany. - Na pewno.
Następnym razem im się uda.
- Pasujemy do auta. - Uwielbiam to!
Witajcie.
Wspaniałe miejsce.
Przepiękne.
Na żywo wygląda jeszcze lepiej niż na zdjęciach.
- Dziękuję. - Jestem Chrishell.
Jestem Matthew, agent, a to Ori, projektant.
- Witajcie. - Bre, znasz dewelopera.
Tak.
Ja przyjechałam, żeby zobaczyć na żywo ten oszałamiający projekt.
Mój tata budował hotele.
Kiedy buduję, zawsze chcę stworzyć przestrzeń,
która otoczy właściciela luksusem.
Dobrze to tutaj widać.
Moje ulubione miejsce to główna łazienka.
To chyba najpiękniejsza łazienka w całym Los Angeles.
Ma otwierany świetlik i jest cudowna.
To seksowny dom.
W razie potrzeby dajcie znać.
- Super. - Dziękuję bardzo!
5 SYPIALNI, 7 ŁAZIENEK, 545 M2
CENA
PROWIZJA
Wygląda jak luksusowy bar, do którego chodzi się w hotelu.
Podoba mi się.
Czy to jest lodówka?
Niezłe.
Ale ekstra.
Abrakadabra.
Ale fajna zabawa!
- Chcę obejrzeć tę łazienkę. - Dobra.
O Boże.
Czy ja śnię?
Seksownie tu.
Kominek przy wannie w łazience?
Czekaj.
- To jest zajebiste. - Boże.
To jest obłędne.
Najlepsza łazienka, jaką widziałam. Chodźmy dalej.
Zobaczmy.
Moja toaletka.
Cudownie tu pachnie.
To mój rozmiar?
Przestań.
Chcę je przymierzyć. Patrz, czy nie idą.
O Boże, pasują!
- Przestań! - Patrz, jakie ładne!
- Są urocze! - Myślisz, że zauważą?
Obejrzyjmy główną sypialnię.
Nie tego się spodziewałam. Ten widok...
Widok jest ładny.
Posadziłabym więcej drzew.
Zgadzam się.
Dla kupca możemy dosadzić parę drzew.
Drzewa to świetny chwyt.
- Raz tak zrobiłam. - Nieźle.
- Jaka była cena tamtego domu? - 17,5.
Tak myślałam.
„Inaczej dostaniesz filiżankę do herbaty”.
„Upominkowy kosz z winem Oppenheim Group”.
To byłby brak szacunku.
Tak, to brak szacunku.
Nawet w tańszym domu.
Ale skoro mowa o biurze, chciałam sprawdzić,
co myślisz o Cabo, bo wygląda na to, że się pogodziłaś z Chelsea.
Mówiła, że rozmawiałyście.
Tak, Chelsea rozmawiała.
Sama nie wiem.
Nie wierzę, że to były szczere przeprosiny.
Mam wrażenie, że szukała kogoś, z kim mogłaby mnie nie lubić.
I nie znalazła.
Okazało się, że wszyscy mnie lubią, więc się wycofuje.
Co?
Pogubiłam się. Po rozmowie z nią myślałam, że wszystko sobie wyjaśniłyście.
Wydawało mi się, że naprawdę cię przeprosiła.
Odniosłam inne wrażenie. Może dla Chelsea to były przeprosiny.
Wolę, żeby powiedziała: „Spieprzyłam.
Obgadywałam twoją rodzinę.
Nie podoba mi się twój związek.
Próbuję to załagodzić, bo pracujemy razem”.
Miałabym dla niej znacznie więcej szacunku.
Ja niedawno przeprosiłam Nicole.
Myślałam, że ona też przeprosi, ale nic z tego.
Tylko się gapiła? Żadnego „przepraszam”?
- Nie poczuwała się do winy? - Nie.
Super. Nie lubię jej.
- Powiedziałam jej na kolacji... - Serio?
Nie było cię. Zapomniałam.
Powiedziałam: „Skończ z tą mentalnością ofiary.
Mam dość tej rozmowy”.
Amanza się wtrąciła, ale ją uciszyłam.
- Kto tak zrobił? Amanza? - Amanza.
Zawsze próbuje grać rozjemczynię,
ale czasem fakty są, jakie są.
Musisz przyjechać do Cabo.
Ale chcę się dobrze bawić.
Chcę się wyluzować i napić tequili na barze.
Chcę być sobą, ale nie przy kimś, komu nie ufam.
To prawda.
Nie dziwię się, że Bre ma wątpliwości co do Cabo,
bo ja też je mam.
Wciąż rozgrywa się dramat z Nicole.
Jest Marie-Lou, która twierdzi, że wciąż coś czuję do Jasona.
Jest szansa, że wyjdzie z tego jakiś gówniany cyrk.
Musimy przygotować wyjście bezpieczeństwa, jak w samolotach.
Ustalmy hasło.
Gdy je powiemy, wychodzimy bez żadnych pytań.
- Co to będzie? - Tequila?
Bez sensu. Zamówię tequilę, a ty na to: „Chodźmy”.
Jakiego alkoholu nigdy byś nie wypiła?
- Wina Oppenheim. - Wina Oppenheim.
Powiesz „wino Oppenheim” i wszystko będzie jasne.
To nasze hasło.
Zwykle moje hasło to „czerwony pokój”, ale niech będzie.
Dzień dobry.
Ładnie tu.
O rety, Emma!
- Mam szampana. - Coś wspaniałego!
Przyjaźnię się z Emmą z wielu powodów.
Zawsze otworzy przed tobą serce.
Ale nie będę kłamać,
jej odrzutowiec, gdy chcemy podróżować, to też wielka zaleta.
- Potrzebujemy muzyki. - Potrzebujemy wi-fi.
Poczekamy do zachodu słońca.
Dobrze?
Wiedziałam, że tak będzie.
Naprawdę sądziłaś, że twój ciężki telefon oprze się o ten plastik?
To twoja wina!
Studiowałam ekonomię, nie fizykę.
Niektórzy piją tylko raz w roku,
a kiedy się napiją, szumi im w głowie.
Mówisz to zawsze, gdy z tobą piję.
- Wszystkie byłyśmy w Cabo, prawda? - Poza mną!
Nie byłaś?
- O Boże. - Nie.
Pora na twój pierwszy raz.
Puerto Vallarta, Punta Mita, ale nie Cabo.
To będzie twój pierwszy raz.
Miałaś konflikt z Nicole.
Co myślisz o kolejnej wycieczce z nią?
Tym razem jesteśmy osobno, więc myślę, że to pomoże.
Wyciągnęłam wnioski.
W Palm Springs zrozumiałam, że mogę być w jednym domu
tylko z bliskimi przyjaciółmi.
Jason dał nam dużą willę, fajnie, ale my możemy wynająć własną.
Nie będę nocować w domu ze wszystkimi,
bo zaczynam się czuć jak zwierzę w klatce.
I ostatecznie ktoś wyląduje w meksykańskim więzieniu.
Więc będę mieszkać osobno.
Zadbam o swoje granice i tyle.
Do dziś nie wiedziałam, że nie mieszkamy wszystkie w jednym wielkim domu.
- Nie wiedziałaś? - I teraz...
Możesz dołączyć do nas.
- Ale... - Rozumiem.
To sytuacja jak w rodzinie po rozwodzie.
Jeden weekend z mamą, drugi z tatą.
Po Palm Springs potrzebowałam rozwodu.
Ta firmowa wycieczka ma nas zbliżyć,
ale skoro Chrishell i Emma będę osobno, to taka wyprawa mija się z celem.
Mówię, że O Group to moja rodzina,
bo miałam gówniane dzieciństwo, gówniane wychowanie
i mam gównianych krewnych.
Traktuję ich jak rodzinę.
Wkurza mnie, że nie wiedziałam, że nie będziemy razem.
Jestem rozczarowana.
Wy dwie będziecie mieszkać osobno.
Beznadziejnie jest być w środku.
Dzięki, że pozwoliłyście mi lecieć z wami, by potem się rozdzielić.
- I nie pójść z wami na kolację. - Idziemy razem na kolację.
Będziemy się spotykać, ale nie musimy siedzieć razem.
Nie musimy się razem bawić.
Skupiamy się na pozytywach. Dziękuję, Emmo.
Kobiety górą!
- Tak jest, kobiety górą. - Zdobędziemy to, co chcemy.
Świat jest nasz.
Ciężko pracuję, więc mogę zadbać o tych, których kocham.
Czy wyglądam jak karierowiczka?
Może gdyby Nicole przeprosiła Chrishell, byłaby w samolocie.
- Lądujemy. - Zaczynamy.
Jestem gotowa na Cabo.
Trzymajcie torebki!
Dotarłyśmy!
Ale mi dobrze.
Powietrze jest przyjemne.
Do którego wsiadamy?
Przyjdziemy do was na kolację i obejrzymy waszą niesamowitą willę.
Dziękuję.
- Co jest? - Co?
Niedługo się zobaczymy.
DOM WAKACYJNY
8 SYPIALNI, 9 ŁAZIENEK, 1,2 HEKTARA
NA TYDZIEŃ
- Cieszę się, że zobaczę biuro. - Jeszcze nie widziałaś.
- Będziesz tam jutro? - Jestem codziennie.
Mam dużo pracy.
Gdy nie będę z wami, będę w biurze.
Pracujemy i wskakujemy do basenu.
Bosko! Świetnie.
Nie jest najgorzej.
Naprawdę nie macie tu źle.
- Witamy w Meksyku. - Dzień dobry.
Dziękuję.
Proszę.
Cześć, Alberto! Masz ładne dołeczki.
Gracias. Witajcie, señoritas.
Cześć!
Witajcie w Meksyku!
Zgadza się.
Cześć!
Co słychać?
Miło was widzieć.
- Cześć? - Przyleciałyście?
Tak.
Poszliście na całość.
Poczekaj, aż zobaczysz całą posiadłość. Coś wspaniałego.
Prywatna plaża.
Najlepsze miejsce w Cabo, Zatoka Chileno?
To chyba najdroższy dom w Cabo.
Jest wart sto milionów dolarów.
Nie wierzę!
Chcę go obejrzeć.
Chodźcie nad basen.
Tu jest plaża nad oceanem.
Jason, brak mi słów.
Widziałam piękne domy. Ten jest niesamowity.
Chrishell i Emmie szczęka opadnie na widok tego domu.
Spróbuję je namówić, żeby nocowały z nami.
Jest naprawdę wspaniały.
Jason, jesteś bogiem.
Jak tam wasz prywatny odrzutowiec, z którego mnie skreślono?
Zaprosiły cię i skreśliły? Myślałam, że nie byłaś zaproszona.
To było bardzo przyjemne.
Emma wzięła samolot i nas zaprosiła.
Kiepsko, że mamy tu dom za sto milionów dolarów,
a Chrishell i Emma mieszkają gdzie indziej.
O tym, że będziemy mieszkać osobno, dowiedziałam się dopiero w samolocie.
Czuję się niezręcznie, będąc w środku.
Noah i Braker mnie tak nie stresują.
Przygotowaliśmy dobrą kolację.
Chcę się napić z koleżankami.
To niesamowite miejsce. Będziemy się dobrze bawić.
- Jasne. - Gdy tu dotrą,
chcę się dobrze bawić.
Mam nadzieję, że się uda.
Przebierzmy się i spotkajmy tutaj.
- Wybierzmy pokoje. - Super.
Ale super.
Boże!
Mogę zająć ten pokój?
Mówiłem, że to fajne miejsce.
To mój pokój!
Ale super!
Od razu zdejmuję buty.
- Zamawiaj. - Odkryłam skarb.
Widziałaś łazienkę z prysznicem na zewnątrz?
To najlepszy pokój, w jakim mieszkałam.
MARIA I ROMAIN
Ładnie tu.
Dziękuję.
- Zostawię wam menu. - Dziękuję.
Dawno nie wychodziliśmy.
Tak.
Skupię się na pozytywach
i tym wszystkim, co mogę teraz zrobić,
dopóki znów nie zajdziemy w ciążę.
Zrobię sobie botox.
Napiję się wina.
Próbuję znaleźć dobre strony.
- Co na początek? - Kieliszek Cinty
i żeberka.
Dla mnie kuskus i whiskey sour.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Jak się czujesz? W porządku?
Nie, ale...
Minęło kilka dni od zabiegu łyżeczkowania po poronieniu...
i czasami radzę sobie lepiej,
a czasem...
rozpadam się.
Romain dużo pracował, więc rzadko się widywaliśmy.
Robię, co mogę.
Nie wywieraj na siebie presji,
nie myśl: „Musi się udać”.
Dla mnie to musi się udać,
bo chcę mieć z tobą rodzinę.
Obawiam się, że za długo czekałam. Chcę, żeby wszystko było idealne.
Oboje chcieliśmy czekać. Teraz mamy dom,
mamy wszystko i wiemy, że damy radę...
Dlatego czekaliśmy.
- Oby nie za długo. - Nie martw się.
- Kocham cię, kochanie. - Kocham cię.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Marynowane oliwki.
Wino.
- I whiskey sour. - Dziękuję.
Smacznego.
A jak ty się czujesz? Bo mnie wspierasz
i się o mnie martwisz, ale ty też masz uczucia.
Zawsze zakładałem,
że na tobie to się bardziej odbiło.
Dlatego próbuję się skupić na tobie.
Nie wiem, czy to pomaga,
bo wtedy nie myślę zbytnio o sobie.
Nie wiem, czy później mnie to zaatakuje znienacka.
Jesteśmy drużyną. Ważne, żebyś ty się dobrze czuła.
Czuję się lepiej, bo tak bardzo mnie wspierasz.
Zaczęłam cię jeszcze bardziej doceniać.
- Przepraszam. - Dziękuję.
A tu mamy kuskus.
Proszę. Smacznego.
Dziękuję.
Z przyjemniejszych spraw,
dzwonił Jason. Są w Cabo.
Chce, żebym tam pojechała.
Co o tym myślisz?
Przy moich hormonach, które próbują odzyskać równowagę,
nie wiem, czy to dobry pomysł.
Chcę być tam dla Jasona,
ale mam dość ich dramatów.
Nie angażuję się w to.
Mam dość własnych kłopotów.
Ale to mogłoby ci pomóc się oderwać
i pomyśleć o czymś innym.
Jeśli postanowisz pojechać,
może uda mi się wpaść na jeden dzień.
- Harujemy w nowym biurze... - Mógłbyś się wyrwać?
Na dzień.
Gdybyś pojechał, byłoby mi łatwiej,
bo chcę być teraz przy tobie.
Dziękuję.
Zrób to, co ci sprawi przyjemność.
Jesteśmy razem, więc...
Za Cabo?
Chyba tak.
To nam dobrze zrobi.
- Kocham cię. - Chodź tu.
Jeszcze.
CABO SAN LUCAS, MEKSYK
- To był bardzo fajny dzień. - Super.
Cześć, skarbie.
Jak się masz, piękna?
Miło cię widzieć.
Bogini!
Jaka śliczna!
- Czekamy na Chrishell i Emmę? - Jeśli przyjdą.
- Zdrowie, Jason. Kocham cię. - Na zdrowie.
Zdrowie, Brett.
Cześć, ślicznotki!
Cześć, dziewczyny.
Pięknie wyglądacie!
- Wyglądasz bosko. - Ty też.
Jak wasz dom?
- Bardzo ładny. - Wspaniały.
Nie tak jak ten.
Niewiele mu brakuje.
Bardzo dbam o punktualność.
Spóźnienie to brak szacunku.
Jakby mówiły: „Jesteśmy lepsze od was, przyjdziemy, kiedy nam się zachce”.
Nie podoba mi się taka postawa.
Dziękuję, że przyszłyście.
Za nic nie opuściłybyśmy kolacji.
- Chcę zobaczyć twoją sukienkę. - Mam wstać?
Trochę przezroczysta.
Gdybyście jeszcze się zastanawiali...
Rozumiecie.
Właśnie się zastanawiamy.
Emmo, nie bądź taka skromna.
Amanza, podoba mi się twój top.
Podnieś się.
Cudownie, kochana.
Kto się czuje niezręczniej, ja czy Jay?
U mnie dziewięć. A u ciebie?
Na pewno więcej.
Skoro wszyscy mamy drinki,
na zdrowie!
Dobrze, że tu jesteśmy!
Tak!
Świetnie się bawimy. Co u was?
Super. Dziękuję.
Dziękuję.
- Jemy? Uwielbiam meksykańskie jedzenie. - Tak.
Jak tam biuro w Cabo?
Bardzo dobrze.
Macie nowych agentów?
Tak. I szukamy kolejnych.
Jeśli kogoś znacie albo poznacie tutaj, dajcie znać.
Wszyscy przyjadą? Co u Mary?
Spędziłam z nią sporo czasu.
Pojechałyśmy odwiedzić Heather i Tristana.
To dla niej trudny okres.
Ale znacie Mary,
jest twarda i silna.
Powiedziałam jej, że wcale nie musi taka być.
Rozumiecie...
- Mówiła, czy przyjedzie? - Tak, przyjedzie.
- A Romain? - Też.
Na to liczyłem.
- Cały zespół! - Będą wszyscy. Bre też przyjedzie.
- Chelsea, jak wasze relacje? - Jest w porządku.
Gdy ją widzę, pytam: „Co tam?”.
I ją przeprosiłaś.
Doceniam każdego, kto potrafi przyznać się do winy i przeprosić.
Staram się komunikować.
Mój mąż mówi, że moja najlepsza umiejętność to komunikacja.
Powiedziałam już wszystko, co chciałam.
Jeśli ma pytania, może przyjść i o tym porozmawiamy.
Rozmawiałam z Bre.
- Mam się zamknąć? - Niech Bóg zadecyduje.
Powiem swoje.
Mów.
Nie chcę mówić w jej imieniu,
ale wydaje mi się, że zabrakło kluczowego elementu,
słów typu:
„Byłam wredna i przepraszam”.
Ona to uszanuje.
Wydaje mi się, że już to zrobiłam.
Czego więc chce?
Chyba niczego nie chce,
ale ja chciałabym, żebyśmy dobrze się bawiły.
Mamy być psiapsiółkami.
Może to się stanie.
Nie będę nikogo całować po tyłku.
Nie proszę o to.
Fajnie, że Chrishell próbuje zażegnać spór.
To się chyba udaje i wszyscy to akceptują.
Próbowałam zrobić to samo, ale efekt był zupełnie inny.
Wyjaśnię ci to.
Wyjaśnię ci to tak, jakbym rozmawiała z synem.
To trochę poniżające.
- Jak trzylatkowi? - Mój syn ma cztery lata.
Przepraszam za pomyłkę.
Wyjaśnię ci to, bo wszystko zostało przeinaczone.
Nie chcę słuchać.
Potrzebuję przerwy.
Kocham cię,
ale to idzie w złym kierunku. Odpocznijmy chwilę.
I uspokójmy się.
Bo nie o to mi chodziło.
Racja.
Dziękuję.
Skoro mówimy o integracji biura,
bardzo bym chciał, żebyście przeniosły się tutaj.
Chciałbym, żebyśmy mieszkali tu razem.
To wycieczka grupowa i byłoby miło, gdybyście tutaj były.
Ja tu jestem.
Postarałam się.
Pomimo zmiany planów podróży.
Skorzystałam z tego dnia i jestem tutaj.
Jesteś tu z powodu, dla którego mnie tu nie ma.
Możemy przebywać razem. Nie musimy mieszkać w tym samym domu.
Nie musimy razem podróżować.
To, że mówisz, że jesteś ode mnie lepsza,
jest niedorzeczne, bo...
- Nie powiedziałam tego. - Pozwól, że dokończę. Dziękuję.
Usuwam się, żeby nie psuć atmosfery.
Możemy się spotkać, a potem rozejść.
Mówię tylko, że...
kiedy kogoś zapraszasz, a potem go wykluczasz,
robisz coś przeciwnego.
O czym ty mówisz? Kogo wykluczam?
Możemy obie czuć się swobodnie,
zachowywać profesjonalnie
i zadbać o to, by nasi przyjaciele i znajomi czuli się swobodnie.
Do rzeczy. Co chcesz powiedzieć?
Mówię o tym, jak tu dotarłyśmy.
- Do rzeczy. - Jaki to ma sens?
Naprawdę nie rozumiesz?
Próbuję zrozumieć, o co chodzi. Powiedz to.
Możesz to powiedzieć? Jezu Chryste.
Powiesz to?
- Skreśliłyście mnie z listy pasażerów. - Nigdy nie byłaś zaproszona.
Ciekawe, bo znałam wszystkie szczegóły i byłam zaproszona.
- Przez kogo? - Przez Bretta.
- Słucham? - Chwileczkę. Spokojnie.
Na początku każdy dostał plan podróży samolotem. To fakt.
A potem nie została zaproszona.
Było mi dziś dobrze.
Nigdy nie latałam prywatnym odrzutowcem.
Nie czuję, żebym było do tego uprawniona
albo musiała to robić.
Mówię tylko, że wykluczanie kogoś daje przeciwny efekt.
Jechałaś z najważniejszymi osobami.
O Boże.
Nicole już wcześniej była atakowana, a to w niczym nie pomaga.
Jest jej przykro, bo nie została zaproszona.
Nie winię jej.
Chrishell, zostaw tę biedną dziewczynę w spokoju.
Mogłaś lecieć prywatnym odrzutowcem i być razem z nami,
ale nie zrobiłaś jednej prostej rzeczy,
żeby to naprawić, czyli nie przeprosiłaś.
- O czym mówisz? - Chcę coś powiedzieć.
Miałaś okazję przeprosić.
Nie oskarżam cię o nic,
bo osób odpowiedzialnych za tę sytuację jest kilka.
Ale bardzo pomogłoby, gdybyś powiedziała „przepraszam”.
Ona to powiedziała i byłoby miło, gdybyś też to zrobiła.
To nie znaczy, że usprawiedliwiasz to,
jak cię potraktowały, tylko to, że popełniłaś błąd.
Chciałam cię przeprosić, ale ty nie wymieniłaś żadnego z...
Przepraszam, że powiedziałam, że przerobiłaś sobie twarz
i że brałaś narkotyki.
- Nie musisz... - Mam mówić o konkretach czy nie?
Wiemy, że nie bierzesz narkotyków.
Wiemy, że jesteś piękna.
To wszystko była nieprawda.
Trochę jednak prawda.
Dziewczyny.
Zamykam się.
- Nie zmyślałam. - Ta kolacja to koszmar.
Nie podoba mi się konflikt
między tobą a Chrishell.
Nie podoba mi się dystans między Chrishell, tobą i mną.
Wiem, że to wiesz.
Rozmawiałam z Marie-Lou.
Uważa, że coś między nami jest, a ja chcę wyraźnie pokazać, że nie ma.
Więc staram się jak najbardziej oddalić od ciebie i od niej.
Chcę kontaktów na gruncie zawodowym. Nie chcę w to mieszać przyjaźni.
Chcę się odsunąć.
Zjem z wami kolację,
ale wycofuję się z tego wszystkiego.
Przyznaję, że jest pewien problem z moją dziewczyną.
Chcę, żebyście wiedziały, że jesteście zaproszone.
Nie chcę mieszkać w willi, którą ty wynająłeś.
Nie chcę być z tobą powiązana w jakikolwiek inny sposób niż zawodowo.
Zaprosiłeś tu agentki.
To zawodowe spotkanie. W porządku. Ale poza tym ja wypadam.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Napisy: Przemysław Rak