Pamiętasz ostatni raz? Jesteś tak bogaty, że pewnie zapomniałeś.
Okradłyśmy cię z Chrishell.
Nawet nie zauważyłeś,
że mam twojego rolexa.
Jezu. Dziękuję.
Zastanawiałam się, czy nie zażądać okupu.
Pasuje. Patrzcie.
- Nieźle! - Dobry moment.
Zawsze coś gubisz. Jakbyś o to nie dbał.
Chyba okradnę ci dom.
W gubieniu rzeczy fajne jest to, że potem je znajdujesz.
Cieszysz się z własnych rzeczy.
- A jak nie znajdujesz? - Występuję o odszkodowanie.
Cześć.
Seksowna kreacja.
- Dziękuję. - Jak na okładkę albumu.
- Szok. - Też chcę takie spodnie.
- Niezłe, prawda? - Też takie chcesz?
Postanowiłam iść na całość.
Wracajmy do nieruchomości, bo potrzebuję waszej pomocy.
Mam penthouse’y, które próbuję sprzedać.
Są na rynku od pięciu miesięcy. Już obniżyłem cenę o 500 tysięcy.
Nie zdążę przed podatkiem od rezydencji, ale i tak chcę je sprzedać.
- Dostałeś jakieś oferty? - Poniżej sześciu, odrzuciłem.
Chciał wykorzystać wejście podatku.
Rynek trochę się poprawi.
Myślę, że inflacja i stopy procentowe spadną.
Nie wiem, czy słyszałeś o moim zleceniu przy Mulholland.
Dobrze, że za twoją radą przyjęłam ofertę drugiej klientkę,
bo właśnie wpłaciła depozyt i podpisaliśmy umowę.
Pierwotna oferta opiewała na 10,5 miliona.
Ostatecznie sprzedaliśmy za 10 milionów.
To i tak powyżej ceny wyjściowej. Kolejny sukces.
Przed podatkiem.
Zaoszczędziłaś klientom 600 000 $. Dobra robota.
Czas zadzwonić.
Właściwie to już dzwoniłam.
- Ale straciłaś depozyt. - Dzwoń!
To będzie ostatni raz.
Ostatni raz w tym biurze.
To musi być ogień.
- To dziesięć milionów... - Nie trzeba mnie namawiać.
- Nie za głośno. - Nie za głośno?
Dałaś czadu.
Bolało nawet z palcami w uszach.
- Czy nowy dzwon może być mniejszy? - Tak. Ten jest brutalny.
Ja chciałabym zadzwonić jeszcze raz, bo dzwon w Cabo był do bani.
Bre mi zazdrości.
Dzwon w Cabo jest do bani.
Dobrze. Dzwoń.
- Dzięki. - Dzwonisz tu pierwszy raz.
Mój pierwszy i ostatni raz.
- Spoko. - Gotowi?
Wystarczy. Tylko tego chciałam.
Spodziewałam się czegoś więcej.
Czekam, aż zadzwonisz.
Już zadzwoniłam. Nie chcę stracić słuchu.
Czy wciąż myślisz o powiększeniu zespołu w Los Angeles?
Tak, zwłaszcza w nowym biurze.
W Cabo poznałam agentkę, która zrobiła na mnie świetne wrażenie.
Mieszka w Los Angeles.
Ma na imię Cassandra. Jest nowa w branży.
W sobotę idę zobaczyć jeden z domów jej zespołu.
Może poszedłbyś ze mną?
Chce sprzedawać luksusowe domy.
Ma dobre portfolio klientów.
W mniejszej agencji szybciej nauczy się zawodu.
Jeśli chcesz zobaczyć dom za 35 milionów dolarów
- i ją poznać... - Dobrze.
Nie obiecuję, że ją zatrudnię.
Jasne. Wydaje mi się, że bardzo się stara zostać dobrą agentką.
Ma sporo kontaktów.
Wcześniej sprzedawała dzieła sztuki współczesnej.
- To dobre CV. - Umie sprzedawać luksusowe przedmioty.
Podobni klienci.
Kilka dni temu byłyśmy z nią na lunchu.
- Po Cabo? - Tak.
- Tobie też się spodobała? - Tak.
Z taką bazą klientów i doświadczeniem będzie się nadawać.
Nie ufałabym tym kontaktom, bo twierdzi też, że zna mnie.
Mówiła, że się przyjaźnimy, a ja nigdy jej nie poznałam.
Mówiła: „Dostałaś licencję w 2017 roku, kochana”.
Podeszła i zaczęła paplać. Trochę mnie to odrzuciło.
- Wiedziała, kiedy dostałaś licencję? - Tak.
Może tylko ja ją tak odbieram, ale wydała się bardzo dziwna.
Może cię lubi. Kobiety ciągle opowiadają mi historię mojego życia.
Przestań!
Nie podoba mi się, że Chelsea chce ściągnąć Cassandrę.
Wiem, co planuje.
Próbuje zwerbować kogoś, kto mnie nie lubi, aby mieć sojuszniczkę.
Spotkam się z nią i dam ci znać.
Ekstra.
UBIERAJCIE SIĘ, JAKBYŚCIE MIELI SPOTKAĆ SWOICH EKS
EKSKLUZYWNA BIŻUTERIA
Duży ruch.
Cześć.
Jak się macie?
- Dobrze. - Z czym przychodzicie?
Chcę zrobić sobie kolczyk.
Chcemy zadać sobie ból.
Podobno macie najlepszą biżuterię.
Kiedy coś się dzieje, robimy tatuaże albo kolczyki.
U nas robimy to drugie.
Wiecie, gdzie chcecie mieć kolczyk?
Mnie brakuje miejsca.
Mam malutkie uszy.
Poprośmy o opinię piercera, bo on jest ekspertem.
Stefan?
Nie mam żadnych nieuchronności.
Powiedziałam „nieuchronności” zamiast nieruchomości.
Można rozciągnąć płatki, ale zróbmy coś tutaj
i tutaj.
Miałam kolczyk tutaj, ale go wyjęłam.
Nie wykorzystam tego otworu, bo to okropne miejsce.
Przebiję się na środku,
żeby zachować równowagę w tym pięknym uchu.
- Ten nie jest we właściwym miejscu? - Zrobię nowy.
Za chwilę przyjdę do was na górę.
Bardzo dziękuję.
Będzie super! Nie mogę się doczekać.
Nie rozumiem idei przebijania uszu w innym miejscu niż płatek.
Dla mnie to fatalny pomysł.
Ale obie przechodzimy przez trudny okres,
a zadawanie sobie bólu najwyraźniej pomaga Mary.
Więc chodźmy.
- Nie będzie bolało. - Wiesz, że będzie.
NOWE BIURO PRZYBORY
NOWE BIURO BAR
OSTROŻNIE! SZKŁO
Moja ostatnia kawa.
Mamy te uchwyty do pompek.
Zabierzmy je do nowego biura.
Robiliście to codziennie.
Tu są same niepotrzebne graty.
Nie udawajcie, że pomagacie.
Nie udajemy.
Naprawdę nie pomagamy.
Chcę kogoś w to owinąć.
Chelsea, owinę ciebie.
- Przytrzymaj. - Tak ją zabierzemy do nowego biura?
Ale odlot!
- Tak! - Boże.
Cześć!
Jason i Brett postanowili zapakować nas w pudła.
Nie mamy daleko.
Wyglądasz jak prezent pod choinkę!
Cudowne.
- Więc pomogłyśmy. Co teraz? - Możecie iść. Byłyście bardzo pomocne.
Wyglądamy na gości od przeprowadzek?
Gdy się tu wprowadzaliśmy, chcieliśmy zrobić tutaj salon.
Chcieliśmy zatrudnić znajomych
i dobrze się bawić.
Z perspektywy dziesięciu lat wszystko to się urzeczywistniło.
To naprawdę fajne.
Tyle wspomnień.
Wiem.
Szczęśliwych i traumatycznych.
Zabieramy dzwon.
Chcę mieć choć część tego biura.
To jedyne, co zabieramy.
Ale użyjemy go jeszcze raz,
bo właśnie zdobyliśmy dom, który widziałyście w Cabo.
- Macie go? Gratulacje. - Za 35 milionów.
To największy dom w biurze Cabo.
To jedna z największych ofert w ogóle.
- Jaka cena? - Trzydzieści pięć.
Super.
Wezmę narzędzia i bierzemy się do pracy.
Będzie bardzo fajnie.
Może tylko dla mnie.
Jesteś uroczy, ale też trochę straszny.
Za bardzo się cieszy, że będzie robił mi dziury w ciele.
Ale ciasno!
- Ja pierdolę. - Nie.
- Spinasz się. - Jesteście wstrętni.
Nie ruszaj się.
Wszystko gra.
Ładne!
- Gotowa? - Tak.
Radzi sobie lepiej niż ty.
Gotowe. Przebity.
Przebity.
Dobrze wygląda?
Fantastycznie!
Świetne.
Kto jeszcze przyjdzie? Mary?
Mary i Amanza powinny tu być. Nie wiem, gdzie są.
Rozmawiałam z Chrishell, tak jak ci mówiłam.
Powiedziała, że jest jej przykro, że na nią tak napadłaś,
kiedy ona przeżywała trudne chwile i dlatego nie przyszła,
czego nie wiedzieliśmy.
Miała przeczucie, że jeśli przyjdzie, skończy się to źle.
Nie rozmawiałam z Chrishell,
ale wymieniłyśmy kilka wiadomości.
Ale nawet dzisiaj
uważam, że wszyscy mogli zacisnąć zęby i tam być.
Ja też czasem nie przychodzę.
- Jeśli chodzi o firmę, jestem, ale... - Wszystko rozumiem.
Poleciała do Meksyku, ale nie musiała być na każdej kolacji.
Załóżmy, że ma rację.
I tak nie jestem zjebaną przyjaciółką,
nie wpakowałam jej na minę, nie chciałam jej oczerniać.
Ale jeśli spojrzycie na to z punktu widzenia drugiej osoby...
Zrobiłam to. Przeprosiłam ją.
Ale nie dostałam przeprosin od niej.
Kara nie jest adekwatna do przestępstwa.
Nad projektem pracowałam wiele godzin.
Miało to konsekwencje, o których nie wie ona
ani G.
Czas, jaki poświęciłam, praca, jaką w to włożyłam,
pieniądze, które wyłożyłam z własnej kieszeni.
Chrishell chce ci za wszystko zapłacić.
Dla mnie to zniewaga.
Przyjaźń nie jest warta pieniędzy.
Nie można za nią zapłacić.
Nie można ot tak rzucić pieniędzmi.
To mnie obraża.
Boli mnie, że wciąż o tym rozmawiamy, bo nie chcę tracić na to energii.
Widziałam, jak jesteście zżyte.
Wiem, jak się lubicie i choć mówisz, że czujesz się dobrze...
Nie powiedziałam, że dobrze się czuję.
Piję od południa.
Amanza pisała do mnie po pijanemu.
Nie dziwię się, że jej nie ma.
- To ma sens. - To irytujące.
Dostałam masę wiadomości od Amanzy,
całe strony.
Dużo słów traci sens, kiedy się pisze takie wypracowania,
więc ja się wycofuję.
Dni, kiedy ją chroniłam, się skończyły. Normalnie trzymałabym gębę na kłódkę.
Zrobiła wielką scenę, bo nie przyszłam na kolację.
Choć wiedziała, jak się czuję.
A teraz sama nie przychodzi. To hipokryzja.
Dzięki, że potwierdziłaś moją teorię.
Nic z tego nie powiem jej w twarz.
- Musicie je spakować. - Nie ma mowy.
Ja pakuję swoje rzeczy.
- Spakuję rzeczy Mary. - Amanza pewnie nie ma zbyt wiele.
DOM CHRISHELL
SIOSTRA CHRISHELL
Właśnie nakładałam szminkę. Potrzebujesz makijażu?
Zdecydowanie.
To szuflada na usta.
Zwykle nie muszę ubierać się elegancko,
a ponieważ wiedziałam, co tu zastanę, miałam nadzieję, że coś u ciebie wybiorę.
Jasne! Nie martw się. Pomogę ci.
Weszłaś do właściwej szafy.
Mam tu mnóstwo torebek.
Trochę błyskotek.
O rany.
- Buty. Chcesz przymierzyć? - Może.
Te są wygodniejsza, bo to koturny.
O rany.
Wszystkie swoje rzeczy zmieściłabym w tej jednej części.
To stacja ładująca, ale patrz...
Można ją schować.
To ładowarka do mojego wibratora.
Zastanawiałam się, do czego jest.
- Napijesz się kawy? - Tak, proszę.
Może z alkoholem.
Ze mną inaczej się nie da.
Dużo się dzieje.
Odnoszę wrażenie, jakbym miała gniazdo szerszeni wokół głowy.
Gdy się tak czuję, dzwonię do Shondy.
Ona pozwala mi poczuć grunt pod nogami.
Z nikim nie czuję takiej więzi jak z siostrą.
Żadna inna osoba na świecie
nie będzie w stanie dać mi lepszej rady.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Dziękuję, że przyszłaś. - Dzięki za zaproszenie.
- Dobra? - Tak.
Dobrze wyszła.
Jak ci się układa z G?
Czy moja twarz mówi wszystko?
Jestem taka szczęśliwa.
Do twarzy ci ze szczęściem.
- Dzięki. - Tak.
Życie przestało być takie skomplikowane, wszystko pasuje.
Widziałaś mnie z G, więc wiesz,
dlaczego tak bardzo chcę wypisać się ze wszystkiego, co mnie stresuje.
Stresowałam się wiekiem, a teraz to całkowicie zniknęło.
Chcemy adoptować dziecko.
I możemy to zrobić, kiedy uznamy, że to dobry moment.
Nie wiem, jak to będzie.
Może niemowlę, może sześciolatek. Nie mam pojęcia.
Gdy nadejdzie ten dzień,
będziemy się cieszyć, że możemy to robić razem.
To wspaniałe.
Cudownie.
Cieszę się, że G daje ci szczęście.
Niedługo będziesz musiała wybrać się do Vegas.
Co?
No wiesz...
Wiesz, że cię kocham. Będę tam.
Super.
NOWE BIURO O GROUP
Co robimy z tym kamieniem?
- Wstawią kolejny kawałek. - To trzeba zdjąć.
Podoba mi się niebieski. Kontrastuje z metalowym łukiem.
- Hej, stary. - Ładnie wygląda.
Nabiera kształtów.
Tak. Muszę ci to przyznać.
Spójrz na te żyrandole.
Zrobiliśmy sufit w jodełkę
i podobną podłogę.
To jest zajebiste.
Nie lubię chwalić Jasona,
bo to może osłabić moje argumenty w przyszłości.
Ale tutaj wykonał kawał dobrej roboty.
Choć mogłoby być lepiej.
Impreza będzie epicka. Ale jak ją urządzimy w przyszłym tygodniu?
Jezu Chryste.
Ekipa musi pracować od bladego świtu, żeby się udało.
Inaczej nie da rady. To mnie niepokoi.
Otwarcie zbliża się wielkimi krokami,
jest mnóstwo do zrobienia, ale mam wszystko pod kontrolą.
Brett musi wyluzować i nie panikować,
bo ostatecznie wszystko będzie idealnie.
Jutro przyjdzie shuffleboard, rzutki, stół bilardowy i meble.
Od tygodnia sypiam po sześć godzin.
Pracuję po 16 godzin dziennie.
Jeśli skończymy za tydzień, to będzie mały cud.
Wiem.
Jak sprawy z Chrishell i Lou?
Jest mi z tym ciężko.
Bardzo mi zależało, żeby akurat między nimi
nie było spięć i niechęci.
Ale wyszło inaczej.
Nie martwię się o Lou i Chrishell. Martwię się o ciebie i Chrishell.
To gówniany układ.
Ostatnio często się denerwuję. Jestem przybity.
Za kilka dni będą jednocześnie w tym samym pomieszczeniu.
Nie wiem, jak to wyjdzie.
To moja koleżanka, Amanda.
Znamy się od dziesięciu lat z Vegas.
Właśnie wyremontowała dom klienta.
- Dom oficjalnie nie jest wystawiony. - Może się wkręcimy w sprzedaż?
Też o tym myślałam.
- Spójrz na to. - Niesamowite!
Boskie.
Hej, skarbie!
- Tęskniłam! - Dawno cię nie widziałam!
Świetnie wyglądasz.
Jestem Emma.
Miło cię poznać.
Piękny dom.
Wszystko tu przerobiłam.
Wcześniej to była forteca faceta.
Przez dwa miesiące pracowałam, żeby stworzyć bardziej kobiecy klimat.
- Udało ci się. - Dom ma 864 metrów kwadratowych.
Dziesięć łazienek, sześć sypialni.
Siłownię przerobiłam na jadalnię.
- Jesteś agentką i projektantką? - Tak. Klient mi ufa. Dał mi wolną rękę.
Super.
To najlepszy klient. Trochę informacji o Pascalu.
Jego firma zajmuje się diamentami.
- Stąd tyle klejnotów. - Stanik z brylantami?
- Tak, kochana. - Niespodzianka!
Mamy zestaw z 2014 roku, który nosiły Adriana Lima i Alessandra Ambrosio.
Oddychaj, Emma.
Mam przed oczami brylanty!
Mamy z Emmą potencjalnego klienta.
Jego budżet to 15-30 milionów.
Idealnie. Dom kosztuje 15,
a za drugie 15 może kupić brylanty.
Właśnie!
Brylanty dla mnie!
Chcesz zobaczyć ten zestaw?
Tak! Możemy go włożyć?
Tak. Chodź.
- Oto on! - Ładne!
To ponad 50 karatów.
- Chyba go nie nosiłam. - Nikt go nie nosił.
Nikt nie nosił!
Bez przesady. Jestem gotowa.
Rzuciła torebkę!
Pieprzyć Chanel! Chcę brylanty!
- Wyprawy ze mną zawsze są fajne. - Prawda? Rany.
Czuję się jak dziecko w sklepie ze słodyczami.
To sklep z brylantami.
- Możemy je zatrzymać? - Nie!
A jeśli sprzedamy dom?
Sprzedając dom, trzeba mieć coś, co przyciągnie uwagę.
To chwyt marketingowy.
Zaletą przymierzania diamentowych naszyjników
jest to, że dzięki temu czujesz się silną kobietą.
- Jak wyglądam? - Jakbyś tu mieszkała.
Idealnie!
Brylanty nie są częścią domu, ale można negocjować.
Rozejrzyjcie się, cieszcie się brylantami. W razie czego pytajcie.
Napiszę za kilka dni.
- „Już wychodzę”. - Mam ochronę.
Mają nas na oku.
Nie łapcie mnie.
Co jeszcze możemy zepsuć?
Widzę brylanty w stanikach!
Ta wystawa...
- Zamawiam czerwony. - Mnie obojętne.
- Cześć! - Boże.
To jest obłędne.
Moje cycki chyba by się tu zmieściły.
To niesamowite.
Prawda?
Całe życie marzyłam o staniku z brylantami.
Gdyby Jason pozwalał przychodzić do biura w takim staniku, robiłabym to codziennie.
W tym biurze z takim widokiem mogłabym podpisać parę umów.
W tym staniku?
Jason uwielbia czeki.
Noś, co chcesz, o ile przyniesiesz prowizję.
Amanda!
Tak?
Dotykam diamentu i przychodzi.
Ideału nie można poganiać.
- Powoli. - Kocham cię!
- Byłyście na górze? - Nie.
Balkon sypialni biegnie przez całe piętro.
Chodźmy go zobaczyć.
Jest oszałamiający.
- Zaraz. - Czy to bankomat? Co to jest?
To ekologiczna winda pneumatyczna.
Działa?
- Działa! Chcesz spróbować? - Nie!
Wsiadaj, Emmo.
Jest przezroczysta. Jeśli utkniesz, będziesz nas widzieć.
Dostanę ataku paniki, obserwując was.
Boję się wind, więc...
- Wind? - Naprawdę? Trzymaj się!
Szybko jedzie!
Wygląda jak ta dziewczynka z Charliego i fabryki czekolady.
Pa, Emmo! Kocham cię!
Musi przeżyć. Ma brylanty.
Wyszłam!
Udało mi się! Jechała szybciej, niż myślałam.
Jak rakieta.
To główna sypialnia.
Ogromny balkon.
Jest kominek, telewizor, łóżko z baldachimem.
Dwie łazienki po obu stronach.
Ta większa ma wspaniałą garderobę.
Kiedy wchodzisz, zapalają się wszystkie światła.
Fantastycznie.
Rozejrzyjcie się.
W razie czego jestem na dole.
Dobra. Jesteśmy w domu.
- Prawda? - Tak.
Tak spokojnie i pięknie.
Uwielbiam ten dom. Tę prywatność i całą resztę.
- Amandę też. - Fajna, prawda?
Byłaby lepsza niż Cassandra.
Dziwne, że Chelsea jadła lunch z Nicole, a do tego z Cassandrą?
Nie wiem, jak do tego doszło.
Chelsea, Cassandra, rozumiem, ale skąd tam Nicole?
Ciekawe.
Szuka sojuszniczek,
ale i tak przegra tę wojnę.
Nie wiem, czemu wciąż rozmawiamy o Cassandrze.
Myślałam, że w Cabo widzę ją ostatni raz.
Ale nie dziwię się, że Chelsea próbuje ją zwerbować.
Chelsea potrzebuje podwładnych.
W Cabo na plaży Cassandra przyszła i rozmawiała z nami.
Wydawała się miła.
Zachowywała się, jakbyście były przyjaciółkami.
Nie poznałam jej dobrze. Chelsea ją uwielbia.
Zniechęciła mnie.
Nie potrzebuję nowych przyjaciółek.
Nie polubiłam jej.
A może jest twoją fanką?
„Dziewczyno, byłaś fanką”.
Może to komplement.
Mogła powiedzieć to inaczej. Liczy się, jak coś mówisz.
Kiedy już decyduję, co do kogoś czuję, nie zmieniam zdania.
Mam dość kłopotów.
Od początku walczę z Chelsea, więc nie potrzebuję...
Z Chelsea już się pogodziłyście!
Ale spójrz, co robi. Nie dziwi cię to?
Przyprowadza Cassandrę, idą na lunch.
- Może jest trochę śliska. - Śliska jak ryba.
A ja lubię tylko Nobu.
Napisy: Przemysław Rak