DOM CHRISHELL
PIES CHRISHELL
- Wrzucacie do wody worki z lodem? - Tak.
Cieszysz się?
- Nie! - Nie?
Muszę sprawdzić, czy jacuzzi jest włączone.
- Dobra. - Boże.
Cześć.
Cześć!
- Sama się wpuściłam. - Super.
- Cześć, piękna. - Tęskniłam za tobą.
- O rany. Przepraszam. Co to jest? - Co?
Wbrew rozsądkowi pozwoliłam, żeby Bre zorganizowała kąpiele lodowe.
- Cześć. - Cześć.
W skali od jednego do dziesięciu
moja radość wynosi zero, jak temperatura wody w tych wannach.
- To twój pierwszy raz? - Pierwszy i ostatni.
- Polubisz to.
To dobre dla ciała.
Zmniejsza stan zapalny w całym organizmie.
I świetnie działa na psychikę.
Dostajesz dawkę 200% dopaminy.
Wychodzisz zupełnie odświeżona. Czujesz się wspaniale.
Będziesz szczęśliwa do końca dnia.
Jeśli dam się namówić na kąpiel z lodem,
może Bre da się namówić na powrót do biura.
Ile tam się siedzi?
Od jednej do trzech minut.
Poważnie?
Myślałam, że wskakujesz i uciekasz.
Kiedy tam jesteś, robi się przyjemnie. Przyrzekam.
Tak mówi każda sekta.
W takim razie rozmawiam z niewłaściwą osobą.
Nie jest tak źle.
Jeśli to zrobię, musisz wrócić do biura.
Robiłaś o wiele trudniejsze rzeczy. To ci doda energii…
Chodziłaś z Jasonem.
Kąpiel lodową też przeżyjesz.
- Nie było tak źle. - Dasz radę.
- Nic ci nie będzie. - Tak.
Rozbieramy się? Potrzebujemy muzyki.
W co ja się pakuję?
Muszę myśleć, że zaraz wskoczę do jacuzzi.
Gotowa?
- Nie mogę! - Możesz.
Możesz. Trzy, dwa, jeden.
Wskakujcie.
Zanurz się. Oddychaj.
Zanurz się. Dasz radę.
Chrishell, dasz radę.
- Właź, Chrishell! - Dasz radę.
Chrishell. Powoli.
Gdy tam siedzę, o niczym nie myślę, co jest najpiękniejsze.
Myślę tylko o tym, jak mi zimno.
Nic innego nie przychodzi mi do głowy.
Bre.
Wkładaj cycki do wody.
Już weszłam!
Nie mogę się doczekać twojego powrotu do biura.
Dasz radę.
To okropne.
Już? Do jacuzzi. Udało się. Jesteście wspaniali.
Jakby mnie potrącił autobus.
Teoretycznie czujesz się naładowana energią, bo nie umarłaś.
Na jedno wychodzi.
- Czas? - Czterdzieści pięć sekund.
Mówiłam ci, że się poparzysz!
Dobra.
Jesteś zimnokrwista.
Dlatego to, co robią dziewczyny, mnie nie rusza.
Bre, wystarczy. Trzy minuty.
Muszę sprawdzić, czy moje ciało działa.
Wchodź tutaj powoli.
Jakie mięśnie!
Cześć, skarbie.
Cześć.
- Dziękuję! - Buziaki w nos.
- Gracie! - Na razie.
Jesteś mistrzynią.
Mówię ci, kiedy tam siedzisz i o tym nie myślisz,
już tego nie czujesz.
Ciężko było mi się skupić.
Bo mózg robi…
„Wyłaź z tej wody. Zamarzam”.
Wiem.
Skoro mówisz o myśleniu,
myślę, że było kilka wydarzeń w biurze,
które mogłabyś przemyśleć.
Nie wiem, na jakim etapie jesteście z Chelsea,
ale mam nadzieję, że wracasz do biura.
Wiesz…
Nie mówię, że nie dam jej szansy, ale…
nie robiłabym sobie wielkich nadziei.
Muszę to zobaczyć. Nie umiem udawać.
- Nie obmawiam innych za plecami. - Sprawdzisz to w biurze.
Sprawdzę?
Widziałam Chelsea w kilku towarzyskich sytuacjach.
Wygląda na to, że stara się być miła,
ale ja nie dam się nabrać.
Nie mam nic przeciwko wybaczaniu,
ale w najbliższym czasie nie będziemy psiapsiółkami.
Znam cię. Nie wolno cię naciskać.
Chciałam tylko zasiać ziarenko. Wybrać musisz sama.
Przypominam też, że weszłam do tej lodowatej wody.
Nie wytrzymałaś nawet minuty.
Więc przyjdź do biura na pół dnia.
Załatwione!
Tak byłoby fair.
Nie możemy podpisać umowy. Przyklepmy to cyckami.
- Raz, dwa, trzy! - Tak!
- Podskakują. - Do biura!
Szczerze mówiąc, już ich nie czuję.
To przez ten lód.
Cześć, co słychać?
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
- Wracaj! - Niko!
Skąd się wziąłeś?
Mój piesek.
- Co ma na łapkach? - To po to, żeby się nie ślizgał.
- Przykleiłeś to? - Tak.
Czerwone paznokcie.
A jak wasze paznokcie?
- Patrz. - Robię manicure.
- Rzeczywiście. - Niezłe.
- Ja robię dzisiaj. - Ja też często robię.
- Od 20 lat. - Widzę połysk, są wypolerowane.
Imponujące.
Myślę, że Jason i Brett robią mani-pedi co najmniej raz w tygodniu.
A może nawet częściej.
Robią sobie mani-pedi…
Specjalnie mówię „mani-pedi”, bo nigdy nie mówią „manicure”.
Robią to, odkąd ich znam.
Alanna. W kwestii tej nieruchomości w Manhattan Beach…
Tak?
Świetnie się spisałaś.
Dziękuję.
Ale oni wolą pracować dalej z Chelsea i Mary.
W porządku.
Wszystkie trzy zrobiłyście na nich wrażenie.
Po pierwsze, Chelsea mieszka w Manhattan Beach.
Tu nie miałaś szans.
Po drugie, Mary sporo sprzedała w przedziale 20-40.
Więc dlatego.
Cieszę się, że mogłam tam pojechać, zaprezentować się
i wyjść poza strefę komfortu.
Nie znam tych okolic.
Cieszę się, że Chelsea i Mary to dostały.
To logiczne, że dostały to zlecenie, ale następne będzie już moje.
Jestem tu nowa.
Nie spodziewałam się, że dostane zlecenie za 30 milionów.
Przynajmniej wiedzą, że jestem gotowa i że umiem się zaprezentować.
Mary dała czadu.
- Jak zwykle. - Skromnisia.
Pięć lat temu stawałabyś na głowie, żeby to dostać.
- A dziś mówi: „Tak”. - Kolejne 30.
Kolejne 30!
Razem z Chelsea planujemy dzień otwarty.
Oczywiście po tym, co się stało, nie jest moją wymarzoną partnerką,
ale mam nadzieję, że nam się uda,
że priorytetem będzie dla niej biznes
i że skupi się na tym, co ważne, czyli sprzedaż tego domu.
Takie zlecenia zawsze mnie cieszą.
Pierwsze jest najlepsze.
Powinniście przyjść na dzień otwarty.
Tak.
- Przyjdziesz? - Tak.
- A ty? - Jasne.
Powinnaś!
Alanna, masz czas w tym tygodniu, żeby pójść na budowę w Hollywood?
Mój klient buduje się od czterech lat i będzie kończył.
Oczywiście. Znam tę okolicę, więc chętnie to zobaczę.
Super.
Trzeba dopilnować wielu spraw. To bardzo ważne sześć tygodni.
- Będziemy mieć sporo do omówienia. - Dobra.
Włóż wygodne buty.
- Spodziewałbyś się innych? - Tak.
Jasne, że włożę wygodne buty.
Od lat żadnej z was nie widziałem w sneakersach.
Mogę przychodzić w sneakersach?
Na budowę – tak.
Pięknie tu.
Przy The Strand pokazuję domy tylko wtedy,
gdy zachodzi słońce, bo wtedy wygląda przepięknie.
- Jak ty. - Kocham cię.
- Tu się wchodzi. - Otworzę.
O rany, czuję się wyjątkowo.
Czy dam radę to otworzyć?
Problemy techniczne.
- Cześć. - Cześć, Brett.
Cześć.
Mam świetne relacje z najlepszymi agentami w Manhattan Beach.
- Miło cię poznać. - Emma. Miło mi.
Wejdźcie.
Skontaktowałam się z nimi bezpośrednio,
żeby ich zaprosić na ten dzień otwarty.
- Co za widok. - Prawda?
Wystawiliśmy go za 30 milionów.
Byłby to najdroższy dom w Manhattan Beach.
Jeśli dostaniemy taką kwotę, inni też zaczną tyle żądać.
Mówisz o cenie.
Mamy dom przy 1st Street za 30 milionów.
Właśnie widziałem.
Wpadnij na dzień otwarty w piątek.
- Chętnie. - Musimy pogadać.
Chodźmy sprawdzić widoki.
W razie czego mogę pomóc.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Spójrz na to.
Witajcie w moich skromnych progach.
- Witajcie! - Cześć, sąsiedzie!
Same go kupimy. Mogłabym z tobą zamieszkać.
- A wyłożysz 25 milionów? - Tak, kupię go dla nas.
Jak się pracowało z Mary?
Mogłabym obsłużyć to zlecenie sama.
Nie wiem, co ci powiedzieć.
Nie wiem, jak Mary mi pomoże,
ale najważniejsze to ściągnąć na dzień otwarty wszystkich agentów.
Ja wykonam swoją pracę.
Wszyscy agenci w Manhattan Beach zobaczą ten dom.
Ona musi zrobić swoje. Zobaczymy.
Myślisz, że coś jest nie tak z Mary? Znasz ją lepiej niż ja.
Nie wiem.
Mam wrażenie, że nie jest sobą.
Może przez coś przechodzi.
- Chętnie jej pomogę, jeśli tak jest. - Tak.
Ale nie rozumiem, czy ma coś przeciwko tobie
i w czym tkwi problem.
Ja mówię wszystko wprost.
Ja tak samo.
Jeśli chodzi o Mary,
musi wziąć na siebie część odpowiedzialności.
Wciąż chcę robić karierę i znaleźć czas dla męża.
Po prostu chcę wszystkiego. Czy można mnie winić?
Jestem naprawdę podekscytowana tym domem.
Nie pozwolę, żeby mi to popsuła.
Ciężko pracujemy na takie oferty.
Nie pozwól nikomu ukraść ci szczęścia.
To twoja chwila chwały. To Manhattan Beach!
- Manhattan Beach, mój dom! - Boże!
Już to, że mam to zlecenie, jest dla mnie fantastyczne.
Na sto procent.
- Wejdźmy do środka. - Chodźmy.
Gdzie moja torebka?
Nie Birkin!
Ale ją złapałaś!
Z taką zaciekłością!
- Wiem! - Emma!
Nie pozwolę, żeby odleciała.
Zanurkowałabym w piasek po tę torebkę.
ZLECENIE W FAZIE BUDOWY
Co słychać, chłopaki?
- Jak leci? - Dobrze. Miło cię widzieć.
Witam ponownie.
Ten projekt idzie jak po grudzie.
Moi klienci kupili dom za 2,8 miliona.
Mieli go remontować, ale go zburzyli
i teraz mają setki tysięcy dolarów kosztów utrzymania
i miliony dolarów opłat za budowę.
Mamy 30 dni, żeby wprowadzić ten projekt na rynek.
Każdy miesiąc to 40 tysięcy dolarów z kieszeni moich klientów.
Ile jeszcze? Sześć, osiem tygodni?
- Sześć. - Czyli osiem tygodni?
- Kiedy to wypełnią? - Dzisiaj wylali.
W przyszłym tygodniu położą kafelki i wykończą w następnym tygodniu.
Dobra.
Takie projekty pokazują, ile wart jest dany agent.
Cześć!
- Włożyłam odpowiednie buty. - Oczywiście.
- Inspekcja Pracy będzie zachwycona. - To naprawdę plac budowy.
- Miło mi. - Miło cię poznać.
- John. - Alanna. Miło cię poznać.
Poproszę o szczegóły. Jaka jest powierzchnia?
Około 560 m2. Cztery sypialnie, sześć łazienek.
- Potwór. - Sporo go rozbudowałeś.
Choć na to nie wygląda, za parę tygodni będzie gotowy.
Z zewnątrz wygląda na nieukończony. Wnętrze jest gotowe do malowania.
- Cudownie. - Widzę waszą wizję.
Wiem, że Brett chce jak najszybciej wystawić ten dom,
ale na razie się do tego zupełnie nie nadaje.
Sprzedaję domy. Nie buduję ich.
Jak mokry jest ten beton?
- Sprawdźmy głębokość. Ile masz wzrostu? - Metr 78.
Naprawdę?
Czuję się jeszcze niższy.
W szpilkach masz metr 85. Więc basen ma metr 50.
Możesz sprawdzić wodę.
Doskonale pływasz na plecach.
Pokażę jej, jak dom wygląda od frontu.
- Ciężko dostać się do drzwi. - Da radę.
Dorastałam na wsi w Kanadzie.
Drabina? Żaden problem.
- Musisz wejść tędy. - Dobra.
Dziękuję.
Tak to wygląda.
Główny salon. Tu jest gabinet.
Pięknie.
Tam jest pokój rodzinny. Współczesny hiszpański styl.
Jak pomalują ściany?
To dwie próbki?
Tak. Który odcień wolisz?
- Jeden jest cieplejszy. - Ten wolę.
Ja też.
- Pasuje do drewna. - Tak.
Masz długopis?
Wiesz, co mam? Konturówkę do ust.
- Może być? - Idealnie.
Dobra.
Przydała się.
Ta kuchnia to będzie petarda. Nie mogę się doczekać.
Właściciel to projektant. Wykończenie jest wspaniałe.
To marmur Calacatta Gold.
Stań w tym miejscu. To punkt centralny.
Spójrz na tę otwartą przestrzeń.
Będzie świetnie, kiedy skończą.
Gdybyś była potencjalnym nabywcą,
miała dzieci, chciała tu urządzić dom rodzinny,
co mogłoby cię zniechęcić do kupna?
Myślę, że każdemu przeszkadzałby
brak prywatności.
Zgadza się.
Dam ci zadanie, które jest ważne dla tej nieruchomości.
Prywatność trzeba uzyskać architekturą krajobrazu. Zajmiesz się tym.
Ocenisz projekt. Trzeba zasłonić ulicę.
To muszą być duże drzewa, ściana fikusów.
Mam zadbać o prywatność?
To najbardziej wyeksponowany dom w Hollywood Hills.
Nawet stojąc w basenie, widać całą drogę.
Architektura krajobrazu będzie tutaj ważna.
Wszędzie jest ważna, ale tu szczególnie.
Pokażę ci dół. Nie potknij się o przewód.
- Gdybyś upadała, to w prawo, nie w lewo. - Dobra rada.
Uważaj na głowę. Ja nie muszę, ale ty – tak.
To główna sypialnia.
To kolejny przykład, że architektura krajobrazu jest ważna.
Tu też potrzeba prywatności.
Ale sypialnia fajna, nie?
Jest kominek.
Garderoba.
Tak. Najlepsza część domu.
Wszystko robi wrażenie.
Wydaje się drogie.
Tu będzie wanna.
- Super. - Tu też potrzeba coś posadzić.
Żeby to zakryć.
Może jestem staroświecka,
ale klienci rzadko chcą być widziani, jak nago wychodzą z wanny.
Można pomachać sąsiadom z wanny.
Za ile chcą go wystawić?
- Siedem milionów? - Między siedem a osiem.
Ale musi wyglądać jak dom za osiem milionów dolarów.
Budują go od tak dawna.
Rynek jest teraz do dupy. Podatek od rezydencji to setki tysięcy.
Dlatego nie możemy popełnić żadnego błędu, nie może być opóźnienia.
Za dwa miesiące musi wyglądać idealnie.
Super.
Będzie nam trudno.
Bardzo dziękuję za tę szansę.
Inne dziewczyny ciężko pracują
i dostają duże zlecenia.
I ja też mam na nie ochotę.
Zadbam o to, żeby wyglądał jak dom za osiem milionów.
Nie martw się.
DZIEŃ OTWARTY MARY I CHELSEA
Chelsea, tu Mary.
Jestem w domu. Wszystko przygotowujemy.
Gdzie jesteś? Kiedy przyjdziesz?
Nie wiem, co myśleć.
Zajmę się wszystkim sama. I tak zwykle to robię.
Zazwyczaj nie dzielę się zleceniami. Więc to zrobię, ale to trochę frustrujące.
Cześć.
- Cześć! - Cudowny dom.
Wyglądasz uroczo!
Nicole wygląda wspaniale, ale trochę za bardzo się wystroiła.
To dzień otwarty, nie Oscary.
Ale przyszła punktualnie.
Wystawiasz to z Chelsea, tak?
Z Jasonem i Chelsea.
Przyjdą?
Tak.
Powinni tu być. Nie wierzę, że jestem tu przed Chelsea.
Przecież ona mieszka…
- Za rogiem. - Właśnie.
Tu są przystawki, kawior, szampan.
Nieźle.
- Jest food truck. - Na bogato.
- Będzie siedemdziesiąt osób. - Wybranych osób.
- Tak. To wielka różnica. - Na pewno.
Przyjdzie każdy, kto sprzedaje za 10 milionów i więcej.
Super.
- Alanna! Jak się masz? - Cześć!
Dobrze, co u was?
Miło was widzieć.
- Zgrałyśmy się kolorystycznie. - Tak.
Pasujemy do domu.
Ja się nie stroiłam.
Gdzie Chelsea?
Jeszcze jej nie ma.
Jedzie z daleka.
- Są korki. - Mieszka tuż obok.
Duży ruch.
Nie odzywała się.
Ale przyjdzie. Mam nadzieję.
- Ty pierwsza. - Dziękuję.
- Jak się masz? - Cześć.
- Miło cię widzieć. - Cześć!
- Cześć. Miło cię widzieć. - Cześć!
- Cześć. - Cudownie.
Ten dom jest piękny!
Chłodno tu.
Tu jest winda.
Sześć sypialni i dziewięć łazienek.
Włożyli sporo wysiłku, żeby dobrać luksusowe materiały.
Dom sam się sprzeda.
O rany! To twój kolor!
Wbrew rozsądkowi
postanowiłam wrócić do nieruchomości.
Chcę, żeby było jasne,
że ani Chelsea, ani nikt inny
nie przegonią mnie z tego biura ani nie wyrolują mnie na kasę.
Cieszę się, że tu jesteś.
Dziękuję.
- Tęskniłeś za mną. - Owszem.
Ładnie tu.
Uroczo.
Tu jest uroczo?
Miejsce małe, ale urocze.
Chelsea!
- Cześć, skarbie! - Cześć!
Wyglądasz wystrzałowo!
- Cześć! Wyglądasz sexy. - Jak się masz?
Ślicznie.
- Ma bardzo krótką spódniczkę. - Widać jej tyłek.
Cipkę chyba też.
Widać wszystko.
- Klienci nie chcą tego oglądać. - Wiem.
Jestem na nie.
Pokręcę się trochę.
Idź to sprzedaj. Ja kupiłabym od ciebie wszystko.
- Pięknie wyglądasz. - Gratuluję zlecenia.
Dziękuję.
Jeśli wejdziecie do McDonalda, zobaczycie bardzo widoczny napis:
„Nie obsługujemy klientów bez koszulek i bez butów”.
Kierownictwo McDonalda nigdy nie pomyślało,
żeby tam dodać „bez spodni”, bo zdrowy rozsądek każe je nosić.
Włóż spodnie!
Nie poznałam Bre. Jest tu?
Tak. Czarne włosy i niebieski garnitur.
Cześć, kochanie!
- Dziękuję, że przyszłaś. - Oczywiście.
Jeden z najbardziej nieskazitelnych domów w Manhattan Beach.
Przepięknie.
- Niebieski garnitur. - Na pewno poznasz.
- Podoba mi się, że przejmuje inicjatywę. - Właśnie.
To jakieś szaleństwo.
- Cześć! - Cześć. Alanna.
- Tyle o tobie słyszałam. - Miło cię poznać.
Jak ci tam jest?
- Na razie dobrze. - Nikt na ciebie jeszcze nie naskoczył.
- Jeszcze nie. - Dobrze!
Alanna ma dobrą energię.
Jest słodka.
Jej pewność siebie przyda się w biurze.
Lubię ją.
Dobrze się prezentuje.
Na poziomie, inteligentna, ambitna.
Jest właścicielką miasta na pustyni.
- Oni są właścicielami. - Nie rozumiem.
- Ile kosztuje kupno miasta? - Ty powinieneś wiedzieć.
Nie posiadam miasta. To musi być parę milionów dolarów.
Parę?
Może zapytamy?
Myślę, że 2,2.
Tak mówi ktoś, który wycenił penthouse’y, które wciąż się nie sprzedały?
Przysięgam.
Penthouse Jasona jest wart trzy miasta.
Gdzie ona jest?
Alanna!
Za ile sprzedałabyś swoje miasto?
Jej miasto?
Jaką ma wartość?
Nie powiem wam.
Dam ci 2,2 od ręki.
Nie możesz go mieć. Jest nasze.
Obniżam ofertę do 1,9.
- Nie sprzedajemy. - Teraz już 1,7.
- O co chodzi? - Nie sprzedajemy.
Co się dzieje?
Mam małe miasteczko na pustyni. Nazywa się Pioneertown.
- Można kupić miasto? - Większość ludzi się dziwi.
- Jestem tam szeryfem. - Chyba padnę.
- Hamburgera? - Tak, proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Super!
Dziękuję.
- Wsiadaj, przejedziemy się. - Właź!
Wsiadać! Jedziemy na zakupy!
Właź, jedziemy na zakupy!
Słyszę krzyki dziewczyn. Coś robią.
Wsiadły do Moke.
Jak leci?
Frekwencja dobra?
Frekwencja jest świetna. Ciekawe, gdzie jest Chelsea.
Słyszałyśmy krzyki.
- Co? - Chyba wsiadły do Moke.
Chyba wsiadły do Moke.
Cóż…
Trzymajcie się!
- Nie, Emma! Nie! - Tak.
- Nie, Emma! - Jedź!
Dlaczego mi to robisz?
Miałam nadzieję, że będzie…
- Na parkiecie. - Pracować.
To nasze wspólne zlecenie.
- Nie przyśpieszaj. - Szybciej!
- Gaz do dechy! - Chelsea, nie wiedziałam, że to robisz!
Czekaj. Jedziemy!
- Dalej! - Dobra.
Jedź!
Jaki strój obowiązuje w waszym biurze?
- Wiem, do czego pijesz. - Do niczego nie piję.
Tyłek Chelsea.
Jest jakiś dress code?
Należy się ubrać, a nie tylko zakryć kluczowe partie.
Kluczowe.
Tak się przyjeżdża na dzień otwarty.
Witajcie na moim dniu otwartym.
- Są burgery i kawior. - Burgery są pyszne!
- Było fajnie. - Super.
Chciałam coś poruszyć. Chelsea spóźniła się godzinę.
Poza tym kilka osób podeszło do mnie z pytaniem:
„Co ona ma na sobie?”.
To nie jest profesjonalne.
Widać jej całe krocze.
Naprawdę?
Chodzi o naszą reputację.
Nie jestem już menedżerką,
ale ludzie podchodzą do mnie i narzekają.
- To jest problem. - Przesadziła.
- Co tam? - Masz ulotkę tego domu?
- Będą foldery. - Mogę je dostać?
Są w druku.
Skontaktuje się ze mną.
- Tak. - Ale…
Niezręcznie mi rozmawiać o tym, co powinnyście nosić.
- Porozmawiasz z nią o tym? - Nie.
Absolutnie nie.
Miałyśmy już konflikt.
Teraz mamy pracować razem
i wszystko naprawić.
- Tak? - Kocham cię.
- Ale… - Co?
Może byś nieco stonowała ubiór, kiedy jesteś na dniu otwartym?
Mam stonować ubiór?
Nie powinniście kontrolować tego, co noszę.
- Nie chcę tego robić. - Ja też nie.
Co jest niestosownego w tym, co mam na sobie?
Nie jestem pewien.
- Mam stonować strój? - Chyba tak.
- Koszulę i marynarkę? - Nie chodzi o to.
Kilka osób o tym wspomniało.
Ludzie mówią, że to niestosowne, że masz tak krótką spódniczkę.
Kto to powiedział?
- Parę osób. - Kto?
- Nie wiem. - Mówili ci osobiście?
Ja słyszałam same komplementy.
Ty czasem masz głęboki dekolt. Ja nigdy.
To dzień otwarty w nieco konserwatywnej części Los Angeles.
Ja tu mieszkam!
Jeśli uważasz, że powinnam stonować strój…
Nie tylko ja.
Więc powiedz mi, kto to mówił.
Także uważam, że jest krótka. Z pełnym szacunkiem.
Gdybyś mnie szanowała, nie robiłabyś tego przy mężczyznach.
Mogę zmienić strój dla was.
Skoro to was stawia w złym świetle.
- Mamy ten sam cel. Chcę sprzedać dom. - Nikt tego nie kwestionuje.
Jeśli mój ubiór w tym przeszkadza,
to go stonuję.
Włożę coś dłuższego.
Chodzi o innych ludzi.
Dobrze.
Jako kobieta,
która wspiera inne kobiety, i to, kim chcą być,
czuję się obrażona,
że przed naszymi szefami
mówisz o moim ubiorze, kiedy ja często widzę twoje cycki.
I nie ma sprawy, bo masz wspaniałe cycki i powinnaś nosić to, w czym ci wygodnie.
Ale obie jesteśmy kobietami i powinnaś mnie wziąć na bok…
Widać mi cycki?
Czasem się zdarza.
Myślę, że oni…
Nieważne. Moje też zawsze widać.
Ale nie komentuję twoich.
Gdybyś ze mną pogadała jak kobieta z kobietą,
gdzieś na boku powiedziała, że ktoś coś takiego zauważył,
wzięłabym to pod uwagę i zastanowiła się, czy to ma sens.
Ale robisz to przy dwóch facetach. To cios poniżej pasa.
Nie miałam takiego zamiaru.
Rozmawiam z właścicielami firmy, żeby to się nie powtórzyło.
Mam nadzieję, że nigdy już nie zobaczę twoich cycków.
Nigdy ich nie wyjmowałam.
Mam nadzieję, że będziesz ubierać się skromnie.
Mamy teraz dzień otwarty.
Pogadamy później. Nie tutaj.
- Nie chciałam… - Wracam do pracy.
- Nie chciałam rozmawiać z tobą. - O rany.
Super.
Dobrze poszło.
Tak.
Dobra.
Pierdol się, Mary.
- Witaj z powrotem. - Dzięki.
Napisy: Przemysław Rak