NOWY JORK, ROK 1962
W porządku, panowie.
Może nagramy to z głowy?
Zagrajcie czysto i płynnie.
ZRZESZENI MUZYCY Z NOWEGO JORKU PROSZENI SĄ O OKAZANIE KARTY CZŁONKOWSKIEJ
Już zaczynacie?
- Za kilka chwil. - Dziękuję.
Och, Mona.
Robert.
Robert Halloway.
Chłopaki! Śniadanie podano!
PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
Super.
Tam jest masło.
Dzięki, Carmen.
- Dzięki. - Nie ma za co.
Dzień dobry, panowie.
Dzień dobry.
O której dziś koncert?
O 21.
Muszę znaleźć nową płytę Monka. Jest na niej Newk.
Tu nie kupisz. Jedź do Harlemu.
Mogę się dołączyć? Muszę kupić nowe buty.
W tych nadeptując na kanapkę, poczułbym majonez.
Świr z ciebie, Chico.
Widzisz? Z wentylatorem wszystko w porządku.
No dalej, wentylatorze. Współpracuj.
Tato, on jest zepsuty. Właśnie dlatego leżał na ulicy.
Mówiłaś tak o tym telewizorze.
- Miał idealny obraz. - Ale nie miał dźwięku.
I co z nim zrobiłem?
Znalazłeś drugi, który miał tylko dźwięk.
Wiesz, jak się to nazywa?
Pomysłowość.
Raczej skąpstwo.
Tato!
Sylvie, mamy piękny, letni dzień.
Nie wolałabyś wyjść gdzieś z Moną?
Wolę spędzać czas z tobą.
Cóż…
będę w moim biurze.
- Naprawię go. - Proszę bardzo.
Thomas mówił, że to tu?
Rany Julek, spójrz na to ciałko.
Jak leci? Im jaśniejsza kawa, tym jest mocniejsza?
Jestem Chicago Sweetney. Dokąd zmierzasz?
POSZUKUJEMY POMOCNIKA INFORMACJA W ŚRODKU
Przepraszam. Macie Brilliant Corners Theloniousa Monka?
W dziale z bebopem, między Charliem Mingusem i Jamesem Moodym.
Dzięki.
Gotowe.
Trzy dolary.
Jaką zniżkę mają pracownicy?
Nie mamy wakatów.
Ogłoszenie mówi co innego.
Widzisz…
mój narzeczony jest w Korei,
a matka nie chce mieć w domu telewizora.
Dlatego oglądam wszystko tutaj, u taty.
A kiedy Lacy wróci, chajtniemy się i sprawię sobie własny telewizor.
Ale moja matka, Eunice Johnson,
- ma Szkołę… - Etykiety i Dobrych Manier.
Chodzą do niej ułożone dziewczyny
z najlepszych rodzin w Harlemie.
Matka dba o wizerunek szkoły i nie chce,
aby ludzie usłyszeli, że taty nie stać na pracownika.
Stąd to ogłoszenie w witrynie, choć nikogo nie zatrudniamy.
- Sylvie? - Tak, tatusiu?
- Co tam się dzieje? - Ktoś znów zobaczył ogłoszenie!
To często się zdarza.
Dzień dobry.
Jak ci na imię?
Robert. Robert Halloway, proszę pana.
Cóż, panie Robercie Halloway…
masz tę pracę.
- Bądź jutro o dziesiątej rano. - Tak jest.
Skarbie, znajdź inne zajęcie, zamiast gapić się w ten telewizor.
No to…
ile za płytę ze zniżką?
Na koszt firmy.
To do jutra.
- Do jutra. - Dzięki.
- Sonny, daj dwa bourbony. - Hrabina stawia.
- Tamta elegantka? - Tak.
Chodź, Bobby.
Dobry wieczór i dziękujemy za drinki. Dickie Brewster. A to Bobby Halloway.
- Genevieve. Dla przyjaciół Genie. - Genie jak dżin? Spełniasz też życzenia?
Oczywiście. Jeśli tylko dobrze potrzesz moją lampę.
Dziękuję.
Usiądźcie.
Hej, h-moll. Prawdziwy z ciebie oryginał.
Zauważyłam, że grałeś na pięć uderzeń w metrum 5/4.
Do dość innowacyjne podejście do tej nietypowej sygnatury.
Dzięki.
W piątek wieczorem przychodzą do mnie znajomi
na taką swobodną sesję improwizacyjną. Byłoby miło, gdybyście wpadli.
Dickie Brewster Quarter na pewno się zjawi.
W piątek wieczorem mamy koncert.
Jesteśmy nocnymi markami. Pewnie będziemy dopiero zaczynać.
To do zobaczenia.
Do zobaczenia.
Ulubiona…
piosenka filmowa?
„The Man That Got Away” z Narodzin gwiazdy.
Dobra… ulubiona piosenka z ostatniej klasy liceum?
„C’est si Bon” Earthy Kitt.
Ulubiona piosenka…
do bara-bara?
Nie odpowiem.
Gdyby stara Eunice nie przyłapała cię na mizianiu się z Lacym,
to nigdy byście się nie chajtnęli.
Opowiedz o tym nowym sprzedawcy.
Przystojniak?
Nie przyjrzałam się.
Zbyt dobrze.
Połóż to na tym stole.
Drzwi do piwnicy są zdradliwe. Lepiej ich nie zamykaj, bo utkniesz.
Tak jest.
Dobrze. Czym jeszcze się zajmujesz?
Gram na saksofonie.
- Serio? - Tak.
Sam kiedyś byłem saksofonistą.
- Tak? - Tak.
Znasz „Scooty-Scooty Blues”?
Chyba nie.
Przez długonogą ślicznotkę Czuję scooty-scooty blues
Napisałem ją…
w Orangeburgu w Karolinie Południowej. Miałem pseudonim DJ Jay.
- Tenorowy czy alto? - Tenor.
- Jaki masz sprzęt? - Selmer, Super Action.
Niezły. Ja miałem Conn New Wonder. Futerał z wężowej skóry.
- Nadal pan gra? - Nie.
Przestałem, gdy założyłem rodzinę.
Tylko sklep łączy mnie teraz z muzyką.
Chciałem uczyć Sylvie, ale uroiła sobie, że będzie produkować programy telewizyjne.
Wyobrażasz sobie?
- Czarna dziewczyna producentką? - No tak.
- Nie mogę dziś długo zostać. - A co masz do roboty?
Bobby zatrudnił się w sklepie płytowym,
żeby poderwać jedną laskę,
która jest zaręczona.
Zatrudniłem się tam, bo w Blue Morocco mało płacą.
- Właśnie dlatego. - To wkrótce się zmieni.
Panowie, to tutaj.
Kto jest waszym agentem?
Nie mamy agenta.
Jeszcze nie.
- Ile zarabiacie w lecie w Blue Morocco? - Dwieście.
Dwieście dolców? Za całe lato?
Widzisz, dobry agent nie dopuściłby,
aby płacili grosze za dzieło Picassa, bo wasz saksofonista to Panny z Awinionu.
Jeśli chcecie być nowojorskimi muzykami, musicie na takich wyglądać.
Pięć stów powinno starczyć na garnitury dla całej czwórki.
Jak ktoś spyta o waszego agenta, to co powiesz?
- Że to ty? - Brawo.
- O co w tym chodzi? - Biorę 20 procent.
Spróbujmy.
- Cholera! - Tato! Niemal poraził cię prąd!
Zostaw to ustrojstwo.
Tego nie da się naprawić.
Zamknij drzwi za Robertem, gdy skończy.
Idę poszukać klimatyzatora.
Właśnie tu…
sprzątałam, bo tata chciał wcześniej zamknąć…
Ja już sobie…
Mogę ci pomóc, jeśli chcesz.
Nie zamykaj…
Dziwna sprawa.
Utknęliśmy do czasu, aż wróci tata.
Tak.
Mogę jednego?
Dziękuję.
Jak się tego używa?
Proszę.
Masz francuski ogień.
- Co takiego? - Francuski ogień.
To papieros, który pali się tylko w połowie.
Ma to zwiastować miłość.
Ty też masz taki. Co to znaczy dla ciebie?
Tata mówił, że grasz na saksofonie.
Tak.
Przyjechałem tu na lato z Detroit z moją kapelą.
- Gramy w Blue Morocco. - Jesteście dobrzy?
Zależy, co lubisz.
- To nie Bill Haley and the Comets. - Lubię różną muzykę.
W sklepie płytowym to konieczne,
żeby móc dobrze doradzać klientom.
Na przykład… masz Brilliant Corners Monka
i grasz na saksie, więc pewnie lubisz Sonny’ego Rollinsa.
- Racja? - Tak.
Zatem polecam jego ostatni album, Way Out West, nagrany w tercecie.
Rollins na saksie, basista i perkusista.
Chyba że już go masz.
Nie mam.
Widzisz?
No tak.
Jaką muzykę lubi twój narzeczony?
Little Richarda.
Proszę.
Dzięki.
Gramy jutro o 21. Może przyjdziesz?
Wpiszę cię na listę gości.
- Mogę przyjść z kuzynką? - Jasne.
Dobrze. To do jutra.
O innej porze, aligatorze.
A teraz, panie i panowie, proszę o oklaski
i gorące przywitanie w Blue Morocco zespołu Dickie Brewster Quarter!
Dziękuję.
Następny kawałek nazwaliśmy „Be Loved”.
To on?
Panowie?
Poznajcie pana Antoine’a Fourniera.
- Witam. - Miło pana poznać.
Antoine obsadza kilka klubów w Paryżu.
Jest swoistym świętym patronem
amerykańskich jazzmanów za granicą, prawda?
Nie nazwałbym się świętym, ale w Paryżu bylibyście gwiazdami.
Mało tam czarnych Amerykanów.
Za miesiąc ruszają występy w Le Sous-Sol, jednym z najlepszych klubów Paryża.
Zostały nam tu jeszcze dwa miesiące, więc nic z tego.
Zostaw to mnie, h-mol. Właśnie od tego są agenci.
Napijemy się jeszcze? Widzimy się za chwilę.
Jesteście jak dynamit.
Mówił o Paryżu we Francji?
- Tej od bagietek i serów. - I seksownych ud.
- Oui, oui. - Nie możemy. Dickie jest na warunkowym.
- I od kiedy to ona jest naszą agentką? - Wiem tylko,
że kuszą mnie te Francuzeczki.
À propos…
Cześć.
Przyszłaś.
Tak.
- To moja kuzynka Mona. - Mona Lisa.
Jak ten obraz.
Miło cię poznać.
- A to… - Chicago Sweetney.
- Do usług. - Jaki czarujący.
Usiądziemy?
Oczywiście.
Mambo?
I jaki werdykt?
Jestem dobry?
Nie jesteś Billem Haleyem.
Ale jesteś równie dobry jak inni saksofoniści tenorowi,
z wyjątkiem Johna Coltrane’a, ale…
- wiele ci do niego nie brakuje. - Raczej go nie dogonię, ale dziękuję.
Dobrze, że dziś się spisałeś, bo inaczej byłoby mi bardzo wstyd.
Bobby.
Idziemy do Freddie’s. Wpadnij, jeśli chcesz.
Gdy skończysz niańczeniem.
- To twoja dziewczyna? - Kto? Connie?
Nie, tylko z nią pracuję. Jak z tobą, choć on nie jest zaręczona.
Powinnam już wracać do domu.
Zaczekaj.
Mogę z panią zatańczyć, panno Johnson?
- Nie powinnam. - Daj spokój.
Nie zatańczysz z następcą Johna Coltrane’a?
Bawcie się dalej, ale nie tutaj!
- Bobby, ja i… - Mona.
Zmyjemy się już.
Odprowadź ją. Sylvie, zadzwonię jutro.
Zatem…
- Naprawdę muszę wracać. - Mogę cię odprowadzić?
- Słuchałeś już Brilliant Corners ? - Tylko jakieś sto razy.
Nie znam innej dziewczyny, która tyle wie o muzyce.
Pewnie na telewizji znasz się jeszcze lepiej.
Nawet nie zaczynaj. Widziałam każdy odcinek każdego serialu.
Cóż…
ja nie znam nikogo, kto grałby tak jak ty.
Co kochasz w muzyce?
To, jak na mnie wpływa.
To mój dom.
Nic innego nie wywołuje we mnie takich uczuć.
Jak poznałaś narzeczonego?
Na balu debiutantów.
Na czym?
- Nie wiesz, co to jest? - Nie.
To taki formalny bal, podczas którego debiutantki wprowadza się do towarzystwa
i przedstawia młodzieńcom z wpływowych rodzin.
- Lacy z takiej pochodzi? - Tak, jego ojciec jest lekarzem
i ma jedną z najlepszych placówek medycznych w kraju,
pod każdym względem.
- Nie tylko wpływowi, ale i majętni. - I to bardzo.
Dziękuję za…
odprowadzenie.
I za zaproszenie.
Byłeś… wspaniały.
Dobranoc.
Tam, skąd pochodzę,
chłopak dostaje buziaka na koniec randki.
Ale to nie była randka, co?
Nie.
Nie oficjalnie.
Ale… zaprosiłeś mnie i przyszłam,
więc było to coś w stylu… randki.
Ćwiczyłeś to?
Dobranoc.
Czekaj…
Sylvie, to ty?
Do jutra.
Twój ulubiony kawałek z tej płyty?
„You Don’t Know What Love Is”.
- Co robisz dziś wieczorem? - To zależy.
Cześć, mamo.
Robercie, to moja matka, Eunice Johnson.
- To Robert Halloway. - Miło panią poznać.
Mąż mówił, że jesteś muzykiem.
- Tak. - Uczęszczałeś do konserwatorium?
Nie, jestem samoukiem.
- Ale ma wielki talent. - Doprawdy?
Mam nadzieję, że mąż nie zanudza cię swoimi muzycznymi historyjkami.
Nie, uwielbiam pana J…
Znaczy, opowiastki pana Johnsona.
Na pewno masz tu co robić.
Tak, wracam do pracy.
Proszę wybaczyć.
Moja droga,
młoda kobieta nie powinna obsypywać pochwałami młodego mężczyzny,
zwłaszcza takiego o niższym statusie od niej.
To może stworzyć złe wrażenie.
Chyba byś tego nie chciała?
Nie, mamo.
Dobrze.
- Chce pani kwit? - Nie.
Trzy dolary reszty.
Pytałem, czy jesteś dziś zajęta, bo chciałem cię zaprosić…
To, co wczoraj wydarzyło się między nami, było błędem.
Dałam się ponieść chwilowej słabości i to nie może się powtórzyć.
Jasne?
Jasne.
- Czyja to impreza urodzinowa? - Nie powiedziałam ci?
Davida Rockefellera i Brooke Astor.
Przepraszam.
Będziesz mnie tak ignorować?
Przyszłam tu z Moną. Nie wiedziałam nawet, że tu będziesz.
- Wtedy byś nie przyszła? - Nie o to mi chodziło.
Nie powinieneś mnie był całować.
Jestem… zaręczona.
Nie musisz mi przypominać. Ciągle o tym mówisz.
A szkoda, bo to mnie najmniej w tobie interesuje.
I nie tylko ja wczoraj całowałem.
Płacą ci za podpieranie ściany?
Sylvie.
Co robisz?
- Idę do domu. - Odprowadzę cię.
Nie, dziękuję.
Skoro wczorajszy wieczór był błędem,
to czemu wściekasz się, że tańczę z kimś innym?
Bo…
choć to błąd…
to kiedy facet całuje dziewczynę, ona chce wierzyć, że nie całuje innych.
Kiedy robisz to z tamtą, nie czuję się wyjątkowa.
Robiłem to głównie przez ciebie.
Kiedy uznałaś tamto za błąd, też nie poczułem się wyjątkowy.
Poczułem się jak byle kto.
Nie jesteś…
dla mnie byle kim.
Jesteś dla mnie jedną z najbardziej…
wyjątkowych osób, jakie znam.
Nie dokończyliśmy naszego ostatniego tańca.
Uszy powinny znajdować się za ramionami,
natomiast podbródek równolegle do podłogi.
Są dwa nowe listy od Lacy’ego.
Ramiona opuszczone i luźne,
a klatka piersiowa podniesiona.
Punkt ciężkości spoczywa na środku stóp.
Tak właśnie wygląda idealna postawa.
Czemu nie chodzicie na plażę?
- Bo ona boi się oceanu. - Mona.
Ale nawet bez wody można poszaleć na golasa.
Jak można bać się oceanu?
Nie lubi moczyć włosów.
Nasz los nie spoczywa w gwiazdach, tylko w nas samych.
To Szekspir, prawda?
Nie wiem.
Moja mama tak mawiała.
Została w Detroit?
Nie, zmarła kilka lat temu.
Przykro mi.
To dzięki niej tu jestem.
Zawsze chciałem być muzykiem.
Ale po liceum
życie potoczyło się inaczej i podjąłem pracę w fabryce.
A kiedy zmarła mama…
uświadomiłem sobie,
że szkoda marnować życie na coś, czego się w pełni nie kocha.
Dlatego… rzuciłem pracę w fabryce aut, dołączyłem do zespołu i reszta,
jak to mówią, jest historią.
Ale skąd wiedzieć…
czy coś się w pełni kocha?
Nie wiem.
Może gdy liczy się tylko jedna rzecz.
Weź.
Dziękuję.
Nie!
Tak.
Opowiadaj. Jak było?
Było…
niesamowicie.
Cholera.
Robiłam to wiele razy i nigdy nie było niesamowicie.
Niesamowicie?
Niesamowicie.
Wiesz, jakie to było?
Jakie?
Nie powinieneś harować w sklepie?
Powinienem, ale dzwonił pan J. Mówił, że musi mnie zwolnić.
Panowie!
Załatwione.
Hrabina wyplątała nas z kontraktu.
Pod koniec miesiąca lecimy do Paryża!
Robert.
- A gdyby matka usłyszała? - Co miałem zrobić?
Gdy tylko dzwonię, odkłada słuchawkę.
Mam ważne wieści.
- Tak? - Wyjeżdżam.
Co? Dokąd? Kiedy?
Dostaliśmy kontrakt w Paryżu. Wyjeżdżam za dwa tygodnie.
Dlatego chciałem cię zobaczyć.
Leć ze mną.
- Do Paryża? - Tak.
- A jeśli nam nie wyjdzie? - To niemożliwe.
Skąd wiesz?
Bo jedyne, co się liczy, to my.
Obiecaj, że to przemyślisz.
- Robercie… - Obiecaj.
Dobrze.
Obiecuję.
Muszę iść.
O innej porze, aligatorze.
Od kiedy źle się czujesz?
Miesiąc temu zemdlałam.
Doktor Parker mówił, że to pewnie udar słoneczny,
ale od tamtej pory niezbyt dobrze się czuję.
Miesiąc temu?
Kiedy ostatni raz miałaś okres?
Nie pamiętam.
Och, Syl.
Myślisz, że możesz być…
Tak.
Powiedz Robertowi.
Chodź, Bobby.
Samolot wylatuje za godzinę.
Dobra.
Prawie straciłem nadzieję.
- Idę po walizkę. - Robercie.
Nie ma żadnej walizki, prawda?
Nie.
Ale chciałam się pożegnać.
Chciałam ci też powiedzieć…
że możesz stać się drugim Johnem Coltranem.
- A ty kim będziesz? - Bobby?
- Twoją największą fanką. - Spóźnimy się na samolot.
O innej porze, aligatorze.
Żegnam w stylu, krokodylu.
PIĘĆ LAT PÓŹNIEJ
- Telewizja WNAT. - Z panem Sheldonem.
Już łączę, panie Hammond.
- Telewizja WNAT. - Z Kate Spencer.
- Kto dzwoni? - Beverley Marshall.
W sprawie pracy jako asystentka producenta w programie Bon Appetit with Lucy Wolper.
Jedną chwilę.
Dziękuję.
- Kate Spencer. - Sylvia Parker.
Proszę usiąść.
Zatem…
pracowała pani przy produkcji?
Nie, proszę pani.
Ma pani męża? Dzieci?
Jedno i drugie.
Asystentki producentów pracują długimi godzinami i nie jest to…
najlepsza praca dla gospodyni domowej.
Długie godziny pracy? To zapewne oznacza:
„Producent wolałby dziewczynę, za którą mógłby się uganiać”.
Jeśli tak, to podziękuję.
Skończyła pani?
To ja jestem producentką Lucy Wolper Cooking Show
i dlatego zapewniam,
że nie mam zamiaru uganiać się za panią.
Zatem… proszę usiąść i powiedzieć,
dlaczego miałabym zatrudnić kogoś z zerowym doświadczeniem.
Bo jeszcze chwilę temu nie miałam pojęcia, że istnieją czarne producentki.
A zawsze marzyłam o takiej pracy.
- Cześć, Lacy. - Cześć.
- Czy… - Dzwonił Dan Evans.
Zostanie moim klientem.
Chce się spotkać i omówić szczegóły. Jutro wieczorem wpadnie z żoną na kolację.
- Tutaj? - Tak.
Rozumiem.
A ja chciałam powiedzieć, że zaczynam jutro nową pracę
jako asystentka producenta w telewizji.
No i?
Cóż… nie będę miała czasu na gotowanie.
Możemy przełożyć tę kolację?
Już potwierdzili. Twoja mama będzie z Michelle.
Coś uzgadnialiśmy.
Możesz pracować, jeśli pogodzisz to z obowiązkami w domu.
Wymyśl coś. To przecież Dan Evans.
Nie zapomnij o jajkach. Marchewki w tej misce, grzyby w tej.
Jasne? Wspaniale. Dziękuję.
Świetnie! Przyszłaś wcześniej. Idź po mięso do Melmana na Czternastej.
Weź krojone żeberka na pieczeń i nie daj sobie wcisnąć nic mrożonego.
Nie mamy czasu, by to rozmrażać. Masz dychę. Na wszystko weź paragony.
Krojone żeberka na pieczeń. Trudno to szybko wymówić.
Na co czekasz?
- No tak. - Leć!
Przynieście mi tu ziemniaki!
I oto nasza wołowina po burgundzku.
Natomiast jutro przygotujemy kaczkę à l’orange
i pamiętajcie, że czystość w kuchni zachowacie dzięki Bab-O,
środkowi z największą zawartością mydła. Żegna was Lucy Wolper. Bon appetit!
I koniec odcinka!
Dziękuję!
Podaj jej buty.
Ty jesteś ta nowa?
- Lucy Wolper. - Sylvie Parker.
- Witaj na planie. - Dziękuję.
Dobranoc.
Dzięki.
A co robicie po programie z daniem głównym?
Nigdy o tym nie myślałam.
- Chcesz je? - Mogę?
Za godzinę do męża przychodzi klient i sądzą, że coś im ugotuję.
Rozumiem.
Jest twoje.
Smacznego.
Ratuje mi pani życie.
- Dzięki. - Oczywiście.
- Odgrzej w piekarniku w 170 stopniach! - Jasne!
Gdzie nauczyłaś się robić taką pyszną wołowinę?
Fantastyczna.
Bardzo dziękuję. To zasługa programu Lucy Wolper.
Powiem naszej kucharce, by wzięła od ciebie przepis.
- Oczywiście. - Parker, cygaro?
Kupiłem sporo Petit Upmannów, zanim weszło embargo.
Wspaniale. Chodźmy na werandę.
Mam butelkę Haig & Haig Pinch, która idealnie pasuje do tych cygar.
Twój mąż na pewno dostanie to zlecenie.
To dobrze. Ciągle o tym mówi.
- Będzie szczęśliwy. - Oby wszyscy byli.
Dan, twój mąż, NAACP.
Co NAACP ma z tym wspólnego?
Oskarżyła firmę Dana o prowadzenie praktyk dyskryminacyjnych.
Wyobrażasz to sobie?
No to dobrze, że tak duży klient ma czarnego prawnika.
Nie chciałam sugerować, że to jedyna zaleta twojego męża.
Przez telefon trudno było wyczuć, że twój mąż jest czarny.
Ma świetną dykcję.
Masz przepiękny dom.
Dziękuję.
- Pomogę. - Nie trzeba.
- Zaparzę nam kawy. - Brzmi cudownie.
Ogromny sukces.
Dobrze.
Są mili, prawda?
Tak sądzisz?
Co ci się nie podobało? Byli uprzejmi.
To dwulicowcy.
Wiesz, że on ma kłopoty z NAACP?
Co z tego? Ta umowa jest warta pół miliona!
Dobra robota. Chyba się udało.
- Super. - Dzięki, Sid.
Do zobaczenia.
Już zaczynacie?
- Za kilka chwil. - Dziękuję.
Och, Mona.
Robert?
Sylvie?
- Co robisz w Nowym Jorku? - Nagrywamy nowy album.
Cudownie.
- Moje gratulacje. - Dziękuję.
- A co u ciebie? - Miałam wpaść na koncert z Moną.
- Pamiętasz ją, prawda? - Mona Lisa. Oczywiście.
- Co u niej? - W porządku, choć chyba mnie wystawiła.
Koncert zaraz się zacznie.
Dobrze cię widzieć.
Nawzajem.
Robercie?
Lubisz Nancy Wilson?
- Podwieźć cię gdzieś? - Zatrzymałem się w The Plaza za rogiem.
Uświadomiłam sobie,
że być może ostatni raz widzę cię bez konieczności kupowania biletu.
Coś podobnego.
Mogę prosić o kanapkę Monte Cristo?
Cudownie.
Gdy dziewczyna umawia się na randkę, chłopak dostaje buziaka.
- Pojedź z nami w trasę. - Nie mogę.
Przez niego?
Nie.
Przez nią.
Robi się ciekawiej.
Jak ma na imię?
Michelle.
Jest śliczna.
Prawda?
Muszę się napić.
Słucham?
- Cześć, mała! - Cześć, Mo!
Odłóż to tam.
ZAGŁOSUJ
Czemu nie przyszłaś na koncert? Martwiłam się. Gdzie jesteś?
W Atlancie.
Dlatego nie dotarłam w piątek.
Rozszerzamy Projekt Edukacji Wyborców w Georgii
i zostałam przedstawicielką z ramienia CORE,
więc musiałam jechać w piątek po pracy.
Słuchaj…
kiedy planujesz wrócić?
Zostanę tu co najmniej przez całe lato.
- Wybacz, że musiałaś pójść tam sama. - Nic się nie stało.
A poza tym…
nie byłam sama, tylko z Robertem.
- Tym Robertem? - Tak, tym.
Czekałam na ciebie przed teatrem
i nagle on…
przeszedł tuż obok mnie. Ni stąd, ni zowąd.
I?
Uświadomiłam sobie, że się nie zjawisz, zaprosiłam go, by się przyłączył.
Zgodził się, a potem zaprosił mnie na drinka.
Powiedziałam, że to zły pomysł, więc odjechałam taksówką.
To wszystko?
Nie do końca.
Mówił, gdzie się zatrzymał…
Nie wiem, co sobie myślałam. Może, że…
Sama nie wiem.
Nie zrobiłaś tego!
Zrobiłam!
Ale?
- Chyba się z nim nie… - Wręcz przeciwnie.
- Co? - Wiem, wiem.
Ale to się nie powtórzy.
Wyjeżdża w trasę, więc to był tylko…
jeden, niezapomniany wyskok.
- Bardzo ładnie. - Cześć, chłopaki.
Dzień dobry.
Tak więc, Miles Davis… Cześć Sid.
Jest w Studio A i kazał przekazać, że widział was w Paryżu.
Co takiego?
Ma chwilę, ale chce poznać geniusza, który stoi za zespołem.
Panowie, słyszeliście?
Miles… jest naszym fanem.
Chodź, h-moll.
Sid.
Masz bilety na piątkowy koncert?
- Jasne. Ile chcesz? - Jeden.
Wyślij go na ten adres.
Oczywiście do francuskiej zupy cebulowej potrzeba sporych ilości cebuli.
Jeśli płaczecie przy krojeniu, to warto mieć miseczkę z osoloną wodą.
À propos soli,
powitajmy naszego najnowszego sponsora,
sól Lighthouse, teraz z większą ilością jodu.
- Sylvie? - Nie śpię!
Kurier przyniósł to dziś dla ciebie.
Dziękuję.
Dzień dobry…
- Tatuś! - Co tam u moich dziewczyn?
Tatuś ma niespodziankę.
- Disneyland? - Za dwa tygodnie.
Dostałem czek za Evansa.
Domyśliłam się.
Przebierz się w piżamkę.
Zaraz przyjdę, żeby cię utulić.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Nie mogę zrobić sobie urlopu. Zaczęłam pracę dwa tygodnie temu.
To rzuć ją.
Mamy tyle forsy,
że nie musisz wcale pracować.
Nie chcę rzucać pracy. Lubię ją.
Może w piątek wybierzemy się na uroczystą kolację, żeby to uczcić?
Wtedy to omówimy.
W piątek nie mogę.
Pracuję do późna.
Pewna para złapała gumę podczas mroźnej śnieżycy.
Gość wyszedł zmienić koło,
ale bez rękawiczek, szybko przemarzł.
Wraca do auta, by się zagrzać.
Dziewczyna mówi: „Włóż dłonie między moje nogi,
to szybciej się ogrzeją”.
I tak zrobił.
Zagrzał sobie dłonie i ponownie wyszedł z auta.
I znów skostniały mu ręce.
Wraca i mówi: „Ogrzejesz mi znów dłonie między nogami?”.
A ona: „A kiedy odmarzną ci uszy?”.
„Kiedy odmarzną ci uszy!” On tego nie kuma. Słodziak.
Może przed kamerą powinna być sobą?
- Lucy? - Tak.
Dobry Boże, nie! Wyobrażasz to sobie?
„Kiedy odmarzną ci uszy?”
Cenzorzy nigdy by się nie zgodzili.
Tato!
Tatusiu!
- Cześć, mała. - Kluczyki.
A właśnie. Ostatnio zachowuje się dość nerwowo.
Co takiego wyprawia?
Były pewne kłopoty, ale chyba to naprawiłem.
Mam nadzieję.
- Wrócę późno. - Sylvie, skarbie…
Powiesz mu?
Nie wiem.
Dziękuję.
Kocham cię!
WEJŚCIE ZA KULISY
Panie i panowie, Dickie Brewster Quarter!
Evelyn, wiesz, czy pani Parker już wyszła?
Niestety tak, pani Spencer.
Rozumiem. Mogłabyś zadzwonić do niej do domu?
Można autograf?
Dzięki za przybycie.
- Ufam, że się podobało. - O tak.
Bobby, mam małą niespodziankę.
- Tak? - Tak.
Pamiętasz Connie?
Cześć, Bobby.
Zostawię was samych.
Pod płaszczem mam dla ciebie niespodziankę.
Wejdź do auta, bo inaczej się przeziębisz.
Oczywiście. Proszę.
Dziękuję.
Dzwoniła twoja szefowa.
Wiem, że grał dziś jego zespół. W radiu ciągle o tym mówili.
Mogłem mieć każdą dziewczynę w Harlemie.
- Ale wybrałem… - Wiem.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
- Dobry wieczór! - Wybaczcie.
Tata co roku organizuje przyjęcie sylwestrowe w sklepie.
Poszliśmy tam i oczywiście utknęliśmy w korku na Times Square.
- Co nas ominęło? - Zupełnie nic.
Powinniśmy byli tam pójść.
Ładne miejsce, co?
Prawda.
Bobby, kiedy sprawisz sobie takie lokum?
Czytaliście, jak Don DeMichael zrecenzował
- waszą płytę w DownBeat? - Nie. Pozytywnie?
Pozytywnie? Fantastycznie!
„ B-Sides, obiecujący debiut
zespołu Dickie Brewster Quartet to płyta niemal genialna”.
Pokażę to Dickiemu.
Sid?
- Płyta dobrze się sprzedaje, co? - Owszem.
To dlaczego Dickiego stać wypasioną chatę, a my nadal mieszkamy w North End?
To za utwory Dickiego. Dostał za nie sowitą zaliczkę.
- Tworzyłem je z nim przez lata. - On ma do nich prawa.
Jeśli chcesz dużo zarabiać, musisz mieć własne utwory.
Masz talent.
Jak zechcesz nagrywać jako lider, daj mi znać.
- Nie mogę znaleźć męża. - Poszedł po więcej alkoholu.
W porządku.
Niemal zapomniałam. Ktoś zostawił ci wiadomość.
To chyba pilne.
Sylvie! Co tu robisz? Wszędzie cię szukałam!
Ukrywam się.
Niemal zapomniałam.
Patrzysz na przyszłą żonę wielmożnego pana Melvina Carmichaela.
Wielkie nieba!
- Gratulacje! - Dziękuję.
- Kate. - Dziękuję.
Przekazałam już szychom ze stacji, że nie odnowię kontraktu na nowy rok.
Niemożliwe.
- Serio. - Cóż,
bez nas to miejsce straci swój koloryt.
- Jak to „bez nas”? - To przecież oczywiste,
że nowy producent sprowadzi własnego asystenta.
Cóż…
możesz z nią porozmawiać.
- Już kogoś znaleźli? - O tak.
Ma wspaniałe rekomendacje.
- Centrala? - Z kim mam połączyć?
- Z osobą prywatną w Nowym Jorku. - Proszę o nazwisko.
- Pan Herbert Johnson. - Zaczeka pan?
Tak.
Nie chcielibyśmy, żeby żona to zobaczyła.
Mam to gdzieś.
H-moll!
Szczęśliwego Nowego Roku, mon frère.
Rozporek.
- Robert? - Panie J. Wszystko w porządku?
Musisz o czymś wiedzieć.
- Na dziś dosyć? - Nie mogę znaleźć mojego męża.
Widziałaś go?
Sprawdź w biurze Kate. A raczej w „twoim biurze”.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Evelyn! Szczęśliwego Nowego Roku.
Nawzajem, Sylvie.
To cudowna dziewczynka. Byłbyś z niej dumny.
Dzięki.
Mamo, tato. Co tu robicie?
O co chodzi?
Przyniosę wam kawy.
Sylvie… chodzi o twojego ojca.
Co się stało?
Miał atak serca na przyjęciu po tym, jak wyszliście.
Bardzo mi przykro.
Dziękuję za przybycie.
- Dziękuję. - Nie trać wiary.
Dziękuję.
Eunice, było przepięknie.
Pracujesz?
Ignorujesz gości. To może zaczekać.
Nie może. Przedstawienie musi trwać.
A mój program sam się nie zrobi. Jutro rano muszę być w pracy.
- Daj mi skończyć. - Telewizja zaczeka.
Zrozumieją parę dni wolnego.
Nie jesteś dobrą gospodynią. Co ludzie powiedzą?
Wiesz co? Nie dbam o to.
Sam potrafisz zabawić naszych…
- Mówisz od rzeczy. - Nie.
Pojęłam, że szkoda marnować życie na coś, czego w pełni się nie kocha.
Co to ma znaczyć?
Usiądź.
Proszę.
Mam dość udawania, że jestem kimś innym.
Poślubiłeś mnie, choć byłam w ciąży. To było bardzo szlachetne.
Chciałam być kobietą, jakiej oczekiwałeś, ale to wyczerpujące.
Nie mogę być kobietą twoich marzeń i pozostać niezależna.
- Porozmawiamy o tym później. - Lacy, chcę zacząć żyć dla siebie.
- Nigdy tego nie robiłam. - A co ze mną?
Nie wiem.
Wracaj do pracy.
Ale musisz wiedzieć,
że nie poślubiłem cię ze szlachetnych pobudek,
tylko dlatego, że cię kocham.
I nie chciałem, żebyś była kobietą moich marzeń…
Chciałem być twoim wymarzonym mężczyzną.
Ale oboje wiemy…
że to miejsce jest już zajęte.
Na dziś to wszystko.
Jeszcze jest nie tak. Spróbujmy ponownie.
Zaraz się zajedziemy!
Dajmy sobie na luz.
Nie, zagrajmy jeszcze raz.
O ile pamiętam, to jest Dickie Brewster Quarter,
więc jeśli mówię, że wystarczy… to wystarczy.
Czwórka do narożnej.
Nie uwierzysz, kogo widziałem.
Mona Lisę!
Tę kuzynkę Sylvie.
Tak?
Przyjechała na ten cały „Marsz Wolności”.
Słyszałem o nim.
- Co u niej? - Dobrze.
Naprawdę. Dwunastka do narożnej.
Wspomniała mi, że…
Sylvie rozeszła się z mężem.
Serio?
Do bocznej.
- Jeszcze raz? - Nie, zmywam się.
- Daj spokój. - Serio.
Idę do kibla.
Buzz, dokąd poszła Connie?
Chyba wyszła z Carmen i Dickiem.
Pamiętasz Big Tanka?
- Przyjechał z Detroit. - Bobby!
- Jak leci, Big Tank? - Bobby!
- Wszystko gra! - Miło cię widzieć.
Jestem teraz w Motown.
Słyszałem twoje kawałki. Naprawdę fajne.
Cały świat słucha The Sound of Young America.
Nieźle jak na kilku gości ze slumsów Brewstera-Douglassa.
Mamy wspólne korzenie,
więc jeśli zechcesz się przyłączyć, to daj mi znać.
Szepnę o tobie słówko samemu Barry’emu.
Jestem jego prawą ręką.
Dobrze.
- Miło było cię zobaczyć, Big Tank. - Nawzajem.
Bobby!
Cześć.
Rozstałaś się z Lacym?
Owszem.
Mój tata zmarł. Wybacz, że nie zdążyłeś się pożegnać.
Zdążyłem.
Zadzwonił do mnie ze szpitala.
Powiedział mi…
o Michelle.
Naprawdę jest moja?
Tak.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego?
Myślałaś, że nie jestem ciebie warty?
- Wstydziłaś się? - Nie.
- Że nie zapewnię takiego życia jak Lacy? - Nie!
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Dlaczego to zataiłaś?
Po pięciu latach powiedział mi o tym twój ojciec.
Sama nie wiem.
Chciałam, ale…
nie chciałam, abyś musiał wybierać.
- Widziałam, ile osiągnąłeś z zespołem i… - Mam dziecko.
Chcę ją poznać.
- Ja też tego chcę. - Dobrze.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Michelle, poznaj kogoś wyjątkowego. To pan Holloway.
Przecież nie w taki sposób się witamy.
Miło mi pana poznać.
- Tak dużo lepiej. - Mnie również jest miło.
Mamusiu, pohuśtasz mnie?
Może pan Halloway spróbuje?
Mogę?
Dobrze.
I jak?
Wiele razy myślałem o powrocie.
- Co cię powstrzymało? - Sam nie wiem.
Chyba chciałem, żebyś była szczęśliwa, nawet jeśli beze mnie.
Ona mi ciebie przypomina.
Wczoraj zrobiła bukiet z kwiatów z ogrodu.
No, raczej chwastów, ale był śliczny. Jest urocza.
- No co? - Sam nie wiem.
Chciałbym się o was zatroszczyć.
Coś mi się dzieje z dłońmi.
Trzęsą się.
Denerwujesz się?
Nie.
Nie wstydź się.
- To urocze. - Nie wstydzę się.
- Nie? - Nie.
Poproszę o widelec.
„Przed tobą przyjemne doświadczenia. Nie przegap ich”.
Mogę z panią zatańczyć, panno Johnson?
Dziś było naprawdę świetnie. Dobrze się czujesz?
To do zobaczenia jutro.
- H-moll. Do mojego biura. - Sid.
Usiądź.
- Co u ciebie? - Niezbyt dobrze.
Musimy pogadać.
Nie, dzięki.
W czym mogę ci pomóc?
Mówiłeś, bym dał znać, gdy będę chciał nagrywać jako lider.
Jestem gotowy.
Mam sporo nowych kawałków.
- Na pewno ci się spodobają… - Zaczekaj.
Wiesz, co jest teraz największym hitem w Stanach?
„Fingertips” Steviego Wondera. Tego niewidomego dzieciaka.
Z twojego miasta. Gra na harmonijce.
Nie rozumiem.
Nie chodzi o to, że jazz nie jest już popularny.
On jest martwy i zimny.
Jak Pluton.
Dzieciaki nie słuchają teraz Monka. Wolą te tańce-połamańce.
Mam teraz własne dziecko na utrzymaniu.
- Musisz mi pomóc. - Przykro mi.
Zaczekaj.
- Tylko posłuchaj. - Wybacz, Bobby.
Ale czasy się zmieniają.
- Chicago Sweetney. - Cześć, Cheek!
Bob Halloway? Co u ciebie?
Nie mogę narzekać.
Wybacz, że odzywam się po tak długim czasie.
Jesteś w Nowym Jorku?
Tak.
Myślałem o założeniu własnego zespołu.
Dlatego uderzam do ciebie i Buzza. Chcę zebrać starych kumpli.
Nie mogłeś gorzej trafić.
Kiedy odszedłeś, Buzzy i ja dołączyliśmy do Sarah Vaughan.
Jutro lecimy na trzy miesiące do Europy.
- Jesteś tam? - Tak.
Moje gratulacje.
- Cudownie. - Dzięki.
Na pewno masz wiele na głowie, więc nie zatrzymuję.
Dobrze było cię usłyszeć.
- U ciebie wszystko gra? - Jak najbardziej.
Szerokiej drogi.
Cześć.
Co tu robisz tak zupełnie sam?
Rozmyślam.
O czym, panie Halloway?
Byłem w mojej starej wytwórni, by zagrać coś facetowi, który nas odkrył.
I?
Powiedział, że jazz umarł.
Niczego nie przesłuchał.
Co oni tam wiedzą.
Zajmę się wszystkim, póki coś ci się nie trafi.
Co będzie ze mnie za facet?
Taki, który robi wszystko, co może.
Tak?
Tak.
Detroit osiem, Tremont, jeden, trzy, trzy, sześć, zero.
Proszę zaczekać.
- Słucham? - Big Tank? Tu Bobby Halloway.
- Bobby, to ty? - Tak.
Mógłbyś szepnąć o mnie słówko w Motown? Jestem gotowy, by do was dołączyć.
Mówię więc do męża: „Chcesz zaprosić szefa na kolację?
Proszę bardzo! W lodówce są gotowe dania!”.
Nie poznaję jej!
Pozwalam jej być sobą.
Zaufaj marce Swanson, oferującej najlepsze mrożonki.
Jak minął ci dzień?
Dłużył mi się. A tobie?
Skontaktowałem się z kumplem z Detroit.
Załatwi mi pracę w zespole z Motown.
- Motown? - Wiem, wiem.
To nie mój rodzaj muzyki, ale praca to praca, prawda?
- Tak. - Pojadę tam
i wszystko załatwię, a kiedy wrócę…
chciałbym, żebyśmy wszyscy przeprowadzili się do Detroit.
Co ty na to?
Myślę, że…
Wiem, twoja praca jest dla ciebie ważna, ale zastanów się.
Tak.
- Zastanowisz się? - Już się zastanowiłam i tak.
- Pojedziemy. - Tak?
Tak!
Przywieziesz mi prezent?
Czy ci przywiozę? Oczywiście.
- A co chcesz? - Szczeniaczka.
Szczeniaczka?
- Zobaczę, co da się zrobić. - Nawet się nie waż.
Jeśli spotkasz Smokeya Robisona, powiedz, że nie musi już szukać muzyków.
- Powiedz to. - O innej porze, aligatorze!
- Bobby! - Big Tank.
Co tu robisz?
Jak to, co robię? Nie żartuj sobie.
Sherman! Miałeś zabrać te garnitury do pralni godzinę temu!
Oczywiście, proszę pana.
Nie mam teraz czasu na rozmowy. Musisz mnie zrozumieć.
Jak to nie masz czasu? Gadaliśmy przez telefon.
Obiecałeś mi załatwić pracę w zespole.
Nie wiedziałem, że naprawdę się pojawisz.
Wszyscy w Detroit wiedzą, że dużo gadam. Tak tylko ściemniałem.
Robiłem się na grubą rybę.
Jestem tylko tu pomagierem.
Muszę zabrać je do pralni.
Obiecałeś mi pracę w zespole.
Tank!
Kluczem do dobrego sufletu jest właściwe ubicie białka jaj.
Uroiła sobie, że będzie produkować programy telewizyjne.
Wyobrażasz sobie? Czarna dziewczyna producentką?
Nie znam innej dziewczyny, która tyle wie o muzyce.
Pewnie na telewizji znasz się jeszcze lepiej.
Chyba chciałem, żebyś była szczęśliwa,
nawet jeśli beze mnie.
Wcześnie wróciłeś.
Myślałam, że wrócisz za kilka dni.
Cześć.
Nie zgadniesz, z kim dziś rozmawiałam.
Z Kate. Okazuje się,
że ona osobiście zna szefa naszego oddziału w Detroit
i zadzwoniła do niego, mówiąc, jaką jestem wspaniałą producentką.
Odpowiedział, że jeśli się zgłoszę, to od razu mnie zatrudnią.
Co prawda będę musiała zaczynać od zera, ale jak mówiłeś, praca to praca.
À propos, musimy zacząć szukać dobrej szkoły dla Michelle.
Wybacz, mówię trzy po trzy.
Usiądź.
Tak jest, kapitanie. Przysiądź się.
Wiesz, nie miałam dziś ani chwili, żeby usiąść.
Zamieniam się w słuch.
Nie zapytałam. Jak ci poszło?
O co chodzi?
Muszę wrócić do Detroit, ale sam.
Chcą, żebyś zaczął od zaraz?
Nie.
To chyba czegoś nie rozumiem.
Nie chcę cię tam.
Jak to nie chcesz?
Dlaczego?
- Proszę, nie rób mi tego. - Nie jestem rodzinnym facetem.
Pomóż mi zrozumieć. Co stało się w Detroit,
że nagle uznałeś, że nie chcesz mieć rodziny?
Byłeś z Connie?
- Nie, Sylvie. Wiesz… - Nie wiem!
Chcesz tam jechać?
Dobrze, jedź.
Mogę pożegnać się z Michelle?
Powiedziałam wynoś się!
Idź sobie!
Przepraszam. Lucy jest już gotowa.
Kiedy postanowisz wrócić, wyświadcz mi przysługę…
i nie wracaj.
- Cześć, Ed. - Bobby.
Poznałeś Charliego Parkera w Nowym Jorku?
Nie. Zmarł w 1955, zanim tam przyjechałem.
Serio?
Sylvia Johnson.
- Sylvia Johnson. - Mona!
- Cześć, mała. - Gdzie jesteś?
- W stolicy na marszu o pracę i wolność. - No tak.
- Brakuje mi ciebie. - Mnie ciebie też.
Może przyjedziesz tu w środę na marsz?
Chętnie, ale w środę mamy nagrania programu.
To przyjedź na weekend.
Pojedziemy na plażę w Sandy Point.
Potrzebuję przerwy. Spytam mamę, czy weźmie Michelle.
- Popatrz, popatrz! - Wzajemnie!
Wielkie nieba! Dobrze cię tu widzieć.
Prawda?
Buzzy i Chico grają koncert z Sarah Vaughan
- w środę po marszu. - Rany.
Robert miał do nich dołączyć, ale nie dali mu wolnego w fabryce.
Tak teraz mówią na Motown?
Nie, on pracuje w fabryce samochodów.
Muszę lecieć. Do zobaczenia w środę.
- Pozdrów chłopaków. - Dobrze.
- Twoja ulubiona letnia piosenka? - „Don’t Say Goodnight”, The Valentines.
Rok 1957. To było wspaniałe lato.
Tak.
O innej porze, aligatorze.
Ćwiczyłeś to?
Dobranoc.
Czekaj…
Mógł powiedzieć, że nie dostał tej pracy. Chciałam z nim tam jechać.
Pewnie dlatego nie chciał ci powiedzieć.
Tak jak ty nie powiedziałaś mu o ciąży.
Może nie chciał, żebyś porzuciła wszystko, na co ciężko zapracowałaś.
Wiesz…
większość z nas nie znajduje takiej miłości.
Nawet tylko na lato.
To…
To coś wyjątkowego.
Za wyjątkową miłość.
Czekaj.
Ulubiona piosenka na tę chwilę?
„Najlepsze jeszcze nadejdzie”.
Owszem.
Na razie, mała.
Oglądałeś meczy Tygrysów?
- Nie, z kim grali? - Z Kansas City.
Kto wygrał?
- Ed, zobaczymy się jutro. - Jasne.
Nie spotkałeś Smokey'ego Robinsona?
Nie udało się.
Pamiętasz, jak mówiłeś, że chcesz, bym była szczęśliwa?
Nawet jeśli to byłoby bez ciebie?
A co jeśli bez ciebie nie potrafię być szczęśliwa?
Z tego wynika, że jesteśmy na siebie skazani.
KONIEC
Mógłbyś go dobrze spożytkować.
To saksofon pana J?
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz