Sana bir sır vereceğim.
Sen benim sayemde buradasın.
Kaçabilmenin tek yolu içeriden birinin sana yardımcı olması.
Ben o kişiyim senin için.
Dedim ki beni seviyorsan...
gidersin.
Seni buradan gönderiyorum.
Bayıltıp tekneye bindirmem gerekirse onu da yaparım!
Ben buraya aitim, sen değilsin ve bunu asla değiştiremezsin!
Bitti.
Şoto...
Hayır!
Geri döner miyiz bilmiyorum.
Hayır!
Eve hoş geldiniz.
Y A Ş A Y A N L A R "Neydik"
Biraz ara vermemiz gerekiyordu.
- Bunu yaptığına inanamıyorum. - Bunu söylediğine inanamıyorum!
Tercih ettiğiniz sıcaklık on dakika içinde hazır olacak.
Hay sıçayım.
Burası neymiş böyle?
Seninki kayıp, ha?
Ne işe yaradığını biliyorum.
Çağırmak mı istiyorsun onları?
Çocukken en sevdiğim kitaplardandı.
Özgür ruhlu, kafasına göre takılan küçük bir kız.
Aynı Judith gibi.
O kadar sevmiştim ki yazar olacağımı düşünmüştüm bir dönem.
Judith bayılacak buna.
Kendimi bilgisayar uzmanı sandığım da oldu.
Sonra sanat tarihi.
Tekrar yaratıcı yazarlık.
Sonra da bıraktım.
Bu aralar sen de bayağı yaratıcı yazarlık yapıyorsun.
Kaçış sandalındaki o not?
Şiirsel.
Al.
Çocukların için bir eser daha yazsana.
Çünkü onlara babalarını bulduğumu ama beni geri gönderdiğini...
ve eve dönmemeyi seçtiğini söyleyen kişi ben olmayacağım.
Çocuklar?
Çocuklar dedin.
Adı Rick.
RJ diyoruz.
Köprü yaşandığında hamileydim.
Sekiz yaşına geliyor.
PRB'yi ver bana.
Ne! Daha şimdi oğlun var dedim sana! Seni tanıyamıyorum artık!
Seni ve onları hayatta tutmaya çalışıyorum. Onu bana vermen gerek.
Ne demiştin sen? Aramızda ne varsa parçalandı?
- Beraber kaçacağımızı söyledikten sonra? - Kimle uğraştığımızı bilmiyorsun.
- Ne işler çeviriyorsun bilmiyorum, Rick! - Onu bana vermen gerek!
Çocuklarımızı büyütmek, yaşadığına inanmak ki yaşıyordun! Onlarla!
Ben sizinle olmak istemedim mi sanıyorsun?
Her şeyi denedim!
Geri dönmemiz gerek.
Tercih ettiğiniz sıcaklık...
Bu ne böyle ya!
Sana gerçek yüzünü gösterme diyorum.
Sen rekorlar kırıyorsun. Thorne'dan RDIM cihazını alıyorsun.
Neredeyse kendini öldürtüyorsun.
Seni sağ salim buradan göndermeye çalışıyorum...
sen bizi lanet helikopterden atıyorsun.
Çünkü onların yanındaki hâlini sevmiyorum.
Seni dönüştürdükleri bu hâli.
Bu sen değilsin.
Ben bunu istiyorum mu sanıyorsun?
Tercih ettiğiniz sıcaklık ayarlandı.
Verecek misin onu bana?
Ne yani...
Bırakalım kazansınlar mı?
Beni dinle.
Onlar çoktan kazandılar.
Jadis'in beni buraya getirdiği gün kazandılar.
O mu getirdi seni?
- Onlar için çalışıyordu, değil mi? - İşbirliğiymiş.
Alexandria'dan kaçıyormuş.
Nehir kıyısında yaralı buldu beni.
Eğer gitmeye kalkarsam Jadis evimizi yok edecek.
Seni bıraksın diye uğraşıyordum.
O kadarını alabildim ondan.
Gitmemi mi istiyorsun?
Yaşamanı istiyorum.
Bizi tehdit olarak görüyor. Çünkü bizim birlikte her şeyi yapabileceğimizi düşünüyor.
Yapabiliriz.
Onu durdurabiliriz.
Arkadaşlarına ne olduğunu gördün. Tanıdığımız herkese aynısı olacak.
Çocuklarımıza. Oğlumuza.
Alexandria'ya önce varırsak...
Herkesi saklarız? Zamanında varabilirsek. O riske girer misin?
Öldürelim o zaman onu.
En başta yapmalıydık.
Hakkımızdaki bilgileri kenarda tutuyor. Kimiz, neredeniz.
Yani dediğini yaparsak bizi bulurlar.
Lütfen, PRB'yi ver işte bana.
Bütün o saçmalıklar neydi?
Seni gönderebilmek içindi.
Yalan söylemen?
O notu bırakıp benim öylece gideceğimi düşünmen? Benim?
İkimiz beraber gidemezdik. Söyleseydim gider miydin?
Tamam.
Geri döneriz.
Elindeki kanıtları buluruz.
İmha ederiz.
Onu öldürürüz.
Sonra da eve gideriz.
Her şeyi yapabileceğimizi düşünüyor musun?
Ben düşünüyorum.
Ne yaptılar sana?
Geri dönmemiz gerek.
Sonra?
- Beni hâlâ seviyor musun? - Daima!
Seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Bizim helikopterimiz bu.
Hayatımızı kurtardın.
Düşmüş.
- Yani biz de düştük. - Evet.
Eve dönebiliriz.
Jadis orada öldüğümüzü düşünecek. Hepsi düşünecek.
Rick?
Hayır.
Ne dedin sen?
Ben eve dönmüyorum.
Sıcaklık kontrol arızası.
"Sonunu biliyorum."
Oğlun var ya...
hiç merak etmediğin oğlun...
o sana Cesur Adam diyor.
Judith ile birbirlerine yaptığın şeyin hikâyesini anlatıyorlar.
O da kendine "Küçük Cesur Adam" demeye başladı.
Çok hoşuma gitmişti.
"Sonunu biliyorum."
- Nat, seninkilerin öldürdüğü arkadaşım... - Benimkiler falan değiller!
Seni aramaya devam etmem gerektiğini söyleyince...
o söylemişti bana bunu.
Nasıl biteceğini biliyordu ama yine de yanımda durdu.
Yanıldığına o kadar emindim ki. Ama haklıymış.
Çünkü buradayım işte.
Buldum seni. Ama bulamadım.
Bu var ya...
Böyle olacağını hiç düşünmemiştim.
Peki.
O zaman doğru mu anladım...
Kaçma fırsatımız doğdu.
Bizi öldü sanıyorlar ve sen kalmak istiyorsun.
Seni yıllarca rızan dışında tutmuş orduyla kalmak istiyorsun.
Senin güvenliğini sağlama almak istiyorum.
Öyle bir şey değil.
Onların evimize gelmelerini engellemem gerek.
Geliyorlar mı? Emin misin?
Gelebilirler, bir gün.
Bir gün?
Ben işime bakıyordum. Kendin söyledin. Masum insanları öldürüyorlar.
İstediğin bu değil miydi?
Ben içerideyim. Kalıp Judith'i ve oğlumuzu onlardan korumalıyım.
- Saçmalıyorsun. - Beni dinle.
Nat ile öldürdüğünüz ilk adamın adı Okafor'du.
Hayatımı kurtaran oydu.
CRM'e dahil olmamı, yükselmemi, onu değiştirmeye yardım etmemi istedi.
Başka seçeneğim kalmamıştı. Ben de kendimi onun misyonuna adadım.
Onun misyonu!
İnşa ettiğimiz hayatı hatırlıyor musun?
Sahip olduklarımızı?
Kurduğumuz düzen insanların hayatta kalmasını sağladı.
Orada, kadının arkasında dikilişini gördüm.
Ordusu için hazır olda duran bir asker. Dedim ki...
"O burada tutsak ve buradan kaçmalıyız."
Hapiste kalmayı seçemezsin.
Kapılar açıldığında gidersin.
Yıllardır sürünüyorduk, Michonne. Sevdiğimiz insanları yitiriyorduk.
Bu ona son vermek için bir şans gibi göründü.
Teslim olmanın değil, savaşmanın. Herkes için.
Orası senin sorumluluğun değil.
Senin ailen var.
Okafor artık yok.
Thorne onlardan. Tek kalan benim.
Yani sen evimize gelip bizi tehlikeye atma ihtimali olan...
CRM'i belki bir gün değiştiririm diyerek...
bizi güvende tutmaya çalışıyorsun.
Bu mudur?
Benimle gelip evine, hayatına dönmeyecek misin?
Çocuklarına?
Bunu yapmak istemiyorum. Yapmak zorundayım.
Yani hayır.
Öyle değil. Yalan söylüyorsun. Bak ne diyeceğim.
İsteğin kabul oldu. Ben gidiyorum.
Seni bulmak için bıraktığım çocuklarıma dönüyorum!
Buldum işte seni.
Senin için savaştım.
Mantıklı şekilde konuştum.
İkna etmeye çalıştım. Ama artık gitmem gerek.
Yalan söylüyorsun. Anlayacaksın ama iş işten geçmiş olacak.
- Buradan! - Oradan daha fazlası çıkar.
- Bu taraftan. - Lanet olsun.
Gel.
- İyi misin? - Evet.
- Emin misin? - Evet. Sen?
Çıkış yolu bulmamız gerek.
Sayıları azalana kadar sığınacak yer bulmamız gerek.
Öyle yaparsak kapana kısılırız.
Savunma pozisyonumuz olsa bile bu kadar yüksekte yarık açamayız.
Bende silah bile yok, komando! O kadar aylağın arasından nasıl geçeceğiz?
- Hay senin savunma pozisyonuna! - Komando? Yok artık!
Yürü!
Varlıklarını gösteren bütün izleri yok ediyorlar. O yüzden helikopteri vurdular.
Bina tamamen çökecek.
Michonne?
"Sadece zaman."
Greenwood'u planladığımda her şey çok netti.
Farklı alanlardan benzer düşüncede mucitler...
izole bir yaşamda yeni, sürdürülebilir ve umut dolu yarınlar için çalışacaktı.
İlkemiz olan "İnovasyonla Gelişim ve Arınma"...
artık kötü bir şaka gibi geliyor.
Herkese yaşattığım hayal kırıklığından utanıyorum.
Misyonumuzun çöküşünü bir gün daha görmeye tahammülüm yok.
Üzgünüm.
Beni dünyayı bulduğu şekilde terk etmeyi reddeden...
biri olarak hatırlayın.
Lakshmi Patel.
İnsanlar dünyayı kendince kurtarmaya çalışınca...
genelde boka sarıyor.
Tanıdık geldi mi?
Buranın aynısı işte. Bunlar da her şeyi bildiklerini sanıyordu.
Tabii masum insanları öldürme kısmı hariç.
O kısım hariç.
Şehir ayakta.
Ölümleri de ben durduracağım. Bir yolunu bulacağım.
Onun gibi mi?
Hâlâ anlamıyorsun.
Düşmana ömür boyu süren bir görevle dahil olmak?
Ucunda düşmanı yok etmek var.
Bu sen değilsin, Rick.
Nasıl ben değilim?
Senin için her şeyimi...
elimi, hayatımı veriyorum!
Bu ben değil miyim?
Seni güvende tutmak için yapmam gereken bu!
Ben sadece senin yanındayken güvende hissediyorum.
Korkmamıza gerek yok, Rick.
Hayır, var.
Oğluna bunu mu söyleyeyim yani?
Babasının çok korktuğu için hakkında bir şey bilmek istemediğini?
Ben Cesur Adam değilim.
Gelmemeliydin.
Beni zorla götürdüler. Seçme şansım yoktu. Senin vardı.
Artık hiçbir boktan haberin yok, değil mi?
Hiçbir boktan!
Artık böyle biri mi oldun?
Önemli kişi. CRM askeri.
Yükseliyorsun, değil mi?
Bu mu plan?
Belki kızıl şeritli halinden korkmalıyım.
Neler yapabileceğini bilmiyorum.
Bana yalan söyledin. Hâlâ söylüyorsun.
Şu anda çocuklarımla olamamak beni kahretmiyor mu sanıyorsun?
Endişe etmiyor muyum sanıyorsun, olur da başlarına bir şey...
O yüzden gitmelisin.
Peki.
Artık seni tanıyamıyorum.
Çünkü benim tanıdığım adam...
benimle böyle konuşmazdı.
Asla.
Çıkıyoruz buradan.
- Ben hallederdim. - Ben hallederdim.
- Yok artık? - Kusura bakma.
- Hay senin! - Duvara yapışsana!
Biliyorum!
Dikkat!
Oynatabiliyor musun?
Evet. Sıkıştı sadece.
Dur ben...
- Tamam, üç deyince. - Tamam. Peki.
Bir iki üç!
Sen git.
Al şunu. Ben bununla ilgilenirken sen onları hallet.
Rick, nasıl yapayım? Vakit yok. Senin gitmen gerek.
Cıvataları sökersek ayırırız bunu.
Tamam.
Lanet olsun!
Michonne!
- Gitmen gerek! - Asla gitmem.
Duymak istediğim buydu.
Bir iki üç!
Hemen hemen.
Bir daha.
Bir iki üç!
İyi misin?
Evet. Teşekkürler.
Bana asla teşekkür etmene gerek yok.
- O sende? - Evet. Solunda!
Bu taraftan.
Bu tarafta henüz çökme başlamamış.
Eve hoş geldiniz.
Sıcaklık kontrol arızası.
Hey.
Bana benziyor?
Yakışıklı yani?
Sana o kadar benzemesi inanılmaz.
Açık kahve teni dışında benimle ilgisi yok gibi.
Gözleri benden tabii.
İnatçı mı?
Aynı babası gibi, evet.
Annesi gibi.
Senin gibi iyi kalpli ama.
En çok bu yönü hatırlatıyor seni.
Lan...
Robot süpürge.
Ne?
Olaylar başladığında ben de yeni almıştım.
Otomatik şekilde yerleri temizliyor.
Yerlerin nasıl tertemiz olduğu anlaşıldı.
Ne kadar zayıflar gördün mü?
Aylaklar.
Şehir sağlam, yanmış bina, çökmüş duvar yok. Kurşun izi yok.
- Sadece dal gibi ölüler. - Gıda. Açlıktan ölmüşlerdir.
Uzun süre burayı ayakta tutmuşlar.
Daha fazlasını yapmışlar.
İnovasyon yapmışlar.
Herhalde malzeme toplamaktan bıkmışlar, başka bir yol bulmak istemişler.
- Ama ekin olmaması? - Olsa bile ekin yetişmiyor.
Hasat kötü olunca, toparlamak için bir şeyleri yakmak gerek.
Ne?
Eğer CRM'i değiştirebilirsem...
gelecek kuşakların bir şansı olacak. Gerçek bir şans.
Hâlâ yalan söylüyorsun bana.
Kendine yalan söylüyorsun.
- Şu arkandaki iz... - Evet.
Alexandria'ya aldığım bir kadın yüzünden.
Üniversiteden arkadaşımdı.
- Tanıyor muydun? - Evet.
Her gün seni aramaya çıkıyorduk Daryl ile.
Ne ceset ne bir iz vardı.
Hâlâ bir yerlerde olduğuna...
yardıma, bana ihtiyacın olduğuna inanmaya devam ediyordum.
Herkes deli gözüyle bakıyordu.
Aramam için o cesaret verdi bana.
Yedi aylık hamileydim.
Judith'i ve bazı çocukları kaçırdı.
Hastaydı, dengesiz biriydi.
Daryl ile ikimize bunu yaptı.
Durdurduk onu.
Detaylara girmek istemiyorum.
- Öldürdün mü? - Evet.
İyi.
Seni aramayı bıraktım.
Bebeğe bakmalıydım, Judith ile ilgilenmeliydim.
Ama seni tamamen kaybetmediğime hep inandım.
Hâlâ inanıyorum.
Bunu kaçmak için mi yaptın?
Tek yolu buydu.
- Eve dönmeye mi çalışıyordun? - Eve dönmeye çalışıyordum.
Hâlâ çalışıyorsun. Görüyorum bunu.
Bütün o saçmalıklara rağmen.
O alet sende.
Başabilirdin tuşa, Rick.
Basmadın.
Eve gelemem diyorsun ama geri gidebileceğini de sanmıyorum.
Sana yapılanlar için üzgünüm.
Buradan çıkmamız gerek. Zamanımız azalıyor.
- Hayır. - Michonne.
Ne yapacağımıza şimdi karar vermemiz gerek.
Yıkılacak burası.
Otur, Rick.
Karar verene kadar bir yere gitmiyoruz.
Nat derdi ki "ne zaman gitmen gerektiğini bileceksin".
Gitme zamanı değil.
Nereye gideceğimizi bilene kadar olmaz.
Ben çıktıktan sonra neden peşimden geldin?
- Nedenini biliyorsun. - Söyle.
- Duymam gerek. - Sen hayatımın aşkısın.
Öylece gitmene izin veremezdim.
Sen o kapıdan çıktığında...
kalbim yerinden sökülmüş gibi hissettim.
O zaman eve dön benimle. Bu kadar basit.
- O kadar kolay değil. - Beni dinle!
Bu ordu arkadaşlarıma saldırdığında ben de vuruldum.
Neredeyse ölüyordum.
Bir AVM'ye sığındık. Nat ile iyileşmemiz bir yıl sürdü.
Bir yılımı çaldılar benden. Çocuklarımla zamanımdan.
Yalan söyledim sana. Judith nasıl bilmiyorum.
İyi mi bilmiyorum.
Telsize yanıt vermeyi bıraktı. Bizden çok şey aldılar.
Neden daha fazlasını vereceksin?
CRM için taşıdığın o umut...
kendini feda etmen. Bunlar gerçek şeyler değil.
Biz gerçeğiz, ailen! Ben gerçeğim.
Aşkımız? Bu? Bu inkâr edilemez.
Bana ya da kendine ne anlatırsan anlat...
Ve bu gidiş gelişler...
Beni yaralıyor, Rick.
Beni tanıyamadığım birine dönüştürüyor.
Yaralıyorsun beni.
Ve ben seni tanırım.
Sen böyle sevmezsin.
Ne yaptılar sana?
Rick, bana anlatmayı dene...
burada gerçekten neler oluyor.
Neyi kopardılar senden?
Carl'ı. Carl'ı kopardılar.
Onu tekrar yitirdim.
Beni ilk götürdüklerinde çok savaş verdim.
Sadece kaçmaya çalışarak değil. Rüyalarımla da.
Rüyalarımda Carl'ı görürdüm.
O sayede dayanabildim buraya.
Beni hayatta tuttu.
Sonra bir gün gitti. Kayboldu.
Sonra seni görmeye başladım.
Karşımdaydın.
Farklı şekillerde âşık oluyorduk.
Dayanma gücü veriyordu.
Sonra sen de gittin.
Artık yüzünü göremiyordum. Tıpkı Carl'ı göremediğim gibi.
Ben sensiz yaşayamam.
Sensiz, ölürüm.
Ve nasıl yapacağımı öğrendim.
Artık hem ölüp hem yaşamayı biliyorum.
Buraya gelip beni tekrar hayata bağlayamazsın...
Seni tekrar kaybetmeyeceğim ne malum.
Ya seni tekrar kaybedersem ve tekrar ölmeyi beceremezsem?
Yapamam...
Bunun önüne geçmem gerek, Michonne. Yapamam. Yapamam.
Seni gördüğümde çok korktum ve ben...
Önüne geçmeliydim. Mecburdum.
En azından habersizce uzaktan beni sevmeye devam ettiğini düşünürsem...
gerçek olduğuna inanabilirim.
Bilmek...
Görmek o kaybı?
Yapamam.
Onu atlatamam, Michonne.
Yapamam.
Carl şu an burada olsa ne derdi?
Sevdiklerinle olmak için çıkan bu yeni fırsatla...
ne yapmanı isterdi?
Bütün her şeye ve geçen yıllara rağmen...
seni buldum, Rick.
İkimizin de yaşadığı...
o cehennemin içinden geçip seni eve götürmeye geldim.
Sence bunlar boşuna mıydı?
Yollarımızı ayıralım diye mi?
Hayır.
Eve gideriz, Rick.
Ve birlikte onu korumanın yollarını buluruz.
Bütün bunlar böyle anlam kazanır.
Birbirimizi severiz, sevebildiğimiz kadar...
hâlâ sevebiliyorken.
Sistem arızası.
Asansörün on dakikalık yedek gücü kaldı.
Hazır mısın?
Bu bende.
Sistem arızası.
Asansörün iki dakikalık yedek gücü kaldı.
Düz vites.
Bebeğim, arabayı sürmem gerek.
Düz vites elektrikli araç yapmışlar.
Arkada da etanol bırakmışlar.
Hibrit bu!
Eve dönmeye yetecek kadar koymuşlar. Teşekkür etmeliyiz onlara.
Belli ki her şeyi yapabileceklerini düşünmüşler.
Evet. Biz yaparız.
Eğer istersek bu lanet dünyayı dize getiririz.
Evet, yaparız.
- Tam benim söyleyeceğim tarzda bir şey. - Öyle.
Tamam.
Çeviri: Takaya @TakayaSubs
GELECEK BÖLÜMDE
Modunu buldun.
- Bu mu? - Sen söyle.
Üç deyince. Bir iki üç!
Derileri taşlaşmış.
Yaptığım her şey bizim içindi.
Ama şimdi görüyorum ki böyle eve döneceğimiz yok.
BÖLÜMÜN İÇİNDEN "Neydik"
Hayır!
Andy ve Danai ile birlikte sezonun bölümlerini değerlendiriyorduk.
Dördüncü bölümde ne olacağı belliydi.
İlişkileri masaya yatırılacaktı.
Danai "bunu ben yazıyorum" dedi.
Rick'in tavırları o kadar tuhaf, dengesiz...
alışılmadık ve yaralayıcı ki...
sanırım onu tutup helikopterden atlamak dışında seçeneği olmuyor.
- Bunu yaptığına inanamıyorum. - Bunu söylediğine inanamıyorum!
Tercih ettiğiniz sıcaklık on dakika içinde hazır olacak.
Danai, Obie ödüllü oyun yazarı. Ekran için de yazarlık yapmış.
Ve inanılmaz zor bir alandı.
Bu muhtemelen en duygu yüklü bölümdü.
Esasında bölümün yönetimi de ondaydı. Onun vizyonuna sadık kalmak istedim.
İşin komik yanı, yerde yatan kadına, ki ceset rolündeydi...
daha ölü görünmeli falan diyordum.
Sonra Andy'yi karşıma alıp ona...
notlardan olayların gidişatına dair bilgiler veriyordum.
Sürekli şapkaları değiştirmek ilginçti.
Onun bakış açısından Michonne'u görmek gerçekten çok hoştu.
Karakterin ilişkiye yaklaşımını ve...
bu muazzam hassas anlarını da.
Görmekten ve parçası olmak büyük memnuniyet duyduğum bir özgünlük vardı.
Seni sağ salim buradan göndermeye çalışıyorum sen bizi lanet helikopterden atıyorsun.
Çünkü onların yanındaki hâlini sevmiyorum.
Anlıyor ki yaşadığı travma Rick'i geri dönülemez şekilde...
değiştirmiş, tanımadığı birine dönüştürmüş ve o da bunu kabul ediyor.
Beni dinle.
Onlar çoktan kazandılar.
Özünde onun iyileşmesine giden yolda doğru vasıta olması gerekliliği var.
Ama henüz değil çünkü kavuşmalarının nasıl bir şey olacağıyla ilgili bir beklentisi vardı.
Ve o bu beklentiyi karşılayamıyor.
İşte bunun verdiği acının üstesinden gelmesi...
ve kişisel algılamaması gerekiyor.
Bakış açısını yitirmiş durumda...
ve olaylara korkusuzca girme yeteneği artık yok.
Belki şu anda yok, kaybettiği şeyler yüzünden. Çünkü vazgeçtiği bu şeyi...
görüyor, her şeyini.
Michonne tam karşısında ve beraberler. Bu da onu kaybedeceği anlamına geliyor ve onu kahrediyor.
Öfkeyle başlıyoruz.
Ama o korkuyu ve travmayı görünce anlıyor ki...
"lanet olsun, sen kendin değilsin" diyor.
- Eve dönmeye mi çalışıyordun? - Eve dönmeye çalışıyordum.
Ama sana hatırlatabilirim ve seni oraya geri götürebilirim.
Bence ilişkilerde birbirimizi nasıl kurtarabileceğimize dair...
resmettiği şey çok güzel bir yöntem.
Hâlâ CRM'e dönmekten bahsedince de...
artık meseleyi tamamen eline alması gerektiğini anlıyor.
- Buradan çıkmamız gerek. - Hayır.
Bu destansı bir aşk sahnesi. Çünkü binanın çökmesini bile umursamıyor.
En önemli nokta birbirlerine tam olarak açılmaları. Onlar böyleler.
Birbirine duydukları bu çılgın aşk...
o anın gerçekleşmesini sağlıyor ve...
yaşadığı travma ve tutsaklık nedeniyle içinde bulunduğu...
hapishanenin duvarlarını yıkmasını sağlıyor.
Önce bu muhteşem birleşimi göstermek istedik.
Sonra da aylakları indirerek çöken binadan kahramanca çıkışlarını.
Ve bu iki karakterin keyifli dönüşünü görüyorsunuz.
Onlar için bir çeşit koza bu.
Bu koza ikisi meselelerini çözsün diye yaratılmış.
Soru şu ki kelebek olarak mı çıkacaklar güve olarak mı?
Görevini tamamladı ve tuzla buz oldu.
Hikâyenin sonunda gayet iyi bir konumdalar.
Bağ kurdular ve karşı karşıya geldikleri şeyler oldu. Dürüstçe açıldılar.
Bir nevi hayaller gerçek oldu.
Hayatlarına geri dönebilir ve o korkuyu geride bırakabilirler.
O travmayı, öfkeyi geride bırakabilirler.
Muhtemelen orada bitirmeliydik ve her şey güzel olurdu.
Ama bu "Yürüyen Ölüler" dizisi.