Prędzej! Obudzili się!
Chodź, piesku.
Mamo!
Cole ma niespodziankę!
Patrzcie, kogo przywiało.
Agatha!
Tak łatwo się nas nie pozbędziesz.
Na barana!
Ja też za tobą tęskniłem.
- Miło cię widzieć, Mags. - Wzajemnie, Duncan.
- Myślałam, że nie żyjecie. - My tak myśleliśmy o was.
Byliśmy w Meridianie.
Mogliście być tu albo martwi.
To on?
- Przestańcie! - To moje!
- Do kolejki! - Ja też jestem głodny.
Spokojnie.
Wystarczy dla wszystkich.
- Tydzień. - Tylko? Z ostatniej wyprawy?
Poradzimy sobie.
Jak? Przyjęliśmy dwie nowe grupy.
- Nie mamy zboża ani zapasów. - Uda się.
Nasi ludzie właśnie przeszukują domy.
Zwalniają.
Trudno stawiać płot bez narzędzi i z pustymi żołądkami.
Umiemy polować. Ja i Frost wyruszymy z grupą.
Nasze ziemie są przetrzebione. Ostatnie stado przepłoszyło zwierzynę.
Możemy znaleźć nowe tereny.
Nie ma czasu. Potrzebujemy żywności i to natychmiast.
Znam jedno miejsce.
Mieszkałam tam wcześniej.
Mieszkaliśmy.
Meridian.
Są tam żywność, woda i zwierzęta.
Były.
Co tam się stało?
Mieliśmy misję. Odciągaliśmy sztywnych.
Duncun, Agatha i Frost prowadzili stado kilometrami.
Ja, Elijah i Cole wracaliśmy.
Napotkaliśmy kłopoty i utknęliśmy.
Teraz myślę, że to nie był przypadek.
Usłyszeliśmy krzyki.
Popędziliśmy do domu,
ale było już za późno.
Większość naszych wymordowano.
Reszta ledwo uszła z życiem.
Wiedzieliśmy tylko dwie rzeczy o napastnikach:
przychodzą nocą
i jeśli ich zobaczysz, już nie żyjesz.
Potem złapaliśmy jednego. Był ze mną Daryl.
Tropił nas sam.
Dlaczego?
Bo nie jest ich tak wielu.
Teraz mieszkają w Meridianie.
Wystarczyłoby żywności stamtąd dla całej Alexandrii.
Dlatego przejęli to miejsce.
Musimy je odbić.
Chcecie walczyć z duchami? To wasz plan?
- Masz lepszy? - Wsparłbym Alexandrię.
Płot ledwo stoi. Sztywni w końcu dostaną się do środka.
- Nasi nas potrzebują. - Robimy to dla nich.
Mój syn tu jest. Mnie też zależy.
Raz wszystkich wybili. Teraz ma być inaczej?
Duncan, Agatha i Frost są ze mną. Mam nadzieję, że wy też.
To misja samobójcza.
Skoro nie mamy jedzenia, to bez różnicy.
Pójdę. Ktoś jeszcze?
Dobra.
Negan! Kiedy wyjdziemy z miasta?
Za sześć godzin! Przeczekajmy, aż przejdzie.
Nie ty decydujesz!
- Ma rację. - Nie mamy czasu.
Nie wytrzymamy tu.
Chodźmy.
AMERYKA NIE TOLERUJE RASIZMU
Którędy?
Nie chcę się powtarzać, ale powinniśmy odpocząć i przeczekać burzę.
Nie chcesz tam wchodzić?
Nie.
Mam to w dupie. Którędy?
Żółtą linią na północ.
Od lotniska Reagana niebieską, a potem czerwoną do Bethesdy.
Idziemy.
Możemy pogadać?
Masz mnie za kolegę?
Idziemy, piesku.
JEŚLI BÓG ISTNIEJE, BĘDZIE MUSIAŁ MNIE BŁAGAĆ O WYBACZENIE
Co to było?
Wiatr dmie w rury — dlatego skrzypią. Nie ma się czego bać.
Wiecie, co to za hałasy? To Bóg każe nam zawrócić.
Najpierw powiedziałby o tym mnie.
A czy skierował twoje jedno oko na to?
Ślad po wodzie.
Tunel często zalewa. Gdy pada.
Tam jest jeszcze gorzej.
- Mówię tylko... - To na nic.
Próbujesz nami rządzić? Idź.
Dalej!
Już idę.
Eugene Porter?
Tak. Tak mnie nazywają.
Nie ma powodu do zdenerwowania.
Wystarczy być szczerym.
Znajomi wiedzą, że honorowy ze mnie jegomość.
Jeśli mój sposób mówienia przykuł waszą uwagę, taki mam styl.
Werbalny.
Jesteśmy rewidentami Wspólnoty. To ewaluacja pierwszego szczebla.
Jeśli ją pan przejdzie, będzie drugi etap.
A jeśli nie?
Czeka pana przeformowanie.
- Co to? - Zacznijmy ewaluację.
Czym zajmowali się pańscy rodzice?
- Ojciec był inżynierem. - Matka uczyła w szkółce niedzielnej.
Pytacie o tę frajerkę i wściekłego fiuta?
- Czym się pan zajmował? - Pracowałem w zoo.
- W sklepie muzycznym. - Prawniczka.
- Ukończona uczelnia? - Co to ma do rzeczy?
- Procedury. - Oksford i Harvard.
Wykształcenie?
Trzy lata na uniwersytecie Karoliny Północnej.
- Nie ukończył pan studiów? - Musiałem zrezygnować...
Więc nie.
- Pani kod pocztowy? - A kto by to pamiętał?
Od '79 do '84 — 75001.
Od '84 do '96 — 76244-0361.
- Od '96... - Wyniki ostatniego badania?
- Nie miałam. - Szczepił się pan na odrę?
- Podać daty? - Przypadki raka?
Nie.
- A wole? - Łagodna zmiana. Mam to od dziecka.
Skąd miała pani gotówkę?
- Dwudolarowy banknot? - Skąd go pani wzięła?
Gdy miałam 15 lat, pracowałam w pizzerii...
Do sedna.
Realizując czek, poprosiłam w banku o dwudolarówkę.
To była moja pierwsza wypłata.
Kiedy tu skończymy, dostanę ją z powrotem?
- Czy był pan aresztowany? - Nie.
- Byłam niewinna. - Podczas protestu.
- Zażywane narkotyki? - Zdefiniujcie narkotyk.
Byłem założycielem koła abstynenckiego w liceum.
- Ile razy dziennie się pani wypróżnia? - Słucham?
- Czym się pan podciera? - Pasuję.
- Co robiliście na stacji? - Byłem w drodze z Ezekielem i Yumiko.
Długo wędrowaliśmy. Natknęliśmy się na Księżniczkę.
Pomogłam im. Polubili mnie, więc z nimi zostałam.
- W kryjówce mieliśmy sprawne radio. - Rozmawiałem ze Stephanie.
Chcieliśmy się spotkać, ale przyjaciele się martwili.
- Udawaliśmy, że jest nas więcej. - Tak wylądowaliśmy na bocznicy.
Chciałbym pomówić ze Stephanie.
- Uważa się pan za uczciwego? - Tak.
- Oczywiście. - Pewnie.
- Czy matka pracowała? - Już mówiłem — w kościele.
- Gdzie leży wasza osada? - Już pytaliście.
Zdobyte wykształcenie?
- Gdzie leży wasza osada? - Jaka osada?
- Spotkaliście inne grupy? - Zdarzyły się niemiłe kontakty.
- Czy jest pani szczęściarą? - Co?
Gdzie leża wasza osada?
- To pana bawi? - Tak.
Owszem.
Ty tu rządzisz?
Stoisz w milczeniu jak ktoś, kto rządzi.
Tak.
Ja tu rządzę.
Myślisz, że się ciebie boję?
Tak wyglądasz.
Co robiłeś przed upadkiem? Pewnie byłeś krawężnikiem.
Dlatego te faszystowskie gówno tak łatwo ci przychodzi.
Wystarczyło dać ci dyniowy kombinezon i znów zacząłeś się rządzić jak kiedyś.
Myślisz, że byłem tyrańskim gliną?
Tak sądzę, ale mam to gdzieś. Zadajecie nam te same pytania
od siedmiu godzin. Współpracuję z wami. Moi ludzie też.
- Wody? - Nic mi nie jest.
Zbeształeś ich przywódcę?
Chciałem się postawić.
Mogłem rozegrać to lepiej,
ale nie spodobało mi się, jak do mnie mówi.
- Czy oni wiedzą? - Nie. Będzie dobrze.
Mają bzika na punkcie naszych chorób.
Nie przejmuj się.
- Trzeba to zakończyć. - Właśnie. Dziękuję.
To miejsce...
Wy też myślicie, że nie ma żadnej Wspólnoty?
Tak. Uznałam, że tak nie pomyślisz. Nieważne. Musimy wiać.
Nie!
Powoli.
Zadają nam wścibskie pytania, ale są uprzejmi. Bywało gorzej.
Stephanie mnie ostrzegła, że jej ludzie są superostrożni.
Nasza Michonne wygnała ludzi z Alexandrii na lata. To próba.
Musimy ją przejść. Może powinniśmy być szczerzy.
- Zabawne. - Nie.
Chcesz, żeby pojawili się w Alexandrii ze swoimi karabinami?
Wybaczcie.
Nasi ludzie potrzebują pomocy. Oni mogą jej udzielić.
Przepraszam.
Mogę spytać, jak długo tu jesteście?
- Cztery miesiące? - Dziewięć.
Nie pamiętasz?
A, tak. To przeformowanie...
- W końcu będzie dobrze. - Co to znaczy?
Czekajcie! Nie!
Co zrobiłem?
- Dokąd mnie zabieracie? - Na przeformowanie.
Musimy wiać.
Dlaczego nie hałasował?
Omal nie odcięli mu głowy.
- Ścigacie tych, którzy to zrobili? - Nie.
Ci ludzie zginęli podczas Upadku.
Wszyscy?
Co?
Idziemy przez masowy grób — świeży.
Na pewno wszyscy zginęli w czasie Upadku?
Sprzątnijmy ich.
Oczyśćmy przejście.
- Maggie, zaczekaj. - Nie zatrzymamy się.
Młody!
Uważajcie, żebyśmy żadnego nie przegapili.
Mamy uważać?
To twój plan?
Na co takiego mielibyśmy uważać, Maggie?
Jeszcze trochę, a cię zakneblujemy.
- Rusz tyłek i spróbuj. - Przestańcie.
Dzieciak omal nie zginął.
- Masz go gdzieś. - Ona ma go gdzieś.
Od początku wyprawy zgrywa dyktatora. Nie słucha mnie, ani jego.
Nie słucha nawet ciebie.
Nie wiemy, czy z tego tunelu da się wyjść.
Cokolwiek zabiło tych zgniłków, może wciąż tam być.
Pomyśleliście o tym?
Tak. Idziecie po śmierć,
a ona was prowadzi.
Jeśli wam to pasuje, wasza sprawa. Ale mnie nie. Nie dziś.
Odpadam.
Ja też.
- Co? - To palant, ale ma rację.
- Niepotrzebnie tu zeszliśmy. - Nie rozdzielimy się.
Nie ty decydujesz.
Niech idzie. Miał nam pomagać, a tylko nas spowalnia.
- Nie. - Dlaczego?
- Zna miasto. - No proszę.
Jestem waszym przewodnikiem po stolicy.
Nie umiecie korzystać z map?
Powiem wam, jak jest.
Przywiodła mnie tu na śmierć.
Jeśli stąd wyjdziemy, i tak nie wrócę.
Znajdzie sposób i powód. Zrobi to sama.
Z dala od mieszkańców Alexandrii.
Tu, w miejskiej dżungli.
Myślałem, że o tym wiesz.
Ale po twojej minie widzę, że nie miałeś pojęcia.
Nikt z was nie miał.
- Masz paranoję. - Ale mam rację.
Chcecie zawierzyć jej życie,
ale ona nie rozumuje trzeźwo. Siedzę jej w głowie od dawna.
Miałbym umrzeć na twoich warunkach?
Nic z tego.
Miejmy to za sobą.
Zróbmy to tu i teraz.
Nie pozwolę się przeciągnąć przez ten muł i syf tylko po to,
żebyś ubiła mnie jak psa.
Jak ja Glenna.
Jesteśmy tu, bo na górze czeka śmierć.
Nasze dzieci głodują.
Dowodzę, bo tak zdecydowano w głosowaniu.
Czy chcę cię zabić?
Ciągle o tym myślę.
Masz rację.
Nie jestem tą samą kobietą, co sześć lat temu.
Została we mnie tylko cząstka tamtej Maggie.
O tylko ona mnie napędza.
Nie wiem, jak długo to potrwa.
Więc śmiało, prowokuj mnie.
Proszę.
- Nie wiem, czy to się uda. - Powinno.
Co myślisz? Księżniczko?
Księżniczko!
- Słucham? - Jak ominiemy ochronę?
Jeszcze nie.
- Na co patrzysz? - Lewid i Zoe znów to robią.
Kto i co?
Kojarzycie tę dwójkę, która ze sobą flirtuje?
Lewid, ten wielki, i chuda Zoe.
- Znasz ich imiona? - Tak.
- Odróżniasz ich? - A wy nie?
- Tracimy czas. - Czekaj. Jak ich odróżniasz?
I skąd wiesz, że flirtują?
Podsłuchałam coś, gdy nas wieźli, i pamiętam różne rzeczy.
Zoe jest z Cleveland. Lewid zranił się w nogę.
Sorenson pali i nie lubi Garcii, który ma chory pęcherz.
Gdy tu jechaliśmy, ciągle pytałam go, czy staniemy na siusiu.
Lewid i Zoe się bzykają, ale trzymają to w tajemnicy.
Nie patrzą na siebie.
Stąd właśnie wiadomo, że na siebie lecą.
Zmiana warty co sześć godzin. Kiedy mają przerwę,
jedno z nich znika, a trzy minuty później — drugie.
Nie ma ich godzinę.
Przez większość czasu pewnie ściągają te zbroje.
Nie rozumiem tych pytań.
Dokąd ich prowadzicie?
- Też chciałbym wiedzieć. - Mamy prawa!
Na przeformowanie.
Idźcie.
DO SPALENIA
PRZYSPIESZONA EWALUACJA I PRZYJĘCIE DO WSPÓLNOTY
Zaginieni.
Mamy blisko do bramy. Idziemy!
- Yumiko! - Ruchy!
Patrzcie!
Twoje zdjęcie.
CZY KTOŚ WIDZIAŁ MOJĄ SIOSTRĘ, MIKO? SKONTAKTUJCIE SIĘ Z TOMMYM...
Yumiko!
Muszę...
zostać.
Cholera.
Bateria mi padła. Page?
Page? Roy?
Ktoś ich widział?
Mają nasze zapasy.
- Jedzenie. - Świetnie.
- To ten dupek ich wystraszył. - Co to było?
Słuchajcie.
- Załatwmy ich. - Sprzątniemy resztę.
Agatha!
- Zator. - Nie pomogę.
Do tyłu! Szybko!
Można ich ominąć?
Nie wiemy, co jest po drugiej stronie.
Na górę!
Prędzej! Na górę!
Jazda!
Na samą górę!
Ruchy!
Szybko!
- Daj mi chwilę. - Stój!
- Poradzę sobie. - Zaczekaj!
Negan!
Tekst: Piotr Mielańczuk