Wijemy!
Psie!
Nie!
Widzimy się za pół godziny.
Kel!
Nie było cię rano. Miałyśmy wspólną wartę.
Przepraszam. Coś mi wypadło.
Chcesz jeszcze ze mną wartować? Nie musisz.
Następnym razem. Obiecuję.
Kel...
Chcesz pogadać?
Nie ma o czym.
Ciągnijcie!
- Wybierasz się dokądś? - Musimy znaleźć konie.
- Widziałaś płot? - Tak.
- Miałaś dziś pomóc. - Masz już ekipę.
Zaczęliśmy bez ciebie.
Dziś nie mogę.
Tropiłaś konie, których pewnie nie złapiecie?
Ja i Daryl już to robiliśmy. Buttons źle na tym wyszedł.
Racje się kończą. Zbiory są marne.
A płot zaraz runie.
Bez koni przetransportujemy co najwyżej worek ziarna.
I nie zapuścimy się wystarczająco daleko po zapasy. Umrzemy z głodu.
Wrócę za parę godzin.
Ja też jestem głodna.
Nie martwisz się o mamę, gdy wyjeżdża?
Przywykłam.
Dorośli ciągle gdzieś znikają.
"Obiecuję, że niedługo wrócę. Kocham cię".
Tak było kiedyś.
Teraz nie mogą niczego obiecać, ale i tak to mówią.
Żebyśmy nie myśleli, że nie wrócą. Pocieszają nas.
I samych siebie.
Moja mama zawsze wraca.
Właśnie.
Kurcze!
"Panie, ucieczko moja i twierdzo.
Ucieczko moja i twierdzo.
Ucieczko..."
- Alden? - Maggie.
Chryste.
- Pokaż. - Jasne, szefowo.
- Jest dobrze? - Możesz iść?
- Przekonajmy się. - Chcecie iść dalej?
- Wrócą tu. - Jaki jest plan?
Nie zmienił się. Potrzebna nam żywość.
Znajdziemy magazyn i zaczekamy na pozostałych.
A jeśli nie żyją?
Znam się sztuczkach.
Ci ludzie pokazali nam, jak bardzo są szaleni.
Jeśli ruszymy w drogę, znajdą nas. To gówniany plan.
To wymyśl coś, żebyśmy nie pomarli z głodu.
- Właśnie. - Jestem po twojej stronie.
Więc mi pomóż.
Teraz.
Nie. Chyba że chcesz zapewnić Coco niezłą jazdę.
Potrwa góra tydzień.
W porządku?
Gabriel jest na misji, a ja nie chcę siedzieć w domu.
Co robicie?
Stój.
Cholera!
Do czterech razy sztuka.
W drogę.
- Wszystko gra? - Chcę to mieć z głowy.
- Ostatnio śnił mi się Abraham. - Tak?
Próbuje mi coś powiedzieć.
Powinnam zrobić coś ważnego. Ale nie słyszę, co mówi.
A zaraz potem dostaje kulkę w głowę.
Mroczne.
Nie wiem, dlaczego ci to powiedziałam.
Rozumiem.
Bałam się tego snu, ale teraz myślę, że to wiadomość dla nas.
- Co chce ci powiedzieć? - Nie wiem.
Jeśli koń pozwoli dotknąć się w ucho, to znaczy, że ci ufa.
Tak czytałam.
Złapiemy je?
Konie to dzikie zwierzęta. Nie wiadomo.
15 kilometrów. Dalej niż myślałam.
W drogę.
Wcale nie pomagasz mi iść szybciej.
A strach przed trupami gryzącymi cię w twarz?
Jeśli się boisz, przydaj się na coś i je wybij.
Pójdziemy w stronę krzyku?
Super.
Agatha!
Maggie? Duncan.
Duncan...
Duncan.
Przepraszam.
Za wszystko.
Dlaczego?
Było nam dobrze.
Mieliśmy szczęście.
Przez chwilę.
Odprowadź ją do domu. Obiecaj.
Tędy.
Nie.
Niemożliwe.
Już dobrze.
Poszukamy reszty. Trzymają się blisko wody.
Nie, jeśli pełno w niej trupów.
Robi się późno.
Ma rację.
Możemy wrócić jutro.
Konie są potrzebne na wczoraj.
Carol...
Wracajmy.
Spróbujemy następnym razem.
Może nie.
Czad.
Biegną do mleczarni.
- I? - Są tam zagrody. Możemy je zagonić.
Chodźmy.
Spokojnie.
Rzućcie lassa.
- Dlaczego? - Po prostu.
Nie uciekają.
Chcą wrócić do domu.
"Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną.
Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę,
bo Ty jesteś ze mną".
Jesteś wolniejszy, niż myślałem.
Nie bój się.
Nie boję się.
Jesteśmy błogosławieni.
Ja jestem.
Masz dziwną definicję błogosławienia.
Ale to ty po mnie przyszedłeś
Pomodlisz się za mnie?
Chciałeś zabić moich przyjaciół.
Tak.
A oni próbowali zabić mnie.
Módl się za mnie.
Nawet wrogowie na to zasługują.
Myślałem, że jesteś sługą bożym.
Boga już tu nie ma.
Dwa razy więcej niż poprzednio.
Przemyśl swój plan, Maggie.
Jesteś wolny. Odejdź, jeśli chcesz.
Mogę ci pomóc.
Twoi przyjaciele mi zaufali. Długo cię nie było.
Ludzie się zmieniają.
Nie. Może ich nabrałeś, ale nie mnie.
Nie udawaj jednego z nas.
Może sam w to uwierzyłeś.
Okłamujesz siebie tak samo jak innych.
- W porządku? - Tak. Poradzę sobie z nim.
Nie mówiłem o Neganie.
Nie tego się spodziewałaś, wracając.
Nie to obiecywałaś Hershelowi.
Niewiele mnie już dziwi.
Oprócz Wzgórza.
Inaczej opisałam je Hershelowi.
Zaczekaj.
Jego też już mało co zaskakuje.
Odbudujecie je. Będzie wspanialsze niż kiedyś.
Odbudujemy.
Jasne.
Zdążymy do czasu, aż Adam zacznie cokolwiek pamiętać.
Wyjechałam na trochę, a ty masz dziecko.
- Maggie, jeśli... - Zaczniemy po powrocie.
Na szczęście mieszka w Alexandrii.
To już coś.
Co jest?
JUDASZ
Tędy. Szybko!
Spływamy.
Ja to zrobię.
Agatha!
Uciekajcie!
- Nie! - Biegnijcie!
Nie!
Wróciły. Mają konie.
Zawołam Aarona.
Idę.
Pa.
Grzeczny konik.
Carol?
Pogadamy?
- Jasne. - Wiem, co robisz. I przestań.
Słucham?
Dajesz Kelly złudną nadzieję.
- Nie rozumiem. - Rozumiesz.
Nie wierzysz, że Connie żyje. Ale nie godzisz się z konsekwencjami.
- Ty też chyba chciałabyś wiedzieć. - Chcę, żeby rany się zabliźniły.
Jest nas coraz mniej. Kelly cię podziwia.
Współczuję ci tego, co przeżywasz. Ale błagam cię —
przestań karmić ją mrzonkami.
Pogarszasz sprawę.
Chodź.
Dobrze.
Jedzcie.
Nie, dziękuję.
Bierz małe kęsy.
Im mniejsze, tym lepiej.
Jadłeś już to?
W drodze, z mamą. Jedliśmy wszystko.
- Podróżowaliście kiedyś? - Nie w ten sposób.
Spotyka się różnych ludzi.
Pogryź szybko.
Nie je takie złe.
Lepsze niż pająki.
Chcesz pogłaskać konika?
Patrz. Ciekawią się.
Pogłaszczesz go?
Piękny, prawda?
Gotowa?
Co za gówno!
No co? Lubisz smak tektury?
Wracajmy do lasu.
Drogą będzie szybciej.
Ma rację. Las daje osłonę.
Idźmy tam.
Nie możemy.
Musimy stanąć.
Odpoczniemy i ruszymy.
Wiem, co myślisz. Odpowiedź brzmi "nie".
On ma rację.
- Spowalniam was. - Nie.
Jest dobrze.
Na razie.
Ale jeśli oni są tacy, jak mówisz, będzie gorzej.
Jestem balastem.
Wszyscy to wiemy.
Pomożemy ci.
Wiesz, dlaczego odszedłem od niego
i przystałem do was?
Bo ufam,
że postąpisz, jak należy.
Bez względu na cenę.
Zapasy... spójrz na mnie.
Liczą się tylko zapasy.
Musimy to zrobić dla Alexandrii.
Czekają na nas.
Hershel, Judith...
Adam.
- Adam potrzebuje ojca. - Myślisz, że wyjdę z tego żywy?
- Zostawiłaś Gage'a. - On sam wybrał.
Ja też wybieram.
Nie.
- Ale... - Nie!
Jeśli plan się nie powiedzie,
wszystko, na co pracowałaś i czego pragnęłaś,
przepadnie.
Co będzie z Adamem?
To nie takie proste.
Proste.
Słońce zachodzi, Maggie.
Musisz podjąć decyzję.
Tobie jest łatwo -
szafować ludzkim życiem.
Ale już nie decydujesz, kto ma żyć, a kto umrzeć.
To przez ciebie tu jesteśmy.
Przez ciebie.
Zniszczyłeś wszystko, co stworzyliśmy.
Musisz zdecydować.
Maggie...
Trzymaj.
Bądź tu, kiedy wrócimy.
Lepiej wróćcie.
Tekst: Piotr Mielańczuk