Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Witajcie, kochani. Nazywam się Jonathan Robbins
i witam was dziś w "Tylko na minutkę": teleturnieju ludzi oczytanych.
"Tylko na minutkę"!
Poznajmy się. Skąd jesteś, Michaelu?
Douglas, dzisiejszy mistrz.
"Tylko na minutkę" z Jonathanem Robbinsem.
W "Starym człowieku i morzu"...
Zapraszamy ponownie. Do widzenia.
Kibicowałem dziś wszystkim w kolejnym odcinku "Tylko na minutkę"!
Do widzenia!
Świetny występ, jak zawsze, panie Robbins.
Robię to już na autopilocie.
Jonathan! Gratuluję.
Brian, nigdy nie schodzisz na plan. Chcesz mnie zwolnić?
Fakt, z biura mam lepszy widok.
Nie wmówisz Nikki, że bywasz w swoim biurze.
Dzięki, o wiele lepiej.
Co u tej dziewczyny, z którą byłeś ostatnio u Stanleya?
Była nader bystra. Planuje zapewne ambitne studia.
Boki zrywać, Jonathanie.
Jeśli zechcesz jej zaimponować przyszłej wiosny,
zapraszam do swojej loży w Lord's.
Dzięki, ale chyba wolę swoją w Stamford Bridge.
Powiedz, czy dalej utrzymują cię Rosjanie,
czy też zaprzedałeś duszę szejkom, jak City?
Brałbym te uwagi do serca, gdybym myślał, że cenisz piłkę.
Nie nie poradzę, że wolę dżentelmeński sport.
Krykiet - niemal tak zabytkowy, jak ty.
Przezabawne.
Posłuchaj. Gadałem z twoimi przeklętymi prawnikami.
Fakt, że przynajmniej są mili, gdy mnie dymają.
Umowa stoi. Gratuluję kolejnego sezonu.
- Świetnie. Który to będzie? - 40.
Chryste, zarobiłem chyba na pół całej sieci!
Tak, co racja, to racja.
I nie myśl, że jesteśmy niewdzięczni.
Co się daje z takiej okazji?
Coś bardzo drogiego, jak mniemam.
- 40. rocznica to rubinowa. - Dzięki, Sonny.
Asystent podrzuci ci jakieś czekoladki.
Jak zawsze - od serca. Nikki, prześlesz kopię asystentowi?
Zmykam z tych okopów. Trąci tu gorzką herbatą i dymem papierosowym.
Jeszcze raz dzięki.
Do następnego.
40 lat! Niesamowite.
Gdy byłem w połowie drogi, robiłeś w pieluchy.
Ale nie wolno nam zwolnić.
Przegrana z Amerykanami byłaby hańbą. Teleturniej to nasz wynalazek.
- Doprawdy? - Tak.
Dyktando: coś przeokropnego.
Trwał raptem kwadrans. Pierwszą transmisję na żywo nadawano
ze studia BBC w Ally Pally, 31 maja 1938.
Chodź się przebrać.
Dobry wieczór. Przyniosłem jutrzejszy plan dnia.
Znajdź gdzieś chwilę na spotkanie z Henrym O'Connorem.
To stary znajomy. Ciągle wydzwania.
Ma pan okienko pod koniec przyszłego miesiąca.
Dopiero wtedy?
Nie chciałbyś pewnie napić się wina? Margaux rocznik 76.
Chętnie, ale muszę wracać do Sashy. O tej porze bliźniaki bywają potworne.
Dobry z ciebie człowiek.
Na stole leżą listy od fanów. Wyrzuciłem te nieistotne.
Po co do mnie piszą?
Cóż, ma pan wielbicieli, a co za tym idzie - dostaje listy.
Sam się dziwię. Gdyby tylko wiedzieli, jaka z pana zrzęda.
Nie płacę ci za żarty. Wynocha.
Do jutra.
- Dobrze. - Dobranoc.
"Wyrzuciłeś nieistotne"? Boki zrywać.
Cóż... moje zdrowie.
Widzimy się w kolejnym wydaniu... "Tylko na minutkę".
Dzięki, do zobaczenia.
Mój Boże, zjawa powróciła!
Nie widziałem cię całe wieki!
- Wiem, byłem zarobiony. - Winszuję.
- Co polać? - Może... Beaune?
- Trzymam butelkę na zapleczu. - Miło.
- Dosiądź się, już przynoszę. - Dzięki.
- Panowie! - Cześć, Johnny.
Długo nie zostanę. Muszę wracać.
No pewnie. Wielka sława nie ma lekko.
Gdzie Henry? Czyżby znowu bzykał sprzątaczkę?
- Henry umarł. - Nie gadaj.
- Masz fatalny dowcip. - To prawda.
Jak to?
Nieuleczalny nowotwór. Załatwił go błyskawicznie.
Dzwonił do ciebie kilka razy, by osobiście ci powiedzieć.
- Kiedy pogrzeb? - W zeszłym tygodniu.
Dlatego my wydzwanialiśmy. Nie odpowiadałeś.
Wystarczyło mi się nagrać.
Znaliście się 50 lat. Nie wypadało tak tego załatwiać.
Proszę.
Już słyszałeś o Henrym?
Kurde.
Na każdego przychodzi pora.
Wiemy, że masz inne, znacznie ważniejsze sprawy.
Dajemy ci tylko znać.
Nie przeszkadzamy.
Dave. Wiesz, że mi przykro.
Nie oszukujmy się.
- Od lat żaden z ciebie przyjaciel. - Nie gadaj bzdur.
Przyjaciele nie widują się z łaski raz do roku.
Pamiętasz, jak dawniej nie miałeś się do kogo zwrócić?
Miałeś nas jako rodzinę. Henry'ego.
Miałeś Henry'ego.
Przyjdź na jego grób za Kościołem Wszystkich Świętych.
Oddaj mu cześć.
Skoro nas już nie szanujesz.
David... Michael...
Pa, Joe.
- Zakorkować butelkę? - Nie, daj ją tu.
Piję dalej.
Tutaj cię zabrali.
Nawet tu ładnie.
Nie przy drodze.
Przegapiłem pogrzeb. Na głos to brzmi jeszcze gorzej.
Panie Robbins.
Panie Robbins?
- Za pięć minut. - Tak...
Zapraszamy na kolejne wydanie "Tylko na minutkę".
Nie przypominam sobie, żeby kiedyś coś bardziej mnie trapiło.
Zmarł twój przyjaciel.
Ale nie sądziłem, że tak mnie to uderzy.
Nikt nie chce umrzeć. Raczej mało kto się na to cieszy.
Byłem okropnym przyjacielem.
Rok temu nie byłeś na jego urodzinach, bo bzykałeś jakąś podwójną rozwódkę.
Cholera, z twoich ust nie brzmi to dobrze.
Chyba...
gdy musimy się pogodzić ze śmiertelnością... sporo kwestionujemy.
Jak streściłbym swoje życie? Czy dobrze je spędziłem?
Co zostawię po sobie?
Czy je zmarnowałeś?
Skąd ta myśl?
Większość bywalców się tak czuje. Sami mi się żalą.
Święta więź między barmanem i pijącym.
Łączy ich nienaruszalna tajemnica.
- Powiedzmy. - No to w tajemnicy: tak.
Zaczynam kwestionować sprawy, które dotąd były pewne.
Miałeś bardzo udane życie. Sława, bogactwo... Czego chcieć więcej?
- Prowadzę teleturniej. - I wielu widzów cię uwielbia.
- Gdyby cię nie było... - Byłby jeden program mniej.
To nie było moje marzenie.
Przed laty po prostu tak wyszło.
Szkoliłem się na aktora z Davidem i Michaelem.
Chciałem występować w teatrze.
Wystawiać Szekspira...
Powtórzę ci radę mojego taty.
Jak nie jesteś szczęśliwy, to udawaj. W rozpaczy szybciej się zestarzejesz.
Nie brzmi zbyt pokrzepiająco.
Mądrość kogoś, kto umarł, stojąc za barem.
Jeszcze jedną.
"Panie Robbins, jestem pana największą wielbicielką.
Nie wie pan, ile dla mnie znaczy.
Inspiruje mnie pan nawet w moim wieku.
Na pewno jest pan zajęty, ale zapraszam do Waszyngtonu.
Byłabym zachwycona, gdyby mnie pan odwiedził.
Całuję, Alice".
Jonathan, błagam, odbierz! Widział ktoś pana Robbinsa?
Widzieliście pana Robbinsa? Sunny, powiedz, że go widziałeś.
Nikt?
Witaj, Spencerze.
Szuka cię całe miasto. Za godzinę występujesz na żywo.
Zaczynam odczuwać pewny niedosyt.
Mianowicie jaki?
Nie miałeś czasem wrażenia, że na pozór wszystko jest idealnie,
ale wspomnienia temu przeczą? I że być może coś ci umknęło?
Kochany, mój ojciec, oddając mi firmę, nie mówił,
że moi klienci mają się spełniać, tylko zarabiać górę forsy.
Podpisałeś wielki kontrakt. Obchodzisz 40-lecie.
To najłatwiejsza posada.
Wychodzisz, uśmiechasz się i opowiadasz suchary. Łatwizna.
Pewne dziecko napisało mi, że je natchnąłem.
Świetnie. Każdy chce natchnąć przyszłe pokolenia.
Spojrzałem na sprawy z innej perspektywy.
- To mi się nie podoba. - Spencer.
Zarabiasz dzięki mnie ponad miarę, więc posłuchaj przez chwilę.
Muszę się dowiedzieć, w jaki sposób ją natchnąłem.
Ustalić, co takiego zrobiłem, że postanowiła tak napisać.
Będzie mi lżej na sumieniu z wiedzą, że dzięki mnie
może dokonać wielkich rzeczy.
Jonathan...
Musi pan już kończyć, zaraz startujemy.
- Zapiąłby pan pas? - Już.
- Jesteś w samolocie? - Coś wymyślimy.
Johnny. Jonathan!
Kurde.
Ameryka wita.
Dzień dobry.
Przepraszam, chciałem dokończyć Harolda.
Czym mogę służyć?
Wreszcie. Joseph Ray, chcę się zameldować.
Ciekawie pan mówi. Kanadyjczyk?
W żadnym razie.
Chwila moment.
Jest pan sławny?
Tajemnica.
- Gra pan w "Downton Abbey". - Otóż nie.
Przysiągłbym. Uwielbiam ten serial.
- Zasłużenie. - Tak.
Co z tym meldunkiem?
Tak jest, Joseph Ray. Jedyne duże łóżko w całym zakładzie.
I widzę, że nocuje pan do...
Dziwne. Zapomniał pan napisać, kiedy wyjeżdża.
Nie zapomniałem, tylko nie wiem.
Przepraszam, rozprasza mnie pański głos.
Czuję się jak na herbatce z królową angielską.
Powiedzmy, że za tydzień.
Musi pan zapłacić z góry.
- Dobrze. - Gotówką.
- Dobrze. - 35 dolarów za noc.
Siedem... 35 razy siedem.
270, 140...
Czyli cztery...
Proszę, 250.
Dobrze, niech będzie.
Świetnie. Jeszcze jakiś dowód tożsamości.
Rzecz jasna. Chwileczkę.
Proszę.
Tu jest napisane: "Jonathan Paul Robbins".
Rezerwacja jest na kogo innego.
Posługuję się pseudonimem, bo dbam o prywatność.
Tożsamość, której używa się, by mniej rzucać się w oczy.
Bo gra pan w Downton Abbey.
Nie mogę pana zameldować, skoro nazwiska się nie zgadzają.
Takie przepisy.
W takim razie darujmy sobie pana Raya i zamelduję się jako ja.
Mógłby mi pan czytać do poduszki. Nagrywa pan kasety?
Bardzo chętnie bym pana słuchał.
W takim razie zmieńmy tę rezerwację.
Nie zapowiedział się pan, więc musi za to dopłacić. Przepisy.
Będę wdzięczny, jeśli za pięć minut trafię do pokoju.
Dobrze, oddam panu pokój numer... Zobaczmy...
Trzy. Oto pański klucz. Numerek jest na breloku.
Będzie mniejsze łóżko. Największe zarezerwował Joseph Ray.
Dziękuję uprzejmie.
Proszę. Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Tak. Gdzie jest najbliższy pub?
Pub? O, rety.
Zdrówko. To jakieś 10 minut na piechotę.
Kurde.
Pan po podatek?
Chcę się napić.
Co polać?
- Pewnie nie prowadzicie Beaune? - Co, do cholery?
- Będzie kłopot? - Nie wiem. Będzie?
Przyszedłem się napić, nie kłócić.
To zamawiaj pan, a nie gadasz jak król Anglii.
Słusznie, do rzeczy.
Dostałbym u państwa jakieś czerwone wino?
Może być Californian.
Takie skromne pinot z Paso Robles.
Mam w lodówce jakiś karton, ale nie wiem, skąd. Sprawdzić?
To gin z tonikiem.
Dobra.
Gniewacie się o wojnę?
Drugą Wojnę Światową? Skąd, jesteśmy bardzo wdzięczni.
Pytam o rewolucję.
Stul dziób, Billy, i nie złość nowego klienta.
- On ciebie złościł. - Cicho, pij piwo.
- Dziękuję. - Daleko cię wywiało.
- Wóz ci się rozkraczył? - Byłoby to wielce adekwatne.
W niecałe trzy minuty sprawiłeś, że wszyscy tutaj poczuli się głupsi.
Może to kwestia językowa.
Od początku. Nazywam się Jonathan.
A ty, jako moja barmanka, piastujesz nader święte stanowisko.
Miło cię poznać...
Ruby.
- Tak się nazywasz? - Znów coś nie tak?
Nie, lecz to ironiczne. 40. rocznica i takie tam.
Nieistotne. A zatem, Ruby...
- Od dawna tu mieszkasz? - Całe życie.
- Dobrze ci tu? - Chyba krótko tu jesteś.
Rozumiem, że nie.
To dom, nic więcej.
To powszechne, mieć złożoną relację z miejscem swoich narodzin.
Znowu to samo.
Pewnie nocujesz w dużej chawirze nad jeziorem,
jak ci dziani turyści, co latają tu raz do roku.
Rzecz w tym, że odbiłeś w prawo, a trzeba było w lewo.
Siedziałbyś teraz z resztą turystów, robiących zdjęcia i sączących piwko.
A nie w barze z tutejszymi, mieszkającymi w tej dziurze cały czas.
Tak się składa, że nocuję w motelu obok.
Zwolnij swojego agenta.
- Gdzie te shoty? - Już.
Nie byłam pewna, czy już nie zarzygałeś mi podłogi.
Uroczo.
Tak być nie może.
Nie do wiary, że tam jesteś.
Właśnie czytam o tym miejscu w sieci.
Mają sporo problemów.
Na przykład?
Choćby krwiożercze kleszcze.
Spodziewałem się republikanów z bronią.
Grunt, że nic tam po tobie.
Widziałem na razie dwóch traperów i martwe zwierzęta na ścianach.
Boże, całkiem jak w horrorach. Dobrze myślę?
Zaraz usłyszę, że jakiś wieśniak z lasu skrócił cię o głowę.
Ucieszy cię, że wynająłem dom w porządniejszej dzielnicy.
Benjamin znalazł. Przyzwoity.
Dom? Zostajesz?
Tak, udaję się na dziekankę.
Chcesz być księdzem?
Pomyliło ci się chyba z seminarium.
Wszystko jedno, ale wracaj. Stacji się to nie spodoba.
Litości, zarabiali na mnie od 40 lat.
Poszliby mi raz na rękę. Muszę już iść.
Nie każ mi wysyłać po ciebie ludzi.
Przerywa mi!
Dawać butelkę!
Wprost olśniewający.
Piękna, stalowa bryła.
- Naprawdę wspaniały. - Bogu dzięki.
Przyniosłam umowę. Proszę tylko podpisać.
Mój asystent nie mógłby...?
Spokojnie, niech pan podpisze.
O, tutaj.
Dobrze.
Żadnych zwrotów.
Jest babunia. Idźcie, załatwię to.
Fajowe butki.
Nieprawdaż? Nie jesteście w trasie?
Byliśmy, ale dali znać Reginaldowi, że kojot zeżarł jego kota.
- To nowy lokator? - Na to wygląda...
Stary, gadasz jak James Bond! Odjazd.
Chyba mi miło.
Dennis Wade.
Ale znają mnie jako "Mały młot". Kojarzysz?
"Marny młot"?
Mały młot, gościu.
Będziesz u mnie mieszkał.
Masz, na powitanie.
Świeżo nagrane. Ostrożnie.
"Mały młot zalicza Amerykę".
Inspirujące.
To jest to, stary! "Peaky Blinders"!
Kocham ten serial. Widziałeś?
- Otóż nie. - Musisz zobaczyć.
Irlandzka gangsterka. Niezły akcent zrobiłem?
Amanda, możesz już iść.
Żadnych zwrotów. Oto klucz. Powodzenia.
Zadbam o niego, dobrze będzie.
No chodź!
Nie ma jak w domu. Dobra, stary.
Czuj się jak u siebie. Właź.
Mam dwie sypialnie, bo czasem nie wiem, którą wolę.
Problemy bogaczy. Chodź.
Arcydzieła, do których pozowałem. Ponadczasowe.
"Płomień", "Anioł"... Jest sauna, studio,
mały schron... Nigdy nie wiadomo, co będzie, nie?
A ty - śpisz na górze. Git?
To dom rodziców?
Nie, stary, w całości mój.
Zimą mieszkam na wyspach, bo nie cierpię śniegu.
Masz gust, jak na kogoś w twoim wieku.
Dzięki, miło mi. A tutaj - jest kuchnia.
Jeśli chcesz coś z lodówki - częstuj się.
Fajny widok, co nie? Tak jest.
Siema, Swietłana! Chodź do nas.
Moja żona, Rosjanka. Nowy lokator.
Anons wisi od wczoraj.
A oto nasz nowy przyjaciel.
Na razie - tylko znajomy.
Cały czas mówiłem, że jest z Europy Wschodniej,
a teraz mówi mi, że Rosja jest w Azji.
Mózg rozwalony, co nie? Jest Azjatką.
- Cóż. - Tak czy siak, poznaj...
- Jak ci było? - Jonathan Robbins.
Miło cię poznać.
Swietłana.
- Co ty robisz? - Witam się.
To nasz gość, a nie kucyk z wystawy.
Nudziarz z ciebie, Dennis.
Jonathan... pijesz?
Boże, tak.
U siebie byłam barmanką. Zrobię ci coś fajnego.
Wiem, przepraszam. Wszystko przez tego kota.
- Pięć minut. - Przyjdę z małym młotkiem.
Tak... przyjechała parę tygodni temu.
- Moja czwarta. - To chyba dość dużo.
Nie. Zwykle czekają jakieś pół roku,
zanim zwieją z zieloną kartą.
Ale Swietłana jest inna. Chyba się zakochałem.
Jest wkręcona w fitness. Ciągle biega i pilnuje, żebym się nie roztył.
Wiesz, że zdobyła w Azji złoty medal w sztafecie?
W Rosji. Czy nie mówiła, że była barmanką?
Gościu, potrafi kupę rzeczy.
Jakby co, jesteśmy bardzo cicho. Udawaj, że nas nie ma.
Ale jakby co, zapukaj do naszej sypialni, kapewu?
- Nie będzie trzeba. - Spoko.
Wiem, że ledwie się znamy, ale zjaramy zaraz wielkiego blanta
i popływamy w basenie jak żółwie. Też byś chciał?
- Nie, dziękuję. - Na bank? Sponio.
Teraz mnie śledzisz?
Przepraszam. To twój dom?
No.
Nie wyglądałaś mi na matkę.
Wybacz, kiepsko to ująłem.
Nic dziś nie wychodzi.
Ciekawe.
A czego byś chciał?
Cóż...
mam tu list.
Przyszedłem do jego małej autorki.
Małej?
Pokaż go.
O żeż kurna.
Ruby, z kim tam gadasz przy drzwiach?
Pan do ciebie.
To naprawdę pan!
Wyraźnie zaszła pomyłka.
Tak, to pan!
Pan Robbins na moim progu!
Co za obłęd. Ty to załatwiłaś, Ruby?
W żadnym razie.
Jestem pańską największą wielbicielką, panie Robbins.
Ten list...
wyglądał, jakby napisało go dziecko.
Tak, kiepsko piszę od ostatniego udaru.
Ręce mi się trzęsą, wie pan.
Teraz już tak.
Cieszę się, że dotarliśmy nawet do takiego miejsca.
Niech pan tak nie stoi, proszę wejść!
Ruby, nalej panu kolejkę, kawę albo co tylko zechce.
Brytole lubią whisky, prawda?
Tak, najrozsądniej byłoby się teraz napić.
- Przecież to pan Robbins! - Wiesz na pewno?
Gościmy sławę! Dawaj krakersy.
Gdzie są krakersy? I tamta taca?
- Pamiętasz, ta z moich urodzin. - Tak, tutaj.
Bez lodu.
Zdrowie.
Wild Turkey.
Dobry...
Zjadłby pan jakąś przystawkę, panie Robbins?
Pewnie. I proszę mi mówić Jonathan.
Proszę.
Wyglądają... nad wyraz nietypowo.
Proszę, śmiało.
Proszę.
Brawo. Też chcesz?
Dzięki, babciu.
Wciąż nie wierzę, że jesteś u mnie w domu, Jonathanie.
Dostajesz tyle listów, a przyjechałeś akurat tu.
Przychodzi pewnie tysiąc dziennie!
Zdziwiłabyś się, co dostaję.
Kocham ten akcent. Ruby?
- Słyszysz, jak mówi? - Słyszę.
Długo tutaj zabawisz?
Cóż, po prawdzie...
jestem tylko przyjazdem. Muszę jechać dalej.
Robię jakby trasę promocyjną po Ameryce.
A ponieważ byliśmy w okolicy...
postanowiłem, że wypadałoby odwiedzić taką oddaną wielbicielkę.
Jaka szkoda. Byłoby tak miło, gdybyś został na obiad.
Tak, ogromna. Było mi bardzo miło.
Ruby...
Dziękuję ci. Zrobimy sobie zdjęcie?
- Rzecz jasna. - Zrób nam, Ruby.
No już. Komórka jest na stoliku.
Uśmiech.
Zsuńcie się trochę.
Jeszcze. Jeszcze ciut.
Jakbyś całował ją w policzek. Dobra?
Tak. Dobrze, chyba to mamy.
- To pójdę. - Odprowadzę cię.
Serio przyjechałeś specjalnie do mojej babci?
Istotnie.
Często to właśnie takie drobne gesty znaczą najwięcej.
Dbaj o babcię.
Słuchajcie mojego rapu, ziomki! Prosto od serca!
Swietłana, kocham cię!
To dopiero początek!
Dajesz, Ritchie! Ludziska!
James Bond! Tak!
Mike, ściszaj muzę!
Oto mój nowy kumpel, James Bond!
Jonathan. Witajcie.
Damy ci coś do picia. Richie, polej naszemu gościowi.
- Nie, dziękuję. - Jednak nie!
Wszystko gra?
Zaskoczył mnie twój dom.
Kupić sobie coś tak pięknego, by zapełnić to tymi ludźmi...
Dzięki, koleś, miło mi.
Kapela robi ostatnio furorę.
- Czyli sam zarabiasz? - No!
To obłęd. Ludzie kochają nasze nuty.
Stworzyliśmy nowy gatunek. Rap i big band.
Czaisz? Nazwaliśmy go "big brap".
Łapiesz? Big band rap!
Pewnie trudno to wyjaśnić maszynistce.
- James Bond. - Kochanie.
Głodny?
Byłam bardzo znaną kucharką.
Wyluzuj, tygrysku.
Zagramy ci coś, wiesz?
- Nie trzeba... - Ritchie!
Szykuj sprzęt, zagramy coś Jamesowi Bondowi.
Ostatnio bardzo wchodzi mi fagot. Słyszałeś w życiu fagot?
Nie w tym kontekście.
Jesteś najstarszym typem, jakiego gościłem.
Chyba mi miło. Swoją drogą, po co przyjmujesz lokatorów?
Nie brak ci pieniędzy.
Bo Swietłana to lubi.
Była w Rosji psychiatryczką i uwielbia ludzi.
A czy nie...?
- Dennis! - Co jest, Frank?
Koszuli nie mogę znaleźć.
Tej w tygryski?
Kupionej na Bali?
Mordo, masz ją na sobie!
Obłęd! Dzięki, Dennis.
Nie ma sprawy. Pomóż Ritchiemu ze sprzętem, zagramy coś Jamesowi.
- Jonathanowi. - Wybacz.
Słuchaj...
- Spakuję się, jutro wylatuję. - Nie, czekaj.
Wyglądasz na spiętego. Mam pomysł.
Umiesz trzymać komórkę? Nagrywaj.
Dobra!
Mały Młot daje czadu!
Serio jesteś tym Jamesem Bondem?
- Tak. - Czad.
- Może byś chciał? - Z czekoladą?
Dzięki.
Smaczne. Ty zrobiłaś?
Fantastyczne.
Dzięki. Pełno w nich emki.
Co...?
Nie bój się, byłam lekarką.
Przeżył to!
Cześć, stary.
Chciałeś się wczoraj zabić, psycholu.
Nie chciałem.
To dobrze, że nie wyszło. Jak się czujesz?
- Dobrze. - Powoli.
Tyle piguł zabiłoby kucyka.
Nie wziąłeś ich, ale zawsze chciałem to powiedzieć.
Wybacz, że Angelina zrobiła ciasto z emką. To jej specjalność.
Prawie się utopiłeś.
Która godzina?
- Jest... czwartek? - Tak.
Uciekł mi samolot.
Gdzie komórka?
Nie gniewaj się...
Chciałem dać znać twojej żonie, że się zabiłeś,
ale nie masz nikogo takiego w kontaktach.
I same zera to kiepski PIN.
Powaga, ziomek. Wlazłem od razu.
Jestem rozwiedziony. Pewnie bardzo by się ucieszyła.
Straszna lipa, brachu.
A ty? Byłoby ci mnie żal?
Zależy, jak byś zginął.
Gdyby rozjechał cię jakiś drań...
- Czekaj. Klaun? - Nie, drań.
Rozjechałby mnie klaun? To jakiś koszmar.
Dasz mi telefon? Dzięki.
Tak w ogóle, jesteś jakiś sławny?
Angelina mówi, że kojarzy cię z jakiegoś "Downtown"...
Kocham Downton Abbey.
Z pewnością bardzo mi pomogliście,
ale pozwólcie mi dojść do siebie.
Mamy sobie...?
Wybacz. Bez pośpiechu.
Leży na grzbiecie, joł
Pies na grzbiecie - co?
Zapodaję wam brap
Cześć.
Niniejszym chcę się oficjalnie wymeldować.
No...
Wybacz tę balangę. Nie chciałem ci psuć wyjazdu.
Nie. Właściwie przyleciałem z głupich pobudek i nic z tego nie wyszło.
Z jakich?
Zmarł niedawno mój przyjaciel.
Ominął mnie jego pogrzeb i zreflektowałem się nad swoim życiem.
Słabo, ziom.
Cóż...
Chyba liczyłem, że coś sobie wyjaśnię, ale na próżno.
Boisz się, że ludzie nie przyjdą na twój pogrzeb?
Poniekąd tak.
W tym wieku zaczyna się myśleć o spuściźnie.
O tym, jak będą cię wspominali.
Czaję. Jak Ebenezer.
- Ebenezer? - Tak jest. Ebenezer Scrooge.
Też zobaczył, że nikt nie przyszedł na jego pogrzeb.
Nikogo nie obchodziły jego forsa i sukcesy.
Chcieli się tylko nażreć.
Zaskoczyła mnie ta trafna analogia.
Tak jest.
Napisałem o tym kawałek. Obczaj.
Ebenezer Scrooge Ebenezer Scrooge
Pogrzeb to był niezły gruz
Świnie przyszły tylko do koryta Pająk
Pająk, pająk Szczur zjadł zasłony i takie tam
Szczury, świnie i pająki to trafna metafora marginesu,
o którym była mowa w książce.
Książce? Czekaj.
Nie widziałeś "Opowieści wigilijnej muppetów"?
Ebenezer Scrooge, ten lokaj z Batmana.
Mały szczurek, Kermit Żaba, węże i pająki...
Dickens byłby dumny.
Typ z Batmana nie chciał dać szczurom węgla.
Serce mi się kraje, jak o tym myślę.
Wiesz, co zrobił Scrooge.
Odkrył, że lepiej uszczęśliwiać innych, niż cieszyć się samemu.
Byłem na autopilocie.
Nie ceniłem takich rzeczy...
jak picie kiepskiego piwa...
lub znajomości, które zwykle by mnie ominęły.
O mnie mowa? No!
Wiesz, że to nie muppety napisały "Opowieść wigilijną"?
- Seryjnie? - Seryjnie.
To się czegoś nauczyłem.
Jak chcesz, w lodówce jest pełno piwa.
Tak.
Ale to było takie autentyczne.
Czaisz?
Nie zaprzeczysz, że sporo łączy
tego, co grał Dickensa, i Szczurka Rizzo.
To wszystko iście fascynujące.
- Zdrowie. - Ta jes!
Nie mogłam ci odpisać, bo byłam w pracy.
Ale mogłaś chociaż dać mi znać, że to przeczytałaś.
Przepraszasz, a potem gadasz takie rzeczy, że to nieważne.
Po co pisać?
To nie było specjalnie! Przepraszam!
Ale nie powinnaś tak na niego patrzeć!
Jako jedyny się do mnie dosiadł!
Ile razy ci mówiłem? Nie patrz tak na niego! Nie szanujesz mnie!
Robię dla ciebie wszystko, a ty co?
A ty czego chcesz?
Przepraszam. Piłem sobie w środku
i pani poprosiła, bym przekazał Ruby, że już po przerwie.
Jest bardzo zajęta wesołymi jegomościami,
pijącymi siódmą kolejkę tequili. Ja niczym nie zawiniłem.
Potem dokończymy.
- Co ty robisz? - Wpadłem się napić.
Podobno miałeś ważniejsze sprawy.
Odwołano je.
- Nic mi do tego... - Właśnie.
Ale dzięki.
Długo tu zostaniesz?
Jeszcze parę dni. Pozwiedzam okolicę.
Co ci odbiło?
- Papieroska? - Tak.
Czy tamto zaproszenie na obiad jest jeszcze aktualne?
Muszę teraz, bo już nie będzie okazji.
Zatańczysz ze mną, panie Robbins?
Z rozkoszą, Alice.
Wychodzę tu co wieczór i cieszę się widokiem.
Istotnie, bardzo tu pięknie. Choć chłodno.
Mało kto ma czas zwolnić i zobaczyć gwiazdy na niebie.
Od lat nie zwolniłem.
I chyba przeoczyłem nie tylko gwiazdy.
Wciąż myślę o wszystkich tych drobiazgach.
- Z czasem się piętrzą. - Przez całe życie.
- Masz dzieci? - Syna.
Ale rzadko się widujemy.
Nie dzwonił od wieków,
co jasno mówi mi, że byłem fatalnym ojcem.
Ja nie rozmawiałam z córką od ćwierć wieku.
Zostawiła mi Ruby i wyjechała z głupim chłopakiem.
Już nie wróciła.
Nie raczyła nawet napisać.
Od tak dawna?
Wiem, że zawiodłam córkę.
Dlatego staram się dla Ruby.
Modlę się, żeby nie poszła w ślady matki,
ale w tych stronach trudno tego uniknąć.
Mogłaby wyjechać do szkoły.
To ja ją tu trzymam.
Ma dobre serce, ale się tutaj marnuje.
Alice...
wcale nie jestem przejazdem.
Przyjechałem przez twój list.
Myśląc, że był od dziecka.
Tak naprawdę...
zmarł mój bliski przyjaciel.
Ominął mnie pogrzeb.
Byłem zbyt zarozumiały, by oddzwonić lub zostawić wiadomość.
Zacząłem patrzeć na swoje życie...
i się wystraszyłem. Czy naprawdę cokolwiek wniosłem?
Czy kogoś uratowałem? Pokonałem raka? Zabiegałem o pokój?
Wiesz, że mało kto może się tym pochwalić?
Czy zadbałem o podrzucone mi dziecko?
Coś w twoim liście... mną poruszyło.
Musiałem się dowiedzieć, w jaki sposób cię natchnąłem.
Prawda jest taka, że choć inni mnie opuszczali, umierali,
a ja próbowałam sama wychować dziecko, zawsze byłeś przy mnie.
Uśmiechając się z ekranu.
Byłeś jak mój krewny.
Zmień jedno istnienie.
Jeśli zmienisz choć jedno, to znaczy, że było warto.
Nigdy nie zapomnę twojej wizyty.
Ja też nie.
Muszę iść. Wejdę do środka...
- i pożegnam się z Ruby. - Słusznie.
Chciałbym podziękować za gościnę.
Wszystko dobrze?
Tak, tylko...
To bzdura. Spadłam w barze, gdy sięgałam do półki.
Ach, tak.
Zatem... życzę dobrej nocy.
Jeszcze raz dzięki.
Dziękuję.
Bardzo się ucieszyła. Dawno nie była tak wesoła.
Ależ proszę.
Dobranoc.
Trzeba go znaleźć i stłuc.
To już nie te lata.
Trzymasz się. Ile masz lat, 50?
70.
Tak nie wolno i tyle.
Co ty byś powiedział?
Nie pomoże się nikomu na siłę.
Teraz powiało 70-letnim mędrcem. Skąd to znasz?
Taka prawda. Nie zdołam komuś pomóc, jeśli tego nie chce.
Święte słowa, brachu.
Sęk w tym, że nic się nie poradzi.
Za to babcia się cieszy.
Będziesz startował?
- Co ty paliłeś? - Chcesz?
Nie, dziękuję.
Spoko.
Muszę chyba... zagrać w sztuce.
Wprost muszę. Dla siebie.
W jakiej?
Wygłosić szekspirowski monolog. Jak McKellen i Pennington.
Simon Callow, Roger Rees...
Widziałem raz Gielguda, recytującego na szekspirowskim recitalu.
Też chciałbym choć raz.
Wiesz? Gdy pracowałem w Chichester,
w kompanii był Sir John Gielgud, a reżyser, Robin Phillips,
oznajmił, że był w niej także następca Gielguda.
To powinienem być ja.
No tak, masz siedem dych. Możesz niedługo kipnąć.
Wydaje mi się, że...
nie ma co tego odkładać.
- To moja mądrość. - Dziękuję.
Chudy 70-latek? Bez jaj.
I zdrowy.
Widać, że masz mocne kości i takie tam.
Pierwszy Bond!
Gdy ma się jakieś marzenie,
nic nie powinno stanąć ci na drodze.
Raz w Indiach...
widziałem, jak facet grał na swoim worku jak na bongosach.
Rozciągnął go i wygrywał na nim takie piękne nuty.
Natchnął mnie, stary. To się nazywa poświęcenie dla...
dla sztuki.
Chyba znamy różne definicje tego słowa...
Gościu, miał na wierzchu cały worek.
Ja mam wszystko
i właśnie w tym rzecz. Tamten typ miał tylko swoje jajca.
Zmierzam do tego, żebyś nie rezygnował z marzeń, Bond.
Niech cię to natchnie.
Jeszcze raz dziękuję.
Nie ma za co.
To godne podziwu, że sięgnąłeś po to, czego chciałeś.
Dzięki.
Zdrowie.
Dobre piwko.
- Chcesz sosiwo? - Dawaj.
Mamy...
ciemną musztardę, ketchup, srirachę... barbecue.
Barbecue.
- Leci, Casino Royale. - Niezłe.
Liczę, że to ważne.
Stan twojego konta jest ważny?
Aktualnie - nie.
Bo właśnie dzwoniła sieć. Spadają notowania.
Pupy ich zapiekły. Musisz wracać czym prędzej, innymi słowy - już.
Nie, póki nie poznam odpowiedzi.
Szukasz sensu życia? Pozwól, że coś ci powiem.
Wszyscy na tym świecie...
Muszę lecieć, było rozkosznie.
Jonathan, czekaj...
Szlag.
To chyba nie dla ciebie?
Nie wspominałem, że lubię przymierzać surduty i tańczyć w szpilkach?
"Surduty"?
- Zmyślone słowo. - Ależ skąd.
Duże, gustowne surduty.
Co do wczoraj...
Wolę o tym nie gadać.
Byłem ciekaw, czy oprowadziłabyś mnie po mieście.
Pokazała tutejsze atrakcje.
I pozamiejskie, jeśli coś polecasz.
- W zamian za co? - Moje towarzystwo?
Dobra. Kup mi ten surdut i umowa stoi.
Sweter?
Dobrze, kupię ci.
Gdy się poznaliśmy, uznałem cię za niezbyt wesołą osobę.
Bałem się złamania szczęki.
To jakby skrzywienie zawodowe.
Tutejsi klienci są raczej z tych gwiżdżących i łapiących za tyłek.
Zwłaszcza gdy się napiją.
Lepiej ostrzegać trzeźwych.
To ich nie zatrzyma.
Wybrałaś tak kulturalne miejsce pracy.
- Myślisz, że chciałam? - Nie mówiłaś.
- To zwykła robota. - Dobrze rozumiem.
O, witam... Księgarnia.
- Wejdziemy? - Porywające.
Wyrażaj się uprzejmie albo wcale.
No proszę. Nie jesteście całkiem pozbawieni kultury.
- "Szkocka tragedia". - O czym?
- Nie czytałaś? - Nie, a po co?
Boże, roztrwoniłaś młodość.
- "Wichrowe wzgórza"? - Nie.
"Tessa D'urberville", Hardy'ego?
Przyjmij, że niczego, co mi pokażesz.
Dobrze, bierz koszyk. Chodź.
- Jedziemy dalej. Joyce. - Poproszę koszyk.
Conrad.
C.S. Lewis.
Tolkien, Chesterton...
Thackeray, Ruskin, Huxley...
Wykształcę cię w klasykach za jedyne 50 dolarów.
Dobra, kujonie, ale potem moja kolej. Zrobimy coś z klasą.
"Wynocha stąd!", krzyczy cały zapłakany.
Miałem najlepszy stolik na całej sali.
Jesteś nienormalny, wiesz?
To się nazywa "dwuznaczny komplement".
Mam na myśli... że na świecie nie ma już takich ludzi.
Raczej nie. Jestem zabytkiem.
Tyle przeżyłeś, zwiedziłeś, doświadczyłeś...
Jeśli chce się coś przeżyć, zwiedzić lub czegoś doświadczyć,
wystarczy wstać i po to sięgnąć.
- Nie ma tak łatwo. - Dlaczego?
Trzeba mieć forsę.
- Nie za dużo. - Ale dość.
Dobrze. Zabawmy się w "Co by było, gdyby".
- Co byś zrobiła z pieniędzmi? - Ale nie mam!
Mów więc, co by było, gdyby!
- Dalej. Na co byś je wydała? - Ile?
Nie wiem... 20 tysięcy.
- Spora kwota. - Tak. Co byś zrobiła?
To głupota.
Nieprawda!
No dalej, powiedz mi.
Może bym studiowała.
Może nie stałabym za barem w tutejszej spelunie.
Może bym się wyniosła. Do dużego miasta.
Którego?
Nie wiem! Do Nowego Jorku, Los Angeles czy gdzieś.
- Podróże? - Jasne.
- A jakie studia? - Nie wiem.
To bzdura.
- Dlaczego? - Bo się nie stanie.
Nie wiadomo! To nie głupia mrzonka.
Wyjaśnił mi to przedziwny młodzieniec.
Widzę, co knujesz. Nie chcę, żeby mnie ktoś ratował.
Dobrze, bo nie mam takiego zamiaru.
Dobrze.
Co tu właściwie robisz? To kit z tą trasą promocyjną.
Nie zaprzeczę. Ale istotnie dostałem list od twojej babci.
I myślałem, że jest od dziecka.
I leciałeś do niego z tak daleka?
To bardziej złożona sprawa.
Będąc w moim wieku... chce się wiedzieć pewne rzeczy.
Czy będą mnie wspominali?
Czy mogłem żyć lepiej? Czy należało inaczej?
I nie wiedziałeś tego?
Jestem prezenterem.
Rozwiedzionym.
Prawie nie widuję syna i wnucząt.
Ominął mnie pogrzeb przyjaciela.
Fakt, kijowo.
Niech cię, Dennis.
Współlokator zmienił mi dzwonek.
Lepiej odbiorę.
Brian?
To niedorzeczne, że idę na kawę z zasłoniętymi oczami.
To niespodzianka. Czekaj.
Stań...
tu! Nie ruszaj się.
Ściągaj.
I co?
Co myślisz?
- Cóż, to... teatr. - No!
Mówiłeś, że chcesz wystąpić, więc pomyślałem,
że kupię stary teatr i wystawisz tu, co chcesz.
Wiem, że wygląda, jakby mieszkało tutaj stado szopów,
ale ściągnę ludzi, żeby sprzątnęli i wstawili, czego ci tam trzeba.
Przydałoby się... parę lamp.
Jasne, stary. Co zechcesz.
Wzruszyłem się. Szczerze.
Dzwonili wczoraj moi pracodawcy. Muszę wracać.
Rząd Anglii?
Naprawdę masz mnie za Jamesa Bonda?
- Nie, wkręcam cię. - W porządku.
Ale nie polecisz.
Niestety, muszę. Stąd to moje zaproszenie na kawę. Zaskoczyłeś mnie.
To o co chodziło z tym gadaniem, że musisz się odnaleźć?
Co z marzeniem o wystąpieniu na takiej odlotowej scenie?
Racja.
Wybacz, zawiodłem cię.
Jestem chyba...
za stary na taki krok, gdy dochodzi co do czego.
Przynajmniej jesteś szczery.
Wybacz, że nie przyjmę tego daru. Co tu urządzisz?
Nie wiem, może... bar ze striptizem.
No...
Tam już jest rura.
Druga - tam...
Jesteś fascynujący.
Czyli to koniec?
Cóż...
było w deskę, Bond.
Powodzenia.
Nawzajem. Niech Marny Młot podbije świat.
- Mały Młot. - Tak.
Mam pomysł. Nie ruszaj się stąd.
Dobra?
Stój tam.
Gdzieś, gdzie nie ma gruzu. Może być tutaj.
A wy - tutaj. Właźcie, właźcie.
Dobrze, dobrze...
- Kto to jest? - Widownia. Chce zobaczyć występ.
W sensie... nie wiem, czy chce, ale zostaną pół godziny za pięć dych.
- Jaki występ? - Ziom.
Chciałeś recytować Szekspira przed publiką. Dajesz.
- Czego ci jeszcze trzeba? - Próby.
Nie, gościu, dasz radę.
Wiesz, co mówią: "mamine spaghetti".
Słuchajcie, wielkie dzięki, że za mną weszliście. Jestem wdzięczny.
To niezła gratka. Zobaczymy dziś przy pracy istnego geniusza.
Coś na miarę malowania na żywo Lisy Monet.
Dlatego dość gadania. Czas, żebyście powitali ciepło
jedynego w swoim rodzaju, legendarnego
Jonathana Robbinsa!
"Znam ja was wszystkich.
Ulegam na chwilę wszystkim szaleństwom waszego próżniactwa.
Będę w tem słońca tylko naśladowcą,
które pozwala zaraźliwym chmurom gasić przed światem swe piękne oblicze,
dlatego tylko, żeby, kiedy zechce, szarpiąc mgły brudną i szpetną oponę,
co się zdawała blaski jego tłumić, wypłynąć znowu w swej całej jasności".
Znowu wpadłeś kupić wspólny czas?
Chciałbym. W istocie przyszedłem się pożegnać.
- Jasne. - Wzywają mnie.
Naprawdę beze mnie cierpią.
Ważny jesteś.
Ciut.
To...
Masz mój numer. Odzywaj się.
Daj czasem znać, jak się masz.
Czy ja słyszę anioła na swoim podwórku?
Witaj, najdroższa. Wracam do Londynu.
Dziękuję, było cudownie.
Ależ proszę.
To... oglądajcie dalej teleturniej.
Jasne, że będę.
Dobrze.
Zmykam.
Pa, panie Robbins.
Swietłano, było bardzo miło.
Będę tęsknić.
- Dbaj o nią. - Dobrze.
Powodzenia z kursem fitness, za barem, w gabinecie i wszystkim innym.
Bez obaw, panie Bond, trzymam rękę na pulsie.
Cóż, Dennis.
Tak, było zaskakująco przyjemnie.
Będę tęsknił.
Daj znać, jeśli wpadniesz do Londynu.
Wiadomo.
I czy zobaczę was kiedyś na widowni, jeśli uda mi się wystawić Szekspira?
- W pierwszym rzędzie. - Dobra!
To pa.
Zaskakująco, wciąż czuję tu wyrzuty sumienia.
Ale nie mam z kim pogadać.
Recytowałem Szekspira w małej mieścinie.
Henryka IV, część I. Wyśmiałbyś mnie albo zbił, aż zmądrzeję.
Ale miałem dziwne uczucie...
że ludzie istotnie mnie doceniali.
Nie moje dokonania, tylko mnie samego.
Tobie nie robiło to różnicy.
Tobie właśnie... zależało na mnie.
I już.
To nie twoje ulubione, ale...
Tęsknię, przyjacielu.
Halo.
Zwolnij.
Wolniej. Tak. Nie...
Słuchaj, będę tam skoro świt. Już lecę.
PRACA
Mogę coś zrobić?
Nie wiem.
Nic mi nie mówią.
Tylko się krzątają i wbijają jej igły.
Nie wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Będzie dobrze.
Tamten, z którym cię widziałem...
cię bije?
No.
Nie wolno mu, wiesz?
No.
Nie należy ci się taki drań.
Wiem.
Dzięki, że wpadłeś.
David? Tu Jonathan.
Racja, marny ze mnie przyjaciel.
Jestem w niebie, panie Robbins?
- Ty żyjesz. - Jeszcze chwilę.
Wróciłeś specjalnie dla mnie?
Ruby prosiła.
Widzę, że ci na niej zależy.
Będę nad wami czuwać, gdy odejdę.
Będzie dobrze. Wołam doktora.
Nie będzie dobrze, Jonathanie.
Rozumiesz to.
Jestem gotowa.
Panie, jestem gotowa.
I wiem, dokąd trafię.
A ty, Jonathanie?
Wiesz, dokąd zmierzasz?
Nie. Już nie.
Cóż, najlepiej przyznać to przed sobą.
Pamiętasz, co powiedziałeś mi w ogródku?
Że zapominałeś w życiu o drobiazgach.
Bez względu na to, co dalej poczniesz...
zapamiętaj sobie jedno.
Od teraz miej te drobiazgi na uwadze, a obiecuję,
że zmienisz kiedyś czyjeś życie na lepsze.
Ktoś ci coś zostawił.
"Wybierz mądrze".
PÓŁ ROKU PÓŹNIEJ
TEATR IM. HENRY'EGO O'CONNORA
Ładnie. Spisałeś się, Paul.
Dobrze wygląda!
Ruby, przyjechałaś!
Dokonuję wyborów, tak jak radziłeś.
Bardzo się cieszę.
Zapisałam się na parę sieciowych kursów. Myślę nad położnictwem.
Ale teraz - trochę podróżuję.
Może zacznę gdzieś od nowa.
Bardzo słuszny wybór.
- Czyli to jest Anglia? - Cóż, mały skrawek.
- Ładny, co? - Piękny.
Teatr Henry'ego O'Connora?
Należało jakoś oddać mu cześć.
Założę się, że ludzie mnie wyśmieją.
No i co z tego?
- A teleturniej? - Wylali mnie.
Podarli całkiem nowy kontrakt.
Oficjalnie rozstaliśmy się polubownie po wielu latach współpracy.
Przysłali bardzo smaczne czekoladki.
- Przykro mi. - Skąd, lepiej być nie mogło.
- Pomówimy o pieniądzach? - Skoro musimy.
Nie było potrzeby.
Jeśli nie można pomóc przyjaciółce w potrzebie, świat schodzi na psy.
Tekst jak z Dra Seussa.
Wreszcie ktoś, kogo czytałaś!
Dziękuję.
Jeśli uważasz, że to ja pomogłem tobie, mylisz się.
Rozumiesz? Będę dozgonnie wdzięczny tobie i twojej babci.
A teraz wybacz, ale od dawna jestem umówiony na obiad.
Spoko, znajdę sobie zajęcie.
Chciałem spytać, czy zjadłabyś z nami.
- Tak, bardzo chętnie. - Dobrze.
Okazuje się, że znam w Anglii tylko ciebie.
Dobry początek!
Tak jest.
DROBIAZGI
..."Leci, w gardzieli armat szukać sławy, tej pustej bańki.
Następnie więc sędzia, z okrągłym brzuchem, na kapłonach spasły,
z surowem okiem, podstrzyżoną brodą,
zdań mądrych pełny i nowych przykładów,
gra swoją rolę.
Później, w szóstym wieku, chudy pantalon w pantoflach się zjawia,
nos w okulary ujął, a u boku sakwy zawiesił,
w przestronnych pończochach, które zachował
od lat swej młodości, gubią się drżące, pokurczone łydki.
Głos męski wrócił do dziecka dyszkantu,
cienki, świszczący jak piszczałki tony.
Aż i na koniec przychodzi akt siódmy,
koniec historji zdarzeń dziwnych pełnej.
Pamięć zagasła w drugiem niemowlęctwie,
bez zębów...
oczu...
smaku...
bez... wszystkiego".
Brachu!
Wersja polska na zlecenie HBO: HIVENTY Poland
Tekst: Piotr Kacprzak
Fragmenty dzieł Szekspira w przekładzie Leona Ulricha