Spójrzcie na siebie.
Tak, mówię do was.
Uważacie się za dobrych ludzi.
Nie jesteście dobrzy.
Uwierzcie mi.
Nie ma dobrych ludzi.
Kiedyś byłam taka jak wy.
Myślałam, że ciężka praca i uczciwość
prowadzą do szczęścia i sukcesów.
Nieprawda.
Bycie uczciwym to żart
wymyślony przez bogaczy, aby reszta z nas pozostała biedna.
A ja byłam biedna.
Nie lubię tego stanu.
Bo ludzie dzielą się na dwie kategorie.
Tych, którzy biorą...
i tych, którym się odbiera.
Drapieżniki i ofiary.
Lwy i owieczki.
Nazywam się Marla Grayson i nie jestem owieczką.
Jestem pierdoloną lwicą.
To moja matka i mam prawo widywać ją, kiedy chcę.
Nie musi przebywać w ośrodku opieki
i nie potrzebuje opiekunki.
Ma kochającego syna.
Dlaczego sąd powierzył opiekę nad nią tej obcej osobie?
Panna Grayson przeniosła moją matkę do domu opieki
wbrew jej woli.
Sprzedała na licytacji dom mojej matki,
jej auto, rzeczy osobiste,
a z przychodów wypłaca sobie honorarium!
A teraz całkowicie zabroniła mi widywać się z moją matką.
To istny koszmar! Ona porwała moją matkę!
Proszę się uspokoić.
Marla Grayson to szanowana opiekunka sądowa,
którą sam wyznaczyłem,
by dbała o dobro pana matki, gdyż ona sama nie jest do tego zdolna.
Zabranianie mi wizyt ma być dbaniem o dobro mojej matki?
Panna Grayson nie dba o moją mamę.
Wysoki Sądzie, mogę coś powiedzieć?
Śmiało, panno Grayson.
Panie Feldstrom.
Współczuję panu.
Ale sąd nie wyznacza mnie bez powodu.
- Pana matka jest niedołężna. - Nieprawda.
Lekarz zdiagnozował u niej demencję i w oświadczeniu dla sądu zalecił
podjęcie niezwłocznych działań dla jej bezpieczeństwa.
Miał pan wiele okazji,
by przenieść matkę do zakładu opieki albo własnego domu.
Ale nic z tego.
Nie chciała opuszczać swojego domu.
- Błagała... - Nie liczy się to, czego ona chce,
tylko to, czego potrzebuje.
Dlatego zadbam o nią lepiej niż rodzina,
bo jestem tu bezstronna.
I robię to, co jest dobre dla pana matki.
Tak, zarządzam jej finansami, bo ktoś musi.
Sama narobiłaby niezłego kramu.
I płacę za jej dom opieki,
więc żeby to sfinansować, musiałam sprzedać część jej majątku.
I tak, wypłacam sobie honorarium, ponieważ jestem zawodową opiekunką.
To moja praca.
Każdego dnia zapewniam ludziom opiekę.
Opiekuję się tymi, których trzeba chronić.
Chronić przed apatią, własną dumą.
I dość często przed własnymi dziećmi.
Wysoki Sądzie, widzieliśmy to wiele razy!
Te dzieci, które wolą skazać swoich rodziców na głód, nędzę,
i zmagania z bólem...
zamiast sięgnąć do ich potencjalnego spadku,
by opłacić niezbędną opiekę dla rodzica.
Panie Feldstrom.
Naprawdę panu współczuję.
Ale pana matkę denerwują te wizyty,
a podczas ostatniej zaatakował pan pracownika domu opieki
i zniszczył recepcję.
Czy to nieprawda?
Cóż...
Wysoki Sądzie, to chyba jasne,
dlaczego należy utrzymać zakaz odwiedzin.
Ten sąd robi, co w jego mocy, by pomóc i chronić panią Feldstrom,
a działania jej syna
utrudniają nasze wysiłki w tej walce.
Zgadzam się i podtrzymuję zakaz.
Co takiego? Nie!
Wygrałaś?
- Owszem. - Wiedziałam.
Hej!
Ty suko!
Słuchaj, suko!
- To o tobie. - Niech mnie zawoła po nazwisku.
Jak możesz spojrzeć w lustro?
Rujnujesz nam życie!
Wykonuję swoją pracę.
Pierdoloną pracę?!
- Pierdol się! - Hej!
Oby cię zgwałcili i zaszlachtowali!
Pójdziesz do piachu!
Ty pierdolona kurwo!
O nie, ty skurwielu...
Boli bardziej, bo jestem kobietą?
Że pokonał cię ktoś, kto ma waginę?
Nie boję się tylko dlatego, że ktoś ma kutasa.
Wręcz przeciwnie.
Może jesteś facetem,
ale jeśli jeszcze raz zaczniesz mi grozić, dotkniesz mnie albo oplujesz,
złapię cię za fiuta razem z jajami
i wyrwę je w całości.
Rozumiesz?
Pozdrowię mamę od ciebie.
FIRMA GRAYSON OPIEKA
Dziękuję.
Curtis.
Hej! Dobra robota.
Znowu ci się udało!
Szefowo, gratuluję wygranej.
Dzięki, Addie. Którą mamy godzinę?
Jest 14.17. To ponad pięć godzin czynnej opieki nad klientką.
Wpisz sześć i obciąż pełną stawką rachunek Feldstromów.
Dzwonił Sam Rice. Prosił, żebyś oddzwoniła.
Zaraz to zrobię.
Fran, dowiedz się, co ze sprzedażą domu Batherów.
Konto jest niemal puste i braknie na kolejny miesiąc domu opieki.
Robi się.
Sam na linii!
Jak leci, Sam?
Dobrze, Marlo. Co u ciebie?
Ciężko haruję i imprezuję.
- Super. - Dzwoniłeś.
Tak. Mam pewne wieści.
Dobre czy złe?
Jedno i drugie.
Twój podopieczny Alan Levitt z naszego zakładu Berkshire Oaks
właśnie zmarł.
Co takiego?
Odszedł dziś rano. Przykro mi.
Alan Levitt? Serio?
- Jak? - Miał rozległy udar.
Ale był młody!
Miał 69 lat i ćwierć.
O Boże.
Alan.
Kurwa. Miałam go pół roku. Myślałam, że wytrzyma choćby pięć lat.
Muszę spieniężyć jego majątek i oddać wszystko spadkobiercom.
Co za marnotrawstwo.
Może cię polubił i wpisał do testamentu?
Jasne.
A te dobre wieści?
Ze względu na śmierć Alana zwolniło nam się miejsce.
Jego pokój.
- Narożny i luksusowy. - Owszem.
Zatrzymaj mi go.
Marlo, nie jesteś jedyną chętną. Jest lista oczekujących.
Pieprzyć ją. Ile?
- Dwa tysiące za tydzień rezerwacji. - Dwa? Ostatnio było 500.
Jeśli nie ty, zapłaci ktoś inny.
Pieprz się, Sam. Niech ci będzie.
Dzięki, Sam.
Nie ma za co, Marlo.
No co?
Dobrze wiesz.
Patrz na drogę.
Cześć, Petro.
Doktor Karen mnie oczekuje.
Alan Levitt? Kurwa!
Przykro mi. Wyglądał zdrowo.
Dlatego szukamy nowego klienta.
Masz kogoś?
Paru chętnie bym się pozbyła.
To dupki z wysokimi wymaganiami.
Ale jest ktoś, o kim chciałam z tobą porozmawiać.
Dopytywałam ją i myślę, że może być...
Nie.
- Nie chcę tego mówić. - Wisienką?
Tak. Być może. Tak sądzę.
Nie drocz się i podaj szczegóły.
Daj spokój, Marl.
Nie dam ci wisienki za darmo. Muszę dostać coś w zamian.
Masz akcje domów opieki Golden Light?
Tak, mamy ich udziały.
Przepisz parę na mnie.
Pomagam ci karmić forsożernego potwora,
a sama niewiele mam dla siebie.
Też coś chcę.
Stoi.
Ale to musi być prawdziwa wisienka.
Jennifer Peterson.
Jest względnie zdrowa,
ale ostatnio ma oznaki zaniku pamięci i dezorientacji.
Poważne?
Nie, ale można tak to opisać, by w sądzie było po naszemu.
Nie ma dzieci ani męża.
Żadnej żyjącej rodziny.
Żadnej?
I ma świetną polisę.
Pracowała w finansach w Chicago i postanowiła spędzić tu starość.
Zrobisz mi kopię tego?
Jasne.
Poza wynikami jej badań. To byłoby nieetyczne.
Oczywiście.
Jennifer Peterson, urodzona 15 kwietnia 1949 roku.
Mieszka przy Williams Street 41 w Shallcross.
To spokojna okolica.
I droga.
Dom kupiła siedem lat temu. Jest pełnoprawną właścicielką.
Jej wiarygodność kredytowa to A1. Jest całkowicie czysta.
Zero długów, przeszłości kryminalnej.
Nigdy nie miała męża.
Przez 40 lat pracowała w jednej firmie.
I mocno kopiemy!
Na emeryturze okroiła majątek,
upłynniła go i teraz żyje z oszczędności.
Jak pierdolona złota gąska.
Spójrz.
Z ewidencji podatkowej wynika, że ma trzy konta oszczędnościowe,
generujące wysokie zyski z odsetek.
W ciągu dnia lubi chodzić do kina.
Dużo czyta, lubi ogrodnictwo.
Typowa staruszka.
Która siedzi na górze forsy.
Jest bogata, niezależna, oczytana.
Babka jest dla mnie bohaterką.
Karen.
Tu Marla.
Zajmij się Jennifer Peterson,
a dostaniesz swoje akcje.
Panna Peterson jest często zdezorientowana,
ma zaniki pamięci i nie radzi sobie na co dzień.
Z trudnością się porusza.
Nie jest w stanie o siebie zadbać
i pozostawienie jej samej w domu może być bardzo ryzykowne.
Nie ma rodziny?
Oprócz nas nie ma nikogo, kto mógłby się nią zająć.
To okropne. Biedna kobieta.
Dobrze, panno Grayson.
Przyjęłaby ją pani jako swoją podopieczną?
Wiem, że ma już pani dużo na głowie.
Tak, Wysoki Sądzie. Jeśli trzeba się nią zaopiekować,
to zrobię to.
Dziękuję, Marlo.
SĄDOWY NAKAZ OPIEKI
Panno Peterson, jestem Marla Grayson.
Pracuję z pani lekarką, doktor Karen Amos.
Możemy porozmawiać?
Dzień dobry i przepraszam, że tak wcześnie panią nachodzę.
- Jest pani lekarką? - Nie.
Coś pani pokażę.
Pójdę po okulary. Zaraz wracam.
Nie wiem, co to jest.
To nakaz sądowy.
Nakaz sądowy?
Ale co to ma wspólnego ze mną?
To pani dane?
Jennifer Peterson, pani data urodzenia, numer ubezpieczenia i ten adres.
O mój Boże. Zrobiłam coś złego?
Skądże. Chcemy pani pomóc.
Po wysłuchaniu pani lekarki sąd orzekł,
że należy się pani pomoc
i wyznaczył mnie na pani opiekunkę.
Co?
Kiedy sami nie możemy się o siebie zatroszczyć,
państwo udziela nam pomocy.
Nie siedzimy bezczynnie, gdy ktoś ma kłopoty.
Nie mam kłopotów.
Czuję się bardzo dobrze.
- Nie potrzebuję pomocy. - Niestety to nie pani o tym decyduje.
Sąd orzekł, że potrzebuje pani pomocy
i jako pani prawna opiekunka
muszę się upewnić, że jest pani objęta właściwą opieką.
Nigdy nie byłam w sądzie.
Pierwsze słyszę o tej sprawie.
Sąd może wydać nakaz pod nieobecność podopiecznego.
To szaleństwo.
Musi pani ze mną pojechać.
Nigdzie nie jadę.
Jeśli nie wykona pani nakazu sądowego,
będzie pani miała kłopoty.
O Boże.
Jeśli uważa pani, że zaszła pomyłka, proszę zwrócić się z tym do sądu.
Ale w tej chwili proponuję, by tymczasowo udała się pani ze mną
do ośrodka opieki.
Jeśli zaszła pomyłka, zajmiemy się tym.
To jest Frances. Pomoże pani spakować walizkę.
Dzień dobry. Miło mi panią poznać.
- Nie wierzę. - Wszystko w porządku.
- Nie dotykaj mnie. - Przepraszam.
Nie dotykaj mnie!
Piękny dom, pani Peterson.
Wezmę je.
Do czasu wyjaśnienia sprawy zajmę się pani posiadłością.
Chodźmy. Chcemy tylko, by pani dom był bezpieczny.
Dziękuję, Curtis.
Pas.
Jak ci poszło? Musiałaś ją wyciągać siłą?
Nie, sama wyszła.
Mało kto się opiera.
Jak widzą dokumenty i gliniarzy, są bardzo potulni.
Ja bym walczył.
Tak mówisz,
ale w głębi duszy większość z nas jest słaba, uległa i przerażona.
To prawda. Słyszałaś o eksperymencie Milgrama?
Nie teraz, Sam. Jesteśmy już w drodze.
Dobrze.
I Sam, ta musi mieć full wypas.
Przyjąłem.
DOM SENIORA BERKSHIRE OAKS
NIEUPOWAŻNIONYM WSTĘP WZBRONIONY
Witam w domu.
Zapraszam.
- Zapomniałam, jakie są duże. - O tak.
Może pani usiądzie.
Tu będzie jak w domu.
Mają tu wszystkie pani dane medyczne i recepty.
Wszystkim się zajmą.
Jeśli będzie mnie pani potrzebować, wystarczy tylko poprosić.
Ma pani komórkę?
Proszę go odblokować. Wpiszę mój numer.
Jeśli będzie pani chciała zadzwonić, wystarczy poprosić.
Panno Peterson, to zaszczyt być pani opiekunką.
I proszę pamiętać: jestem po pani stronie.
Chcę pomóc.
Sam, traktuj tę panią jak królową. Bądź na każde jej wezwanie.
Oczywiście.
Do zobaczenia, panno Peterson. Wkrótce pogadamy.
Coś tu jest.
Proszę otworzyć. Chcę się przewietrzyć!
- Proszę pójść tam. - Chcę się przewietrzyć!
Może pan otworzyć drzwi?
- Musi się pani cofnąć. - Dlaczego?
Proszę do nas wrócić.
Weźcie te pudła.
NA SPRZEDAŻ
Dziękuję. Było mi miło.
PRZEDMIOT NR 118
Czterdzieści pięć!
DOM AUKCYJNY BRYDON
Sprzedane.
Uwielbiam twój tyłek.
Dzień dobry.
Mam prośbę. Chcę skorzystać z mojej komórki.
Mogę ją dostać?
Telefony trzymamy w bezpiecznym miejscu.
Mój pani nie skrzywdzi.
Musimy zapytać pani opiekunkę...
Nie chcę mojej opiekunki.
Mogę porozmawiać z dyrektorem?
Pan Rice jest nieosiągalny.
Jest tu, ale jest nieosiągalny.
- Panie Rice! - Proszę pani.
- Spokojnie. - Nie dotykaj!
- Spokojnie. - Czemu mnie dotykacie?
Byłam spokojna!
Zostawcie mnie!
- Nie róbcie mi tego! - Proszę się uspokoić.
BANK BRYDON
ZLECENIE PRZELANIA ŚRODKÓW
Dobrze.
To klucz do jednej z waszych skrytek?
PIĘĆDZIESIĄT MAREK
Taksówka dla pani Peterson.
Ona już tu nie mieszka.
Co takiego?
Panna Peterson się przeprowadziła.
Mój błąd.
Dziękuję.
Przepraszam. Kto pana wezwał?
Przepraszam!
Kurwa.
Szefie, jest sam.
Gdzie ona jest?
Nie było jej w domu.
- Przyjechałeś na czas? - Tak jest.
Niemożliwe.
W ciągu siedmiu lat ani razu nie spóźniła się na spotkanie.
Dom się zmienił.
Został opróżniony,
a przed nim stał znak „na sprzedaż”.
W środku jacyś ludzie malowali ściany.
Jakaś kobieta z próbnikami tkanin powiedziała,
że ona już tam nie mieszka.
Nie rozumiem.
Co to byli za ludzie? Gdzie ona teraz jest?
Nie wiem. Przyjechałem prosto tutaj.
Nie pomyślałeś, żeby spytać,
choć wiesz, jakie to dla mnie ważne?
Nie pomyślałeś o tym, żeby się czegoś dowiedzieć?
Proszę pana, jeśli...
Szefie, proszę.
Proszę.
Pomyślałem, że...
Spierdoliłeś, Alexi.
Bardzo kocham moją matkę,
a te rzadkie dni, które spędzamy razem,
są dla mnie błogosławieństwem.
Tak jest. To zrozumiałe.
Znajdź ją i przyprowadź do mnie.
Ale już.
Oczywiście. Tak jest.
Otwieram sakiewkę i co jest w środku?
Brylanty.
I to dużo.
Luzem?
To ubezpieczenie jej skrytki.
Podała złoto, biżuterię, obligacje,
ale nie brylanty.
Ubezpieczyła zegarek za 600 dolarów,
ale nie brylanty warte miliony.
Są kradzione?
Pewnie tak.
Nie wygląda na taką.
Nie daj się zwieść staruszkom.
Sadystyczne kanalie też się starzeją.
Ale nie rozumiesz.
Te brylanty oficjalnie nie istnieją.
Zatem...
nikt by ich nie stracił.
- Chcesz je ukraść? - Nie.
Dla bezpieczeństwa chwilowo zmienię ich położenie...
i zobaczę, co się stanie.
Tak?
Przepraszam, mogę wrócić później.
Znalazłeś moją matkę?
Tak jakby.
Jest w domu opieki?
NA SPRZEDAŻ
O ile wiem. Nie udało mi się tam dostać.
Dziś rano dotarła ostatnia grupa kurierów.
Straciliśmy jakichś?
Trzech.
Odbieramy towar od reszty w posiadłości Medfield.
To mój koktajl?
Nie rozumiem.
Sama przeprowadziła się do domu opieki?
Nie.
Dostała się tam z nakazu sądu.
Jest teraz pod opieką państwa.
Lekarka pańskiej matki uznała, że nie jest ona zdolna o siebie zadbać.
Ale to gówno prawda.
Tak jest. Oczywiście.
Więc jak to się stało?
To Marla Grayson.
Myślę, że to jej sprawka. Jest sądową opiekunką pańskiej matki.
Przejęła pełną kontrolę nad jej życiem i majątkiem.
Kurwa!
Dzwoń do Deana.
Wyciągnijcie moją matkę z tego domu.
Zróbcie to po cichu.
Zgodnie z prawem, szybko i bez mojego udziału.
Tak jest.
Nie.
Zostaw to zdjęcie.
Marla Grayson? Miło panią poznać.
Dean Ericson.
Ten pan nie był umówiony.
Potrzebuję tylko pięciu minut. To bardzo ważne.
Ma pan dwie minuty.
Piękne biuro.
Bardzo eleganckie.
To pani podopieczni?
O co chodzi, panie Ericson?
To zapewne ogromna odpowiedzialność.
I cała masa papierkowej roboty.
Proszę przejść do rzeczy.
- Jestem prawnikiem. - Nie potrzebuję prawnika.
Reprezentuję Jennifer Peterson.
Naprawdę?
Tak. I chyba zaszła pomyłka.
Moja klientka potrafi o siebie zadbać.
Nie potrzebuje pomocy opiekunki.
Oczywiście nie chodzi tu o panią.
Na pewno zapewnia pani pannie Peterson doskonałą opiekę.
Ale ona jej nie potrzebuje i nie chce.
Sama świetnie sobie radzi.
Dzwoniła do pana?
- Słucham? - Dzwoniła z ośrodka?
Tak.
Kiedy ją pan widział?
- Niedawno. - Kiedy?
- Parę tygodni temu. - Dwa, trzy, cztery?
Trzy? Może cztery? Trzy.
I nic jej nie było.
Była sprawniejsza i bardziej skupiona niż ja.
To wiele tłumaczy.
Dwa tygodnie temu jej stan zdrowia znacznie się pogorszył.
Straciła pamięć, co wskazuje na demencję,
a jej lekarka w wyrazie troski
zwróciła się do sądu o pomoc.
To nieprawda, panno Grayson.
Pani to wie, ja to wiem
i zapewne wie to także ten lekarz.
Lekarka.
- Słucham? - To lekarka. Kobieta.
Oczywiście.
Zatem...
wiem, czym pani się zajmuje. Jaka jest pani specjalność.
- Tak? - Owszem.
Rozumiem to. Dostrzegła pani okazję i ją wykorzystała.
Wszystkie te dojne krowy z pani ściany
hojnie zasilają pani konto, płacąc za usługi jak za zboże.
I dobrze. Nie chcę psuć pani interesu.
Może sobie pani doić tych biednych ludzi
tak długo, jak pani chce.
Jeśli ta firma nie jest ucieleśnieniem amerykańskiego marzenia,
to nie wiem, co jest.
Ale Jennifer Peterson jest nietykalna.
Rozumiem, czemu obrała ją pani za cel.
Prosiła mnie o to jej lekarka.
Jasne, trzymajmy się tej wersji. Ale jej lekarka się myli.
Proszę zrozumieć. On... znaczy, ona nawaliła.
Jennifer należy natychmiast zwolnić z pani opieki,
a pani doktorka musi napisać kolejne pismo stwierdzające,
że Jennifer w pełni wyzdrowiała
i nie potrzebuje już opiekunki.
Po cholerę miałabym to zrobić?
Cóż...
mogę wymienić dwa powody.
Po pierwsze, to słuszne, choć wątpię, czy to coś dla pani znaczy.
A po drugie, ponieważ Jennifer ma bardzo wpływowych przyjaciół,
którzy mogą uprzykrzyć pani życie,
i to w bardzo nieprzyjemny sposób.
To groźba?
Nie, tylko informacje do przetrawienia.
O jakim uprzykrzaniu życia mowa?
Może dojść do agresji i zrobić się tak niemiło,
że w końcu...
Powiedzmy, że potem nie będzie pani ani miło, ani niemiło.
Bo będę martwa?
Tego nie powiedziałem.
Ale wszyscy umieramy.
Niektórzy umrą wcześniej, w bardziej okropny i bolesny sposób.
Dla kogo pracujesz?
- Dla Jennifer. - Łżesz.
- Słucham? - Kłamiesz.
Jennifer nie dzwoniła do ciebie z ośrodka.
Nie jestem głupia, by pozwalać na to podopiecznym.
Wiem też z dokumentów, że jej adwokat jest stąd.
Zajmuje się prawem rodzinnym.
A ty jesteś rekinem.
Intryguje mnie to i chcę wiedzieć, kto cię wynajął.
- Zrezygnuj z niej. - Nie, Dean.
Nie zrobię tego.
Nie chciałem tego robić.
To 150 tysięcy dolarów w gotówce.
Bardzo ładne.
Będą twoje, jak ją wypuścisz.
Wiesz, co ja myślę?
Że skoro zaczynasz licytację od 150 tysięcy,
to Jennifer Peterson musi być warta dużo więcej
dla twojego mocodawcy.
Mogę dać 250.
Co powiesz na...
pięć milionów?
- Trzysta. - Milionów?
Tysięcy.
To ostateczna oferta.
Zostałam wyznaczona przez sąd.
Jennifer Peterson potrzebuje mojej opieki.
Jak mogłabym ją porzucić?
Odmawiasz?
Owszem.
Mówię: „Nie, dziękuję”.
W najbliższych dniach
będziesz odtwarzać sobie w głowie tę rozmowę,
żałując, że nie postąpiłaś inaczej.
Spójrz, co teraz masz. Dobrze prosperujący biznes...
pracowników,
ładną buzię, całe kości.
Życie.
Gdy to się skończy, nie będziesz miała żadnej z tych rzeczy.
Żadnej.
Ostatnia szansa.
Żegnaj, Dean.
Curtis podbije ci kwit parkingowy.
Przejrzałam jej dokumenty aż do aktu urodzenia.
Nie znalazłam nikogo, kogo powinniśmy się bać.
Więc co to za prawnik?
- Może wie o brylantach? - Też tak myślę.
Może w nie zainwestował i boi się, że je znajdziemy.
Może lepiej wziąć forsę.
I zmarnować naszą największą szansę?
A jeśli on mówi prawdę?
- Gdzie? - Grożąc ci.
Wiesz, ile razy grozili mi różni ludzie?
Tysiące.
A ilu z nich przeszło do czynów?
Dwóch.
Groził mi, bo tylko to mu zostało.
Jak nie potrafisz przekonać kobiety,
nazywasz ją suką i grozisz jej śmiercią.
Nie boję się go.
Dobrze.
Co masz zamiar zrobić?
Porozmawiam z kimś, kto zna wszystkie odpowiedzi.
Co u niej?
Odkąd tu przyjechała, jest dość nerwowa.
Zawsze tak jest.
Ale ona wyjątkowo.
Doktor zwiększył jej dawkę leku, żeby ją uspokoić. I to dwa razy.
Jest w pokoju gier.
Uprzedzam, dostała końską dawkę, więc jest nieco otępiała.
Jennifer.
Jak się czujesz?
Znam cię?
Jestem twoją opiekunką.
Dzięki Bogu. Potrzebuję pomocy.
- Chcę dostać mój telefon. - Do kogo zadzwonisz?
- Co? - Do kogo zadzwonisz?
A co?
Jennifer, znasz niejakiego Deana Ericsona?
- Kogo? - Deana.
Deana Ericsona. Znasz go?
Deana?
- Nie. - Nie?
Mówi, że dla ciebie pracuje i że jest prawnikiem.
Prawnikiem.
Był drogo ubrany?
Cóż...
chyba tak.
Którego dziś mamy?
Piętnastego.
W zeszłym tygodniu był ósmy.
Tak jest.
Wpadłaś po uszy.
Dlaczego?
Wkrótce się tu zjawi.
Kto? Dean?
Nie.
Zjawi się.
Kto?
Poczekaj.
Jennifer, kim jesteś?
Tyle narkotyków.
To aż niewyobrażalne.
Powiedz, kim jesteś.
Mów.
Wiesz, że mam dostęp do twojej skrytki.
Wiem, co w niej jest.
W książce...
jest koperta.
Powiedz, kim jesteś.
Jesteś złodziejką.
Nie, twoją opiekunką.
Opiekunką złodziejką.
Powiedz mi, kim jesteś.
Mów.
Twoim najgorszym błędem w życiu.
Powiedz.
Daj komórkę.
Mów.
Nie chcesz mi dać telefonu.
Nie chcesz mnie stąd wypuścić.
Nie mam ci nic do powiedzenia.
- Posłuchaj. - Nic.
Mam kontrolę nad twoimi lekami, posiłkami.
Nad twoją wygodą.
Nad wszystkim.
Ja, nie ty.
- Ja. - Tak.
I mogę uprzykrzyć ci życie.
Słyszysz?
- Tak? - Tak.
No to spróbuj, ty mała cipo.
Spróbuj.
Przepraszam...
Marla Grayson.
Moja ulubiona dama.
- Masz zmienić rutynę Jennifer Peterson. - Strzelaj.
Zmniejsz jej dawkę leków na artretyzm.
- Zleć wyczerpujące ćwiczenia fizyczne. - Marlo.
Wieczorem daj jej lek pobudzający, a w dzień na sen.
Do tego podstawowe wyżywienie. Zero pokarmów stałych. Tylko zupy.
Żadnych gier, telewizji
i tylko 30 minut dziennie poza pokojem.
Jesteś tego pewna?
Żebyś, kurwa, wiedział.
Jasne.
Dziękuję, Sam.
BANK BRYDON
Jennifer Peterson jest przetrzymywana wbrew własnej woli
w domu opieki.
Umieściła ją tam ta kobieta,
która stwierdziła, że Jennifer jest chora,
choć ta czuje się bardzo dobrze.
Kim pan jest? Pierwszy raz tu pana widzę.
Dean Ericson, Wysoki Sądzie. To moi wspólnicy.
Reprezentujemy interesy Jennifer Peterson.
Żądam naprawy tej pomyłki sądowej.
Twierdzi pan, że dopuściłem się pomyłki sądowej?
Nie celowo, Wysoki Sądzie. Został pan okłamany.
Na pierwszą rozprawę nie wezwano mojej klientki
ani jej przedstawiciela.
To normalne, jak na rozprawę nadzwyczajną.
Ale tu nie było nagłego przypadku.
To fikcja stworzona przez pannę Grayson,
aby schować Jennifer i oszukać sąd.
Mam tu oświadczenie
od byłej pracownicy gabinetu doktor Amos,
która zeznała,
że panna Grayson i doktor Amos zmawiają się w sprawach pacjentów,
aby wykorzystać system.
Cytuję:
„Karen oddawała Marli trudnych pacjentów,
którzy często nie wymagali opieki.
Wyolbrzymiała ich objawy, aby przeciągnąć sąd na swoją stronę”.
Wysoki Sądzie...
to zakrawa na skandal.
Mogę, Wysoki Sądzie?
Świadek to Fiona Jacobs?
Tak. Była jej pracownicą.
Fiona nienawidzi Karen.
Nie jest bezstronna.
Fiona mści się na Karen,
bo ta zwolniła ją za niekompetencję.
A może zwolniła Fionę,
bo ta odkryła, co obie knujecie?
Znam Fionę. Była niekompetentna.
Panie Sędzio, dlaczego Jennifer znów tu nie ma?
Jennifer źle się czuje i nie mogła się stawić.
Przedłożyłam pismo od jej lekarza, który to zaświadcza.
Odmówiono mi widzenia się z Jennifer.
Mam wrażenie, że panna Grayson celowo mnie do niej nie dopuszcza.
Odmówiłaś mu dostępu, Marlo?
- Nie możesz tego zrobić. - On twierdzi, że jest jej adwokatem.
Nie ma na to żadnego dokumentu. Umowy, pełnomocnictwa.
Nagle pojawił się w moim biurze, oskarżając mnie i grożąc.
Wysoki Sądzie, często widzimy tu prawników bez skrupułów,
próbujących żerować na biednych staruszkach.
Pewnie dlatego pan Ericson chce pozbawić pannę Peterson mojej opieki.
Jest dokładnie na odwrót...
Może pan przedstawić dokumenty potwierdzające pana pełnomocnictwo?
Jeśli się do niej dostanę, na pewno da mi pełnomocnictwo.
Nie jest pan obecnie jej adwokatem?
Działam w imieniu zatroskanych osób,
które niepokoi sytuacja Jennifer i to, jak skandalicznie jest traktowana.
- Co to za zaniepokojone osoby? - Nie mogę tego ujawnić.
To znajomi panny Peterson, którzy chcą pozostać anonimowi.
To donikąd nie prowadzi.
Proszę pokazać mi pełnomocnictwa od panny Peterson
albo przyprowadzić te „zaniepokojone osoby”
na kolejną rozprawę, by mogły same się wypowiedzieć.
Ale na razie, panie Ericson,
pańska prośba o rozwiązanie opieki zostaje odrzucona.
Szefie.
Proszę posłuchać.
To jest sąd rodzinny.
Jasne? A sędzia to dupek!
Idiota, który nie zna prawa. Jeździ jebanym Subaru!
Zamknij się!
Wystarczy!
Pieprzyć to.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Nazywam się Walter Smith.
To moi bracia, Tony i Chad.
Rozmawiałem dziś z dyrektorem,
panem Ricem, na temat możliwości zwiedzenia tego obiektu.
- Rozumiem. Zadzwonię do niego. - Dziękuję.
- Pan Smith? - Tak.
Rozumiem.
Marla!
Ona umarła.
Kto?
Jennifer Peterson.
Co takiego?
Kiedy?
W 1949 roku.
Miała trzy miesiące i dziewięć dni. Zmarła na polio.
Ta nasza to nie Jennifer Peterson.
Ukradła tylko tożsamość martwego dziecka.
Proszę spojrzeć...
Spójrz.
KOLEJNA OFIARA POLIO
Znalazłam nekrolog tej małej w starej gazecie.
Oczywiście mamy tu świetny personel medyczny i zaplecze.
Jakieś pytania?
Właściwie to tak.
Tata ma przyjaciółkę, która tu przebywa.
Chcielibyśmy się z nią przywitać.
- Jasne. Jak ona się nazywa? - Jennifer Peterson.
- Jakiś problem? - Nie.
Jennifer jest chora. Odpoczywa.
Będziemy cicho. Obiecałem to ojcu. Rozumie pan.
Oczywiście. Rzecz w tym, że opiekunka Jennifer nakazała,
by odwiedzali ją tylko zatwierdzeni goście.
To dziwne. Wydaje się bardziej więźniem niż gościem.
Skądże.
To nieprawda.
Może zadzwonię do opiekunki Jennifer
- i zobaczę, co da się zrobić. - Dobrze.
Hej! Co mu zrobiliście?
- O kurwa. - Pomocy!
Znajdźcie ją! Ale już!
- Pomocy! - Jerry!
Cholera!
Zamykaj! Natychmiast!
To kogo tam mamy?
Nie wiem, ale ta skradziona tożsamość jest niezwykle wyrafinowana.
Paszporty, prawo jazdy, historia zatrudnienia,
dokumentacja podatkowa z ostatnich 40 lat.
Zatarli wszystkie ślady po prawdziwej Jennifer,
łącznie z jej aktem zgonu.
Marla Grayson.
Tak.
Kurwa.
Już jadę.
JENNIFER
Proszę pani.
Proszę pani?
Chad!
Dziękuję.
Proszę pani?
Na ziemię!
Proszę pani?
Halo?
Spływaj!
Wynoś się stąd!
No w końcu!
- Otwórz drzwi. - Nie rób tego.
Otwierać!
Jestem gotów was zabić, by się stąd wydostać.
Jesteście gotowi na śmierć?
Tak myślałem.
Dziękuję.
Tędy, proszę pani.
Cześć.
- Złaź ze mnie! - Tam!
Pierdolcie się!
- Mamy panią. - Nic z tego!
Koniec wakacji.
Jedziemy.
- Rzuć broń! - Ręce do góry!
Jak się nazywasz?
Czemu chciałeś porwać tę staruszkę?
Chcesz zadzwonić?
Masz ochotę na pączka?
Nie wie tego, ale znamy jego tożsamość.
To recydywista.
Kto to?
Alexi Ignatyev.
Brat Mikołaja,
byłego brygadiera z rosyjskiej mafii w Cleveland.
Byłego?
Zginął siedem lat temu w pożarze wraz ze swoim szefem Romanem Lunyovem.
Zbrodnia na zlecenie. Podbierali zyski mafii.
Przemycali narkotyki i byli zamieszani w wiele morderstw.
Alexi jednak nie zginął w pożarze.
Żyje i chciał porwać pani podopieczną.
- Kim ona w ogóle jest? - Nikim. To emerytowana bizneswoman.
Bogata?
Tak sobie.
Może chodziło o zwykły rabunek.
Brawo za powstrzymanie tego zbira.
Mam prośbę.
Informuj nas o tej sprawie na bieżąco.
Jasne, Frankie.
Lou.
Nie nazywaj mnie Frankie.
Lubiłaś, jak cię tak nazywałam.
Już nie.
Frankie?
- Kiedyś coś nas łączyło. - Ładnie.
- Frankie. - Przestań.
Tak, to ja.
Zrób coś dla mnie.
Dzień dobry.
Już zamykam. Był pan umówiony?
MIEJSCOWA LEKARKA ZNALEZIONA MARTWA
SHALLCROSS, OKRĘG BRYDON
CIAŁO DOKTOR AMOS ZNALEZIONO W JEJ GABINECIE
POLICJA NIE POTWIERDZA SAMOBÓJSTWA, ALE OBECNIE NIE SZUKA...
Fran?
Marla?
- Słyszałaś o Karen? - Tak. Boże, skarbie.
Pakuj się.
Trzeba wiać, bo będziemy następne.
Nie wiemy, czy ją zabili.
Mogła mieć inne kłopoty.
Serio w to wierzysz?
Niech ci będzie.
Nie chcę, żebyś dostała kulkę w głowę,
i sama też chcę żyć.
Nie damy się zabić.
Wybrałyśmy Jennifer, ponieważ była wisienką.
Staruszką bez powiązań. Ale ona jest jak pajęcza sieć.
- Wpadniemy w nią. - Może tak, a może nie!
Przyszli do domu opieki ze spluwami. To rosyjska mafia.
- Jej byli członkowie. - Marlo, pakuj torbę!
Kurwa.
Curtis, tu Marla.
Tak, widzieliśmy.
Wiem.
Zamknij biuro.
Uważajcie na siebie.
Wyślij mi też pilnie listę pustych i niesprzedanych przez nas domów.
Dobrze.
Dziękuję. Do widzenia.
Będzie dobrze.
Jak się czujesz, Jennifer?
Dobrze.
Słyszałam o doktor Amos.
Alexi to twój syn?
Co? Nie. Ten głupek?
Ale jesteś związana z rosyjską mafią?
Będziesz następna.
Chyba że mnie stąd wypuścisz.
Wtedy może daruje ci życie.
Posłuchaj mnie uważnie.
Ja nie przegrywam i teraz też nie przegram.
Nigdy cię nie wypuszczę.
Jesteś moja.
I pozbawię cię pieniędzy, wygody i szacunku do samej siebie.
Nie dlatego, że chcę,
że tak mi się podoba albo że tak zaplanowałam,
ale dlatego, że twoi ludzie nie przestrzegają zasad.
Chcesz mnie pokonać?
Zróbmy to uczciwie. Wygraj ze mną w sądzie.
Nie przynoś broni do domu opieki i nie morduj moich przyjaciół.
Takie jest teraz twoje życie.
Jesteś po prostu kolejną staruszką w domu opieki,
z demencją, nietrzymaniem moczu i artretyzmem.
I nie masz nikogo...
poza mną.
Jennifer...
albo jakkolwiek naprawdę się nazywasz,
umrzesz tu,
w samotności i strasznym bólu.
Hej! Puść ją!
Zostaw.
- Puść ją. Tylko spokojnie. - Nie!
To jej sprawka!
Dobry Boże.
Nic ci nie jest, Marlo?
Zraniła cię?
To powierzchowna rana.
Miałam szczęście, ale jeśli to się powtórzy?
Jak pan widzi, jej stan mocno się pogorszył.
Według najnowszej diagnozy lekarskiej,
panna Peterson ma urojenia, paranoję
i stała się agresywna.
Jest zagrożeniem dla siebie i innych.
Jej lekarz i ja sugerujemy
przeniesienie jej do zamkniętego ośrodka psychiatrycznego,
gdzie jej potrzeby zostaną lepiej zaspokojone.
Zgadzam się.
Nie martw się.
To własność twojego podopiecznego?
Chodzi mi tylko o wycenę, Vee.
Śliczny kamień. Nie takie gówno, jak ludzie przynoszą.
Ile może być wart?
Jakieś 175, może 200 tysięcy.
- Ładny. - Mogłabyś go przechować w twoim sejfie?
- Brudna sprawa? - Nie.
Muszę coś załatwić i nie chcę go nosić w torebce.
Dziękuję.
Fran cię pozdrawia.
Pyta, jak się miewa twój brat Mikey.
Mikey?
Tak. Nadal siedzi w branży?
A co? Szukasz na to pasera?
Może kiedyś.
Michael ciągle czymś handluje.
Dobrze wiedzieć.
Jak poszło? Dała się złapać na Mikeya?
Tak. Gość może się przydać.
Dobrze.
Spakowałaś nasze paszporty?
Paszporty.
Kurwa.
Cholera, nie. Ty też nie?
Kurwa, ja też nie.
Jestem blisko domu. Zabiorę je.
Lepiej je mieć tak w razie czego.
- Ale uważaj. - Jasne.
- Spotkamy się na miejscu? - Tak.
Dobrze.
Pa.
Co się stało?
Boże. Wszystko dobrze?
- Nie wiem. Ktoś chyba... - Boże!
Zostaw mnie!
Witaj, Marlo Grayson.
Nie lubię cię.
Dopiero mnie poznałeś.
Wiesz...
przypominasz mi pewną osobę z czasów dzieciństwa.
Była tak temperamentna jak ty.
Zabawna, pewne siebie.
Niechętna do współpracy.
Odciąłem jej palce nożem do chleba.
Leży teraz pod restauracją Jimmy John's.
Nie lekceważ mnie.
Kim jesteś?
Niebezpiecznym facetem.
Masz tak napisane na wizytówce?
- Powinnaś się teraz bać. - Czemu?
Bo zaraz wygłosisz kolejną przemowę?
Chryste, ja pierdolę.
Coś mi ukradłaś.
Coś więcej niż tylko staruszkę.
Wiesz, o czym mówię.
Moi ludzie teraz tego szukają.
Przetrząsają twoje biuro, twój dom,
a jeśli nie znajdą tego, czego szukają,
będę cię katować tak długo, póki nie powiesz, gdzie one są.
Poznajesz tę kobietę?
To twoja matka, prawda?
Kiedy skończę z tobą, zabiorę się za nią.
Śmiało. Mam gdzieś tę pierdoloną socjopatkę.
Wiesz...
nie lubię się wściekać.
Wolę być spokojny.
Ale zrujnowałaś mi życie, które budowałem przez całe lata.
Wiesz, kim jestem?
Nie, ale domyślam się.
Jesteś Nicholas Ignatyev albo Roman Lunyov.
Stawiam na Romana, bo wyglądasz mi na szefa, nie żołnierza.
Sfingowałeś własną śmierć...
i w obawie, że twoi kumple z Cleveland dotrą do ciebie przez matkę,
dałeś jej tożsamość Jennifer.
Teraz cię zabiję.
Rozumiem.
- Nie boisz się śmierci? - Pamiętasz ten straszny rok 1807?
Ja też nie, bo nie żyłam w tamtych czasach.
Tak samo będzie, jak umrę.
Wielka pustka. Czego się tu bać?
Nie musisz mnie zabijać.
Kiedy wysłałeś prawnika z walizką pełną forsy,
miałeś nosa, bo można mnie kupić.
Ale stawka była zbyt niska.
- Masz konkretną stawkę? - Tak.
Chcę dziesięć milionów dolarów.
Oczywiście.
Jesteś...
odważna, panno Grayson.
Głupia, ale odważna.
W tym kraju odwaga to klucz do sukcesu.
Trzeba też być głupim, bezwzględnym i skupionym.
Bycie uczciwym i zalęknionym to droga donikąd.
Do porażki.
Wiesz o tym.
Chcę być bogata, panie Lunyov.
Chcę być bardzo...
zajebiście bardzo bogata.
Założę się, że dziesięć milionów to dla pana nic wielkiego.
A dla mnie to początek.
Dość dużo, by posługiwać się forsą jak bronią.
Jak maczugą,
tak jak robią to bogacze.
Tego chcę.
- Nie masz atutów. - Mam twoją matkę i brylanty.
Jeżeli umrę, nie zobaczy pan więcej tych kamieni
i będzie panu...
niesamowicie trudno wyciągnąć matkę z domu opieki.
Minie wiele lat,
zanim odzyska wolność,
jeśli w ogóle tego dożyje.
Proszę mi tylko zapłacić.
Tak będzie najłatwiej.
Usuńcie ją.
Niech to wygląda naturalnie.
AUTOCENTRUM MEDFIELD
F8T444
Ma pan tu telefon?
Dam 50 dolców za jedną rozmowę z pańskiej komórki.
Tu Fran. Zostaw wiadomość.
Zamówi mi pan taksówkę?
Fran!
Nie, skarbie!
O Boże!
Fran?
Fran!
Marla.
Myślałam, że już po nas.
Nie.
Żyjemy, skarbie.
NA SPRZEDAŻ
- Boję się. - Strasznie mi przykro.
Przepraszam.
Już dobrze.
CENTRUM DENTYSTYCZNE LILLEY BRITE
Jak się czujesz?
Lepiej.
Co to jest?
Numer rejestracyjny wozu, którym jeździł ten Rosjanin.
Powiedz słowo, a wyjedziemy.
Zaczniemy wszystko od nowa.
Tylko my.
I co dalej?
Wszystko straciłyśmy.
Nie do końca.
Wyjmiemy je i uciekniemy.
Albo podzwonisz i ustalisz adres,
na który zarejestrowany jest ten wóz.
Uciekając, zawsze będziemy oglądać się za siebie,
czekając, aż on nas znajdzie.
Czy nie lepiej zakończyć to teraz?
Masz plan.
Owszem.
Zadziała?
Nie wiem.
Daj telefon.
To tutaj.
To adres właściciela auta o numerze blach F8T444.
Ten?
- Tak. - On tu nie mieszka.
Może blachy były kradzione?
Nie, idealnie pasowały do tego czarnego Yukona.
Przejedź od tyłu.
Chcę się mu przyjrzeć.
To nie on, tylko jego kierowca.
Ruszaj. Wyjechał.
Jedź za nim.
Parkuje.
Samochód czeka na dole.
Uważaj na siebie.
Dzień dobry.
Mam spotkanie z panem Naylorem w firmie Galen i Hersch.
To chyba na trzecim piętrze.
Przyszłam za wcześnie.
Mogę gdzieś tu skorzystać z toalety?
Jasne. Za rogiem i po lewej.
Dziękuję.
PARKING DLA DYREKCJI
POZIOM B2
Przepraszam, może mi pan pomóc?
Chyba pomyliłam poziomy i nie mogę znaleźć wyjścia.
Czy to poziom B1?
To poziom B2. Wyjście jest za rogiem.
- Mogę skorzystać z windy? - Jest prywatna...
Gdzie jest Jackson?
Witaj znowu.
Proszę pana?
Jest w środku?
Leżał w kałuży własnego moczu.
Chcesz się go pozbyć?
Prowadź.
Ile może ważyć? Czterdzieści pięć kilo?
Może pięćdziesiąt.
Śpij słodko, skurwysynu.
Obudziłeś się.
Jak się czujesz?
Nie próbuj mówić.
Masz rurę w gardle.
Widzisz?
Jesteś panem N.N.
Niemal umarłeś z przedawkowania. Dobrze, że w porę cię znaleziono.
Chcesz usłyszeć coś ciekawego?
Każdy przykuty do łóżka N.N
dostaje automatycznie prawnego opiekuna,
aby ten nadzorował jego leczenie.
Wiesz, dokąd to zmierza?
Jestem teraz twoją opiekunką.
Dorwałam cię, N.N.
Zrobię z tobą, co zechcę.
Wezwę pielęgniarkę. Usunie ci tę rurę z gardła,
żebyś mógł przelać na moje konto dziesięć milionów dolarów.
Ding-dong.
Jak tam gardło?
Nadal boli.
Wiem, że nie lubisz przegrywać,
ale jako twoja opiekunka sugeruję, żebyś schował swoją dumę i mi zapłacił.
Możesz mieć swoją matkę,
brylanty,
wolność.
Więcej mnie nie zobaczysz.
Nawet jeśli ci zapłacę,
nie boisz się, że i tak cię zabiję?
Nie boję się.
Mogę to zrobić z łatwością.
Wiem.
Ale i ja mogę zabić ciebie, jeśli ten cyrk potrwa dłużej.
Dobra.
- Dobra? - Zakończmy to.
Dam ci dziesięć milion dolarów.
Mogę to zorganizować.
Ale...
Ale?
Proponuję alternatywne rozwiązanie.
Nie dam ci dziesięciu milionów, ale zamiast tego...
zostaniemy partnerami.
Będziemy razem robić interesy.
- Jaja sobie robisz? - Mówię poważnie.
To znaczy...
nienawidzę cię.
Ale...
moglibyśmy zarobić tyle forsy.
Jesteś wyjątkową osobą, Marlo.
Twoja determinacja, szczerze mówiąc, jest przerażająca, ale...
twój dar opieki nad innymi jest nadzwyczaj dojrzały.
Na razie to nic wielkiego,
ale proponuję, żebyśmy stworzyli potwora.
Ogólnokrajową korporację opiekuńczą.
Będziesz jej prezesem i współwłaścicielką.
Wykorzystasz moją forsę i swoje...
umiejętności.
Zniszczysz konkurencję.
Przejmiesz kontrolę nad całym rynkiem.
- Chcesz założyć firmę? - I to niejedną.
Korporację złożoną z 80 różnych firm zarejestrowanych za granicą
i fakturujących się nawzajem, żeby ukryć zyski.
Pion prawny, nieruchomości, szkoleń,
medyczny, farmaceutyczny.
- Nasza sieć domów opieki. - Właśnie.
Z tysiącami zatrudnianych przez nas opiekunów
i setkami tysięcy podopiecznych.
W ten sposób ty wygrasz...
ale ja również.
I zarobimy wspólnie miliardy dolarów.
Zgodnie z prawem.
W większości.
A co z brylantami?
Pieprzyć brylanty.
Podzielimy się po połowie.
Jak mamy sobie zaufać?
Jeśli nawzajem się wzbogacimy,
zaufanie samo przyjdzie.
Wchodzisz w to?
Każdą wielką fortunę w historii zapoczątkował skok na głęboką wodę.
Ale zanim wykonasz ten skok...
najpierw dokładnie przyjrzyj się samemu sobie.
Dowiedz się, kim jesteś.
Zadaj sobie pytanie:
„Czy jestem swój...
czy może obcy?”.
GRAYSON OPIEKA
CERTYFIKAT REJESTRACJI FIRMY
Czy jestem owieczką?
Czy może lwem?
Drapieżnikiem?
KURS DLA OPIEKUNÓW
Czy może ofiarą?
Czy znam się na pieniądzach?
Czy może na ludziach?
Co jestem gotów poświęcić,
żeby spełnić marzenia?
Marla Grayson, prezes i założycielka...
Jakich granic nie przekroczę?
Nie próbuj być kimś innym.
Poznaj samego siebie i wykorzystaj to do swoich celów.
Kim zatem jesteś?
Ja?
Kimś, komu zależy.
Jesteś lwem czy owcą?
Jestem lwicą.
I zrobię wszystko, co muszę,
by chronić ludzi, na których mi zależy.
Odniosłaś ogromny sukces w tak krótkim czasie.
Gdzie tkwi twój sekret?
Nie mam żadnego sekretu.
Wystarczy ciężko pracować...
być odważnym i nigdy się nie poddawać.
Jesteś teraz bogatą kobietą.
Ile jesteś warta? Ile masz pieniędzy na koncie?
Byłaś świetna!
Rozbolały mnie policzki od tego wymuszonego uśmiechu.
Nie liczyłam ostatnio.
Ale mieścisz się w 1% najbogatszych obywateli.
Co teraz robimy?
- Co tylko, kurwa, chcemy! - Hej, suko!
I masz tylko 39 lat. To pewnie miłe uczucie.
Hej, suko!
- Nie mam czasu... - Marlo!
- Nie! Ochrona! - O Boże!
Moja mama umarła!
Pomocy!
Nie mogłem jej zobaczyć. Zmarła w samotności, ty suko!
- Pomocy! - Chwyć broń!
Jebana suka!
Wezwijcie pomoc!
Marlo, skarbie, nic ci nie będzie.
Spójrz na mnie.
Posłuchaj. Nic ci nie będzie. Wszystko będzie dobrze.
Pomocy!
Marlo!
Nie, Marlo!
Nie!
Pomocy!
Czy przy tylu sukcesach...
Pomocy!
...nadal masz ambicje?
Cele, które chcesz osiągnąć?
Peter, dopiero się rozkręcam.
Marla Grayson, prezes i założycielka
firmy Grayson Opieka. Dziękuję.
Dziękuję. Było miło.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz