Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza,
a otrzymasz płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki,
a podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie.
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i zyskają światową renomę najlepszego dmuchacza.
Nazywam się Nick Uhas. Witajcie w nowym sezonie Dmuchaczy szkła.
Jestem Rob. Dmucham szkło od ponad 30 lat.
Startuję w konkursie jako stary wyjadacz.
Jestem Brenna. Mam rocznego synka i dwuletnią córeczkę.
Jestem troskliwą, kochającą matką,
ale w hucie szkła szaleję jak tornado.
Nazywam się Trenton.
Lubię rywalizację i wygrywanie, we wszystkim.
John Sharvin. Jestem kierownikiem studia szkła.
Rzadko dmucham szkło, ale uwielbiam to robić.
Jestem John Moran. Przyjechałem tu aż z Belgii.
Nie będę się przechwalał, ale wygram.
Mam na imię Grace.
Mam nadzieję, że zainspiruję inne osoby transpłciowe.
Nie znam wielu w tej branży.
Jestem Claire. Poprzez szkło opowiadam historie.
To przynosi światu miłość i pozytywne nastawienie.
Mam na imię Dan. Mój pradziadek był rzeźbiarzem totemów.
Mam nadzieję, że gdy skończę pracę, będzie więcej rdzennych producentów szkła.
Mam na imię Maddy. Jestem z Wielkiej Brytanii.
Jestem tutaj, aby napiąć moje konceptualne mięśnie.
Nazywam się Minhi. Lubię udawać, że nie lubię rywalizacji,
ale uwielbiam być niedoceniana.
Dzięki temu pracuję ciężej.
Dmuchacze, witajcie w naszej hucie.
Atmosfera już jest gorąca.
Nadal nie wierzę, że tu jestem.
Przybyliście tu z ogromną reputacją i jeszcze większymi marzeniami.
Ale z waszej dziesiątki tylko jedno zostanie najlepszym dmuchaczem.
Ta osoba musi przetrwać dziesięć wyzwań
i zaimponować znakomitej artystce i naszej stałej jurorce,
Katherine Gray.
Dmuchacze, w tym sezonie moje oczekiwania są wyższe.
To dlatego, że główna nagroda jest większa niż kiedykolwiek.
Bez obaw, zwycięzca dostanie nagrodę o wartości 60 000 dolarów.
Wchodzi w to gotówka
i angaż w znanym na całym świecie Muzeum Szkła Corning.
Co więcej, po raz pierwszy w historii
zwycięska instalacja zostanie umieszczona na ekspozycji w Corning.
To by wiele zmieniło. Chcę tego. Byłoby super.
Zadania są trudne.
Oczekujemy, że w pełni wykorzystacie swoje umiejętności,
by udowodnić, że jesteście lepsi od reszty.
To może zabrzmieć zniechęcająco, ale nie rozpaczajcie, to wykonalne.
Zapytajcie naszego gościnnego sędziego,
pierwszą w historii mistrzynię Dmuchaczy szkła, Deborah Czeresko.
Deborah. Nie wierzę, że tu jest.
Uwielbiam ją. Bardzo mnie inspiruje.
Trzeba się z nią liczyć
i będzie oceniać moją pracę.
Praca w tej hucie była dla mnie przełomowa.
Gdy tu przyszłam, myślałam, że ludzie nie zrozumieją moich pomysłów
albo mnie.
Ale to była moja szansa,
więc przestałam się przejmować tym, co myślą inni i skupiłam się na sobie.
Dzięki temu jestem bardziej pewna siebie i lepszą artystką.
Rozwój, skarbie, to o to chodzi.
Rozpoczynamy pierwsze zadanie.
Każde z was stworzy coś zainspirowane waszym rozwojem
w artystów, którymi dziś jesteście.
To może być zawodowe lub osobiste, marzenie, tożsamość,
wybój na drodze, który wywarł na was wpływ.
Chcemy zrozumieć waszą podróż.
Macie pięć godzin, żeby zaprojektować, stworzyć i zaprezentować oryginalną pracę.
Oceniany jest pomysł, kreatywność i umiejętności techniczne.
Pamiętajcie, że artysta, który nas nie zachwyci,
odejdzie z huty na dobre.
Chcę zostać.
Dmuchacze szkła, na miejsca, gotowi,
zwalcie nas z nóg!
PROJEKT
Jestem podekscytowany tym zadaniem.
W tej pracy dotykam mojego filipińskiego pochodzenia,
która przedstawia krew, pot i łzy,
które wkładam w to rzemiosło.
Mam doświadczenie inżynierskie.
Ta praca to zestaw kół i trybików,
które zmienią się w bardziej abstrakcyjny kształt.
Idę na całość.
Tworzę pracę pod nazwą „Przytrzymaj drzwi”.
Nie przyjechałem tu sam. Ludzie, którzy mogli się ode mnie odwrócić,
nie zamykali drzwi i dali mi szansę.
Tak doszedłem aż tutaj.
Tworzę szklaną rzeźbę,
w której wykorzystam technikę splotu DNA.
Życie to maszyna z gumami do żucia.
Nie możesz wybrać, co dostaniesz, ale musisz to wykorzystać.
Zrobię lusterko.
Każda mała soczewka pokaże ci inne wyobrażenie.
Tworzę sylwetkę kobiety, która będzie reprezentować mnie jako artystkę,
by uwolnić się od siebie dla nieskończonej kreatywności.
Praca traktuje o śmierci mojego ojca.
Miał 38 lat, gdy zmarł.
Kiedy przeżyłem ten wiek, zrozumiałem, że żyłem w strachu,
że umrę w tym samym wieku. Ale dzięki temu zostałem artystą.
Mam bardzo ciężki przypadek ADHD.
To oznacza wyzwanie, by pokazać światu swoją ideę.
INKUBATOR
Szkło nie jest materiałem binarnym, więc nie jest ani stałe, ani płynne.
Identyfikuję się jako osoba niebinarna.
To fizyczne rzeźby ze szkła jako osobnik nie-hetero.
Bardzo się cieszę.
TWORZENIE
Dobra.
Muszę najpierw związać włosy.
Muszę je opanować.
Wystarczająco absurdalne jest to, że je mam. Nie mogę ich zepsuć.
Mamy palnik.
Tak, skarbie.
Jest.
Fajnie jest w końcu być w hucie.
Przygotowywałem się już od jakiegoś czasu. Cieszę się.
Napędza mnie głównie adrenalina.
Jazda, jazda…
Taki jestem.
Dobra, zaczynamy.
To pierwsze zadanie. Trzeba dobrze zacząć.
To dodaje pewności siebie.
To przytłaczające. Jest tu wielu mocnych zawodników.
Jest tu spora konkurencja, ale mam oko na Dana Friday.
Trzeba się postarać.
Pierwsze zadanie to coś w stylu „Idź na całość”.
Po prostu piękne.
Jak oceniasz poziom talentu w tym sezonie?
Jestem pod wrażeniem.
Rob, Dan i Claire, John Moran, mają niezłą reputację.
Dużo ryzykują, będąc tutaj.
Trudno może być wymyślić coś nowego.
Mogą popaść w rutynę.
Już to widzieliśmy.
To będzie koszmarna rywalizacja.
Oto kopuła, na której będzie rzeźba mnie.
Przyjazd tu i rozłąka z dziećmi była jedną z najtrudniejszych decyzji w moim życiu.
Nie mogłam przegapić tej okazji.
Udział w programie jest niesamowity.
Napięcie jest wysokie, temperatura jeszcze wyższa.
Nie jestem etatowym artystą. Mam sporo nauki.
Przy szkle to normalne.
Deborah, kogo ty masz na oku?
Ciekawi mnie kolejne pokolenie, wschodzący artyści.
Minhi, Maddy,
Grace, Trenton. Chcę zobaczyć, co oni zrobią.
Dmuchaj. Trzeba to rozgrzać.
Dmuchaj. I stop.
Mamy dziesięcioro nowych dmuchaczy. Myślisz, że wcześniejsze sezony
przygotowały ich do tego?
Nie wiem, czy którekolwiek z nich jest w stanie przewidzieć psychiczne, fizyczne
i emocjonalne wyczerpanie, jakie generuje pobyt tutaj.
- Tak. - To takie wymagające.
To trudne.
Nigdy nie pracowałam w studiu, w którym było dziesięć drumli.
To sporo.
Zwykle przy pracy w hucie
nie ma się obok innych artystów, konkurentów,
dyszących ci w kark i liczących, że odpadniesz.
Ogromna presja.
Jest tu silna konkurencja.
Mam wielką nadzieję, że wygram. Lubię rywalizację.
Zawsze, gdy mam wątpliwości, myślę o Beyoncé i staram się być jak ona.
Moim największym konkurentem jestem ja sam. Idę na całość.
Zawsze ostro reaguję. Taką mam naturę.
Teraz rzeźbię piłkę do koszykówki.
To memento mori, więc opowiada o śmierci mojego ojca.
Memento mori to przypomnienie o śmierci.
Wywodzi się z tradycyjnej sztuki, która symbolizuje wspomnienie śmierci.
Spuszczę z piłki powietrze i będzie reprezentować serce.
Mam nadzieję, że wyjdzie tak, jak chcę. Wiele dla mnie znaczy.
Moje życie kręci się wokół pomysłów, więc to jest jajo inkubacji.
Moja pasja do szkła jest wyjątkowa.
Pozwala mi to badać siebie w sposób, jak żaden inny materiał.
Musisz się koncentrować od początku do końca i nie możesz przestać.
Minęła już godzina
O Boże.
Trzeba to obracać i trochę bardziej… W środku.
Laska to jedna z najstarszych technik w produkcji szkła.
Uwielbiam to robić. Gdybym mogła tak zarabiać, pewnie bym to robiła.
Miejmy nadzieję, że to będzie poskręcana laska wyglądająca jak DNA.
Claire to jedna z moich ulubionych artystek. Jej projekty są niesamowite.
Szkło dodaje mi odwagi.
Za każdym razem, gdy wchodzę do studia, staram się być trochę lepsza.
Już dajemy radę. Spójrz. Niesamowite.
To będzie ręka.
Robię rękę i odbój drzwiowy.
Trochę duża, ale jest dobra.
Jestem tu dla wielu innych. Reprezentuję swoje plemię Lummi.
I tych wszystkich, którzy przytrzymywali drzwi.
Musisz pamiętać, skąd pochodzisz.
Nie chciałem, żeby była taka duża. Tak wyszło.
- Jak idzie? - Nieźle. A tobie?
- Całkiem nieźle. - Dobrze.
Deborah, co ty byś zrobiła w tym zadaniu?
Dobre pytanie. Przez lata bardzo się rozwinęłam, jeśli chodzi o karierę.
Chciałam zostać zawodową siatkarką.
Oczywiście, że tak.
Studiowałam także biologię,
a potem poszłam w kierunku psychologii, co przygotowało mnie na szkło.
Wysportowanie, psychologia i nauka, korzystam z tego do dziś.
POZOSTAŁY CZAS: 2 GODZINY
Do roboty. Już.
Idealnie. Szkło jest homo, a tak
wygląda w formie molekuł. To najdziwniejsza rzecz, jaką zrobiłam.
To szalone miejsce.
Jest tu mnóstwo ludzi, kilka naprawdę znanych nazwisk, a studio jest ogromne.
To dość stresujące.
Chcę reprezentować swoją queerową rodzinę, więc to jest dla queerów.
Pracuję nad częścią stojaka mojej pracy.
Trzeba być wyjątkową osobą, by wybrać dmuchanie szkła.
Ludzie, w tym ja, wybierający szkło,
my chcemy się z czymś mierzyć.
Chcemy tego wyzwania.
Szkło jest super.
Dobra, weź. Górna półka.
ODPRĘŻARKA W PIECU POWOLI SCHŁADZA SIĘ SZKŁO
Jeden zrobiony. Dobra.
To może pęknąć. Nie wiem. Trzeba zgniatać dalej.
Zrobimy to wielkie koło. Spójrz na to.
Pracuję nad tymi zębatkami.
Rzuciłem szkołę inżynierską, by zostać artystą.
Nienawidziłem inżynierii. To było nudne.
Więc ta praca jest o melodii w lewej i prawej półkuli.
Wybór sztuki zamiast inżynierii był…
Moi rodzice nie byli tym na początku zachwyceni.
Wyszła trochę za gruba, co jest problemem. Gotowy?
Spryskam teraz ściankę wodą,
która ma teraz około 1500 stopni. To zahartuje powierzchnię.
Nigdy tego nie robiłam.
Gotowa? Ale to jest fajnie.
Świetnie. Tak może zostać.
Mogło być czyściej. Nauczyliśmy się czegoś nowego.
Najtrudniejsze jest to, czego nigdy wcześniej nie robiłeś.
Jej praca może być o szkole mocnych ciosów.
Nigdy nie rezygnuję. Nigdy. Czasami powinnam, ale idę dalej.
Dobra robota.
- Katherine. - Cześć, Trenton.
- Masz tu ambitny projekt. - Tak.
Co chcesz pokazać światu, będąc w tej hucie?
Że ludzie tacy jak ja robią to, zwłaszcza w społeczności szklarskiej.
Reprezentacja, to na pewno coś.
Trudno zainspirować dzieciaki,
jeśli nie potrafią sobie wyobrazić siebie w tym miejscu.
Robię tu bałagan. Tak.
Fajnie. Pozwól, że na to spojrzę. Wygląda dobrze.
Maddy, jakie to uczucie być w hucie Dmuchaczy szkła?
Niesamowite. Nie wierzę, że tu jestem.
Zajmuję się szkłem dopiero od sześciu lat.
- Powinnaś być z siebie dumna. - Dziękuję.
Czuję się trochę jak ryba bez wody.
Są tu niesamowici dmuchacze szkła.
Myślę, że obecność w tej hucie to największa chwila
w mojej karierze.
Zaczynam to trochę lepiej ogarniać.
Została godzina.
- Tak, szefie. - O rety. Tylko.
Szybko.
Nie wiedziałam, że czas upłynie tak szybko.
Pięknie. Ta praca jest o tym, jak radziłam sobie z trudnościami.
Jak nawet najmniejsza zmiana perspektywy
może zmienić coś okropnego w coś znaczącego.
Ostatnio straciłam męża
i była to najtrudniejsza rzecz, jaką przeżyłam.
Wciąż…
jest mi z tym ciężko.
Obróć.
Gdyby mnie teraz zobaczył, powiedziałby:
„Zasługujesz na to i wygrasz”.
Przejście.
Podgrzej. Trochę to wyprostuję.
Tu nie ma miejsca na błędy.
POZOSTAŁY CZAS: 20 MINUT
Ale gorąco.
To najgorętsza huta, w jakiej byłam.
Po raz pierwszy w życiu czuję od siebie taki smród.
Mam zawroty głowy, boli mnie żołądek.
Trudno mi będzie ukończyć to zadanie.
Mam skurcze w ramionach.
Pokonam cały ten ból. Muszę iść dalej.
Przyda się po tym zimne piwo.
Dziesięć minut. Zostało tylko dziesięć minut.
Zaraz. Co?
Dobra, ruchy.
Do roboty, ludzie.
Wygląda dobrze. Ostatnie podgrzanie.
Zdążę zrobić to jeszcze raz.
To niedorzeczne. Odłączymy to w odprężarce.
- Ściśnij mocno nogi. - Tak.
- Co tam? - Kontrola czasu.
Zostało pięć minut. Wkładajcie prace do odprężarki.
- Do samego końca. - Trzymam.
Prawie skończyliśmy. Ten kamień nas uratuje. Ocaleni przez kamień.
Dobra.
Gotowy, żeby to złapać?
Zobaczmy, czy się uda.
Tak, skarbie.
Złap mocno.
Podoba mi się.
- Idę z prawej strony. - Bardzo ostrożnie.
Zrobiłam to. Dobra.
Tak. Dziękuję.
PREZENTACJA
W tym zadaniu musimy zastanowić się nad tym,
kim staliśmy się dziś jako artyści.
„PRZYTRZYMAJ DRZWI”
Szkło zmieniło moje życie, bo ma taką troskliwą społeczność.
Gdyby nie ludzie, którzy trzymali drzwi, nie byłbym dziś sobą.
Przeżyłam w życiu wiele trudności.
Ta praca naśladuje moje zmagania.
Ta praca nawiązuje do mojej tożsamości kulturowej, rodziny, tradycji i poświęceń.
Ta praca jest bardzo osobista. Jest piękna, ale mroczna.
Pomysł jest taki, że w życiu trzeba wykorzystać wszystko, to dobre i złe.
Chcę opowiedzieć swoją historię i pokazać, jak działa moja głowa.
„ZERWIJ OKOWY SIEBIE”
Mam nadzieję, że praca pokazuje, że wszystko jest możliwe.
Chcę pokazać ludziom, że płynność jest pełna piękna i jest super.
Mam nadzieję, że sędziowie zobaczą piękną rzeźbę,
która świadczy o mojej pracy i kreatywności.
Nasza pierwsza galeria w tym sezonie.
To praca Roba. Diagnoza ADHD uczyniła z niego artystę, którym jest dzisiaj.
Szkło zmusza Roba do skupienia się na inkubacji pomysłów
i uroku nieskończonych możliwości.
Jajko mnie zachwyciło.
To świetnie kontrastuje z tym, co dzieje się z figurką marionetki.
To wiele mówi o nim jako o człowieku, o tym, co myśli o swoich pomysłach
i ich wielkości, ale ta praca jest bardzo pouczająca.
Co masz na myśli przez „pouczająca”?
Mówi widzowi, co i jak ma myśleć.
- Rozumiem. - Nie ma miejsca na interpretację.
Rozumiem.
To praca Trentona.
Zakochałam się w tej pracy.
Dla mnie to bóstwo z jego kultury.
Takie rzeczy były rzeźbione w drewnie.
Robienie tego w szkle to krok dalej.
Miski i formy są bardzo dobrze zrobione. Rzeźba jest w porządku.
To praca Brenny.
Całe to stłuczone szkło jest ostre, nieporządne i rozpraszające.
Muszę ją pochwalić od strony technicznej,
ale jeśli chodzi o pomysł, kokon i motyl
są dla mnie za mało wyszukane.
To dzieło Maddy. Życie, zamiast być jak pudełko czekoladek,
dla Maddy jest jak maszyna z gumami. Nie możesz wybrać tego, co dostaniesz.
To bardzo prostolinijne. Narracja jest bardzo uproszczona.
To praca Johna Morana.
Mamy tu mnóstwo różnych przedmiotów.
Nie mam pewności, czy łączą się w silną narrację.
Dla mnie to poezja w szkle. To bardzo emocjonalne.
Piłka do kosza bez powietrza.
Widać, że trzyma się życia. To takie poetyckie.
Rozumiem, że to dla ciebie „rzut za trzy”?
Absolutnie.
To praca Dana.
Naprawdę świetnie wyrzeźbił rękę.
Nawet detale na odboju są bardzo dobre.
Myślisz, że Dan popisuje się tym, ile jest zdolny zrobić ze szkłem?
Nie wątpię. To zawody, więc trzeba iść na całość, żeby nie wrócić do domu.
Racja.
To praca Claire.
Claire jest świetna w dmuchaniu szkła.
Mieli pięć godzin. Ma potencjał, by zrobić o wiele więcej.
Może zagrała bezpiecznie. Nie wiem.
Może miała problemy w nowej hucie.
Ale wszyscy pracują w jednakowych warunkach.
- Ptaszek jest fajny. - Jest uroczy i ujmujący.
Ale opowiada o urodzie, a nie o przemianie
czy ewolucji jako artysty.
To praca Grace.
Grace stworzyła dzieło, które bada queerową strukturę molekularną szkła.
Nie płynne, nie stałe, jakby gdzieś pomiędzy.
To jakby tęczowa, queerowa struktura molekularna,
która wyrośnie na coś wielkiego. To jest wesołe, zabawne. Uwielbiam to.
To praca Johna Sharvina. Kamienie symbolizują wyboje na drodze,
a John wykorzystuje te możliwości rozwoju
i nie pozwala im załatwić jego silnik.
Uwielbiam ten kamień ze względu na teksturę. Aż chce się go dotknąć.
Kamień jest bardzo realistyczny,
przy którym tryby nie wyglądają już tak realistycznie.
Trochę się wyróżnia, ale niekoniecznie w dobry sposób.
To praca Minhi.
Widzę, że to jest lusterko.
Nie do końca rozumiem, o co w tym chodzi.
Róż może być nawiązaniem do idei różowych okularów.
To podstawowa koncepcja. To jakby frazes.
Wolałabym nie widzieć frazesów. To nie wystarczy.
To za mało.
Jeśli Minhi zostanie w konkursie, liczę, że zobaczymy jej umiejętności techniczne.
Dobra. Macie ochotę na małą krytykę?
Jak zawsze.
Moje dzieło ma pewne wady, ale czuję się pewnie.
Już myślę, co zrobię, gdy wrócę do domu. Zaczynam panikować.
Jeśli odpadnę pierwszy, odejdę z dumą.
Wasza pierwsza wystawa była jedną z najlepszych, jakie widzieliśmy.
Nick, zapomniałeś o pierwszym sezonie?
Zawsze liczę, że będzie oczywiste, kto jest najlepszy, a kto najgorszy,
ale nie ułatwiacie nam tego wyboru.
Dan, opowiedz o swojej pracy.
Poszedłem trochę dalej, niż chciałem,
ale gdy się zacznie, nie można się cofać.
Jedno, co rzuca się w oczy, szczególnie z tego miejsca,
to to, że pokazujesz nam środkowy palec.
- Czy to jest celowe? - Nie, to nie jest celowe.
Na pewno nie pokazałbym Katherine palca.
Grace. Jakimi umiejętnościami chciałaś się przy tej pracy pochwalić?
Oba te osobniki są w środku puste.
Leżą też na szalkach Petriego,
które są dość trudnym technicznie kształtem.
- Dziękuję, Grace. - Dziękuję.
- Claire. - To oddaje twoje umiejętności?
Zdecydowanie uważam, że tworzenie laski z motywem DNA
to coś, w czym jestem szczególnie dobra.
Mogłaś wykazać się większą finezją w rzeźbieniu.
Miska nie jest zbyt dobrze zrobiona.
Absolutnie.
- Dziękuję, Claire. - Dziękuję.
Minhi. Myślisz, że twoja praca wystarczy, byś tu została?
Mój pomysł jest bardzo silny i bardzo osobisty.
Czy twój udział tutaj jest częścią twojej transformacji?
Udział w konkursie zdecydowanie jest częścią mojej transformacji.
Niedawno patrzyłam, jak najważniejsza osoba w moim życiu umiera,
ale…
ludzie, którzy mnie kochają, pytają, skąd mam siłę, żeby wstawać każdego dnia
i się uśmiechać,
a to jest związane z moją perspektywą
i umiejętnością…
szukania pozytywów.
- Dziękuję bardzo. - Dziękuję.
John Sharvin.
Byliśmy pod wrażeniem realizmu, jaki osiągnąłeś z kamieniem,
co może zadziałało na twoją niekorzyść, bo nie było go w trybach.
Źle wykorzystałem swój czas
i zrobiłem je tak, bo musiałem coś zaprezentować.
Jestem z tego w pełni zadowolony? Nie.
Wiem, że stać mnie na więcej i chcę wam to pokazać.
- Dziękuję, John. - Proszę.
Dziękuję, artyści. Naradzimy się.
Mam nadzieję, że nie wrócę do domu. Mam dużo do pokazania i chcę iść dalej.
Mieli świetny pomysł, ale chyba im się nie udało go stworzyć.
Wiem, że jestem świetnym dmuchaczem szkła. Nie chcę odpaść pierwsza.
To sytuacja, w której nie możemy kierować się historią,
ale musimy przyjrzeć się samej pracy.
Chyba zamierzyłam się z motyką na słońce.
Dziękuję za czekanie. Jedno z was zaczęło sezon z przytupem,
tworząc dzieło osobiste i pełne pasji,
które pokazało ogromne umiejętności techniczne.
Dzisiaj Najlepszym Dmuchaczem został…
Dan.
Oniemiałem. Nie wierzę, że wygrałem pierwsze zadanie.
Dzięki, że zostałem teraz celem.
Jako zwycięzca masz przewagę w kolejnym zadaniu.
Ale musisz poczekać, żeby dowiedzieć się, co to jest.
Przechodzimy do eliminacji.
Dzieło jednego artysty nas nie zachwyciło. Chodzi o…
Claire. Pożegnaj się i opuść hutę.
Dziękuję za szansę. Przepraszam, że was zawiodłam.
Dobra robota. Powodzenia.
Jestem rozczarowana, że nie stworzyłam dzieła, które dobrze mnie reprezentowało.
Nie chciałam odejść pierwsza. Nie taki miałam plan.
Ale wytrwam.
Jedno zadanie za nami, zostało dziewięć.
Odpocznijcie. Przyda się wam to.
Odczuwam kolejkę górską emocji, ale to ekscytujące. Zapnijcie pasy.
Muszę się bardziej postarać.
Napisy: Grzegorz Marczyk