Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza
i otrzymuje się płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki
i podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie.
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i dadzą światową renomę najlepszego dmuchacza.
Jestem Nick Uhas, a to program Dmuchacze szkła.
Dmuchacze! Nowy dzień, nowe zadanie. Mam nadzieję, że jesteście gotowi.
Ja też.
Zwątpienie jest tu, zarozumiałość, pewność siebie, a ja jestem tutaj.
Wygrałam ostatnie wyzwanie i czuję się pewnie.
Ten rok dla artystów w szkle to wielka sprawa.
ONZ ogłosiło rok 2022 Międzynarodowym Rokiem Szkła.
- Ekstra. - Fajnie.
To określenie potwierdza ogromny wpływ
szkła na naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
Szkło jest dosłownie wszędzie. W twoim domu,
w aucie, w telefonie…
Kule z obsydianu, żarówka Edisona,
światłowody, które łączą nas ze sobą, mają dwie cechy wspólne…
Zmieniły świat i są ze szkła.
Powinniśmy też wspomnieć o niesamowitych dziełach
takich artystów jak wy.
- Oczywiście. - I nasz gościnny sędzia, Chris Clarke.
Chris jest nie tylko rzeźbiarzem i kuratorem,
ale także dyrektorem ds. operacyjnych
w znanym na całym świecie Pittsburgh Glass Center.
Cieszę się, że Chris tu jest.
Jego umiejętności są niesamowite.
Wokół nas jest pięć tysięcy lat innowacji.
Ale na to zadanie macie tylko pięć godzin.
Chcemy, żebyście zaprojektowali, stworzyli i zaprezentowali dzieło sztuki
inspirowane szklanym wynalazkiem, który zmienił świat.
Może mieć wpływ społeczny, naukowy, środowiskowy, kulturowy. Jakikolwiek.
Podoba mi się ta szeroka, otwarta koncepcja, w której mamy wiele możliwości.
Ocenimy prace pod kątem projektu, pomysłu i umiejętności technicznych.
Artysta, który nas nie zachwyci, zostanie wyeliminowany i poproszony o odejście.
Zwycięzca otrzyma tytuł Najlepszego Dmuchacza i zdobędzie przewagę.
Dobrze.
Jest tu tylu utalentowanych ludzi. Przewaga byłaby super.
Wasze pięć godzin zaczyna się teraz.
PROJEKT
Bardzo się cieszę.
Jako dziecko miałem notatnik, w którym zapisywałem wynalazki.
Tworzę pracę opartą na teleskopie Galileusza
i kontrowersjach, które wywołał w swoim czasie,
gdyż te nadal są obecne w świecie nauki.
Próbuję ucieleśnić 5000 lat szkła w jednej pracy.
Istnieje tradycyjna forma dmuchania szkła, zwana amforą.
To będzie punkt centralny. Zgromadzą się wokół niego ludzie,
którzy będą reprezentować przyszłość szkła.
W szkole uczyłem się chemii. To były moje ulubione zajęcia.
Nauka i szkło idą w parze.
Przesłanie tej pracy brzmi: „Nauka jest fajna”.
Robię dwie dłonie o różnych odcieniach skóry, które trzymają smartfona.
To też czarne lustro, coś, w czym można się zagubić.
Robię smartfon z ostrzem wystającym z góry.
Książka kończy się historią szkła. Najnowocześniejsze narzędzie
i jedne z pierwszych szklanych w historii.
Inspirują mnie te soczewki, które korygują daltonizm.
Zrobię portal do świata kolorów.
Wszystko poza portalem będzie w odcieniach szarości.
Mój pierwszy pomysł raczej nie nadawał się dla nieletnich.
Myślałam też o tym, jak ważny kulturowo jest Pyrex.
Wszyscy jedli danie babci z żaroodpornego naczynia. Mój wzór jest częścią mnie.
Mój ojciec mieszka w Portugalii, ja w Wielkiej Brytanii.
Centralnym elementem będzie kula ziemska, z laski zrobię światłowód
wykorzystany do łączenia ludzi z różnych części świata.
Tata jest dumny, że tu jestem. Pomaga mi wiedza, że mam ludzi,
którzy mi kibicują.
TWORZENIE
Robimy wiele elementów. Muszę się dziś spieszyć.
Szukam koloru, którego tu chyba nie ma.
Dlatego szukam alternatywy.
Mam alabaster. Tego jeszcze nie mam.
Są jeszcze tace?
Pięć godzin to dużo czasu. Ale mam sporo do zrobienia .
Każdy pojedynczy element nie jest trudny.
Raczej połączenie wszystkiego. Ale zobaczymy.
Rok 2022 został ogłoszony przez ONZ Rokiem Szkła. Co to dla was znaczy?
Nie wiem. Każdy rok to dla mnie rok szkła.
To świetny czas, by ludzie na całym świecie zrozumieli,
jak ważne jest szkło w historii.
Jest obecne wszędzie.
Obróć.
Produkcja szkła ma tysiące lat historii.
To jedna z tych rzeczy, których nikt nie jest w stanie sam tego wymyślić.
To tysiące lat innowacji. Stoimy na barkach olbrzymów.
Unieś.
LINIA - NAJWĘŻSZY PUNKT
Chyba widziałam kilka pomysłów skupionych wokół smartfona.
Gdy się nad tym zastanowić, codziennie mamy kontakt ze szkłem.
Tak trzymaj, proszę.
Zdaje się, że John Moran też robi telefon.
Nie przeszkadza mi to.
To będą dwie różne drogi do tego samego pomysłu.
Bo tak wiele szklanych rzeczy zmieniło cały nasz świat.
Cofnąłbym się do XVI wieku, kiedy powstał mikroskop.
To otworzyło wiele możliwości.
Biologia, medycyna, fiolki ze szczepionkami.
Najtrudniejszy w tym zadaniu może być wybór jednej rzeczy,
która wywarła ogromny wpływ.
Robię dość ambitną rzeźbę.
To dość duży teleskop. Zbuduję to z mniejszych elementów.
Obróć.
Rzeźbienie może być jak klocki,
układanie złożonych rzeczy z prostych elementów.
Łopatka. Nieźle.
Fajnie jest robić kształty, których się nie robiło.
Wciąż się uczę tego, co tu robię.
Mam nietypowy początek w szkle.
Nie uczyłem się go w szkole. Nie nauczyłem się podstawowych kształtów.
Dobra. Wystarczająco.
Może być. Robimy dalej.
Nie było łatwo. Zacząłem od pracy w fabryce.
Dużo się nauczyłem od tamtejszych ludzi. To mnie ukształtowało.
Nie wiem, gdzie byłbym bez szkła. Jestem w lepszym miejscu.
Trzymaj…
Mam doktorat ze szkła i rzeźby, ale mam ponad sto tysięcy dolarów kredytu.
Jestem sławny w świecie szkła, ale to nie oznacza stabilności finansowej.
Zrobię dłonie z ciemną i jasną skórą.
To lewa dłoń.
LEWA
Wyrzeźbię dłoń i uformuję w kształt rękawiczki z jednym palcem,
a palce wytnę na kształt rękawiczki.
Potem zrobię detale.
Grace robi coś ładnego.
- Bardzo. - Prawda?
Chcę pokazać, co potrafi szkło, moje pomysły i umiejętności techniczne,
a także mój związek z materiałem, póki jeszcze tu jestem.
Mam nadzieję, że to doprowadzi mnie do końca.
Jeden zrobiony.
Porozmawiajmy o szkle. Dlaczego chcieliście z nim pracować?
Już jako dziecko kochałem ogień. Obozowe ogniska, patrzyłem, jak on tańczy.
Gdy dostałem się na studia, miałem okazję pobawić się czymś,
co się ciągle paliło.
Znalazłem dom, w którym czułem się dobrze i lubiłem przebywać.
Cały dzień igrasz z ogniem! Czego w tym nie kochać?
Palniki, stopione szkło. To niesamowite!
Szkło to niesamowity materiał. To taniec, choreografia.
Trudno mi zrozumieć, dlaczego nikt nie chce tego robić.
To miłość mojego życia, szkło. Naprawdę.
Moje ciało marzy o dmuchaniu szkła.
Szkło jest jak inne zwierzę w pokoju. Zrobi to, co zrobi.
Ale chodzi o to, jak się z nim komunikujesz.
Mamy ze sobą świetne relacje.
Dobrze się teraz komunikujemy. Tak!
Cieszę się, że robię karierę w szkle.
Robiłem wiele rzeczy. Byłem mechanikiem,
jeździłem jako pomoc drogowa.
Miałem 20 lat i widziałem ludzi tam, gdzie teraz sam jestem.
Nie wyglądali na szczęśliwych.
Złap. Unieś.
Kiedy zobaczyłem szkło, było to dla mnie jak ścieżka.
Dobra, otwórz.
Zobaczmy, jak szybko rozkręcimy krążek.
Minhi ma krążek, czyli jeden ze sposobów, w jaki robiono szyby okienne.
Dzięki sile odśrodkowej i temperaturze kształt rozwinie się w duży dysk,
z którego często wycinano mniejsze okna.
Dalej.
Podkręć temperaturę!
Krążek nawiązuje do soczewek, do portalu, mojej pracy
Bez tego krążka nic nie będzie miało sensu.
Proszę bardzo.
Przypalam.
Jest idealnie. Super.
Dziękuję.
Tak. Udało się!
Zwycięstwo!
LEWA RĘKA
Gotowa?
Prosto w dół. Wezmę ją. Prosto w dół. Dziękuję.
Widzę, że Brenna pracuje. Robi wielki wazon w stylu amfory.
- Na taki stąd wygląda. - Dmuchaj.
Dmuchaj mocno. Nie naciskaj mocno, dmuchaj.
- Brenna to bestia w hucie. - Ona chyba się nie poci.
Bracia nazywali mnie bestią, nienawidziłam tego, nie chcę być bestią.
Katherine jest dmuchaczem. Chris jest rzeźbiarzem.
Jaka to różnica? Co jest trudniejsze?
I to i to jest trudne na różne sposoby.
Główna różnica, kiedy dmuchasz, pracujesz symetrycznie.
Rzeźbiąc, chcesz być bardziej asymetryczny i naturalny.
W naturze życie nie jest symetryczne, więc asymetryczna forma
wygląda bardziej naturalnie.
Jestem w swoim żywiole. Będę dziś rzeźbił, to coś dla nerdów.
Naprawdę chcę wygrać to zadanie. To moja specjalność.
Nigdy nie miałem teleskopu, ale zawsze chciałem go mieć.
Kosmos jest ciekawy, bo jest taki wielki.
Taki niezgłęb… Nie do ogarnię…
Nie do pojęc… Niewyobrażal…
Jest przeogromny!
Super, że się udało.
Naprawdę się stara.
Jego praca wygląda świetnie. To trochę niepokojące.
Staram się o tym zbytnio nie myśleć.
Stary! Tak.
Robię serduszka. Mnóstwo serc,
które mają na sobie grudki, którymi mogę je połączyć.
Podgrzeję to. Mam paranoję na punkcie podgrzewania.
Podgrzewanie. Robisz… i wyciągasz.
W domu używam szkła na bazie ołowiu, a tutaj jest to szkło sodowo-wapniowe.
Szkło ołowiowe jest cięższe, dłużej zatrzymuje ciepło.
Nie musisz tak często podgrzewać.
Mam więcej czasu na pracę ze szkłem, które mam w domu.
Dziękuję.
Dużo się tu uczę, ale zaczynam to łapać.
Obróć.
- Cześć, Minhi. - Cześć, Katherine.
- Jak się czujesz po wygranej? - Bardzo dobrze.
Wygrana dodała mi pewności siebie.
- Mam nadzieję, że zostanę na dłużej. - Wyczuwam zmianę w twoim zachowaniu.
Kiedy tu przyjechałam, byłam bardzo zdenerwowana, ale zaczynam się rozluźniać
i czuć trochę bardziej normalnie.
Ostatnio lepiej poznaję twoją osobowość.
Cieszę się, że to słyszę.
Jestem w połowie Koreanką. Miałam trudne dzieciństwo.
Dorastałam w małym miasteczku, w którym byłam inna.
To było dla mnie naprawdę trudne.
Im więcej ludzi spotykam w tej społeczności,
tym bardziej rozumiem, że to moja społeczność. To moje miejsce.
Minęły cztery godziny! Została tylko jedna!
Mam dziesięć serc. Potrzebuję jeszcze trzech.
Kocham swoje serca. Są urocze.
Została godzina. Wykorzystam każdą sekundę.
Mam tu duży kawałek szkła. Zrobię z tego szklany dzwon.
Musi być na tyle duży, żeby pomieścić ten telefon-nóż.
Musi mieć ponad 40 centymetrów.
Ale mi się kręci w głowie.
- Co u ciebie? - Dobrze, a u ciebie?
Dobrze. Jak się czujesz z tym, że Rob i Claire wrócili już do domu?
Tacy bardzo utalentowani artyści?
To przytłaczające. Zostały same dzieci, z wyjątkiem Dana.
Czujemy się starzy i zastanawiamy się, czy przetrwamy.
Poznałem Johna Morana jakieś 20 lat temu.
Chodziliśmy na zajęcia, co wieczór rozmawialiśmy o sztuce,
robiliśmy bzdury i dobrze się bawiliśmy.
Butelka whisky i dobre czasy.
Jego podejście do produkcji szkła i rzeźbienia było bardzo ważne.
Przez lata stworzył wiele wspaniałych rzeczy.
Jest onieśmielający. Dan to na pewno duża konkurencja.
Zostało nam 45 minut!
Czterdzieści pięć minut!
Tworzę zabawne figurki z Pyrexu, które żyją własnym życiem.
Zależy mi na matowym wykończeniu i mocnym kolorze.
Muszę nałożyć kilka warstw fryty na zewnątrz.
Noszę tę bandanę, by chronić się przed szklanym pyłem.
Wchodzę do drumli, mocno rozgrzewam szkło,
a potem turlam je w świeżej frycie.
Chcę mieć ten kolor na powierzchni.
Krążę po kolorze!
Przezroczyste szkło jest ryzykowne. Wszyscy używają koloru, a ja nie.
Na przeźroczystym szkle widać niedoskonałości.
Trzeba skupić się na kształcie, grubości i klarowności.
To na pewno wyzwanie.
Pracuję nad zespojeniem, częścią mojej pracy, która przechodzi
ze świata kolorów do świata bez kolorów.
Tyle może się z tym nie udać.
Zespolenie to technika, która pozwala połączyć dwa kolory
w bardzo wyrazisty sposób.
Tak.
Uwielbiam wyzwania.
Artyści, zostało tylko 15 minut!
Możesz sama to odłamać. Obracaj dalej.
Aby zrobić te światłowody, bardzo rozciągam kawałek gorącego szkła.
Włókna stają się cienkie, gdy są gorące i szybko je ciągniesz.
Tak powstaje światłowód.
Dzięki temu mogłem zrobić pojedyncze elementy
i skleić je po schłodzeniu.
Ale chcę złożyć to na gorąco.
ŁĄCZENIE NA GORĄCO
Dobra, podgrzej.
Gdy szkło jest gorące, mogę zgiąć palce i dłonie,
aby były odpowiednio ustawione.
To będzie najbardziej naturalne. To ogromne ryzyko.
Jeśli spadnie z rury, wszystko stracę.
- Podgrzej. - Zostało tylko sześć minut.
POZOSTAŁY CZAS: 6 MINUT
Obróć.
Łopatka do krawędzi.
- Gorące. - Masz?
Złap i ściśnij ręce. Dobrze. Pięknie.
Aż tutaj, na drugi koniec świata.
- Uwaga, gorące szkło. - Do odprężarki. Czas minął!
Nieźle! Spójrz na to.
PREZENTACJA
W tym zadaniu musieliśmy uczcić szklany wynalazek,
który wywarł duży wpływ na świat. Moja osobowość i energia jest oczywista.
Nóż odnosi się do paleolitu, gdy w ten sposób zdobywano pożywienie.
Dzięki telefonom prowadzę większość interesów i utrzymuję rodzinę.
„MIŁOŚĆ Z DALEKA”
Możemy rozmawiać ze sobą na dużą odległość
dzięki tym cieniutkim szklanym rurkom. Fajnie.
Patrząc na moją pracę, widzę starożytną formę.
„MAGIA SZKŁA”
Liczę, że sędziowie dostrzegą historię szkła i jego nieskończone możliwości.
Zbliżające się dłonie pokazują jedność, a ekran jest tak jakby pustką.
To moja najlepsza praca.
„W POŁOWIE PEŁNE”
Mam nadzieję, że oceniający docenią moje umiejętności techniczne.
Chcę, żeby to było jak wejście do krainy Oz. Wszystko nabiera koloru.
Jestem zadowolony z pracy. Odzwierciedla mnie i moje umiejętności.
Myślę, że mógłbym wygrać to zadanie. Będzie ciasno. Jest kilka niezłych prac.
Witajcie w „Szklanej Odysei 2022”.
Imponujące. Nie żart, ale galeria.
Najpierw praca Grace.
„To przykład znaczenia rodzinnych przepisów i naczyń,
przekazywanych kolejnym pokoleniom”.
Wykonali świetną robotę, tworząc ręcznie robione naczynia,
które od razu rozpoznajemy po kolorze i kształcie. Świetna robota.
To żółte naczynie na zapiekankę przypomina mi zapiekankę z zieloną fasolką
i chrupiącą cebulą. Prawie czuję jej smak.
Mnie też od razu przypominają się oryginały.
To praca Dana.
Bardzo ciekawa. Telefon jest rozpoznawalny,
góra przypomina obsydianowe włócznie. A dzwon czyni to bardzo cennym.
To dobry przykład umiejętności rzeźbienia i dmuchania. Widzimy jedno i drugie.
Nie do końca rozumiem przesłanie tej pracy.
Z pewnością pokazuje zastosowanie szkła od dawnych czasów po nowoczesne,
ale na tym się kończy. Ładny projekt.
To praca Johna Morana.
Widzimy wzorowe rzemiosło.
Dłonie są pięknie wyrzeźbione. Napracował się z detalami.
Prawdziwy techniczny majstersztyk.
Tu jest więcej przekazu niż na przykład w pracy Dana.
Podoba mi się czerń, bo ekrany są postrzegane jako niemal czarna dziura.
Ludzie zatracają się w swoich urządzeniach. Podoba mi się.
Złożono to na gorąco, co jest niesamowite.
Niezłe osiągnięcie.
To praca Minhi.
Podoba mi się, że wykorzystuje optyczne właściwości szkła jako soczewki.
Otwiera się na magiczny świat. Uwielbiam tę metaforę.
Świetna robota. Kolory są niesamowite.
Zespojenie na piłce jest dobrze zrobione. To niezły pokaz umiejętności technicznych.
To zestaw do chemii Trentona.
To dobrze wykonana praca. Formy wyglądają jak aparatura naukowa.
Trenton zaryzykował, używając kolorowej wody, by ją ożywić.
Mógł użyć zespojenia, by odtworzyć kolor w środku.
Dmuchane elementy są bardzo dobrze zrobione.
Powiedziałbym, że to trochę dosłowne.
Ogólnie, bardzo prostolinijne, ale ukazuje ogromne umiejętności.
- Racja. - Racja.
Maddy postanowiła stworzyć dzieło inspirowane znaczeniem światłowodu
i tym, jak pozwala on ludziom łączyć się z ukochanymi na całym świecie.
Ze światem sobie nie poradziła, ani z kontynentami,
ani z kulistością.
Coś, co ma być okrągłe, musi być okrągłe.
Wiadomość, którą próbuje przekazać, może być silna.
Ale jest trochę podważona przez uproszczenie sposobu prezentacji.
Różowe serca. Wielu artystów robi je dla swoich ukochanych…
- Gdzie je umieszczają? - Często w sklepach z pamiątkami.
Tutaj Brenna łączy starożytną historię szkła
z nieskończonymi możliwościami.
Rozumiem odniesienie do światłowodu.
Wygląda na to, że odbywa się tu rytuał albo kult tej wazy pośrodku.
Uważam, że ten wazon jest ważny dla historii szkła,
ale nie trafia do mnie, jeśli chodzi o kształt i sposób wykonania, kolor.
Widuję, że wielu dmuchaczy próbuje powiększać prace.
Wolałbym, żeby był mniejszy i dobrze wykonany.
To teleskop Johna Sharvina.
„Debata między dowodami naukowymi a nienaukową myślą
istniała w historii i przybrała na sile w ostatnich latach”.
Uwielbiam tego wirusa. Faktura i kontrast kolorów.
Wygląda jak wirus i zło.
Denerwowałem się, gdy zobaczyłem projekt Johna, że teleskop był zbyt prosty.
Obawiałem się o wynik tej pracy. Wykonana jest dobrze.
John jest świetnym rzeźbiarzem. Świetne detale,
widać przegub utrzymujący teleskop na podstawie.
To pokazuje, że jest rzeźbiarzem. Stworzył świetną pracę.
- To póki co najlepsza praca Johna. - Zgoda.
Myślicie, że mamy zwycięzcę?
Najpierw porozmawiajmy z dmuchaczami.
Zróbmy to.
Chcę pokazać, że nie jestem tylko dmuchaczem szkła, ale artystą.
Czasem wątpię w siebie, zwłaszcza w tej grupie,
bo wszyscy są bardzo utalentowani.
Mimo że wyglądam na pewną siebie,
zmagam się ze zwątpieniem. Jestem swoim największym krytykiem.
Artyści, witajcie z powrotem. Obejrzeliśmy wasze prace w galerii.
Gratulacje za niezłe prace.
- Wszyscy świetnie się spisali. - Nieźle.
Brenna, chcemy wiedzieć więcej o twojej pracy.
Moja praca opowiada historię 5000 lat szkła,
od starożytnej formy po innowacyjną technologię.
Jestem zadowolona z tego pomysłu. Wykonanie mogłoby być trochę… lepsze.
- Dzięki, Brenna. - Dziękuję.
- John Moran. - Trochę rozproszyła mnie
biel paznokci, gdy reszta była taka realistyczna.
Ale to drobiazg.
Miałem nadzieję, że biel będzie bardziej prześwitująca.
Ale zgadzam się, są trochę zbyt białe.
- Wrażenie wywarł montaż na gorąco. - To było ważne, by wyglądało naturalnie.
Przyklejony element może wyglądać, jakby się unosił.
- Chciałem, żeby ręce trzymały lustro. - Ryzyko się opłaciło.
- Dziękuję. - Dan.
Telefon z obsydianowym ostrzem złączyłeś na gorąco czy na zimno?
Chodziło o wyczucie czasu. W trakcie pracy trzeba próbować.
W ten sposób nie dałbym rady.
- To zimne połączenie? - Tak.
Na zimno. To był najkorzystniejszy sposób.
- Trenton. - Zadanie było otwarte.
Ale postanowiłem skupić się na szkle naukowym.
Trenton, użyłeś kolorowej wody.
Myślałeś, żeby użyć kolorowego szkła,
by podnieść walory tych prac?
Przeszło mi przez myśl. Ale w tym czasie
mógłbym zrobić tylko kilka fajnych elementów.
A chciałem stworzyć ich jak najwięcej.
- Dzięki, Trenton. - Dziękuję.
Grace. To prowadzi nas do twojego Pyrexu.
Osobą, która sprowadziła wyroby Pyrex na pierwszy plan, była żona dmuchacza.
Od tamtej pory kobiety sprzedawały go, dzieliły się nim, przekazywały go.
Sądzimy, że świetnie sobie poradziłaś, jeśli chodzi o kolor i kształty.
Byłam trochę zdezorientowana przez te opadające, topiące się pokrywki.
To w zamyśle nie miała być zastawa, którą widzieliśmy, i…
Nie mówię o Trentonie. To miało być kilka naczyń Pyrex,
ale takich, które mają własny charakter.
A potem to… naczynie do zapiekanki się rozgotowało, więc…
Zdarza się.
- Dzięki, Grace. - Dziękuję.
Dziękuję, artyści. Musimy się naradzić.
Denerwuję się. Bardzo się denerwuję.
Dla mnie pomysł jest słaby.
Twój tyłek jest zagrożony. Nie ma miejsca na błąd.
Dla Johna Morana czas nie miał znaczenia.
Czuję, że wizualnie moja praca mogłaby być lepsza.
Grałem bezpiecznie. Dzisiaj plasuję się w końcówce.
Jeśli chcesz grać bezpiecznie, to idź do domu.
Dziękuję za czekanie.
To była trudna decyzja. Ale jedna praca się wyróżniała.
Świetny pomysł, projekt i umiejętności techniczne. Idealna trójca.
Dziś Najlepszym Dmuchaczem zostaje…
John Moran.
Świetna robota.
Jestem w siódmym niebie. W końcu wygrałem.
To utwierdza moją pewność siebie.
Jako zwycięzca zdobędziesz przewagę w kolejnym zadaniu.
Ale dowiesz się, co to jest, w następnym odcinku.
Czas przebić bańkę jednego dmuchacza.
Artystą, który dziś nas nie zachwycił, jest…
Maddy.
Dziękuję za tę szansę.
Wspaniale było poznać dmuchaczy z całego świata
i konkurować z nimi. Jestem dumna, że tu jestem.
Pa.
Przyjechałam tu dowieść, że nie jestem tylko asystentką. Zrobiłam to.
I pozostało siedmioro. Widzimy się na następnym zadaniu.
To smutne, gdy ktoś wraca do domu. Z czasem będzie coraz trudniej.
Cieszę się. Wciąż tu jestem i chcę wygrać, do cholery!
Napisy: Grzegorz Marczyk