Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza
i otrzymuje się płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki
i podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie!
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i dadzą światową renomę najlepszego dmuchacza.
Jestem Nick Uhas, a to…
program Dmuchacze szkła.
Dmuchacze szkła, witajcie z powrotem w hucie.
- Dzięki. - Tak.
Nie wiem, czego się spodziewać, a to trochę przerażające.
Nie martwię się, ale mam gonitwę myśli: „Co będziemy robić?”.
Gniew, chciwość, żądza, obżarstwo, lenistwo, zazdrość, duma.
Chcemy, żebyście stworzyli pracę w oparciu o jeden z siedmiu grzechów głównych.
John Moran, wygrana w poprzednim zadaniu daje ci możliwość pierwszego wyboru.
Wezmę chciwość.
- Chciwy. - Tak.
- Jesteś zadowolony z wyboru? - Tak, bardzo.
Świetnie. Więc możesz wybrać dla innych.
- O rany. - Dobra.
Totalna beznadzieja!
Kto dostanie dumę?
Brenna? Duma?
Dzięki. Podoba mi się.
Na szczęście mam dumę.
Za bardzo się garbię?
Komu dasz gniew?
Dan? Wybacz, kolego, to będzie dla ciebie dobre.
Biorę.
Gniew Dana.
Komu dajesz obżarstwo?
To będzie dla Grace. Jest twoje.
J’adore.
A co z pożądaniem?
Jest twoje, Minhi.
Cudownie.
Zazdrość trafi do pana Sharvina.
Dobra.
Czyli Trenton dostaje lenistwo.
Świetnie. Nawet pasuje.
Powodzenia.
W ocenie waszych prac pomoże Katherine…
- Donna Davies. - Nieźle.
Donna jest nie tylko zastępcą dyrektora legendarnej szkoły Pilchuck Glass,
ale też historyczką sztuki.
Cieszę się, że Donna Davies oceni moją pracę.
W IV wieku siedem grzechów głównych wyznaczało granicę między złem a dobrem,
grzesznikiem a świętym.
Ale to zadanie nie musi być takie czarno-białe.
Nie szukamy archaicznych wartości.
To ma być bardziej współczesne i osobiste.
Macie cztery godziny na projekt, stworzenie i prezentację swojej pracy.
Ocenimy projekt, pomysł i umiejętności techniczne.
A żeby było trochę ciekawiej,
oferuję zwycięzcy zadania staż w szkole Pilchuck Glass.
- Ale super. - Tak.
To ogromna nagroda.
Pilchuck to niesamowita szkoła szkła. Mam nadzieję, że wygram.
Wstyd mi, że przez 20 lat dmuchania szkła nigdy tam nie byłam.
Artyści, wasze cztery godziny zaczynają się teraz.
PROJEKT
John Moran dał mi lenistwo. Może John myśli, że jestem leniwy.
Może prowokuje walkę, nie wiem.
Pomyślałem, że zabawnie byłoby zrobić leniwego, przerysowanego leniwca,
siedzącego na kanapie.
Bycie leniwcem to nie tylko lenistwo, ale też ignorancja wiedzy,
więc książki mogą być ułożone pod kanapą, podtrzymując ją.
W jednym ręku trzyma pilota.
Będzie dużo rzeźbienia.
Dostałam dumę. Inspiruje mnie społeczność LGBTQ.
Zrobię naczynie.
Potem dodam wszystkie kolory tęczy i siedem kulek po bokach.
Robię trampka, który położę na wygodnej poduszce.
Wybrałem go, bo warsztaty wykorzystujące pracowników nawiązują do idei chciwości.
Nie jestem chciwy, ale chcę wygrać.
Mój przyjaciel, John Moran, przydzielił mi gniew.
Mam książkę, z której wyrasta winorośl.
Opiera się to na powieści Steinbecka Grona gniewu.
Kiedy myślę o obżarstwie, jedną z rzeczy, która przyszła mi do głowy, było ASMR.
Skrót oznacza samoistną odpowiedź meridianów czuciowych.
Te koreańskie filmy, Mukbang, rozwodzą się o odgłosach pobłażania sobie.
Na przykład rozdrabnianie piasku lub jedzenie czegoś bardzo chrupiącego.
To jest ASMR.
Mam nadzieję, że dźwięk przełoży się wizualnie.
Chcę przedstawić pożądanie jako kwiat.
Ludzie ofiarują kwiaty, gdy się w kimś zakochują.
Nie będzie to jednak zwykły kwiat, tylko złowrogie stworzenie.
Moja praca opowiada o pożądaniu, które przebiera się za miłość.
To będzie mała wioska z kopcami, a na nich będą domy,
patrzące na siebie, pragnące tego, co mają inni.
To będzie wyzwanie. Trudno uchwycić coś tak złożonego jak zazdrość.
TWORZENIE
Super. Zróbmy to.
Rany! Uwaga!
Nie podobają mi się zardzewiałe dmuchawki. Uwielbiam czystość.
Dmuchaj. Właśnie tak. Trochę słabiej.
Robi się gorąco. Musisz to przetańczyć.
Chodzi o biodra.
Moim grzechem jest chciwość.
Dmuchaj delikatnie, proszę.
Chciałem pokazać współczesną bajkę,
więc tworzę nową wersję szklanego pantofelka.
Trampek będzie zrobiony w odcieniu ciała. Liczę na drugie zwycięstwo.
W sumie liczę na kolejne siedem zwycięstw.
Planuję zostać do końca.
Żadnych wymówek, by nie wygrać. Wybrałem własny grzech.
Ale gorąco.
Owijam kilka kolorów wokół rdzenia, a potem go rozetnę
i w środku zobaczycie tęczę.
Jakąś nieokreśloną galaretę z tych filmów o ASMR.
Każdemu własny grzech.
Grzesznicy lepiej się bawią.
Tak.
Gdybyś mogła wybrać jeden z siedmiu grzechów głównych,
- który byś wybrała? - Może obżarstwo?
Praca nie byłaby stertą wegańskiego jedzenia?
- Ogromną stertą wegańskiego jedzenia. - Soja.
- Soja, hummus. - Jarmuż.
- Ty łakomczuchu.
Moim grzechem jest zazdrość. Nie wiem, czemu John Moran mi ją dał.
Może zazdrości, że jest tu drugim Johnem?
Tworzę idealną dzielnicę,
wypielęgnowane trawniki, domy wyglądające tak samo, białe płoty.
To Idealne Miasto.
Robiąc domy, zrobiłem formę.
Dwa kawałki grafitu na dach pod kątem 90 stopni.
Co ty na to? Ładny domek?
Idealne Miasto, USA. Populacja: jedna.
POZOSTAŁY CZAS: 3 GODZINY
Donna, jak powszechne jest siedem grzechów głównych w sztuce?
Są wszędzie. Pojawiły się w XV wieku.
Miało to uczyć ludzi o religii.
Musieli zobaczyć dosłowne stanowienie prawa.
Teraz można je wykorzystać w różnych materiałach.
W fotografii, ceramice i oczywiście szkle.
Mam pożądanie.
Kwiat to jakby symbol miłości, ale to nie miłość, tylko pożądanie.
Dlatego kwiat się odgryzie.
Zęby wyglądają świetnie.
Mam tutaj Krwiożerczą roślinę.
Chcę wykorzystać okazję, by pochwalić się umiejętnościami rzeźbiarskimi.
Robię teraz pręciki kwiatu.
Będzie to przypominało ślinę,
ale też centralną część kwiatu.
Fajnie. Podoba mi się.
Ma w sobie trochę ruchu.
Podchodzę do zadania dosłownie. Moim grzechem jest lenistwo.
Zacząłem od rzeźbienia nóg, a potem dodałem teksturę.
Podgrzewam część i czeszę ją szczotką drucianą.
Próbuję odwzorować futro, czy cokolwiek, co ma leniwiec.
Trenton robi prawdziwego leniwca.
Twoim zdaniem trudno jest zrobić coś, co jest takie dokładne?
Tak. Uważam, że to trudne zadanie.
Diabeł tkwi w szczegółach.
Tworzę Grona gniewu na podstawie książki Steinbecka.
Jestem w fazie winogronowej.
Grona gniewu opowiadają o tym, jak elity
traktowały biedne rodziny.
W hucie staram się zachować zimną krew.
Osobiście zmagałem się z gniewem.
Ciężko pracowałem, by sobie z tym poradzić.
Mój tata zginął, gdy byłem bardzo młody. Zamiast ciągle przez to płakać,
wkurzyłem się.
Byłem wściekły, byłem na ulicy i robiłem wiele rzeczy.
- Winogrona wyglądają świetnie. - „Grapeful” Dead.
Nie zazdroszczę Danowi winogron. Są naprawdę świetne.
Wielkie winogrona.
Stop!
Teraz robię lepką kałużę z kulkami.
Oczywiście.
To obrzydliwe!
Tworzę dolną kałużę z niebieskiego szkła,
a potem nakładam na gorąco pomarańczowe kulki
i wciskam je, by stworzyć tę czuciową kałużę.
Zostały dwie godziny!
- Tak szybko? - Tak.
Jasna…
Tutaj zrobimy czarno-białą laskę.
LASKA - CIENKIE PRĘTY
Nigdy wcześniej nie robiłem buta, to dla mnie nowość.
Robię detale w podeszwie buta,
żeby spód miał jakąś teksturę.
Spłaszczam podeszwę buta.
Zrobiłem sporo szwów nożem do masła…
Obróć trochę.
…i to oddaje trochę trampka.
Nigdy nie kupiłem butów za 300 $.
Tu nie chodzi o trampki za 300 $, tylko o firmy, które je produkują.
Najpierw podeszwa, potem całą reszta.
Gorąco mi.
Wracam tam.
Dziś jest gorąco.
TEMPERATURA DRUMLI: 1000 STOPNI CELSJUSZA
Gorąco mi. Staram się, żeby mój mózg pracował.
- Mów, jak wyda ci się to wariactwem. - Wszystko gra.
Ma być zabawnie, więc leniwiec ma na sobie wielką pieluchę.
Jest zbyt leniwy, by iść do łazienki.
Nigdy nie wiadomo, czy jest tak, jak chcesz, póki nie wyjdzie z odprężarki.
W hucie jest dziś tyle kreatywności i energii.
Może dlatego, że zwycięzca otrzyma staż w Pilchuck.
Dla artysty w szkle to na pewno osiągnięcie.
Otrzymanie stażu to niesamowita szansa dla tych artystów.
Mają wsparcie finansowe, sprzętowe i kadrowe,
dzięki któremu mogą robić, co chcą, i odkrywać szkło.
Tak bardzo chcę wygrać. Nie było mnie w Pilchuck.
Mam nadzieję, że wygram.
Złap od spodu.
- Cześć, Dan. Masz gniew? - Tak.
Jakie wyzwania techniczne przewidujesz?
Ostatnio dostało mi się za łączenie na zimno, więc robię to na gorąco.
- Co znaczyłby dla ciebie staż w Pilchuck? - Bardzo bym go chciał.
Gdy zacząłem dmuchać szkło, byłem gotowy robić przyciski do papieru i ozdoby,
żeby ruszyć z miejsca, w którym byłem, a potem pojechałem do Pilchuck.
Pilchuck zmieniło moje życie.
Tam poznałem wielu innych inspirujących artystów.
Zostawię cię. Masz dużo pracy.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Mamy strony.
Została godzina!
Nie! To brutalne.
Chaos!
Staram się wygrać. Przy takiej konkurencji trzeba się starać.
Jeśli mam rywalizować, chcę rywalizować z dobrymi ludźmi.
Nie chcę być królem idiotów, prawda?
Dobra temperatura. Tego szukamy.
To mój pierwszy but. Myślałem, że zajmie mi to tylko dwie godziny, a nie trzy.
- Złap go. - Tak.
Pięknie.
Robiąc czarno-białą laskę, czerń staje się bardziej miękka niż biel.
Formowanie tego w równej formie i nierównej temperaturze wymaga kontroli.
To technika spadającej laski.
Bierzemy bezwładnik, żeby od razu to podnieść.
To da nam wzór koloru w formie naczynia, którą robię.
Mam jedną szansę, by podnieść tę laskę, albo robię wszystko od nowa.
To się przyssie.
O rety.
Udało się!
Zaczyna się zabawa.
Dmuchaj.
Kształt naczynia to coś, co Lino nazwałby kształtem dinozaura.
Lino to włoski mistrz.
I jest fenomenalnym, najlepszym dmuchaczem naszych czasów.
Przeniesiemy go, pociągniemy za szyję. Weź palnik, proszę.
To bardzo ważne, by robić swoje. To mała społeczność.
Podpalę koniec.
Niebezpiecznie jest odtwarzać czyjąś pracę.
Wyciągaj.
Zostało 45 minut!
Jasny gwint.
Chcę, żeby mój wazon był czymś więcej.
Chcę, by miał inne cechy, które wywołują pewne uczucia.
Zaczęłam dodawać szpiczaste grudki
wyglądające jak ciernie albo nawet broń.
Jestem gotowa.
Przyczepiam ciernie, prosząc asystenta, by przyniósł mi rozgrzane szkło.
Przyczepiam, ciągnę i tnę w jednym czasie, co daje mi szpic.
Te grudki są wszystkim.
Zejdź na dół.
Obróć.
Robię półmisek z cieknącymi dziurami.
Obróć.
Wygląda obrzydliwie. Bardzo mi się podoba.
Szkło tak się nagrzewa, że płomień przechodzi na wylot,
pozwalając, by te dziury ciekły.
Moja mama się przestraszy. Boi się dziur.
Dobra. Podgrzej.
Płot w stylu: „Siema, sąsiedzie”.
uwaga, zostało pół godziny.
Przygnębiające. Nie ma kanapy, bo skończył mi się czas. Niedobrze.
Muszę zmienić cały pomysł.
Nie mam żadnych elementów, które chciałem stworzyć.
Nawet nie mam kanapy.
Spróbuję zrobić dmuchany fotel z grochem.
Wszyscy się spieszymy.
Muszę zrobić poduszkę i ją połączyć. To niewiele,
ale nakładanie koloru zajmie mi 20 minut, więc jestem pod ostrzałem.
Opuść.
Obrót. Stop.
Winogrona mocuję na gorąco.
Obróć.
Przynoszę świeżą grudkę, przyczepiam ją do pnącza,
wyciągam winogrona z pieca i przyczepiam do świeżego szkła.
Idziemy. Uwaga. Gorące szkło.
Zamienimy się?
Zostało 15 minut. Pamiętajcie, że chodzi o staż w Pilchuck.
Do przodu.
Przymocuję trampek do poduszki…
Dmuchaj, obracaj.
…i nie wbija się w poduszkę tyle, ile potrzebuję.
Dmuchaj, proszę.
Dmuchaj mocno. Dmuchaj. Przestań.
Podgrzej.
Pozwoliłem, by frędzel ostygł i odłamałem jeden z nich.
Pytanie brzmi, czy powinienem dodać nowy na gorąco czy zmontować na zimno?
Mam dziesięć minut. Uda mi się. Podciągnij.
Wyżej. Stop.
Tak blisko.
Idę za tobą. Wielkie, gorące szkło.
Zamknij drzwi.
Powinniśmy zacząć przyklejać kulki.
Dookoła.
POZOSTAŁY CZAS: 3 MINUTY
Dobra, idź!
Złap, weź to.
Tak.
Nieźle.
Ledwo co. Ale nie tego chciałem.
Dmuchacze szkła, czas minął.
- Jak się czujesz, Dan? - Cholera. Jestem zachwycony.
PREZENTACJA
Musieliśmy stworzyć dzieło zainspirowane jednym z grzechów głównych
i uczynić je bardziej współczesnym.
Miałem zazdrość. Stworzyłem wioskę idealną. Bardzo mi się podoba.
Eksperymentowanie jest ryzykowne.
Gdy oceniający zobaczą tę pracę, mam nadzieję, że usłyszą od niej dźwięk.
„JEŚLI BUT PASUJE”
Trampek wygląda dobrze. Ma mięsiste odcienie i wygląd, jaki chciałem.
Nie podoba mi się to. Potrafię lepiej.
Ta rywalizacja jest trudniejsza, niż się wydaje.
„GRONA GNIEWU”
Tu nie chodzi o mnie.
Chodzi o grupę ludzi marginalizujących ludzi z mojej społeczności.
Jeszcze nie zdecydowałam, czy to pożądanie, czy miłość.
Potrzeba czasu, by to rozgryźć.
Gdy świat jawi się jako czarno-biały,
to może być bolesne. Ale bądź dumny z tego, kim jesteś.
Witajcie w mieście grzechu. Mamy ich tu siedem.
Zacznijmy od pracy Minhi.
Jest bardzo umiejętnie wykonana,
z kolcami i zębami, które wystają z kwiatu.
Na pewno daje się odczuć coś w rodzaju „uważaj, czego sobie życzysz”.
Myślę, że można było lepiej połączyć ciernie z kwiatem.
Mogła mieć kolce na łodydze.
To duma Brenny.
„Ta praca została zainspirowana siłą i dumą społeczności LGBTQ”.
Świetny kształt i kolor.
Moje pierwsze odczucie nie jest najlepsze, jeśli mam być szczera.
Ten kształt, sposób, w jaki użyła laski, czarno-białe pasy,
bardzo przypomina prace weneckiego mistrza, Lino Tagliapietry.
Nie podoba mi się, jak bardzo ta forma jest pochodną jego pracy.
Tu nie ma głosu Brenny.
Ale wygląda świetnie.
To praca Trentona.
Zgadniesz, jaki miał grzech?
Zaryzykuję i powiem, że lenistwo.
- Tak. - Bingo!
Dobrze zrobiony leniwiec. Jest straszny, te pazury są przerażające.
Ale to leniwiec, więc na tym poprzestałam.
Nie wiem, co jeszcze chce nam powiedzieć o lenistwie.
To praca Johna Morana o chciwości.
Podoba mi się, że używa buta sportowego jako ucieleśnienia chciwości.
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z fetyszyzmu butów do biegania.
Nie wiem, czy rozumiem pomysł z kolorem ciała.
Wygląda jak różowawy, fioletoworóżowy.
Przez to tracimy część wiadomości.
Rzeźbiarsko to wspaniała praca.
Jest tu ruch. Podoba mi się srebrny listek, którego użył na poduszce,
by nadać jej połysku i wysokości.
Grzechem Grace było obżarstwo.
Odniosła się do ASMR, czyli samoistnej odpowiedzi meridianów czuciowych.
Interesujące.
Dźwięki są jak mlaskanie albo żucie, dźwięk „S” w szepcie.
To krojenie ciasta.
To chrupiący dźwięk kiszonych ogórków.
- Dobra. - Słyszę je, gdy na nie patrzę.
Nie wiedziałam o tym wcześniej, więc nie mogłabym tego połączyć.
Wszystko, na co patrzyliśmy, było trochę dosłowne,
dlatego doceniam, że tu zabiera się nas w inną podróż.
To praca Johna Sharvina.
Traktuje o zazdrości.
Dwa domy kontra jeden.
Widać to, co mamy i nie mamy,
to jest chyba to, o czym nam mówi w tej pracy.
Szczegóły ogrodzenia są wspaniałe.
To pokazuje postęp Johna w wyrażaniu swoich pomysłów
i umiejętności techniczne.
Zaczynamy to widzieć częściej.
To praca Dana.
To jest wykonane niezwykle dobrze.
Wszystko złożone na gorąco. Niesamowity kunszt.
Wspaniałe winogrona, ładna książka. Gdzie jest gniew?
Tam jest coś, czego nie chce ruszać.
Winogrona mają dużo skomasowanej energii.
Księga jest zamknięta. Może oznaką reakcji Dana na gniew
jest to, że nie jest gotowy, by się z nim zmierzyć, że jest odcięta.
Wezwijmy dmuchaczy szkła.
Walka jest wyrównana. Stawka wzrosła wraz z tym stażem w Pilchuck.
Jest o co walczyć.
Pragnę zwycięstwa. Chcę wygrać.
Witajcie z powrotem. Wasze grzechy naprawdę ożywiły galerię.
Byłam zachwycona tym, jak wszyscy podeszli do tego zadania,
jak ujawniło ono coś osobistego o was,
jak zareagowaliście na siedem grzechów głównych.
John Moran.
Próbowałeś naśladować różne odcienie skóry.
Myślisz, że to zrobiło wrażenie w twojej pracy?
Mięsisty trampek i poduszka były ważne.
Chciałem pokazać różnicę w bogactwie.
Chciałem, by but i poduszka były mięsiste.
Jestem z nich zadowolony.
Dobrze.
Brenna.
Moją pierwszą myślą było to, że praca odnosi się do Lino Tagliapietry.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Jasne.
Jestem wielką fanką jego prac. Są fenomenalne.
Uwielbiam kształt spłaszczonego naczynia, może nawet podświadomie inspirowany Lino.
Ale kulek na boku nigdy nie widziałam.
Lino jest niesamowitym artystą,
ale nie sądziłaś, że istnieje jakiś bardziej twój kształt?
Gdybym miała to zrobić jeszcze raz, bo jest tak podobny,
na pewno wybrałabym inny kształt.
Dan.
Stworzyłeś Grona gniewu.
Moja praca jest o gniewie. John, mój dobry przyjaciel,
podszedł do mnie i dał mi dwa szybkie ciosy.
Dan, uważaliśmy, że praca jest bardzo dosłowna.
Mógłbym wejść w te wszystkie zajęcia z radzenia sobie z gniewem.
Ale nie wiem, jak zrobić taką pracę.
Myślę, że tego właśnie oczekiwaliśmy.
Ale jesteśmy pod wrażeniem strony technicznej. Zespojenia na gorąco.
- Świetna robota. - Hychka. Dzięki.
Trenton.
Na twoim rysunku były inne elementy.
Ta praca był wyzwaniem. Cztery godziny to niewiele.
Mógłbym spędzić cztery godziny, robiąc same ręce i nogi.
Na pewno zostałą złożona na szybko.
Tak.
Dziękuję, artyści. Teraz się naradzimy.
Żałuję, że byli tak dosłowni.
Gdybym nie brał udziału w zadaniu, rozwaliłbym tę pracę.
Chciałbym mieć więcej czasu.
Mam nadzieję, że oceniający zobaczą sztukę w mojej pracy.
Mam nadzieję, że zobaczą historię, którą chcę przekazać.
Chciałabym mieć drugie zwycięstwo.
Niech to będę ja.
Dowiedzmy się, czyja praca zapewniła im staż w renomowanej szkole Pilchuck Glass.
Dzisiejszym Mistrzem dmuchaczy zostaje…
- Grace. Moje gratulacje. - Przepraszam. O Boże.
Zwycięstwo jest moje!
Zadanie wykonane!
Gratuluję ci i z radością
- witamy cię w Pilchuck. - Dziękuję. Tak się cieszę.
Mój Boże!
To potwierdza moją pozycję w tych zawodach,
ale idę także na staż do Pilchuck, co jest super.
Ale się cieszę!
Porozmawiajmy o grzechu ostatecznym.
Osobą, która nas nie zachwyciła, jest…
Brenna.
Pożegnaj się i opuść hutę.
Dzięki. Kocham cię.
Jestem dumna. Z siebie i z mojej pracy.
Przykro mi, że porównaną ją do wspaniałego Lino Tagliapietry.
Szkło bywa okrutną kochanką. Podejdź za blisko, a możesz się sparzyć.
Gratuluję przejścia do kolejnego zadania.
Do zobaczenia.
Chcę być lepszy, co nie znaczy, że się nie staram.
Martwię się o wszystkich. To większe wyzwanie, niż sądziłem.
A do końca jeszcze daleko.
Napisy: Grzegorz Marczyk