Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza
i otrzymuje się płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki
i podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie.
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i dadzą światową renomę najlepszego dmuchacza.
Nazywam się Nick Uhas i zapraszam na Dmuchaczy szkła.
Dmuchacze szkła, dotarliście na półmetek konkursu.
- Świetna robota. - Dobra.
- Tak. - Nieźle.
Półmetek!
Nie sądziłem, że dojdę do połowy. Czuję się jak słabeusz.
Wiem, że tylko jedna osoba może wygrać, ale to dziwne, chcę, żeby wszyscy wygrali.
Liczba osób się zmniejsza, ale w kolejnym zadaniu trzeba iść na całość.
Dlatego zaprosiliśmy artystkę Briony Douglas jako naszego oceniającego.
Briony zrobiła ogromne wrażenie swoimi wielkimi rzeźbami,
w tym ogromnym, dwumetrowym trampkiem zrobionym w całości z plastiku.
Uwielbiam bawić się rozmiarem, dawać przyziemną moc i obecność.
To może zmienić nasz sposób patrzenia na świat i szczegóły wokół nas.
W tych pudełkach są małe przedmioty, które trzeba odtworzyć w dużym rozmiarze.
Weźcie sobie po jednym.
Jestem podekscytowany i zdenerwowany.
Artyści, otwórzcie pudełka.
Przedmiot, który dostałam…
to figura szachowa, skoczek.
Mam naparstek.
Mam popcorn z karmelem.
To będzie dość trudne.
John Moran. Co dostałeś?
Oliwkę.
Nie jem ich, ale będzie fajnie.
Nienawidzę oliwek. Nie wiem dlaczego, zwłaszcza zielonych.
RZEŹBIARZ / WŁAŚCICIEL STUDIA
- Trenton, co masz w pudełku? - Mam pinezkę.
- Grace, co ty masz? - Dzisiaj rzucimy kośćmi.
W tym zadaniu musicie powiększyć swój przedmiot do minimum 30 centymetrów.
Trzydzieści centymetrów to nie lada wyczyn.
Będzie trudno.
Dajemy wam pięć godzin i dwóch asystentów na osobę.
- Nieźle. Tak. - Dziękuję.
Ocenimy prace pod względem wielkości, umiejętności technicznych i realizmu.
Zwycięzca zadania otrzyma tytuł Mistrza dmuchaczy.
Dmuchacz, który nas nie zachwyci, będzie musiał opuścić hutę.
Jesteście gotowi?
Wasz czas zaczyna się teraz.
PROJEKT
Mam popcorn z karmelem. Realizm będzie wyzwaniem.
Jest wiele zakamarków, zwłaszcza przy wymaganym rozmiarze.
Trudno będzie to wygrać. Jestem mały, ale mogę iść na całość.
Mam pinezkę. Jest dość prosta, co jest dla mnie świetne.
Cały czas byłem na szarym końcu.
Nie lubię przegrywać. Staram się, bo chcę wygrać.
Mam naparstek z dużą ilością tekstury. To będzie trudne.
Realizm jest trudny.
Bierzemy stopiony materiał i chcemy, by przypominał coś innego.
Zrobiłem sporo dużego szkła. To zawsze jest wyzwanie.
Nie przepadam za oliwkami, ale mają fajny kształt.
Dokładna tekstura i elementy będą tutaj dość trudne.
Rozmiar jest zupełnie innym problemem.
Trochę panikuję.
Dostałam figurkę skoczka,
wystrzelę na jakieś 40 centymetrów.
Uwielbiam wyzwania.
Nie potrzebuję dziś rycerza w lśniącej zbroi, bo jestem królową.
Mam kostkę. Zwykle nie pracuję w realizmie, więc to będzie wyzwanie.
Opuszczę głowę i będę harować. To mój sposób działania od samego początku.
Kości zostały rzucone.
TWORZENIE
Dziś robimy duże rzeczy.
Wygląda dobrze.
Poczuj ten żar.
To bardzo techniczne zadanie.
Oto twój przedmiot, teraz go powiększ.
- Karmel. - Tak.
Pracujemy nad naparstkiem.
Uformuję szkło w stożek.
Naparstek będzie miał trochę więcej niż 30 centymetrów.
Nie wiem, jak wyjdzie.
Muszę to trochę zamknąć.
Mam zieloną oliwkę z pestką w środku.
Zacznę od tej pestki.
To nie takie proste. Ona ma wiele niuansów w kształcie.
Odwzorowuję ją jak najdokładniej.
Wygląda dobrze.
Dobrze.
Briony, słyszałem, że oglądałaś każdy odcinek Dmuchaczy szkła.
Co cię zainteresowało w tym konkursie?
Jako artystka czuję, że we wszystko, co robię, wkładam kawałek duszy.
Patrzenie, jak tworzą prace, które mogą się rozlecieć, jest porywające.
Dobra, do dzieła.
Kto ma najtrudniejszy przedmiot do odtworzenia?
Wszyscy mają swoje wyzwania.
Lubię mojego skoczka, ale to trudne. Nigdy nie robiłam jeszcze konia.
Dobre czasy.
John Sharvin ma kukurydzę z karmelem.
Myślę, że to może być jeden z trudniejszych
Płatkowaty kształt, konkretny kolor, dużo szczegółów na powierzchni.
Ściskaj, mamy to.
To już coś.
Grace i ja mamy najtrudniejsze przedmioty.
Mój ma dużo szczegółów, Grace ma kostkę.
Dmuchaj.
To sytuacja „rób albo giń”.
Dajcie to na środek. Środek.
To będzie niezła suka.
Ledwie się trzymam.
POZOSTAŁY CZAS: 4 GODZINY
Zaczynam robić oliwkę. Chcę dopasować realny kolor.
Nie wiem, czy jest za dużo pomarańczowego.
Kolory szkła mogą się zmieniać, gdy je podgrzewasz i schładzasz.
Niektóre wyglądają inaczej na gorąco, a inaczej na zimno.
Dmuchaj!
Dobra, przestań. Moje sutki.
Oceniamy ich kolor i realizm.
Chcą mieć pewność, że kolor będzie zbliżony.
Połóż frytę na stole.
Wybrałem kolor redukcyjny, który nadaje naparstkowi metaliczny połysk.
Chodzi o odpowiednią temperaturę.
Kolor nadaje się tlenkiem metalu.
Płomień bogaty w gaz sprawi, że metal w kolorze wypłynie na powierzchnię. Nauka.
Chcą, żeby to wyglądało jak pinezka,
więc zmarnuję dziś kilkaset dolarów na płatki srebra.
Po uzyskaniu kształtu igły biorę płatek srebra i zawijam go na szkle.
Jak koc.
Płatki srebra sprawią, że ta praca będzie super.
Prawie.
Wyzwaniem jest realizm.
Jeśli to nie wygląda na prawdziwe, to nie wygram.
Gdybym zaczęła uczyć się dmuchania szkła, po jakim czasie byłabym w tym dobra?
Zależy, jak często to robisz. Jeśli będziesz to robić codziennie,
to i tak potrwa to kilka lat. Gdybym wiedziała, ile czasu to zajmie,
pewnie bym nie zaczynała. Ale cieszę się, że nie wiedziałam.
To trudne.
Musi się ciągnąć.
Czasem szkło nie robi tego, co chcę, ale czuję, że z każdym dniem się rozwijam.
Pięknie.
Proszę bardzo.
Często wspominam mojego zmarłego męża, Jessego.
Mąż mawiał, że jeśli się nie boisz, jesteś za mało rozgrzana.
Czuję, że Jesse jest ze mną i za każdym razem, gdy dzieje się coś dobrego,
czuję, że to on mnie szturcha i mówi: „Widzisz? A nie mówiłem?”.
Co dalej?
Obróć.
Mocniej, Em.
Kostka jest trudna, bo szkło nie lubi być kwadratowe.
Szkło jest okrągłe, płynne i piękne.
Nie chce zmienić się w pudełko, ale muszę je tego nauczyć.
Obróć.
Ciągniemy laskę.
Fajny makaron.
Mam naparstek. W realizmie liczy się tekstura.
Dobre.
Wybieram laskę by dodać teksturę i stworzyć linie.
To, co robi Dan Friday, jest dobre.
Przytrzymaj, odklejaj.
By laska dobrze się trzymała, trzeba trzymać odpowiednio długo.
To jednorazowa sprawa. Jak się przykleją, nie ruszą się już.
Dobra robota.
Tutaj mogliśmy to zepsuć, ale tego nie zrobiliśmy.
Katherine, byłaś nieugięta, żeby dać dmuchaczom dwóch asystentów. Dlaczego?
Praca z takimi rozmiarami znacznie się różni.
To podstawa. Dmuchawki i średnice są większe i cięższe.
Piękno to ból. Ból to piękno.
Musiałabym poćwiczyć, żeby to robić.
Rozgrzejmy to.
Gdy przyjęto mnie do konkursu, zatrudniłam trenera.
Mam większą odporność. Jestem w świetnej formie. Treningi się opłaciły.
Ten sześcian mnie dobija.
Jest cięższy, niż się wydaje.
To jakby przyczepić odważnik o wadze 12 kilogramów do dmuchawki.
I obracać przez pięć godzin w temperaturze 1100 stopni.
Mała i potężna.
W branży używamy terminu „ręce w pionie”, kiedy ręce się zamykają.
Ręce w pionie nigdy nie są dobre.
Proszę bardzo. Przyłóż się.
POZOSTAŁY CZAS: 2 GODZINY
Teraz formujemy oliwkę.
Musi mieć co najmniej 30 centymetrów, ale będę większa.
Mamy już ponad 30 centymetrów.
Pracuję nad uchwytem pinezki.
Dmucham kulę na dole, a mój asystent dociska ją łopatką,
by stworzyć ostrą krawędź.
Dobra, odejdźcie.
Obróć!
Jestem zadowolony z wyglądu kukurydzy.
Ta technika to rzeźbienie w środku.
Będę wypychał wszystkie szczegóły z wnętrza bańki.
Wszędzie robię małe ziarna i dołeczki.
Stój.
Aby ta kostka wyglądała realistycznie,
kropki muszą być na swoim miejscu.
Musimy to zrobić 21 razy.
Obok mnie pracuje Grace…
Raz, dwa, trzy, start.
A oni wymiatają.
Niech cię szlag.
Dobra.
To druzgocące. Współczuję Grace.
Z biegiem lat serce twardnieje.
Szkło się tłucze, trzeba umieć to przełknąć.
Ja pierniczę.
To do bani, ale możesz się nad tym trząść
albo możesz to jakoś wykorzystać.
Jako osoba queer robię to na co dzień.
Muszę się sprężać.
Nie złoszczę się, że praca spadła na podłogę,
a o to, że musimy robić ją od nowa.
Zrobimy kolejną. Ale mniejszą.
POZOSTAŁY CZAS: 1 GODZINA
Obrót.
Gorąca ta ławka. Spalanie tłuszczu.
- Cześć! Jak się masz? - Świetnie. A ty?
Świetnie.
Co myślisz o pracy z taką ilością szkła?
To wyzwanie. Rzeźbiłem już od środka, ale na mniejszą skalę.
Gotowi na zwycięstwo?
Tak, bardzo. Proszę.
Nie chcę wracać do domu bez wygranych.
Ja i Trenton jeszcze nie wygraliśmy.
Popcorn Johna Sharvina wygląda jak klocek w kiblu.
Czas? Ile mamy czasu?
Zostało 30 minut. Trzydzieści minut.
Ślicznotka.
Żeby spłaszczyć łeb konia, muszę rozgrzać całość
i z całej siły ściskać go łopatkami.
Muszę to powtarzać raz za razem, aż będę zadowolona z profilu.
Wygląda całkiem nieźle.
Jestem totalnym wrakiem.
Znów robię kostkę.
Proces idzie lepiej.
Tym razem spód i boki są grubsze, wszystko jest równe.
Jak na razie dobrze.
Cały dzień rzucam kośćmi.
Zostało wam 20 minut.
Upewnijcie się, że prace mają co najmniej 30 centymetrów.
Świetnie nam idzie. Już prawie.
Robię dolną połowę naparstka.
Dociśnij.
Obracam. Obracaj ze mną. Już. Stop.
Włożymy pestkę i podgrzejemy ją.
Podgrzej krawędź.
Bądź gotów z palnikiem, gdy ci powiem.
Obrót. Zatrzymaj się na chwilę.
Wyrzuć to.
Dodaję pestkę, a ona wpadła do oliwki.
Nie, oprzyj to.
Oprzyj to.
Leżę na podłodze w stercie potłuczonego szkła, licząc, że wyciągnę pestkę.
No dalej. Utknęła tam.
Jest jak jest.
Nie mogę wyciągnąć.
Twarda pestka do zgryzienia.
Zrobię drugą pestkę i osadzę ją pewnie obok tamtej.
W środku krzyczę.
Piętnaście minut!
Ścigamy się.
Zdążymy na czas. Będzie super.
Zdejmijmy to. Podnieś i chwyć. Tak.
Zrobiłem pracę i mam jeszcze trochę czasu,
więc dodam kilka detali.
Dalej!
Szykujemy się do przymocowania igły do pinezki.
O, nie!
Muszę ją przenieść, a igła łamie się na pół.
Obróć.
Może będę musiał to skleić.
Czym jest odrobina kleju wśród przyjaciół?
Zostało pięć minut. Czas włożyć prace do odprężarki.
- Jak to założyć? - Będzie blisko.
Uderz prosto, mocno. Tak. Proszę bardzo.
- Świetnie. - Trzymasz?
Uwaga. Idę za tobą.
No dalej!
Dobra robota.
Boże.
Dmuchacze, czas minął.
- Dobra robota. - Niezłe odkupienie.
To koniec. Już nigdy nie zrobię kostki. Nikt mnie do tego nie zmusi.
Odpowiedź brzmi „nie”.
PREZENTACJA
„SPROWADZIĆ SKOCZKA”
Każdy artysta otrzymał mały przedmiot
i musieliśmy go odtworzyć w dużej skali.
„CIŚNIJ DO OPORU”
Chciałem zaliczyć wszystkie elementy.
Techniczny, realizm i chciałem, żeby była większa, niż było wymagane.
„TROCHĘ BRUDNA Z BOKU”
Mam nadzieję, że dostrzegą szczegóły.
Chciałem uzyskać niedoskonały kolor, który imituje realizm.
Były z nią problemy. Jest pokryta srebrnymi płatkami,
bo redukcja koloru nie wyszła tak, jak chciałem.
Spalił się. A musiał błyszczeć.
Mam nadzieję, że praca pokazuje, moją wolę walki i brak poddania się.
Mam nadzieję, że ta transparentność okaże się pozytywna.
„KARMELEK”
Podoba mi się efekt końcowy.
Trudno powiedzieć, kto wygrał.
Będzie blisko.
Nigdy nie widziałem takiej pokaźnej galerii.
Jestem pod wielkim wrażeniem skali i dokładności.
Chcę dotknąć wszystkiego, a nie wiem, czy mogę.
Najpierw praca Johna Morana. Od tego zaczął.
Na pewno wygląda jak oliwka.
Tekstura jest fantastyczna.
Jak on to zrobił? Niesamowite.
Kolorystyka też jest wspaniałą. Uwielbiam detale,
jak ten krzyżyk z tyłu.
John Moran wykazał się umiejętnością rzeźbienia
i uchwycenia istoty prawdziwego przedmiotu.
Nawet sposób, w jaki umieścił pestkę w środku, jest bezbłędny.
Teraz chwila prawdy.
Tak. Ta linijka ma 30 centymetrów, a ta oliwka jest od niej większa.
To wyszło mu świetnie.
Zwrócę tylko uwagę, że to nie jest kolor prawdziwej oliwki.
Ale świeższa oliwka ze słoika bardziej przypomina ten kolor.
Jest „przepyszna”.
To naparstek Dana.
Jestem trochę zawiedziona.
Nie wiem, czy to tak dobra kopia naparstka, jaką mógł zrobić.
Kolor na powierzchni to srebrne płatki
nałożone po wyjęciu pracy z odprężarki.
Często używam złotych płatków, a to nie jest zrobione dokładnie.
Czy srebrne płatki tutaj to twoim zdaniem szminka na świni?
To trochę ostre, ale myślę, że ukrywa tym coś, co nie wyszło dobrze.
Dobra. Zróbmy jeszcze jeden mały pomiar.
Spójrzmy. Dobrze.
- Wymiar za pewno jest dobry. - Tak.
To szachowy skoczek Minhi.
To trudny element dla każdego,
ale patrząc na tę pracę,
świetnie się spisała, odwzorowując niektóre szczegóły.
Głowa konia jest z jednego kawałka?
Tak, to jest jeden element.
- Jest ogromna. - Sama głowa może mieć 30 centymetrów.
- Tylko głowa. - Tak.
Mamy tu realizm. Mamy skalę i rozmiar.
- I dużo umiejętności technicznych. - Zgoda.
W niektórych miejscach jednak widać przeźroczyste szkło,
gdzie kolor nie sięga krawędzi.
To ujawnia, że to jest szkło i traci się poczucie, że jest to
matowy plastikowy przedmiot.
Ale nadrabia do z nawiązką rzeźbiarstwem
i podjętym ryzykiem, by połączyć to na gorąco.
To pinezka Trentona.
To niesamowite. To praca, którą z dumą umieściłabym w moim domu.
Niesamowity rozmiar.
To prawie dwa razy więcej, niż wymagano.
Trenton od dawna jeździ po kruchym lodzie, a ta praca jest świetna.
Świetna praca.
Ale w oryginale widać, że krawędzie są nieco ostrzejsze.
Na dole jest wyraźniejszy róg. Na górze także.
Trenton mógł to na pewno osiągnąć.
Jeśli chodzi o realizm, powinien był zwracać większą uwagę na te szczegóły.
To kostka Grace.
Nie mogę się doczekać. Muszę zobaczyć, jakie to jet ciężkie.
- Poturlasz nią? - Nie.
Patrząc na to, nie wygląda na wymagane 30 cm.
Jeśli podniosę ją tak, a ty zmierzysz od podstawy.
Niestety trochę brakuje.
Złamało mi serce, gdy ich praca upadła. Nawet sobie nie wyobrażam.
Ta wydaje się mniejsza i niestety nie tak samo dobra.
Oznaczenia to wgłębienia.
Tu jest na odwrót, to uniesione kropki.
Ale to faktycznie jeden z najtrudniejszych przedmiotów.
To karmelowa kukurydza Johna Sharvina. Zobaczmy, jaka jest duża.
Uznam mu to.
Tam jest jakaś stopa kwadratowa powietrza. To musi się jakoś liczyć.
Jako zagorzała fanka popcornu byłam bardzo podekscytowana.
Nasiono jest super. Dodaje fajny element.
Doceniam, jakie to trudne. Jednakże kolor nie pasuje.
Nie do końca podoba mi się kształt.
Jest duży, bardzo się starał, wytrwał, ma dużo serca.
Nie wydaje mi się, żeby uchwycił jego istotę.
Zanim zdecydujemy, kto jest zwycięzcą, wezwijmy dmuchaczy.
Wiem, że mogę wrócić do domu. Taka jest rzeczywistość.
To był ciężki dzień, ale już jest ze mną lepiej.
Zostanę czy odejdę, będę odczuwać dumę.
Byłem odważny w tym zadaniu. Nie ma już miejsca na przeciętność.
W każdej rundzie eliminacyjnej czekam na najostrzejszą krytykę.
Artyści, zasługujecie na wielkie brawa za wasze ogromne szkło.
Dan. Co myślisz o naparstku?
Jestem zadowolony. Eksperymentowałem. Nie wiedziałem, jak do tego podejść.
Na pewno spełniłeś wymóg wielkości.
Ale gdzieś po drodze zatraciłeś trochę proporcje.
Wydaje się za wysoki i chudy.
Dobrze.
Nie wiem. Nieważne.
John Sharvin z kukurydzą w karmelu. Opowiedz nam o swojej pracy.
To był szczegółowy, trudny kształt.
Co chwilę dostrzegałem coś nowego.
Ja byłam trochę zawiedziona kolorem popcornu.
Myślałem, że karmel będzie jaśniejszy. Wyszedł trochę ciemny.
- Za długo był w piecu. - Dzięki.
Dziękuję.
Grace.
To było spore wyzwanie. Szkło nie lubi być kwadratowe.
Zwłaszcza nie lubi być duże i kwadratowe. Niewiele osób to robi.
Chcieliśmy spróbować, ale nie wyszło.
Przynajmniej na coś patrzymy. Cieszę się, że coś tu widzę.
Dziękuję.
Trenton z pinezką.
To wydaje się łatwe do stworzenia, ale nie pracuję przy dużych rzeczach.
Ogólnie jestem zadowolony.
Powiem, że miałeś największą pracę, ma prawie 60 centymetrów.
Nieźle.
W pewnym sensie miałeś najprostszy przedmiot do odtworzenia.
Nie ma wątpliwości, że patrzymy na pinezkę.
Może dlatego, że to symetryczny kształt, nie udało ci się uzyskać
ostrości na krawędziach, na górze i na dole.
Zgadzam się.
Dziękuję, artyści. Odsuniemy się i naradzimy.
Ktoś wygra, a ktoś wróci do domu.
Nie chcę odchodzić, ale nie chcę, żeby Dan odszedł.
Martwię się teraz o siebie.
Są też inne rzeczy, ale rozmiar to duży problem.
Nie mogę przeboleć tego koloru. Nie trafił z nim.
Nie kontroluję już tego. Zrobiłem, co mogłem.
Musieliśmy podjąć dwie decyzje. Żadna nie była łatwa.
Dziś Mistrzem dmuchaczy zostaje…
Dwóch artystów.
Nigdy wcześniej nie było dwóch zwycięzców.
John Moran.
I?
I…
- Minhi. - Naprawdę?
Jestem wstrząśnięta.
Wygrana wespół z Johnem Moranem. Czysta euforia.
Nie spodziewałem się tego.
A teraz artysta, który nas nie zachwycił.
Hutę opuszcza dziś…
Grace.
Pożegnaj się i opuść hutę.
Tak mi przykro.
- Miło było cię poznać. - Dobra robota.
Rozpiera mnie duma. Zajść tak daleko, wygrać też jedno z zadań.
Uratować mnie mógł jedynie wybór innego pudełka.
Dziękuję.
To był wspaniały czas. Świetnie się bawiliśmy. Niczego byśmy nie zmienili.
Nie po raz ostatni mnie widzicie.
Nadal będę się kręcić w innych miejscach.
Gratulacje. Walczycie o główną nagrodę
i tytuł Mistrza dmuchaczy. Do zobaczenia na kolejnym zadaniu.
Na tym etapie zostałam ja i czterech mężczyzn.
To duży ciężar na moich barkach.
Napisy: Grzegorz Marczyk