Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza
i otrzymasz płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki
i podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie.
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i zdobędą światową renomę najlepszego dmuchacza.
Jestem Nick Uhas. Przygotujcie się na Dmuchaczy szkła.
Dmuchacze szkła. Gratuluję awansu do finałowej czwórki.
Finałowa czwórka to za mało.
Celem jest dotarcie do finału. Dlatego tu jestem.
Zostało czworo wspaniałych artystów.
Nie wiem, co się stanie, ale to będzie walka do końca.
Jesteście niesamowici.
Ale wiemy, że nie zaszliście tak daleko sami.
Wzajemnie się inspirowaliście i wspieraliście.
Nie wspominając o przyjaciołach i rodzinie, która wspiera was z domu.
Tęsknię za dziećmi. Rozmawiałem z nimi wczoraj.
Moja dziewczyna, Marta, mnie wspiera.
Ona prowadzi studio, żebym mógł tu przyjechać.
Praca zespołowa jest kluczowa. Czas na kolejne zadanie.
Dziś zostaniecie podzieleni na dwa zespoły.
Zadanie grupowe. Uwielbiam współpracować z ludźmi.
Cieszę się, ale też denerwuję.
John Sharvin. W poprzednim zadaniu wygrałeś przewagę.
Dlatego możesz wybrać, z kim chcesz pracować.
- Naprawdę? - Tak.
To nie takie proste. Wszyscy są dobrzy. Co tu robisz?
- Nie ma złej odpowiedzi. - Nie.
Nie ma dobrej odpowiedzi.
Przewaga, jaką ma John, daje mu dużą odpowiedzialność.
Cholera.
Tak.
Cóż…
John, chcesz dołączyć do Drużyny John?
- Jasne. Drużyna John. - Zróbmy to.
Poradzimy sobie. Ja też wybrałabym Johna.
To znaczy, że Dan i Minhi będą razem pracować.
Drużyna Seattle. Do roboty.
Podoba mi się to. Sam też bym tak wybrał.
Zobaczymy, czy wyjdzie mi to na korzyść.
Aby pomóc Katherine ocenić waszą pracę, dzisiejszymi gościnnymi sędziami…
Dobra.
Szklani partnerzy, Robin i Julia Rogers.
Wspólne prace Robina i Julii były pokazywane w całej Ameryce Północnej,
w tym w Muzeum Sztuki Chryslera,
gdzie Robin jest dyrektorem programowym, a Julia jest wykładowcą kontraktowym.
Muzeum Chryslera słynie z produkcji szkła.
Co więcej, oboje są niezwykle utalentowani.
Asystujemy sobie od lat,
ale wspólna praca dwóch artystów nad jedną pracą to zupełnie co innego.
Chcemy, żebyście wzięli dwa synonimy, które pasują do siebie, i stworzyli pracę.
Czysty i prosty.
Dobór słów zależy od was, ale kryteria oceny już nie.
Dobra.
Na to zadanie macie cztery godziny.
Zostaniecie ocenieni jako zespół i indywidualnie pod kątem projektu,
pomysłu i umiejętności technicznych.
Zwycięzcy otrzymają tytuł Najlepszych dmuchaczy.
Artyści z przegranej drużyny będą zagrożeni, ale do domu wróci jedna osoba.
O kurczę.
Jest dużo presji. Jeśli zepsuję swoją część, zawiodę Johna.
Wtedy będziemy zagrożeni. Nie chcę za to odpowiadać.
Wasz czas zaczyna się…
teraz.
PROJEKT
Jaki masz pomysł na parę wyrazów?
Wybór jest ogromny.
„Łatwo i przyjemnie”.
- „Ostry i pikantny”? - „Ostry i pikantny”.
- Podoba mi się to. Dobre. - Mnie też. Dobre.
Będziemy mieć płomienie skierowane w górę z pękiem papryczek
zwisającym nad płomieniami.
Podoba mi się „cały i zdrowy”.
Pamiętam skandynawską bajkę, Mały Otik.
Kobieta nie może mieć dzieci, więc jej mąż daje jej pień,
który ożywa i zjada ludzi. To taka straszna bajka.
- Możemy coś z tym zrobić. - Podoba mi się.
Chcemy stworzyć jedną pracę razem. To ważne przy współpracy.
- Zrobię płomienie, dużo kolorów. - Ja zrobię papryczki.
Dan Friday wybrał paczkę marynowanych papryczek.
- Mógłbym zacząć od grzechotki. - Mogę zrobić kończyny.
Możesz skupić się na głowie i ciele.
Niebiański z nas zespół. Z piekielnym podtekstem.
Nie możemy pozwolić, by Johnowie wygrali. Johnowie?
TWORZENIE
Użyjesz całej czerwieni.
Idziemy na ostro.
Dobra.
Działamy szybko, bo robimy wiele części.
Dobra. Zaczynamy.
Jest tu duża presja.
Johnowie są na fali. Dużo już wygrali.
Cieszę się, że pracuję z Danem.
Czuję się tylko trochę zraniona, że John nie wybrał mnie,
ale nie mówcie mu tego.
Zrobię trzy białe walce.
John tworzy kolor, więc kiedy zacznę pracę nad swoimi elementami,
będę je robił w dobranym kolorze.
Pracujemy nad jednym przedmiotem, więc sprawdzamy skalę, rozmiar i kolor.
- Wygląda dobrze. - Podoba mi się.
Ciągła komunikacja.
Co jest najlepsze w pracy w parze?
To ma wiele zalet. Pracując jednocześnie,
możemy zrobić więcej w krótszym czasie.
Dziś ja robię „gorące”, a Dan robi „pikantne”.
Ostre i pikantne ma związek z byciem wytwórcą szkła.
Temperatura i nastawienie, które się z tym wiąże,
to odpowiednia para słów.
Chcemy dzielić i podbijać.
Skupię się na płomieniach.
Robię papryczki chili.
Mam nadzieję, że zrobię 15 do 20 papryczek.
Najpierw zrobię paprykę, a potem jeszcze jedną,
a po niej kolejną.
Gorące tamales.
Dan i Minhi, besztam sam siebie, bo to naprawdę dobra drużyna. Kurczę.
Co jest największym wyzwaniem w pracy dwojga artystów nad jedną pracą?
Jeśli każdy pracuje nad jednym dziełem, proporcje mogą być nieodpowiednie.
To może być problem dla Johna Sharvina i Johna Morana.
Tworzą elementy, które muszą do siebie pasować.
Minhi i Dan tworzą osobne części, które połączą się na końcu.
Nasz pomysł to „cały i zdrowy”.
Chcieliśmy stworzyć dwuznaczną wersję tego.
Wpadliśmy na pomysł tej przerażającej postaci z bajki o imieniu Mały Otik.
To drzewo, które budzi się do życia i zjada wszystko wokół.
Zrobienie jednego elementu jest bardziej ryzykowne niż wielu.
Jeśli popsujemy jeden z wielu, zrobimy kolejny.
Zaryzykowaliśmy, bo w to wierzyliśmy.
Czyli John i John robią trudniejszą pracę?
Prawdopodobnie. To, co widzimy, jest bardziej wymagające technicznie.
Więc jest większe ryzyko, że wszystko wyjdzie na końcu dobrze.
To jest przygotowanie papryki na łodygę.
Wkładamy kevlarowe rękawice do aluminiowej formy.
Daje mi to dość czasu, by stworzyć pętlę, dzięki której dołączę paprykę do pęczka.
Zanim skończę, wypalę całą rękawicę.
Nie mam pojęcia, co się dzieje po drugiej stronie huty. Widzę gałęzie.
John i John kontra Seattle.
Nie obchodzi mnie, co robią. Wiem, że to coś fajnego.
Skupiam się na naszej pracy.
- Drużyna John po zwycięstwo. - Drużyna John.
Kto?
Do bani byłoby wrócić do domu.
Zaczynam od kociej grzechotki.
Muszę ją zrobić w tym samym czasie, kiedy John skończy rękę,
żeby je połączyć.
Ręka jest jak gałąź. Potrzebuje dodatkowych kończyn, palców,
i zgięć w miejscu łokcia lub nadgarstka, ale nie za bardzo ludzkich.
Celuję w jakieś 20 centymetrów.
Grzechotka będzie miała około 13.
Nigdy nie robiłem dziecięcej grzechotki.
Założę grzechotkę i zagnę gałązki wokół niej.
Ważne, żeby było to połączone na gorąco.
To zapewni najbardziej stałę połączenie z grzechotką.
Otaczające ją palce dodadzą stabilności.
Wystarczy.
Połączenie na gorąco jest trochę ryzykowne.
Obróć.
Przyklej kawałek, który nie jest wystarczająco gorący, a odpadnie.
Nie mamy na to czasu.
Ale dziwne, super.
Tak, coś się tworzy!
Podgrzej i tak trzymaj.
Chcieliśmy mieć coś, co się wyróżnia. Myślę, że to mamy.
POZOSTAŁY CZAS: 3 GODZINY
Mamy tu wspaniałe szkło.
Uwielbiam pracować z Danem. Jest świetny i utalentowany.
Najlepszą częścią jest po prostu znajomość z nim
i poczucie swobody.
Ekipa z Seattle.
Oboje mieszkamy i pracujemy w Seattle.
Siłą Dana jest jego zdolność
do tworzenia gładkich kształtów, które są po prostu piękne.
Dziękuję. Tak, super.
- Jak tam, Minhi? - Robię postępy.
Dajesz czadu!
Minhi potrafi wykonać drobne, szczegółowe prace, ale daje też radę z dużymi.
Miło patrzeć na tak szeroki talent.
Obróć.
Dobra.
Jak trudno jest naszym dmuchaczom przejść od konkurencji do współpracowników?
Może nie tak trudno, jak myślisz,
bo dmuchanie szkła to sport zespołowy.
Dmuchacze szkła lubią się nawzajem i lubią widzieć sukcesy innych.
To na pewno ulga pracować z kimś, a nie przeciwko komuś.
- Choć ten jeden raz. - W tym zadaniu.
- A potem zaczyna się sabotaż. - Tak.
Potrzebuję ust. To są oczy. Widzisz je?
Teraz pracuję nad głową.
Tak. Wygląda dobrze.
Jestem zadowolony z tekstury i koloru.
Wygląda uroczo.
Wygląda dokładnie tak, jak omawialiśmy.
Zostały nam dwie godziny!
Dwie godziny?
- Cześć, Katherine. - John Sharvin, jak się masz?
- Bardzo dobrze. - Tak?
Jak się czujesz w finałowej czwórce?
Nie wierzyłem, że tu będę.
Szczerze mówiąc, to szalenie trudne.
Zdobyłeś jedną wygraną.
Było świetnie, bardzo dziękuję.
- To było świetne. - To przeze mnie.
- Super. - Tylko żartuję.
Czy to dodało ci pewności siebie?
Trochę to pomogło. Czuję się jak… Mogę to zrobić. W porządku.
Czy to, co robisz, daje ci szansę na kolejną wygraną?
Mam nadzieję. Powinniśmy zdążyć na czas. Ale mamy wiele do zrobienia.
- Pozwolę ci kontynuować. - Dzięki za wizytę.
- Dobra. Powodzenia. - Dzięki.
Cześć, Dan. Jak leci?
- Robi się gorąco. - Tak? Ty i Minhi jesteście z Seattle.
- Pracowaliście już razem? - Tak, w fabryce.
Nie rozmawiacie ze sobą za dużo. Każde z was ma swoją misję.
Tak, trochę inaczej niż u Johnów.
- Idziesz na ilość? - Tak.
Chciałabym zobaczyć tę pracę z odległości sześciu metrów.
- Przestanę męczyć cię pytaniami. - Nieźle. Dzięki.
Następnym krokiem będzie praca nad torsem,
który będzie budulcem, do którego dodamy kończyny.
To ważna część dzieła, choć wydaje się tak mała.
- Obróć. - Dobrze to wygląda. Już prawie to mamy.
Do końca zadania zostało 60 minut.
Dobra.
Wiesz, ile papryczek zrobiłeś?
Mam nadzieję, że dość. Straciliśmy rachubę.
Też straciłam rachubę.
Niektóre papryki to dwa wytopy, a inne trzy.
Mam nadzieję, że ta różnica w wielkości wyjdzie fajnie.
To prawdziwa uprawa papryki.
- Musimy się przygotować do montażu. - Zróbmy to.
- Do roboty. - Śmiało.
To chwila prawdy. Sprawdzamy, czy dobrze zrobiliśmy.
- Upewnij się, że jest lepkie. - Dobra.
Już wystarczy.
Ta noga jest krótsza, więc nie wepchnę jej daleko.
Nie mamy czasu na pomyłkę.
Jak coś pójdzie nie tak, będzie za gorące albo za zimne, tracisz kontrolę.
Trzeba na to uważać.
Podgrzej.
Jeśli na tym etapie to się zepsuje, wracam do domu.
- Musimy podgiąć nogi do przodu. - Dobra.
Są wyprostowane,
- a muszą być tak. - Tak.
Pchaj.
- Pchaj dalej. - Tak.
Teraz wygląda dobrze.
Gdy przymocujemy nogi, zobaczymy, czy proporcje są właściwe.
Wygląda dokładnie tak, jak powinno, jest przerażające.
Dobra, spoko.
To nie wszystko. Do roboty.
Została niecała godzina. Zaczynam czuć gorąco.
Umieszczam na sobie kształty, by stworzyć różne poziomy gorąca płomieni.
Ten jest środkowym elementem, najmniejszą częścią płomienia.
Najgorętsza część płomienia jest biała.
Rozżarzona do białości.
Czy ta biała część to środek? Nieźle.
Myślę, że w prostocie jest piękno, więc to chcemy osiągnąć.
Zostało wam 30 minut.
Zgodnie z planem.
Chcę, żebyś położył pracę na ławce, gdy ją oddzielisz.
Robi się intensywnie, gdy składa się te części na gorąco.
- Do góry. Proszę. - Trochę. Dobra.
Wtedy wszyscy są bardzo skupieni.
Jeśli przestaniesz na to patrzeć, obtłuczesz mu rękę.
Jest dużo skupienia. Napięcie jest wysokie.
Obróć.
Kiedy wkładasz wszystkie jajka do jednego koszyka, robi się gorączkowo.
Ale jeśli im się uda, to imponujące.
Dan, zostało tylko 20 minut!
Martwię się, że to nie będzie fajniejsze, i wrócę do domu.
Płomienie są dość fajne, ale papryczki są trochę nudne.
Ale liczę, że razem wyjdzie to pięknie.
Przyczepiamy głowę.
Powinien być tam otwór.
- Tam są usta. - Tak.
Obróć.
Obracaj.
Dobra, podgrzej.
Dobra, podnieś.
Pchnij głowę do góry.
Tak jest. Idealnie.
Dziesięć minut, dmuchacze. Zostało tylko dziesięć minut.
Czujesz ciepło? Zostało dziesięć minut.
Trochę się obróć. John, trzymaj wszystkie części razem.
Stukam. Raz, dwa, trzy.
Przynieś tu ostatnią.
- Włóżmy ją do odprężarki. - Dalej, Minhi.
- Tak! - Tak!
Gorący towar.
Świetna robota.
- Nieźle, Minhi. - Dobra. Świetna robota.
Było fajnie, John.
PREZENTACJA
Pomysł naszej pracy to „cały i zdrowy”.
To dziecko-drzewo, które budzi się do życia i zjada wszystko wokół.
„MILION W SKALI SCOVILLE’A”
Istnieje powiązanie pęczka papryk i płomieni ze środowiskiem
i poczuciem wspólnoty, byciem wytwórcą szkła.
Witamy w galerii duetów.
To praca Dana i Minhi, „ostry i pikantny”.
Niesamowite. Chciałbym to mieć w domu.
Jestem trochę rozczarowana. Technicznie się nie napracowali.
Szkoda, że nie poświęcili więcej czasu na każdy element,
żeby zwiększyć realność papryk albo skalę płomieni.
Odległość między nimi też mogła być mniejsza.
Ale są tu rzeczy, które mnie ekscytują.
Zajmuje miejsce. Jest bardzo jasna i przyciągająca uwagę.
Podoba mi się tekstura płomieni.
Dają odczucie ciepła, ognia i przytulności.
W tych płomieniach nie chodzi tylko o to, co widać na powierzchni.
Jeśli zajrzysz do środka, zobaczysz tam kilka warstw,
które nakładają się na siebie, co jest miłe dla oglądającego.
To dzieło Johna Sharvina i Johna Morana, „Cały i zdrowy?”
Znak zapytania.
Stworzenie jest inspirowane czeską bajką.
Podoba mi się pomysł, bo ma wiele warstw.
Technicznie to naprawdę ciekawa praca.
Tekstura jest świetna, wszystkie części pasują do siebie i opowiadają historię.
Zauważyłam, że głowa jest ciemniejsza niż reszta dziecka-drzewa.
Nie udało im się dopasować kolorów.
To paskudne stworzenie, ale jakże urzekające.
Muszę przyznać, że wypada niezachwycająco
w porównaniu z pracą Minhi i Dana.
To po prostu… małe dziecko z gałązek.
To jest miłe dla oka i łatwe do polubienia.
Może potrzeba więcej czasu, żeby ci się to spodobało.
Mieliśmy wiele opinii.
- Porozmawiajmy z dmuchaczami. - Sprowadźmy ich.
To ciężka konkurencja. Wszyscy chcemy wygrać.
Będę próbował się oderwać, ale każdy artysta będzie próbował tego samego.
Dotarcie do tego momentu bardzo mnie wyczerpało, ale nie jestem gotowa odejść.
Wyjdę, jeśli ktoś mnie wypchnie.
W tym zadaniu musieliście pracować zespołowo nad jednym dziełem.
Uderzyły nas dwa diametralnie różne podejścia.
Jedno podejście było bardziej dosłowne, a drugie bardziej konceptualne.
Dan i Minhi, chcielibyśmy usłyszeć więcej o waszej współpracy.
Chcieliśmy stworzyć coś, do czego łatwo można by się odnieść.
Coś w odważnym kolorze, co wypełniałoby przestrzeń.
Jasne kolory i wystawa są świetną instalacją. Bardzo łatwo dostępną.
Uważacie, że to najlepsze, co możecie zrobić?
W tym zadaniu podobała mi się praca z Minhi
i połączenie naszych talentów w jednym dziele.
Gdybyście mogli zmienić jedną rzecz, co byście zmienili?
Więcej.
Niestety czas ograniczał nasze możliwości,
staraliśmy się zrobić tyle, ile się dało.
Chciałem zrobić 20 papryczek chili, a jest ich 19, więc…
Niewiele brakło, ale trudno.
John i John.
Opowiedzcie nam o waszej pracy.
Stworzyliśmy dziecko-drzewo, Małego Otika.
Chcieliśmy pobawić się naszymi stylami, więc coś uroczego i coś strasznego,
dlatego też bajka ożyła.
Powiecie coś o sposobie zaprezentowania tej pracy?
Nie chcieliśmy tego na linii oka. Dziecko nie powinno być groźne.
Umieściliśmy go niżej, więc trzeba pochylić się, żeby zobaczyć szczegóły.
Piedestał staje się jak kanapa albo ławka.
Zachęcająca, mimo że to groźny potwór.
Bardzo mi się podoba.
Kolor głowy jest ciemniejszy niż ciała.
To było celowe?
Używaliśmy tej samej receptury koloru, od stałej rzeźby do dmuchanej.
Jest trochę ciemniejsza, niż chcieliśmy, ale nie mogliśmy wrócić.
- Dziękuję, John i John. - Dziękuję.
Dzięki.
Dziękuję, artyści. Teraz się naradzimy.
Chcę iść na całość.
To było o wiele bardziej uderzające, większa skala i kolor.
Zrobiliśmy to, po co przyszliśmy. Zrobiliśmy to, co uważaliśmy za najlepsze.
Sami to sobie utrudnili bardziej, niż musieli.
Mam tu robotę.
To nie koniec.
Dziękuję za czekanie. Podjęliśmy decyzję.
Dzisiejszą zwycięską drużyną są…
John i John.
Nieźle, kolego.
- Tak. - Tak.
- Drużyna John. A nie mówiłem? - Drużyna John po zwycięstwo.
Dan i Minhi kładą głowę na pieńku.
Zrobiliśmy, co w naszej mocy.
Dan i Minhi, jako drużyna nas nie zachwyciliście.
Wszystko sprowadza się do indywidualnego wykonania.
Dan. Dlaczego miałbyś zostać w konkursie?
W tym wyzwaniu chodzi o udział i robienie swojego.
- Dobrze wykonałem swoją część. - Minhi?
Wydaje mi się, że wykorzystałam właściwości szkła.
Chciałam zaakcentować światło i przezroczystość materiału.
Wierzę, że jeśli tu zostanę, będę dalej poszerzać swoje horyzonty.
Dziękuję.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Artysta, który dziś wraca do domu, to…
Nikt.
Tak.
Uznaliśmy, że oboje zasługujecie na jeszcze jedną szansę.
- Bierzemy ją, prawda? - Tak.
Możecie dmuchać szkło kolejny raz.
I wszyscy wciąż walczycie o nagrodę w wysokości 60 000 dolarów
i upragniony tytuł Mistrza dmuchaczy.
Może patrzycie na finałową dwójkę.
Nie przeszkadza mi to.
To byłoby okropne.
- Do zobaczenia. - Dobra.
Napisy: Grzegorz Marczyk