Wrzuć piasek, wapno i sodę do pieca o temperaturze 1100 stopni Celsjusza,
a otrzymasz płynne szkło.
Uzdolnieni dmuchacze zbierają wytop za pomocą dmuchawki,
a podczas dmuchania szkło tworzy bańkę, którą można formować i rzeźbić.
Narzędzia i techniki znane z czasów rzymskich.
Zaraz zrobi się gorąco.
Wracamy do największej huty szkła Ameryki Północnej,
w której dziesięcioro wybitnych artystów
rozgrzeje atmosferę.
Zaczyna się zabawa.
Idziemy na całość.
Wielkie ryzyko…
Boże.
- Oprzyj to. - Zawsze ostro reaguję.
…bardzo się tu opłaca.
Tak, skarbie.
Jeśli przetrwają nasz piekielny konkurs, wygrają nagrody, które odmienią ich życie
i zdobędą światową renomę najlepszego dmuchacza.
Nazywam się Nick Uhas i zapraszam na Dmuchaczy szkła.
John Sharvin, Minhi, John Moran.
Jesteście w pierwszej trójce. Gratulacje.
- Tak. - Dobra robota.
To emocjonalna kolejka górska.
Myślałem, że odpadnę jako pierwszy. A jestem w finałowej trójce. Szaleństwo.
Wasza trójka pokonała w dmuchaniu i rzeźbieniu siedmiu innych artystów.
Powinniście być z siebie dumni. My jesteśmy.
Ale na drodze do finału stoi tylko jeden drobiazg…
kolejne zadanie.
Zwycięstwo w dzisiejszym zadaniu gwarantuje miejsce w finale.
Wygrajcie go, a zdobędziecie pakiet nagród w wysokości 60 000 $, gotówkę
i staż w Muzeum Szkła Corning.
Mam jedną szansę na trzy.
To jednocześnie przerażające i oszałamiające.
Dołączycie do poprzednich mistrzów Dmuchaczy szkła,
Deborah Czeresko i Elliota Walkera.
W drugim sezonie Elliot z losowego Brytyjczyka stał się Mistrzem dmuchaczy.
Teraz może dodać coś jeszcze do swojego życiorysu. Gościnny sędzia.
Liczyłam, że Elliot kiedyś się pojawi.
Oglądanie rywalizacji Elliota było inspirujące.
Był tutaj. Rozumie to. Wie, jakie to jest trudne.
W trakcie rywalizacji tylko się martwiłem.
Nigdy nie byłem ani nie pracowałem w amerykańskiej hucie szkła.
Ale gdy zacząłem myśleć o wygranej, to też mnie przeraziło.
Nie wiedziałem, czy jestem gotowy na zmianę w życiu.
Też mam takie myśli. Wygrana byłaby przerażająca.
Dziś chcemy, żebyście zmierzyli się ze swoim największym lękiem
i stworzyli inspirowaną nim pracę.
To może być motywujący strach, coś, co już pokonaliście,
albo coś, co wciąż was prześladuje. Macie być odważni i ryzykowni.
To nie czas na powstrzymywanie się.
Mamy wysokie oczekiwania, więc dajemy wam pięć godzin i dwóch asystentów.
Ocenimy prace pod kątem pomysłu, umiejętności technicznych i prezentacji.
Zwycięzca otrzyma tytuł Najlepszego dmuchacza i przejdzie do finału.
Artysta, który nas nie zachwyci, zostanie wyeliminowany i opuści hutę.
Elliot, uczynisz honory?
Poproszę.
Dmuchacze, wasz czas zaczyna się…
teraz.
PROJEKT
Dziś zmierzę się z jednym z moich lęków.
Myślę, że to będzie zadanie, które pokocham i znienawidzę jednocześnie.
Mam dwóch starszych braci. Jestem najmłodszym Sharvinem.
Moja praca opowiada, jak by to było, gdybym stracił jednego z braci.
Robię sześć butelek.
Pierwsze trzy to wyraziste wspomnienia z moimi braćmi.
Butelki po drugiej stronie pokazują, co by było, gdybym jednego stracił,
a pozostałe dwie to my w rozsypce.
Finałowa trójka. Muszę się postarać.
To dużo pracy.
Planuję zrobić bajkowe pisklę, które próbowało opuścić gniazdo,
ale rozbiło się i umarło. Gniazdo będzie zbudowane z części ludzkiego serca.
Chodzi o samotną śmierć, będąc porażką.
Wszystko, co robię, jest związane z lękami i niepewnością.
Najbardziej boję się niewykorzystanego potencjału.
Pół roku temu patrzyłam, jak umiera mój mąż
i czuję, że straciłam potencjał do tego, co robiliśmy razem.
Strach mnie motywuje.
Zrobię klatkę, w którą wydmuchnę bańkę.
Potem otworzę górę, co odsłoni wnętrze, które się rozpada.
Wiele z tego to rezygnacja z kontroli i nadzieja, że będzie pięknie.
Jestem podekscytowana.
TWORZENIE
To szaleństwo. Jeszcze jedno zadanie przed finałem. Dam z siebie wszystko.
To było wspaniałe nabranie, John. Brawo.
Ładnie i gorąco.
Dobrze jest być na tym etapie konkursu.
Zaszłam już tak daleko, więc muszę iść do końca.
Jest nas troje, wszyscy jesteśmy niesamowici.
Muszę dać z siebie wszystko, by dostać się do finału.
Nie chciałbym odpaść na tym etapie.
Chcę zrobić pracę tak, jak ją widzę.
Dobra. Samo spadło.
Prawie umarłem.
Jesteś cały?
Zadanie polega na ujawnieniu najgłębszego, najmroczniejszego lęku
i zobrazowaniu go światu.
Robię tego martwego pisklaka. Chodzi o kruchość, o to, jak łatwo możemy upaść.
To lęk, ale też rzeczywistość.
Każda butelka to osobna rzecz. To trochę dziwne.
Robię sześć butelek, które utrwalają wspomnienia z moimi braćmi.
Najpierw latarnia morska.
W butelkach będą różne rzeczy, jak statek w butelce.
Robię wiele rzeczy, których wcześniej nie robiłem. Próbujemy.
Cudownie.
Podoba mi się wygląd.
Próbuję odnieść się do dzieł stworzonych wspólnie z mężem.
Bardzo podobne do macek.
Jesse i ja robiliśmy klatki ze stali,
więc tak jakby naśladuję to w hucie.
Podgrzewam powierzchnię szkła, by nadać mu teksturę.
Uwielbiam pozwalać mu robić to, co chce. Nawet jeśli to pęknięcie.
Elliot, jak się czujesz z powrotem w naszej hucie? Masz wspomnienia?
Teraz bawię się znacznie lepiej niż wtedy.
Zostając mistrzem Dmuchaczy szkła, wymazałeś wszystkie lęki i zmartwienia?
Nie, wciąż jestem kłębkiem nerwów.
Pracujesz w muzeach, jesteś profesorem, mistrzem szkła.
Nadal obawiasz się porażki?
Rety. Tak, wielu artystów
zawsze boi się, że poniosą porażkę.
Miło wiedzieć, że to trwa przez całą karierę.
- Całe życie tortur. - Nie mogę się doczekać.
Tak. Nigdy nie czujesz się bezpiecznie.
Cześć! Cześć, konkurencjo.
Cześć, konkurencjo!
Obróć trochę.
Najpierw robię latarnię morską. Little Sable Point w Michigan.
Rodzice zabrali tam mnie i moich braci. To dla mnie wyjątkowe miejsce.
Aby zrobić linie, używam małego japońskiego noża ze stali chirurgicznej.
Tworzy idealne linie.
Precyzyjna rzeźba.
Cofnij.
Nakładam kolor na głowę ptaka za pomocą podłużnic.
Najpierw głowa. Chcę na niej umieścić dużo szczegółów.
Robienie jednego małego elementu z wieloma detalami jest ryzykowne.
Jest tu nie tylko wiele detali, ale i kolorów.
Strach przed porażką jest wpisany w tę pracę.
Pięć godzin to sporo czasu, ale nie. Będę to robił do ostatniej chwili.
Mam nadzieję, że nie polegnę na tym.
Dobra, zróbmy butelkę.
Elliot, chciałbyś spróbować tego zadania?
Nie chciałabym brać udziału w żadnym zadaniu.
Ja już swoje zrobiłem.
Nie lubię się otwierać, a to jest jedno z tych wyzwań, w których trzeba.
Stoisz pod murem. Musisz się trochę otworzyć.
Miałbym z tym problem.
Zdecydowałem się na to jak wariat.
Jak trudno będzie ci oceniać artystów, wiedząc, przez co przeszli?
Przyjrzę się ich pracy. Tego będę szukał,
czy dzieło opowiada własną historię.
Dobra. Podgrzej.
Z tego, co widzę, na pewno to znajdę.
To może być wyczerpujące robić coś tak mocno związanego z moimi uczuciami,
ale ostatecznie jest to tego warte. To dobry sposób, by to wyciągnąć.
Nigdy nie sądziłam, że będę 33-letnią wdową.
Ale oto jestem.
Gdy straciłam męża, Jessego,
bardzo trudno mi było dalej być artystką.
Był moim najlepszym współpracownikiem. Razem zbudowaliśmy studio.
Kiedy dzielisz się z kimś wszystkim i nagle ich tracisz,
tracisz wiele, tracisz część siebie.
POZOSTAŁY CZAS: 3,5 GODZINY
Pomysł jest taki, że ten ptaszek próbował latać, ale nie udało mu się.
Nie chcę umrzeć, próbując, o to chodzi,
być artystą żyjącym od wypłaty do wypłaty.
Katherine, John Moran to mocny zawodnik.
Dziwi cię, że w pierwszej trójce są John Sharvin i Minhi?
Minhi i John Sharvin to świetni młodzi artyści
ze świeżym spojrzeniem, energią i duchem.
Mają potencjał, by nas zaskoczyć.
Śmiało. Zbliż się.
Myślę, że doświadczenie bardzo się liczy,
ale pasja i pomysły wystarczą, by wynieść kogoś na szczyt.
Nieźle.
- Cudowne. - Super.
Jak duże drzewo ma tu być?
Teraz pracuję nad butelką z drzewem.
Ojej. Chodź tu.
To ostatnie zadanie przed finałem.
Co ty czułeś w tej fazie konkursu?
Myślę, że strach jest mocno zakorzeniony w naszych genach.
Jest w naszym DNA i służy przetrwaniu.
To było główne słowo, które miałem w głowie, „przetrwać”…
Spalę sobie twarz
O tak, dla sztuki
POZOSTAŁY CZAS: 2 GODZINY
O tym właśnie mówię. Dobra.
- Cześć, Minhi. Wszystko w porządku? - Cześć, Elliot. Tak.
Wiem, że to dziewiąte zadanie, i to na nim się skupiasz,
ale myślałaś o ostatnim zadaniu?
- Masz już jakiś pomysł? - Tak.
Masz dwie możliwości. Z kim chciałabyś zmierzyć się w finale?
Z Johnem czy z Johnem?
- Na pewno z Johnem. - Doskonała odpowiedź.
To było dla ciebie łatwe.
Nieważne, z kim będę walczyła, będzie ciężko.
- Trudno jest wybrać. - Tak.
Mam wybrać tego, z którym mogłabym wygrać,
czy tego, którego szanuję najbardziej?
Bardziej martwiłabym się Johnem Moranem niż Johnem Sharvinem.
Prace Johna Sharvina były trochę przypadkowe.
Widziałem coś w Internecie i chcę tego spróbować.
To właśnie robię. Mogę się sparzyć.
Widziałem tę technikę tylko w mediach społecznościowych czy na jakimś filmiku.
Nigdy tego nie próbowałem. Po prostu to zrobimy.
Składanie tych elementów wiąże się z dużym ryzykiem.
Mogą źle się ułożyć,
może być zła temperatura, złe rozmiary, co jest…
To szaleństwo.
Dobra.
Bum. Zasłona. Struktura. Udało się.
Dobra.
Bez głowy jest dziwny.
Nigdy nie robiłem ptaka.
Nadal wygląda dziwnie.
Chcę przyczepić głowę. Myślę, że to go wtedy „ukończy”.
Oby.
Obróć… stop.
Będzie dobrze.
Głowa z detalami wszystko łączy.
Robi to, co ma robić. Cieszę się.
Dobra, bierz.
Dobra, dalej.
Została już tylko godzina. Sześćdziesiąt minut.
Super.
Cztery godziny robiłem tego ptaszka. Muszę zrobić serce.
Muszę działać szybko. Boję się, że nie dokończę i wrócę do domu.
- Cześć. - Cześć, Johnie Sharvinie. Jak leci?
- Całkiem nieźle. - Najlepsza trójka. Jak się czujesz?
To szaleństwo. Większość ludzi w świecie szkła zna mnie jako technika.
Może jestem w tym lepszy, niż mi się wydaje.
Uważasz się za słabeusza?
Trochę.
Cierpię na syndrom oszusta. „Co ja tu robię?
Dowiedzą się, że tak naprawdę jestem beznadziejny”.
To są szczęśliwe wspomnienia z braćmi, więc…
Jak się poczują, gdy cię tutaj zobaczą?
Myślę, że będą ze mnie bardzo dumni.
Zawsze wspierali moją pasję do szkła i sztuki.
Chcę udowodnić, że jestem dobry.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Powodzenia.
Dobra. Jesteście gotowi?
Ta praca jest o oddechu.
Rak Jessego przerzucił się na jego płuca,
a ja patrzyłam, jak bierze ostatni oddech.
Taka jest tego symbolika.
Oddech pozwala nam żyć dalej.
Zostało 30 minut.
Szybko minęło.
Jestem wyczerpany.
Dobra. Jesteśmy na dobrej drodze.
Dzisiaj wymiatacie.
Chcę wygrać. John i Minhi to świetni zawodnicy.
Brak kontroli nad wynikiem jest przerażający.
Dobra, to…
Urocza butelka.
Śliczna, rozwalamy.
Robię te potłuczone butelki, symbolizujące utratę jednego z braci.
Jeśli nie jest nas trzech, pozostanie tylko dwóch
załamanych ludzi.
Obrót.
- Gotowa? - Tak.
Ledwo się tam mieści.
Najbardziej niepewną częścią jest otwarcie bańki.
Zróbmy to.
Tak, wiem, że pęknie i tak, rozleci się,
ale nie chcę, żeby wszystko się rozleciało.
Wygląda dobrze.
Sprawdźcie czas, proszę!
To wasze pięciominutowe ostrzeżenie. Zostało tylko pięć minut.
Do samego końca
Jesteś ubrana. Dobrze.
Ostatnia butelka.
Podgrzej.
Ta idzie do pudła.
Śmiało.
Unieś.
Wstrzymaj oddech.
Dobra, złap.
Unieś. Ciągnij.
Pięknie. Dobrze. Trzymaj razem.
HARTOWANIE ZANURZANIE SZKŁA W WODZIE
Góra, tak.
Będzie się trzymać.
Idź.
Nieźle.
Super.
Dobra robota.
Udało się!
Dobra robota.
- Tak jest! - Tak!
- Dobra robota. - Udało nam się.
PREZENTACJA
Ta praca wiele o mnie mówi.
To nie tylko moje lęki, ale to, kim jestem jako artysta i osoba.
Jestem z niej dumny. Mam nadzieję, że dostanę się do finału.
To najbardziej osobista praca, jaką zrobiłem. Wiele dla mnie znaczy.
Mam nadzieję, że sędziowie zobaczą, że potrafię zrealizować różne pomysły.
Jest tu wiele warstw i wiele się dzieje. To tylko ja.
Mam nadzieję, że sędziowie dostrzegą emocjonalne zamieszanie w tej pracy.
Nie jest piękna, i to jest przejmujące.
Żałoba nie jest piękna.
Oto i ona. Przedostatnia galeria.
Zacznijmy od pracy Minhi.
„Ta praca jest wzorowana na pracy Minhi i jej zmarłego męża.
Teraz Minhi musi pozbierać połamane kawałki”.
Dobrze jest mieć taki kontekst.
Bez tego nie wiedziałbym, skąd pochodzi ta praca.
Trudno jest patrzeć na coś zrobionego z potłuczonego szkła,
bo na pierwszy rzut oka wydaje się, że coś jest nie tak.
W takiej pracy to trochę ryzykowne.
Ciężko określić, które stłuczenia są celowe, a które nie,
ale to naprawdę materialna praca. Jest obecna na wiele pozytywnych sposobów.
To praca Johna Sharvina.
„Butelki reprezentują wspomnienia Johna i jego braci,
i następujący żal, gdyby ich zabrakło w jego życiu.
To zasadniczo dwie prace.
To radość, a to smutek i strach.
Nie potrzebował tych trzech butelek. Mógł coś pozmieniać.
Wiele z tego, co próbuje powiedzieć, jest zawarte w tej jednej.
Zgadzam się z tym. Podoba mi się ten całun.
Ta technika i brak kontroli są dla mnie bardzo interesujące.
Podoba mi się to. Nie wiem, co ta część z proszkiem
chce dodać do dzieła, co chce nam powiedzieć.
Musiał włożyć latarnię i drzewo do butelki, rozgrzane,
a potem zamknąć butelkę. Bardzo trudne.
Trudno jest to zrobić dobrze.
To praca Johna Morana.
„Idea niestrudzonej pracy i wielkich poświęceń,
tylko by umrzeć samemu i jako porażka” przeraża Johna Morana.
Chyba widzę to w tym ptaku, który wypadł z gniazda.
O ile pamiętam, gniazdo ma być też sercem.
- To się gdzieś zupełnie zgubiło. - Tak.
To cienka granica między zbyt abstrakcyjną a stylizowaną pracą.
Myślę, że ekspresja i animacja samego ptaka, jego rzeźba,
jego oko jest nieco otwarte, więc wciąż ma w sobie ten płomień życia,
to jest zrobione pięknie.
Czy ta praca jest na tyle dobra, by dać awans do finałowej dwójki?
Myślę, że ze wszystkimi jest tak samo.
Są bardzo mocne elementy, ale też takie, które do mnie nie trafiają.
Trudno będzie podjąć decyzję.
Byłbym zawiedziony, odpadając. Wiele poświęciłem, by tu być.
Chcę dotrzeć do końca.
Na tym etapie konkursu czuję się okropnie.
Dotarcie do tego momentu bardzo mnie wyczerpało.
Jestem zadowolony z tego, co dziś zrobiłem.
Widzę siebie w finale i wiem, że mogę wygrać.
Poprosiliśmy o zmierzenie się ze swoimi lękami i stworzenie przejmującego dzieła.
Minhi.
Historia jest bardzo ważną częścią twojej pracy.
Uważasz, że to, co jest na piedestale, przekazuje tyle, ile byś chciała?
Uwielbiam tę pracę.
Czuję, że jestem z nią związana i wiele w nią włożyłam.
Na zewnątrz otacza ją ciemność
symbolizująca pochłaniający mnie żal,
z którym walczę każdego dnia.
Jestem pewna, że w tych okolicznościach trudno jest się opanować.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Johnie Sharvinie, posłuchajmy o twoich butelkach.
Moi bracia, Mike i David, to moi najlepsi przyjaciele na całym świecie.
Butelki utrwalają wspomnienia z dzieciństwa.
Butelki po lewej są popękane, nie mogą przyjąć nowych wspomnień.
Podoba mi się druga butelka z gumowymi nabojami.
Jako najstarszy z trzech braci
znam to uczucie bycia trafianym.
Czy możesz mi powiedzieć o tym proszku na prawej butelce?
Proszek to zatarte wspomnienia, sposób, w jaki ja je pamiętam.
Te wspomnienia byłyby zamglone, już nie tak wyraźne.
Byłyby trochę niejasne.
- Dobrze, dziękuję. - Dziękuję.
John Moran.
Podoba mi się dynamika tego dzieła, jak je przedstawiłeś.
Detale i finezja ptaka na dolnym piedestale są naprawdę piękne.
Czy uważasz, że część rzeźby w kształcie serca gdzieś umknęła?
Część z sercem miała być celowo poskładana.
To ma być gniazdo, które budujesz, coś wyrwanego z serca.
To ma być złożone w całość, ma nawiązywać do korony cierniowej.
Coś, co cię wciągnie, ale i tak będzie bardzo intymne, gdy się zbliżysz.
Dziękuję, John.
Dziękuję.
Dziękuję. Wiemy, że stawka jest wysoka.
Potrzebujemy czasu na naradę.
Jestem rozdarta.
Trudno jest kogoś wyeliminować, gdy praca jest tak osobista.
Włożyłem w to wiele emocji, sił i umiejętności technicznych,
ale reszta nie zależy już ode mnie.
Musimy pamiętać, że chodzi bardziej o pracę, a nie o historię.
Mam gęsią skórkę. Mam dreszcze. Trzęsę się.
Każdy może wrócić do domu.
Dobra. Przekażmy wieści.
Czuję, że zostanę zwycięzcą bez względu na wszystko.
Dziękuję. To jedna z najtrudniejszych decyzji, jakie podjęliśmy.
Dziś Najlepszym dmuchaczem zostaje…
John Moran.
Dzięki.
Jestem zachwycony tym, że wygrałem.
Nawet nie potrafię wyrazić tego podekscytowania.
Gratulacje, Johnie Moranie. Masz zapewnione miejsce w finale.
Dziękuję. Naprawdę.
Nie mogę się doczekać.
Johnie Sharvinie, Minhi, dla jednego z was podróż dobiegła końca.
Artysta, który nas nie zachwycił i musi natychmiast opuścić hutę, to…
John Sharvin.
Spoko. Dzięki. Nigdy czegoś takiego nie przeżyłem.
Fantastycznie.
- Jesteście super. - Super ci poszło.
Tobie fantastycznie.
Kocham cię, stary.
Dzięki, John.
Byłem trochę zagubiony na początku konkursu
i wiele się nauczyłem o sobie jako artyście i jako człowieku.
Zaszedłem tak daleko i jestem tym zachwycony.
To takie wspaniałe doświadczenie.
Wielkie dzięki. Miłego finału. Rządzicie.
Przyszedłem do konkursu jako technik, a odchodzę jako artysta.
Tak!
Gratulacje, Minhi i Johnie Moranie.
Zmierzycie się w finale.
Dobra.
Byłem na twoim miejscu.
Nie da się dawać teraz rad, bo to twoja własna podróż.
Ale myślę, że wszyscy będą zachwyceni tym, co do tej pory zrobiliście.
Dobra robota. Oby tak dalej.
Dzięki.
Minhi, John Moran. Do zobaczenia w finale.
Przejście do finału jest przerażające.
Nie wiem, co dalej.
Naprawdę.
No to jazda.
Napisy: Grzegorz Marczyk