W tym sezonie Dmuchaczy szkła…
dziesięciu utalentowanych dmuchaczy z całego świata
przybyło do największej huty szkła w Ameryce.
Podmuchajmy szkło.
Uzbrojeni w dmuchawki, rękawice i łopatki
walczyli o sławę i fortunę.
- Oprzyj to! - Boże!
Chaos!
Szkło pokonało Claire, Roba, Maddy, Brennę, Grace,
Trentona, Dana i Johna, którzy musieli opuścić hutę.
Zostało tylko jedno zadanie, pozostali tylko Minhi i John Moran.
Tytuł Mistrza dmuchaczy zmieniłby życie.
To była emocjonalna jazda. To surrealistyczne.
Kto zostanie mistrzem i otrzyma tytuł Mistrza dmuchaczy?
Jestem Nick Uhas, oglądacie finał sezonu Dmuchaczy szkła.
Dmuchacze, witajcie w chwili, na którą wszyscy czekaliśmy.
Finał.
WYTWÓRCA PAMIĄTEK
Udało się.
Dziś rano powiedziałem, że mam 50% szans na wygraną.
Jeszcze w to nie wierzę.
John, Minhi, pokonaliście ośmioro wyjątkowych dmuchaczy szkła
i wykonaliście dziewięć zadań, by być tu i teraz.
Nadal nie mogę tego pojąć.
Oddałam się w całości tym zawodom.
Czas na ostatnie zadanie.
Otwórzmy naszą galerię.
Widok pustej galerii jest jak patrzenie na wielkie, puste płótno.
Nie wiem, czy mi się to podoba, czy to mnie przeraża.
Macie osiem godzin, aby zapełnić połowę galerii.
Zadaniem jest stworzenie spójnej, oryginalnej i wciągającej ekspozycji,
która wszystkich zachwyci.
Temat waszej ekspozycji zależy od was,
ale oczekujemy technicznego majstersztyku
z silnym, osobistym przesłaniem.
Tak.
Zero presji. Będzie dobrze.
Nie tylko walczycie o pakiet nagród o wartości 60 000 dolarów,
w tym staż w renomowanym Muzeum Szkła Corning.
Zwycięska ekspozycja zostanie także pokazana w Corning.
Praca na wystawie w Corning to życiowy cel. Trzeba to osiągnąć.
Dziś macie szansę spełnić to marzenie.
Tak bardzo tego chcę. Tylko o tym myślę, odkąd zapisałem się do tego.
Przy ocenie ekspozycji pomoże kuratorka sztuki powojennej i współczesnej
w muzeum Corning, Susie Silbert.
Susie Silbert to ważna osoba.
Bardzo ją podziwiam. Czuję się oszołomiona jej obecnością.
Wiem, jak bardzo ta chwila jest dla was ważna.
Przyprowadziłam sześciu pracowników z naszego muzeum w Corning…
- Świetnie. - …by pomogli wam w tworzeniu prac
i urzeczywistnieniu waszej wizji.
Ocenimy projekt, pomysł i prezentację całej ekspozycji,
oraz całą waszą dotychczasową pracę.
- Gotowi, by zacząć? - Tak.
No to jazda.
Czas zaczyna się…
teraz.
PROJEKT
To zadanie wiele dla mnie znaczy. Czuję większą presję.
Tak się cieszę, że mogę z wami pracować.
Wiele się od nas wymaga.
„Zrób najlepszą pracę w życiu, ale masz tylko osiem godzin”.
Powodzenia.
Oto retrospektywa prac Johna i Minhi przez dziewięć zadań.
John trzymał się tego, co wie.
Nie wyszedł poza schemat tak bardzo, jak Minhi.
W każdym zadaniu robiła postępy.
Jak myślisz, kto ma przewagę?
W finale chodzi o pomysł, projekt, technikę,
wszystko. Oboje są dobrzy we wszystkich aspektach.
Oboje mają szansę wygrać.
Zgadzam się.
John konsekwentnie dobrze rzeźbi i cieniuje, i tak dalej.
Ale są rzeczy zrobione przez Minhi, które są zaawansowane,
i są one ciekawe. Ma iskrę.
To ciekawe, jak bardzo ta dwójka artystów się od siebie różni.
Na podłogę zrobię kostki brukowe, które poukładam razem.
Z tego będą wystawać krzaki, jak trawa, która przebija się przez ziemię.
Chcę, by ludzie doświadczyli chwili rozpadania się białej podłogi
i ujawnienia życia pod nią.
To będzie duże.
Tak duże, jak to możliwe, żeby dało się odczuć samą obecność.
Mnóstwo kolorów.
Kolor nałożymy za pomocą millefiori.
Moją pracą będzie kula
reprezentująca ogień wewnątrz ducha, który się unosi.
Jakby wyłaniał się ze smoły, z tego błota z wielu różnych miejsc.
Chodzi o powstanie z popiołów.
Tutaj będzie pluszowy królik.
Będzie jakby odrzucony.
Królik ma być odrzuconą dziecinną zabawką.
Ale wyrasta z niego kwiat, to symbol narodzin i wzrostu.
Czy coś z tego będzie na piedestale albo będzie zwisało?
Nie. Ta praca jest o podłodze.
Wszystko będzie na ziemi.
To ryzyko, że nie wypełnię przestrzeni wieloma przedmiotami,
ale to ryzyko kalkulowane.
Pod koniec czasu wszyscy będą robić
jak najwięcej ciemności, by pokryć podłogę.
- Czeka nas spore wyzwanie. - Chyba tak.
- Zaczynamy. - Zróbmy to.
TWORZENIE
- To jest najlepsza cześć. - Tak!
Do roboty.
Jestem podekscytowany.
- Tak, kolego. - Robimy to!
Zarządzam zespołem z Corning.
Pokażę Tomowi i Ericowi, jak podejść do kostek. Mogą robić je sami.
Nadaj temu więcej tekstury. Uderz powierzchnię.
Jasne.
Popracuję z Helen nad częściami królika.
Wypchanie będzie wychodzić ze środka czy z łapy?
Tak. Ze środka ciała.
Nie jestem dobry z okręgami. Eric go zrobi.
Czuję się świetnie.
Niezła jazda.
To bardzo ważne zadanie. Wszystko, co zrobiłam, było po to, by teraz tu być.
Dobrze jest być na tym etapie konkursu.
Mąż zachęcał mnie, żebym się zgłosiła.
Przegrał walkę z rakiem.
Powiedziałam: „Dobra, zrobię to”. I teraz tu jestem.
Nie zostawiaj zimnych miejsc.
Niczego nie obiecuję.
Susie, potrafisz przewidzieć, kto wygra?
Nie. To jest dla mnie dziwne,
bo nie sądzę, by w sztuce byli zwycięzcy.
Zwycięstwo w sztuce to praca każdego dnia.
Kiedy chciałam zostać artystką, byłam malarką.
Gdy tylko weszłam do huty, rzuciłam wszystko i nigdy więcej nie malowałam.
Od tamtej pory chodziło tylko o szkło.
Mówimy, że ta nagroda zmienia życie. Czy to prawda?
Jak najbardziej.
Nagrodą na koniec będzie coś niesamowitego.
Robię to od 20 lat. Nie mam oszczędności, nie mam niczego, nie mam pieniędzy.
Mieć pieniądze w banku
i zostać stażystą w Corning to spełnienie marzeń.
To ogromny przełom dla wielu artystów.
Szybciej.
NAJWĘŻSZY PUNKT ODDZIELENIA SZKŁA
Ta praca reprezentuje moją podróż. Moją wolę życia.
To istotne, by kula była kolorowa. Reprezentuje nadzieję.
Dlatego wykorzystuję ciepłe kolory.
Czerwienie i żółcie, by pokazać ognistego ducha.
Użyję do tego techniki millefiori.
Użyję millefiori, by stworzyć wzór, który jest jednolity i okrągły.
Widzę dużo połamanej laski.
Ciągle się łamie. Druga też jest połamana.
Nie tak miało być.
Nastąpiła reakcja z przeźroczystym szkłem,
która powoduje, że wszystko się rozpada.
Tak. To się czasem zdarza, niestety.
Muszę zmienić podejście. Straciłam dwie godziny.
Realizuję ten sam plan, tylko inną paletę kolorów. Oby starczyło mi czasu.
POZOSTAŁY CZAS: 6 GODZIN
Teraz nakładam królikowi teksturę.
Ma wyglądać jak wypchane zwierzę.
- Dzięki temu będzie „puszysty”. - Tak.
Królik ma być odrzuconą dziecinną zabawką. Chodzi o utraconą niewinność.
Straciłem ojca, mając dziesięć lat.
Niewiele o tym mówię, ale wpłynęło to na moje życie.
Robienie tej części jest oczyszczające. Tak to wszystko przetwarzam.
Dlatego to robię.
Tak go sobie wyobrażałem.
Po raz pierwszy w historii
zwycięska ekspozycja zostanie wystawiona w Muzeum Szkła Corning.
Jak duży wpływ ma to na artystę?
Mam nadzieję, że naprawdę duży.
Muzeum Szkła Corning to najwspanialsze muzeum szkła na świecie.
Dobrze.
To niesamowita platforma, o której marzy wielu artystów.
To wszystko prowadziło do tego. Ciągle myśli się tylko o tym.
Nie myślałam o wystawianiu tego w Corning. Nie chcę zapeszyć.
Zespół Johna spędza dużo czasu na nakładaniu tekstur na różne elementy.
Dużo czasu. Mam nadzieję, że się to opłaci.
Na razie zrobiłem głowę króliczka.
Zrobiliśmy stertę kostki, a to jest ciało króliczka.
Niewiele zostało.
To zabiera sporo czasu.
Dbam o kolory. Upewniam się, że wyglądają dobrze.
Czy ja robię to na odwrót?
Musi iść w drugą stronę.
Głowa spoczywa na boku.
A wyrzeźbiłem ciało skierowane w innym kierunku.
Popełniłem błąd. Naprawiam to.
Właśnie.
Na szczęście element był rozgrzany, więc obróciliśmy go na drugą stronę.
Jak mawiamy: „Nie to, co robisz, czyni cię artystą w szkle,
a to, co możesz naprawić”.
Natrafiliśmy na problem ze zgodnością.
Ciepłe kolory eksplodują,
więc musimy użyć innej palety kolorów.
Przechodzę na chłodne kolory jak błękity, zielenie i fiolety.
To też pęka.
- Niedobrze. - Co się dzieje?
Dzieje się dokładnie to samo.
- Pęka od zewnątrz. - Tak.
Wariactwo.
Nawet nie wiem, co powiedzieć.
Niezgodność się zdarza. Ale od początku używamy tego samego szkła.
Chyba wykorzystała je w inny sposób.
Jak się masz, Minhi?
Niedobrze.
Nie chcę wygrać, bo Minhi nie mogła zrobić tego, co chciała.
Chcę, żeby zrobiła coś niesamowitego.
Zmarnowałam wiele czasu.
Czuję się zupełnie przytłoczona.
Wyłączyłam się. Nie mogę myśleć i nie wiem, co robić.
Trzymasz się?
Dasz radę.
Po prostu przestań o tym myśleć. Poradzisz sobie. Dobrze?
Dasz radę.
To, że Katherine powiedziała mi, że mogę to zrobić, było mi potrzebne.
Dobra. Powodzenia.
Wiem, że muszę iść naprzód.
Zamiast używać kolorów w sztabkach, co nie działa, muszę użyć fryty.
Przechodzę z millefiori na laskę.
Przynajmniej odzyskujemy barwy ognia.
Będzie dobrze.
Minęły cztery godziny i cztery pozostały. Jesteście w połowie drogi.
Podgrzej.
- I luzujemy. - Tak.
- Cześć, Katherine. - Cześć, John.
Co chcesz osiągnąć dzięki tej pracy?
Chcę, żeby była wciągająca w zupełnie inny sposób.
Nie chodzi tylko o szkło w przestrzeni, ale też o samą przestrzeń.
Nie sądzisz, że to ryzykowne?
Trochę mnie to przeraża. Ale cały czas trzymam się swojej intuicji.
To zadanie wiele dla mnie znaczy,
dlatego zdecydowałem się zrobić najmniejszą pracę ze wszystkich.
- Zostawię cię. Powodzenia. - Dziękuję.
ŁOPATKI Z DREWNA KORKOWEGO - WYGŁADZAJĄ I SPŁASZCZAJĄ BEZ WYSYSANIA CIEPŁA
To mi wygląda na ogień.
Pracując nad pracą mówiącą o radzeniu sobie z wyzwaniami i trudnościami w życiu,
sama przez to przechodzę.
To zdecydowanie czas na odkupienie.
Tutaj staję się zaciekła i prę naprzód.
Alternatywą jest zwinąć się w kłębek i się poddać. Nie zrobię tego.
Powstaję.
POZOSTAŁY CZAS: 3 GODZINY
Składam tego królika na gorąco.
To jest góra.
Robię to w ten sposób, bo wygląda najbardziej naturalnie.
To ważne, żeby wypchane zwierzę tak wyglądało.
Podoba mi się.
Dobrze leży.
Kolory wyglądają dobrze. Fajnie.
Robimy wielką kulę.
Nie techniką millefiori, ale w mojej palecie kolorów.
Jest duża, odważna.
Pod wieloma względami ta wirująca masa jest lepsza.
Dobrze się z tym czuję.
Podnieście i pociągnijcie.
Pięknie.
I poszła.
To moja jedyna rzecz w odprężarce.
Wszystko inne muszę jeszcze zrobić.
POZOSTAŁY CZAS: 1,5 GODZINY
Muszę zrobić kwiatek.
Będzie wystawał z królika.
Gdy tu przyjechałem, wszyscy mnie onieśmielali.
Chcę udowodnić sobie i całemu światu,
że jeśli będę wierny sobie i będę robił rzeczy ważne dla mnie,
to wygram.
Podoba mi się.
Wszyscy pracujemy nad ciemnością.
Razem.
To smolista substancja,
która próbuje utopić moją główną bańkę, która podnosi się i unosi.
- Masz? - Tak.
W odprężarce umieściłam największą, najciemniejszą czarną kroplę ekspozycji.
Dmuchacze, zostało 45 minut!
To ważne, by zrobić te części, które musimy zrobić.
Mamy dużo do zrobienia i mało czasu.
Więc… denerwuję się.
Obróć.
Dobra, podgrzej to.
Tak.
Czym różni się świetna ekspozycja od zwykłego dzieła?
Myślisz nie tylko o kompozycji, ale też o tym, jak wykorzystać przestrzeń.
Dla większości artystów praca nad ekspozycjami jest trudna.
Trzeba pomyśleć o elementach, o ich wielokrotności,
by mogły zaistnieć w przestrzeni.
Pod wieloma względami ekspozycja
może być trudniejsza niż wykonanie przedmiotów.
Co innego postawić coś na piedestale.
Czymś innym jest poczuć, jakby wkroczyło się do środka.
Śmiało. Prosto w dół.
Tak.
To te części, które rosną między kostkami na ziemi.
Będzie fajnie.
Czuję tę czarną maź.
Zostało 15 minut. Włóżcie ostatnie części do odprężarki.
- Gorące i ociekające? - Tak.
Czas ucieka, a ja czuję, że mam dość, by dostrzec swoją wizję.
Jeśli wyjdzie tak, jak ja to widzę, będzie moją ulubioną pracą.
Ale nie wiem, czy to zadziała, dopóki jej nie zamontuję.
Minhi, zostało tylko pięć minut!
Pięknie.
- Z tej strony. - Świetna robota.
- Świetnie. - Dzięki, bracie.
Dziesięć zadań za mną. Będę tęsknić za tym miejscem.
Dalej, drużyno! Jesteście super.
Gdy przygotuję ekspozycję, będzie koniec. Przeszłam całą drogę.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Rozłożymy kostki. Potem rozbijemy szkło i rozłożymy je wokół nich.
Robiłem już takie prace, ale zwykle trwa to miesiące i lata.
Możemy też nadać temu głębię.
Chcę, żeby widzowie zobaczyli tę spokojną przestrzeń.
Potem odkrywają te elementy nie na miejscu.
Królik pójdzie tutaj. Idzie w ten róg.
Który wisi niżej?
- To dno? - Czarna część.
Bez kuli, bez tego filaru, nie ma żadnej pracy.
Zaczynamy.
Na tym się skupiam, gdy zaczynam.
- Podoba mi się. Przytknę tutaj. - Tak zróbmy.
Martwię się tym, że okręgi muszą pasować do siebie idealnie
i wyglądać jak popsuta podłoga.
Wygląda fajnie.
- I dołączyć tutaj? - Zrobisz to?
Muszę pomyśleć o tym, jak połączyć elementy,
i chcę wypełnić swoją stronę jak najbardziej.
Nie ruszę tego. Przykleję.
Robi się trochę ryzykownie.
Skoro wszystko jest ze sobą połączone, jedna zmiana może wszystko zniszczyć.
Uważaj na tył.
- Bądź ostrożna. - Jestem.
Życie na krawędzi.
To moja ulubiona praca w tym konkursie.
To świetna praca na zakończenie,
bo traktuje o nadziei i patrzeniu w przyszłość.
Udało nam się.
- Dziękuję wam. Świetna robota. - Tak!
Daliście czadu.
Grupowy uścisk!
Dobra.
PREZENTACJA
Mam nadzieję, że oceniający poczują wszystko, co włożyłam w tę pracę.
Walkę i poczucie spełnienia po przezwyciężeniu kłopotów.
Przeszłam na drugą stronę czegoś bardzo mrocznego,
a patrzenie w przyszłość jest takie jasne.
Pomysł wywodzi się z białej przestrzeni.
Chcę, żeby ludzie weszli w tę pustą przestrzeń,
ale pod spodem czai się życie, które toruje sobie drogę, by zabłysnąć.
Witamy w finałowej galerii.
To część galerii Minhi.
Cieszę się, że Minhi to zrobiła.
To imponujące, że udało jej się zrobić coś, co wyglądało,
jakby się zepsuło, i połączyć to w spójną wizję.
Ta praca chyba o tym właśnie mówi.
Podnieść się z trudnej sytuacji i stworzyć coś potężnego.
Podoba mi się, jak te długie elementy czy kałuże smoły
smoły stykają się z powierzchnią.
Sposób, w jaki ta część się zagina, ta animacja, pomaga w realizacji pomysłu.
Tak. Dobrze wykorzystuje przestrzeń i to, co w niej jest.
Zdecydowanie.
Bardzo podoba mi się kontrast między jasnością i lekkością tego kształtu
z atramentową czernią innych kształtów.
Nie wiem, czy te paski są dokładnie tym, czego chciała na początku,
ale w tym kształcie i kolorach jest coś, co przekazuje to wrażenie
unoszącego się balonu.
Myślę, że w ten sposób rozwija swój pomysł
w sposób, który jest atrakcyjny wizualnie i wciągający.
Ale staram się nie widzieć
silikonu w różnych miejscach.
Nie wiem, czy to brak doświadczenia, czy czasu.
Może być wiele powodów,
ale chciałabym, żeby to było zrobione bardziej elegancko.
Jak trudno jest zebrać wiele elementów i stworzyć z nich ekspozycję?
To bardzo trudne.
Ludzie miesiącami przygotowują i planują części, upewniając się, że będą pasować.
Zrobienie tego w tak krótkim czasie to nie lada wyzwanie.
To naprawdę imponujące.
To część galerii Johna Morana.
„Porzucony pluszowy królik,
choć rozdarty i zepsuty, jest źródłem nowego życia”.
Robi coś ciekawego, bawiąc się tą przestrzenią.
Biała połamana płytka jest ciekawa.
Jakby coś się przez nią przebijało. I podoba mi się ta cała zieleń.
Przypalanie palnikiem fryty musiało być czasochłonne. Ale nie…
Mam różne uczucia… Ale to chyba dobrze…
których się nie spodziewałam.
Nie jestem pewna, czy wiem, co dokładnie czuję.
Powiedziałabyś, że John poszedł drogą „mniej znaczy więcej”?
Nie uważam, że tutaj mniej znaczy więcej.
To, co tu ma, jest zwarte.
Dużo szczegółów, kolorów i tekstur, dużo realizmu.
Królik wygląda na miękkiego. Jakby był kochany, wypadł z wózka
- i rozjechał go samochód. - Rety.
Dużo tu tego.
Nie chodzi tylko o ideę, ale o jej ucieleśnienie,
więc wydaje mi się, że jest maksymalistą.
To ciekawe, że wykorzystuje podłogę.
- Oryginalne. - Zgadza się.
Sędziowie wciąż nie są zdecydowani, czy to się opłaciło.
Co sądzisz o tym małym, wystającym kawałku trawy?
Uwielbiam to.
Czuję, że to oddaje wszystko, co próbuje zrobić.
Jest o wiele bardziej skromne niż to, co dzieje się tutaj.
Na pewno nie czułby się komfortowo, pokazując nam tylko to,
gdy stawka jest tak wysoka. Ale myślę, że to się udało.
Dwoje bardzo różnych artystów. Dwie bardzo różne ekspozycje.
Czas na naradę.
Kto zrobił lepsze szkło? John czy Minhi?
Technicznie w pracy Johna Morana było mniej problemów.
Pomysł Minhi był jaśniejszy i lepiej przedstawiony w pracy.
W pracy Johna dzieje się wiele rzeczy, które nieco mącą obraz,
ale jednocześnie otwierają ją na inne interpretacje.
Który artysta bardziej się w konkursie rozwinął?
John od początku miał wysokie umiejętności.
Pokazał nam, że ta umiejętność jest prawdziwa i że może to robić w kółko.
Minhi zaczęła od tego weneckiego lustra.
Obecnie widać ogromne postępy i gotowość do eksperymentów.
To niesamowite.
- Obie podjęłyście decyzję. - Tak.
To jedno z najlepszych doświadczeń w życiu.
Bez względu na wynik, zrobiłem to, po co przyszedłem.
Opuszczam konkurs jako lepszy artysta i silniejszy człowiek.
Kiedy tu przyjechałam, myślałam, że robię to dla mojego męża,
ale teraz rozumiem, że robię to dla siebie.
Nie mogłabym prosić o więcej.
Minhi, John, jesteście bardzo kreatywnymi i zdeterminowanymi dmuchaczami szkła.
Jestem pod wrażeniem i jestem dumna z tego, co przygotowaliście.
Obie ekspozycje były bardzo ambitne. To naprawdę niesamowite.
Dziękuję.
John, byłeś jednym z „mocnych zawodników”, ale nigdy nie uważałeś tego za pewnik.
Raz po raz zdecydowanie reagowałeś.
Nigdy nie spocząłeś na laurach.
Wywiązałeś się z zadania, nie przestając być sobą.
Dlatego dotarłeś do finału.
Dziękuję.
Minhi, nasza dzika karta. Przyszłaś do nas roztrzęsiona.
Byłaś w żałobie i wydawałaś się niepewna siebie.
Ale przez cały czas obserwowaliśmy, jak pobyt w hucie cię uzdrawia.
Minhi, wierzymy w ciebie i mam nadzieję, że ty w siebie także.
Tak.
Podjęliśmy decyzję.
Mistrzem tego sezonu Dmuchaczy szkła zostaje…
John.
Jesteś wspaniała.
- Cieszę się, że tuz tobą jestem. - Gratuluję, zostałeś Mistrzem dmuchaczy.
Bardzo dziękuję.
- Dziękuję za wszystko. - Moje gratulacje.
Jestem niezmiernie dumny. Nigdy nie byłem bardziej dumny.
Na początku byłem podekscytowany,
a teraz jestem mistrzem Dmuchaczy szkła, w co nadal trudno mi uwierzyć.
Świetna robota, Minhi.
Nauczyłam się, że walka jest prawdziwa.
Ale jeśli otworzysz oczy i rozejrzysz się,
na pewno coś sprawi, że się uśmiechniesz.
Dziękuję za wszystko. Naprawdę. Nie wiem, co powiedzieć.
Jesteś super.
Nie wiem, co dalej.
Będę robił nowe rzeczy.
Mam nowe pomysły, więc wracam prosto do studia.
Napisy: Grzegorz Marczyk