Rzadko ma się świadomość, jakie mamy szczęście, mogąc coś robić.
Miałem nadzieję i marzyłem, że tak to będzie wyglądać.
W żadnym serialu, w jakim grałam,
nie współpracowało się tak dobrze.
To sport zespołowy.
Wszyscy świetnie to wspominają.
Serial zmienił moje życie,
nie tylko zawodowo, ale i osobiście.
Poznałam tu najlepszych przyjaciół. To była wspaniała przygoda.
Przemiła niespodzianka. Mieliśmy szczęście, trafiając na coś,
co odniosło taki sukces.
Nie odpuszczę, dopóki nie uznam, że nie ma szans.
Gdybyś mnie kochał, zrobiłbyś to samo.
POŻEGNANIE Z OZARK
GENEZA OZARK
Bill Dubuque napisał pilota.
W dzieciństwie spędzał lato nad jeziorem Ozark.
Bill to scenarzysta filmowy, mieszka w St. Louis i nie pisze seriali.
Ktoś musiał przejąć stery.
No i tak pojawiłem się ja.
To Chris mnie zaangażował.
To była niezła historia o zdesperowanej rodzinie.
Podobał mi się pomysł walki klasowej.
Byrde’owie z Chicago, zamożna rodzina,
kontra Langmore’owie, Snellowie i cała reszta,
która wykazała się dużo większym sprytem i mądrością.
Wyraźnie pamiętam zagłębienie się w ten niezwykle bogaty świat,
jakiego oczekują scenarzyści,
pisząc scenariusz do godzinnych odcinków serialu.
Szukamy świata,
w którym można pokazać wyraziste postacie.
Pamiętam, że dialogi wręcz spływały na papier.
To było ekscytujące, ale i niełatwe.
Zastanawiałem się, jak mam wzbogacić już tak urozmaicony świat.
Chcemy, by widzowie się utożsamiali.
Większość ludzi nie pierze pieniędzy dla meksykańskiego kartelu.
Cieszę się, że dotarliśmy do mety tak,
jak chcieliśmy.
Że nie zrzucili nas z rowerka, zanim dojechaliśmy do celu,
a widzowie są zadowoleni.
Jason miał zagrać w serialu. Odparł:
„Wystąpię, jeśli to wyreżyseruję”.
Z samego początku pamiętam
realizację pierwszych kroków.
Namawianie Laury Linney,
negocjowanie z MRC reżyserowania pierwszego sezonu,
w końcu problemy z grafikiem.
Teraz musimy otworzyć pieprzone kasyno.
Nie chciałam grać w serialu.
Ale byłam ciekawa, co zrobi Jason.
Rozmawiałam z Chrisem. „Jest świetny”.
Uznałam, że może być.
Powiedziałem, że Laura u nas zagra, nie możemy dać ciała.
„Nie możemy, jeśli ma u nas zagrać”.
Oczywiście.
Nie wiedzieliśmy, dokąd zmierza program.
Nawet dokąd mógłby i czy coś z niego będzie.
Nie dostrzegamy serialu z zewnątrz.
Jednak wspaniale jest widzieć, ilu zdobył fanów,
dla ilu osób stał się częścią życia,
ile osób pokochało postacie.
Scenariusz był genialny,
tak samo odtwórcy ról.
Wszystko się zgrało. To był magiczny moment.
Właśnie.
Gdyby tatko tu był, już byś wisiał za wora.
Mam mu powiedzieć, że mnie nie szanujesz?
Tak myślałam.
ZŁOŻONE POSTACIE
Najważniejszym elementem dobrej historii jest tworzenie postaci.
Postacie muszą być autentyczne i naturalne.
Dobry.
Scenarzyści mieli fory.
Mieliśmy Jasona i Laurę.
Gdyby Jason nie był tak sympatyczny,
nikt by tego nie oglądał.
Już tutaj mieliśmy atut.
Chris zawsze mówił,
że serial powinien opowiadać o Byrde’ach i Langmore’ach.
Powstała koncepcja owinięcia fabuły wokół prania pieniędzy,
które nie będzie jednak sednem.
To serial o dwóch odmiennych rodzinach,
o ich współpracy,
rywalizacji i kontraście.
Langmore’owie to uboga wersja rodziny Byrde’ów.
Ledwo wiążą koniec z końcem,
choć ich życie to trudności, przemoc i przestępstwa.
Pierwszy sezon Ozark był dla mnie bardzo trudny,
bo nie jestem agresywna.
Nie mam tyle pewności siebie, co Ruth.
- Zabawne. - Zamknij mordę!
Pracuję z Martinem, żeby nauczyć się prać forsę.
Nie jestem taka twarda.
A może przebiję ci te cycki i wycisnę silikon?
Co ty na to?
Ale znalazłam wspólny język z Ruth
dzięki jej wrażliwości.
Langmore'owie są przeklęci.
To klątwa kapitalizmu.
Widzowie dostrzegają swoje rodziny, choć nie wszyscy mamy aż tak ciężko.
Jednak pewne elementy widać.
Odczekaj trochę i ich przywieź.
Mówiłeś jasno. Byłeś cierpliwy.
I nagle pojawiają się Snellowie, inna bajka.
To wysiedleńcy.
Darlene inaczej pojmuje normalność.
Jej życie było wspaniałe, dopóki nie pojawili się Byrde’owie.
Uprawialiby to, co uprawiali, gdzie indziej,
gdyby ich nie usunięto.
Snellowie to kolejna pokręcona rodzina.
- Proszę. - Cześć, Maya.
Charlotte, pomóż Mai się rozgościć.
Nie tak wyobrażałam sobie macierzyński.
Maya jest pracoholiczką, ale tylko dlatego, że jej zależy.
Nie wykonuje po prostu obowiązków.
Myślę, że widzi w tym misję.
Zjedz coś.
Omar Navarro to szef kartelu z Meksyku,
z którym mają do czynienia Marty i Wendy.
Navarro dostrzegł w Mai Miller kogoś,
kto może się przydać.
A to dlatego, że ufa Marty’emu.
Kiedy Marty mówi mu,
że agentka FBI może się przydać,
zaczyna się nią interesować.
Trzeci sezon zaczął się od konfliktu Marty kontra Wendy.
Pod koniec sezonu było jasne, że nic by się nie wydarzyło,
gdyby byli przeciwko sobie.
Naprawdę chcesz to zrobić?
Zbliż się do mnie, mej rodziny albo Ruth, a twój syn zawiśnie na moście w Juarez.
Rodzina Byrde’ów musiała być bardziej kreatywna,
by usprawiedliwić swoje metody.
Marty nabrał etycznej elastyczności.
Jest w stanie usprawiedliwić rzeczy, których nie zrozumiałby
w sezonie pierwszym.
Gdyby Marty tak unikał łamania prawa, jak w pierwszym sezonie,
oddałby się w ręce policji i tyle z serialu.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ciężko mówić o postaciach jak o rzeczach, gdy wciąż je gram.
Może za kilka lat nabiorę dystansu.
Wendy jest skomplikowana. Jest kochająca.
Jest zła, głodna, przerażona, sfrustrowana.
Wielu ludzi tak ma.
Zaczęłam grać w wieku 16 lat, teraz mam 21.
Charlotte i ja mamy wiele wspólnych doświadczeń.
Dorastałyśmy razem, ale ona pozostałą sobą.
Jonah, który był niezbędnym członkiem rodziny,
zaczął mieć problemy z bliskimi.
Ten biznes definiuje życie, nawet jeśli tego nie chcemy.
On był w tym dobry.
W dziwny sposób, bo wiele przeszli
i tylko oni mogą to zrozumieć.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze,
zwolnimy go z obowiązku.
Pół roku powinno wystarczyć.
Ten serial ma fascynującą cechę.
Ludzi przyciąga jego nieprzewidywalność.
Jezu!
Ozark to serial o morderstwach i chaosie.
Czego chcieć więcej w takim serialu, jeśli nie chaosu i ekscytacji?
Co to jest?
Zawsze jest coś szokującego,
o czym można pogadać z wszystkimi na planie.
Dziś nie czas na załamanie.
Tęsknię za Buddym.
Wciąż tęsknię za Buddym. Za postacią i za aktorem.
Tęsknię za Harrisem Yulinem i jego postacią.
Punktem zwrotnym było zabicie mojego drogiego Petera Mullana,
który grał Jacoba, mojego pierwszego męża.
Kocham cię, Jacob.
Odpoczywaj.
Gdy zjawił się Ben, mógł przeżyć kosztem pozostałych
albo zginąć i dać innym szansę.
Chris zadzwonił do mnie kilka tygodni przed zdjęciami.
Opowiedział mi o Benie.
Przyjeżdża do miasta, przestaje brać leki, traci panowanie nad sobą
i w końcu umiera.
Wiedziałem wcześniej.
Czułem, że muszę się tym nacieszyć.
Piękni ludzie.
- Super. - Piękny dzień.
Helen najbardziej się należało.
Oszukiwała każdego mieszkańca.
Rozstawiała ich, jak chciała.
Nie sądziłem, że sobie tu poradzisz.
Dostosuj się albo zgiń.
Uwielbiałam grać Helen. Widzowie polubili tę postać.
Polubili Helen jako postać
częściowo dlatego, że była kobietą.
Naprawdę tak uważam, bo to zaskakujące.
Po części to zasługa scenariusza
i niesamowitych dialogów.
Nie udawajmy, że nie wiemy, jak cię wychujali.
Wiedziałam, że będę w jednym sezonie. Spytali o kolejny.
Wiedziałam, że jeśli zagram w kolejnym sezonie,
zginę. No bo co?
Podróż była przyjemna?
Nie wiem, ile razy ćwiczyliśmy pracę kamery,
ile było prób bez kamery.
Nieskończoną liczbę razy. Udało się za pierwszym razem.
Świadomość śmierci była dobijająca,
ale mogłam się spodziewać.
Ktoś taki jak Darlene nie może żyć wiecznie.
Musi ją spotkać koniec.
Gdybyśmy…
Śmierć Wyatta? Złamała mi serce.
Poniekąd jest niewinny. Nie chcę powiedzieć, że miał pecha,
ale nie zagrażał kartelowi.
Dostał się w ogień krzyżowy.
Kiedy dowiedziałam się, że Wyatt i ja będziemy parą…
To było niesamowite.
Uznałam, że to bardzo odważne.
Długo już żyję i wiem, co robię.
Zadzwoniłem do Charliego Śmiał się przez dwie minuty,
zanim się odezwał.
Po prostu się śmiał.
Chris Mundy zadzwonił do mnie
kilka miesięcy przed zdjęciami. Śmialiśmy się.
Wspomniał, że to były żarty scenarzystów.
„A jeśli Darlene i Wyatt się spikną?”
Chris zadzwonił i powiedział: „Muszę z tobą pogadać”.
„Co?”
A on na to…
A ja: „Niech zgadnę. Umieram?”.
„Tak. Skąd wiesz?”
„Jak w greckiej tragedii”.
Chciała się stamtąd wydostać.
Czuła, że tam utknęła i spędzi tam resztę życia.
Zawsze chciała czegoś więcej, ale nie wiedziała, jak to osiągnąć.
Decyzja o zabiciu Ruth
była najtrudniejsza w całym serialu.
W pewnym momencie historia się potoczyła.
Musiała ponieść konsekwencje.
Byrde’owie stali się agresorami.
Zjawili się, a Langmore’owie zniknęli.
Gdyby nie śmierć Ruth, bylibyśmy fałszywi.
W naszym świecie dobrze jest być sprytnym.
Zapamiętaj to.
TWÓRCY
Serial odniósł sukces dzięki trójce osób.
To Jason Bateman, Patrick Markey i Chris Mundy.
Stworzyli niezwykłe trio.
Najważniejszy jest scenariusz.
Widziałam, jak wszyscy ciężko pracują,
od samej góry.
Chris Mundy jest nie tylko szalenie utalentowany,
bo wszyscy o tym wiedzą,
ale jest też najmilszą osobą, która nadaje ton.
Jest wymarzonym scenarzystą,
który jest otwarty na sugestie.
Nie owija w bawełnę.
Mówi nam, jeśli się mylimy. Sprytnie.
To on dał nam poczucie wspólnoty,
które mieliśmy na planie.
To banał, ale jesteśmy jak rodzina.
Naprawdę.
W ekipie nie ma nikogo, nawet wśród kierowców,
kto nie jest wspaniałą osobą.
I tak aż na sam dół.
Ciężko mi wyrazić, jak blisko ze sobą jesteśmy.
Showrunnerzy, producenci, obsada,
aż po operatorów, elektryków i grafików.
Wszyscy się kochamy i świetnie się dogadujemy.
Nieźle.
NOWE GŁOSY
Zawsze mówię reżyserom, że to ich plan zdjęciowy.
Niech nagrywają to, co chcą zobaczyć w swojej wersji.
Mieliśmy świetnych reżyserów. Z wieloma pracowałem w przeszłości.
Niektórych sprowadziliśmy na początku,
chcąc dzięki różnym reżyserom odkryć, dokąd zmierza serial.
Uwielbiam pracować z różnymi reżyserami, poznawać ich styl,
uczyć się, słuchać krytyki.
To pozwala wiele się nauczyć.
Współczuję reżyserom, którzy przychodzą na plan serialu
do ekipy, którzy dobrze się zna,
zna fabułę i ma wspólną przeszłość. Czują się jak odludki.
To wymaga więcej przygotowań i precyzji,
za kamerą i przed nią.
Wszyscy się cieszą.
Wiedziałam, że muszę odrobić lekcje.
Oglądałem pierwsze trzy sezony chyba 47 milionów razy.
Zobaczyłam różne style reżyserskie i próbowałam się wpasować,
zachowując przy tym wizję Jasona Batemana i innych,
całą estetykę i ton.
Producenci serialu bardzo o mnie dbali.
Dbają o obsadę i o ekipę.
Dzięki temu moja praca jest łatwiejsza i przyjemniejsza.
Wszyscy byli fantastyczni, ale ekipa była cudowna.
Nie można wątpić w fundamenty,
mając tak doświadczonych członków ekipy.
W zeszłym roku byliśmy tu z Robinem Wrightem,
nakłaniając Amandę do powrotu.
Różnica między aktorstwem a reżyserią jest oczywista.
Jako reżyser musisz zrozumieć wszystkie aspekty
każdego odcinka, każdej sceny i ujęcia,
każdą postać, jej niuanse i motywację.
O wszystko mogą cię spytać.
Uwielbiam Jasona jako reżysera. Jest najlepszy.
Wszyscy są świetni, ale kocham go.
Powinienem cię zabić.
Tylko spróbuj.
Wie, czego chce.
Cierpliwości.
Jest przezabawny, a poczucie humoru ma wiele zalet.
Głupia suka! Precz!
Jest bardzo miły i zawsze chce dla aktorów jak najlepiej.
Praca nad serialem była ekscytująca,
bo on ufał scenarzystom, a my jemu.
Jest bardzo drobiazgowy.
Spędził na planie całe życie.
Wie wszystko.
Ma wielką pasję. Widać to po tym,
jak reżyseruje Ozark. Również wizualnie.
Nadał serialowi wygląd i klimat,
a potem utrzymał je przez wszystkie sezony.
W tekście jest luka.
Gitara ułatwi przejście dźwięku.
Dobrze się bawiliście?
Jason i producent Patrick Markey namawiali mnie na reżyserię.
Wielu ją namawiało. Była przygotowana.
To dzięki szkole teatralnej.
Jako aktorka jest gotowa na wszystko.
Jako reżyserka była taka sama.
Ma gust, to widać.
Już po godzinie wszyscy widzieli,
że reżyseruje tak długo, jak gra.
Zrobiłam to i się cieszę. Świetnie się bawiłam.
- Co? - Hej.
Powiedz tak jeszcze raz,
a każę cię zabić.
Coś ty powiedział?
- Słyszałeś. Mam powtórzyć? - Wracaj do samochodu.
Pierdol się, suko.
Ssij mi pałę, dupku.
Obwiniam ich za to.
WYJĄTKOWE WRAŻENIA
Serial skutecznie opowiada historię.
Odnajduje piękno.
Wizualne wskazówki są bardzo ważne,
bo kierują widzów w dobrą stronę.
Widzowie powinni się niepokoić,
bo ta rodzina prowadzi nieprzewidywalne interesy.
Tu nie dzieje się zbyt wiele. Rzadko tniemy.
Kolory na początku były chłodniejsze.
Chcieliśmy nakłonić widzów, by zagłębili się w serial,
licząc, że będzie warto.
Słabe oświetlenie, gra światłem i cieniem,
synchronizacja kolorów i nasycenie. Wszystkie te elementy,
razem ze ścieżką dźwiękową i tempem montażu,
mają kreować atmosferę.
Tworzę przestrzeń dla aktorów
i przestrzeń dla scenariusza.
Serial jest świetnie napisany,
wszystko wynika z fabuły i scenariusza.
Jezioro? Zawsze jest gdzieś w tle.
Zawsze czuć ten świat, nawet w rodzinnych chwilach.
To niesamowicie wzbogaca serial.
George przez lata karmił kamerę pięknymi widokami.
Dział pleneru się wykazał,
dbając o realistyczne widoki.
Kolejna zaleta ekipy.
Genialni scenografowie.
Czułem się jak w meksykańskiej hacjendzie.
Dom Byrde’ów był najważniejszy.
Był jedną z postaci.
Byliśmy tam tacy szczęśliwi.
Jest oszałamiający.
Scenariusz tak przedstawiał dom.
Mieliśmy szczęście.
Nasz scenograf, David Bomba,
wykonał niesamowitą robotę.
Gdy zobaczyłam sypialnię Charlotte, pracując na planie,
przypomniał mi się pierwszy raz.
Utknęła mi w głowie przez te lata.
Będę tęsknił za barakami Langmore’ów. Są takie spokojne.
Można tam całymi dniami przesiadywać nad wodą.
A jednak dzieją się tam największe szaleństwa.
Zwłaszcza w pierwszym sezonie
było więcej członków rodziny Langmore. Byli ekipą.
Było dużo fajerwerków i łowienia ryb.
Mam wiele wspomnień z baraków Langmore’ów.
Posiadłość Snellów to dopiero coś.
Mój ulubiony plan.
Piękny dom.
Jest bardzo konkretny.
Ozark zdołał się określić od samego początku.
UZNANIE KRYTYKÓW
Emmy za drugoplanową aktorkę…
A ja mam Oscara.
…otrzymuje
Julia Garner.
Mam szczęście, że dostałam tę rolę.
Kocham Ruth.
Miło jest być docenianym przez branżę.
Często o nagrodach decydują nasi znajomi.
Uwielbiam grać Ruth
i każdego dnia czuję się szczęśliwa.
Bardzo dziękuję.
Zapamiętam to na zawsze. Bardzo dziękuję! Dziękuję!
Reakcja i wsparcie krytyków to rzecz,
którą każdy docenia.
Uznanie za reżyserię tego serialu dodało mi pokory i mnie zaskoczyło.
Nagrodę Emmy za reżyserię serialu otrzymuje…
- Jason Bateman. - Jason Bateman, Ozark.
Nie dostałbym tej nagrody,
gdyby nie cała masa ludzi.
Dziękuję wam jako reżyser.
To było dla mnie ważne,
bo to mnie przyciągnęło do tego projektu.
Jason Bateman, Ozark.
Dziękuję scenarzystom Ozark,
obsadzie i ekipie, którym jutro podziękuję osobiście.
Dziękuję.
Fakt, że widzowie lubią serial tak, jak my lubimy w nim grać,
daje satysfakcję.
To miłe uczucie.
Najlepszy aktor…
- Jason Bateman. - Jason Bateman.
SPOJRZEĆ ZA SIEBIE
Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że koniec będzie trudny.
Cieszę się, że Jason to reżyseruje. Tak zaczęliśmy.
- Tak będzie lepiej. - Właśnie.
To sport zespołowy.
W wielu momentach proces może się posypać.
Jesteśmy rodziną od pięciu lat. Mamy piękne wspomnienia.
Gdy pojawiłem się po raz pierwszy, myślałem, że taki będzie ton serialu.
A to zupełne przeciwieństwo. Jesteśmy bandą zgrywusów.
Sporo żartowaliśmy.
Peter i ja staliśmy przy przekąskach,
próbując wybrać takie, po których ma się gazy.
Ludzie są najedzeni i szczęśliwi.
Głód rodzi złość.
Mówiłam na przykład: „Stul tępą japę i wypad”.
Bawił mnie ten tekst.
Nie było łatwo to powiedzieć,
bo to zabawny tekst.
Stul tępą japę i wypad!
W pierwszym sezonie było niesamowicie gorąco,
ciągle przylatywały muchy.
Przeszkadzały nam w zdjęciach.
Jason zaproponował, że zapłaci każdemu 20 dolców za muchę.
Wszyscy zabrali się do pracy,
więc Jason zaproponował 100 dolców za żywą muchę.
Złapałem jedną nad butelką z syropem.
Nie dostałem jeszcze 200 dolców,
które tam zarobiłem. Jeśli to oglądasz,
płać.
Dwieście dolarów, które wiszę Skylarowi? Coś kojarzę.
Nie mówię, że to nieprawda, ale pewnie się dogadamy.
Nie zapłacę całej sumy.
Jezioro Ozark?
Jezioro Ozark, południowe Missouri, wieśniacka riwiera.
Wszystko, co się dzieje w finale, jest częścią serialu od samego początku.
Zabawne, że pierwszą rzeczą, którą nakręciliśmy,
była scena z Martym za domem w Chicago,
który zostawia wiadomość dla wspólnika. Wycięliśmy ją.
W tym sezonie wykorzystaliśmy ją jako wspomnienie.
To stare nagrania, których nikt nie widział.
Cześć, Bruce. Marty.
Stary, zaklepmy to biuro.
Potwierdźmy to.
To był prawdziwy dreszczyk emocji.
Musiało się udać.
Uchwyciliśmy ducha czasu.
Laura, JB, znikąd zjawiła się Ruth.
Julia Garner nas zaskoczyła.
Bardzo nam się poszczęściło.
Jesteśmy wdzięczni za sukces.
Po tylu sezonach śmierci i zniszczenia
powinniśmy umieć pożegnać się z członkami obsady.
I tak będzie ciężko.
Dorastałam w tym serialu w wielu aspektach.
Wychowali mnie najlepsi w branży.
Dużo się od nich nauczyłam.
Mam szczęście, że grałam w Ozark.
Wspaniale było być
częścią czyjejś młodości i dać przykład.
Pokazać, jak pracować i się przygotować.
Nie chcemy tego wciskać młodym ludziom,
ale dać im narzędzia,
które wykorzystają następnym razem.
Ci ludzie byli świetni.
Są naprawdę utalentowani.
Scenarzyści byli utalentowani.
To niesamowita ekipa.
Aktorzy, od głównych po pobocznych,
byli niesamowici. Nowi także.
Aktorzy nie mają lekko,
gdy przychodzą na gotowe.
„Cześć, jestem tym i tym”, „Witaj w ekipie”.
To niewiele kosztuje. Oni to zrobili.
Wszyscy czuli się ważni, chciani i kochani.
Robię to już od 22 lat.
Nigdy nie pracowałem z lepszą ekipą.
Wszyscy byli genialni.
Zrobili jeden z najlepszych seriali.
To błogosławieństwo.
Seriale się kończą, ludzie się rozchodzą.
Jak pióra na wietrze. Znikają.
Ale w takich programach pojawia się niewidzialna nić,
która łączy nas wszystkich.
Wszyscy są mili i zaangażowani.
AKTOR
To cudowny serial.
Kocham tych ludzi. Są bardzo mili.
Są jak rodzina.
Dobrze nas traktują. Świetnie się nad tym pracowało.
Zżyliśmy się z ekipą i obsadą.
To smutne, gdy taki projekt się kończy.
Niektórych jeszcze spotkamy,
innych już nie.
Staramy się zatrzymać wspomnienia.
Wyryć je, póki mamy czas.
Rozmawiałem z Jasonem o tej chwili.
O tym, żeby się nią cieszyć. Żeby nie zrozumieć tego za dziesięć lat.
To było najlepsze.
Gdyby nie widzowie, bylibyśmy w domu cztery lata temu.
Wszyscy są wdzięczni za wsparcie.
Jestem bardzo dumny z tego,
że wszyscy zbliżyli do celu.
POŻEGNANIE Z OZARK
Napisy: Konrad Szabowicz