Nigeria, december 2015
Wat is er mis met het kind hier? Wat is er mis met het kind?
Het kind? - Ja.
Het heeft honger. - Kunnen we het kind eten geven?
Geen eten, geen water.
De foto van Rescuing Hope heeft m'n leven veranderd.
Het was als een klap in je gezicht.
De hele wereld keek plotseling naar ons werk...
en dat is iets waar we al jaren voor vechten.
Kijk naar Nigeria, naar de kinderen die worden beschuldigd van hekserij.
Ik dacht op een gegeven moment: ik ga terug naar Denemarken...
een normaal leven leiden en alles gewoon vergeten.
Ik wilde mezelf eigenlijk verstoppen.
Ik ben Anja Ringgren Lovén, ik ben 44 jaar.
Ik noem mezelf een mensenvriend of sociaal werker.
Ik groeide op in het noorden van Denemarken.
Ik woonde met m'n moeder, m'n tweelingzus, en onze oudere zus.
M'n vader was alcoholist, dus daarom ging m'n moeder bij hem weg.
Ik was het meisje dat de wereld probeerde te redden.
Dat begon toen ik heel jong was, toen ik m'n vader probeerde te redden.
Maar hoe kan een kind een oude man helpen...
die ervoor heeft gekozen om zoveel te drinken?
Toen m'n moeder stond te koken...
aten m'n tweelingzus en ik niet alles op.
Ze zei tegen ons: 'Als je je eten niet opeet...
denk dan aan alle kinderen in Afrika die verhongeren.'
Mijn droom, toen ik nog maar zes of zeven was...
was om kinderen in Afrika te helpen.
Weet je, David jr., je zegt altijd dat je voetballer wilt worden...
maar je houdt van dansen en muziek.
Misschien kun je muzikant of danser worden.
M'n moeder stierf toen ze nog maar 53 was en ik voelde zoveel woede.
Na haar dood worstelde ik met het vinden van m'n eigen identiteit.
Ik worstelde met angsten en gewichtsverlies.
Ik heb drie maanden in het ziekenhuis gelegen.
David jr?
Ik woog maar 45 kilo.
Ik besloot alles in Denemarken te verkopen om geld in te zamelen.
Ik werd dakloos om kinderen in Afrika te kunnen helpen.
Nigeria
Elke minister van Buitenlandse Zaken in de hele wereld zal schrijven:
'Ga niet naar Nigeria, het is te gevaarlijk.'
Want dit is een heel arm land met extreme armoede...
en de mensen doen er alles om te overleven.
Maar je moet je angsten onder ogen zien in het leven.
Dat heb ik altijd gedaan, m'n angsten onder ogen zien.
Want als je dat niet doet, hoe kun je dan je leven leiden?
Zijn jullie er klaar voor? - Ja.
Kom op.
De mensen hier zijn zo vriendelijk. Nigerianen zijn vriendelijk.
Het zijn vreedzame mensen.
Ze lijden alleen onder extreme armoede vanwege extreme corruptie.
Het is fijn dat deze bezoekers er zijn.
Anja Lovén, kom naar voren en begroet de gemeenschap met Martyna.
Ik kom uit Polen. Dat ligt in Europa. - Polen.
Ik reis de hele wereld over om verhalen te verslaan voor tv...
over bijzondere en inspirerende vrouwen...
en nu is Anja een heel belangrijke vrouw voor me.
Ik ben hier om haar werk te laten zien.
Ik kom uit een ver land, Denemarken, in het noorden van Europa...
maar ik woon in Nigeria.
Dat klopt. - Want...
m'n zoon, die daar zit, is Nigeriaans.
Z'n vader is Nigeriaans, dus ik ook. - Dat klopt.
En ik ben de oprichter van Land of Hope.
Ons doel is om ervoor te pleiten in lokale gemeenschappen...
en duidelijk te maken dat kinderen geen heksen zijn.
Veel leden van Solid Rock hebben ons geholpen deze kinderen te redden.
Dus ik ben u en de kerk heel dankbaar.
Veel mensen plaatsen alles onder de noemer hekserij.
Veel mensen denken dat als je papierplant...
of mangoplant geen vruchten draagt, dat komt door hekserij.
Misschien heeft je bananenplant geen vruchten vanwege hekserij.
Hekserij wordt overal bijgehaald.
Prijs de Heer.
Dank U, Jezus.
Het zou moeilijk zijn...
om dat te doen met de leden van mijn kerk.
Maar het kan eenvoudig zijn als diegene niet geïnformeerd is.
Ze hebben veel manieren om je te manipuleren.
Deze predikant had dit kind eerder beschuldigd van hekserij.
Vooral kinderen zijn het doelwit.
Omdat men denkt dat als ze bezeten zijn...
ze je kunnen betoveren en anderen kunnen aansteken...
en eenmaal beschuldigd, blijft een kind gestigmatiseerd en gevreesd.
In 2008 keek ik naar de documentaire Saving Africa's Witch Children...
en ik schrok ervan, want kinderen die beschuldigd worden van hekserij...
was iets waar ik nog nooit van had gehoord.
10.000 kinderen worden jaarlijks beschuldigd van hekserij in Nigeria.
Dus niets kon me ervan weerhouden hierheen te gaan.
De eerste ontmoeting die ik had met het continent, met Afrika...
was wat we 'het warme hart van Afrika' noemen.
Het land Malawi.
Ik richtte me op Nigeria, maar ik wilde ervaring opdoen...
voor ik naar zo'n gevaarlijk land reisde.
Ik observeerde, vrijwillig.
Mijn werk was om bij een arm gezin in Malawi te wonen.
En één ding zal ik nooit vergeten in Malawi.
Gedurende m'n hele jeugd, toen ik opgroeide...
heb ik zoveel documentaires gezien over de Afrikaanse cultuur.
Alles wat ik kon kijken en lezen, heb ik gedaan.
Ik dacht alles te weten, ook wat armoede betekende.
Maar wat ik niet begreep, was wat het betekent om honger te hebben.
Wat honger betekent.
Toen ik terugkwam uit Malawi, dacht ik:
'ik wil m'n eigen ngo oprichten.
Ik wil me richten op beschuldigingen van hekserij in Nigeria.'
Het is al droog. Sommige dingen zijn droog.
Laten we het naar binnen brengen.
Goed.
Dit is nog een beetje nat. Dit is droog.
Dit is ook droog. Laten we het in de kamer leggen.
Kun je zien van wie dit is? Van Prince?
We leggen deze in de kamer van Prince. Deze is van Sunday.
Meiden, kijken jullie tv?
Weet je wat? Jullie zouden buiten moeten spelen.
Victoria, ben je ziek?
Ben je bij de verpleegster geweest?
Heb je je medicijnen genomen? Je gloeit helemaal.
Ernest.
Vertel me iets over Anja. Ze kan het nu niet horen.
Soms vindt ze... Haar haar was eerst zwart...
maar nu is het wit. Ze houdt van dansen...
en drinkt elke ochtend koffie.
Dit houdt me op de been.
Voor mij een halve. - Een halve? Goed.
Je bent net m'n zus. Alleen zwarte koffie.
Nu even tot tien tellen.
Mama Anja helpt de kinderen.
Ze doet veel goede dingen. Zij heeft mij geholpen.
O, Deborah. Wat? - M'n schoen.
O, je schoen? Wat wil je dat ik doe?
Ik wil nieuwe. - Wil je nieuwe?
Ja, want je hebt deze al zo vaak gemaakt.
Lach maar, je krijgt nieuwe schoenen.
Oké. Tot ziens.
Ze is uniek.
Dat iemand helemaal hierheen komt...
uit een samenleving die volledig ontwikkeld is...
naar een plek waar mensen, en het leven totaal anders zijn...
en dan hoop proberen te bieden...
en een totaal ander perspectief op het leven, en dat veranderen.
Dus volgens mij is ze heel sterk.
Ze is een engel.
Een engel? - Ja.
Die vrouw is fantastisch.
Toen ze naar Nigeria kwam...
deed ik vrijwilligerswerk in een kindertehuis.
Ze keek me niet eens aan.
Ze was een beetje onvriendelijk.
Toen ik David voor het eerst ontmoette, ergerde ik me aan hem.
We waren aan het voetballen.
Hij kwam er opeens aan en alle kinderen stopten met voetballen...
en renden naar hem toe: 'Oom David.'
Ze besprongen hem. Hij begon met ze te praten en te spelen.
Ik dacht: wie ben jij?
Ze dacht: ik ben hier al een week.
Die vent komt eraan en ze zijn dol op hem en waarom doen ze zo?
Dat komt omdat ik ze al ken sinds hun jeugd...
en ze bijna zes, zeven jaar bij me zijn geweest.
Stel je voor, een jonge rechtenstudent met charisma.
Hij was 21 en ik 32 en ik kwam kinderen redden...
en had geen tijd voor romantiek. 'Nee, ik kan dit niet. Nee.'
Op een dag probeerde iemand een kind daar weg te sturen.
Ik was boos op die persoon en verhief mijn stem.
Ik was heel boos en verdedigde dat kind.
Anja zei dat ik moest kalmeren.
Ze keek me nog een keer aan, en nog een keer.
Na die dag kwam ze naar me toe en zei: Hallo.
Ik zei: 'Hallo, hoe gaat het?' We raakten aan de praat.
Het gebeurde gewoon.
De tweede keer dat ik naar Nigeria ging...
was een maand na m'n eerste reis. Ik kwam terug...
en David en ik besloten een kindje te nemen.
En na een maand was ik zwanger.
We keken elkaar aan en ik was zwanger.
David en ik richtten onze kinderopvang op...
vlak bij de universiteit waar hij studeerde.
In de eerste jaren redden we zo'n 30 kinderen.
Toen we begonnen, sliepen we op een mat in een onvoltooid gebouw.
We gingen gewoon op reddingsmissie als we werden gebeld.
We huurden een paar gebouwen...
en die locatie werd aangevallen door lokale schutters.
Ze kwamen 's nachts met wapens...
gericht op het personeel en de kinderen.
Ze stalen al onze bezittingen en vernielden van alles.
Kinderen werden 's nachts gillend wakker...
en verstopten zich in de bosjes.
Die nacht verkrachtten een van die schutters een van onze meisjes.
Dus het was een afschuwelijke aanval.
En de reden dat ze ons konden aanvielen...
was dat daar nog geen hoog hek stond...
en we geen beveiliging hadden zoals tegenwoordig.
Dat was ook m'n motivatie om naar Denemarken te gaan...
en veel geld in te zamelen...
om Land of Hope te kunnen bouwen.
David was hier om te zorgen dat dit gebouwd werd...
en samen hebben we Land of Hope tot stand gebracht.
Hier wonen alle jongens. Dit noemen we het jongenshostel.
En aan het eind staat het meisjeshostel voor alle meisjes.
En waar woon jij?
Mijn huis staat hier recht voor ons.
Het is hetzelfde gebouw als dat van het jongens- en meisjeshostel.
Toen we dit bouwden, wilden we een ruimte bouwen.
We hebben onze eigen keuken en tv-ruimte...
om wat privacy te hebben.
En? - Uiteindelijk werd het één ruimte.
Oké.
Dus dit is je privéruimte? - Inderdaad.
Is deze kamer anders dan de andere?
Nee, dit is dezelfde kamer als de kinderkamers...
met een eigen badkamer en toilet.
Als ik hier ben, ben ik niet veel binnen.
Ik ben veel buiten, ik zit niet graag alleen in m'n kamer.
Wie is daar? Hallo? Hoi, hoe gaat het?
Mama's kamer is natuurlijk altijd de mooiste.
Anja, wat is dat?
Het nieuwe jaar is net begonnen...
dus ik moest iets speciaals dragen voor het nieuwe jaar.
Ik wil zien hoe het je staat.
Zo, en we hebben de hele avond gedanst.
Heel elegant. - Ik laat je deze ook zien.
Deze is van een lokale kleermaker in Afrika.
Deze is schitterend.
Ja, een van mijn favoriete jurken. Heel kleurrijk.
Zie je? Ze hebben het hier zo goed genaaid.
Je borsten moeten omhoog en je kont naar achteren.
Dus je houdt van mode?
Vanwege de hitte kan ik één jurk dragen...
en na een uur, als het te warm is...
trek ik een andere jurk aan, en nog eens.
Anja, weet je wat ik denk? Dat hier, tussen deze muren...
jullie je veilig kunnen voelen, maar buiten is de wereld niet zo.
Ja, binnenin Land of Hope heerst puur geluk en liefde.
En buiten deze muren is het een gekkenhuis.
Op een dag zei David: 'Ik werd vanochtend gebeld.
Er is een kind van twee in een dorp, maar ik weet niet of het waar is.
Kunnen ze een kind van twee achterlaten en kan dat overleven?'
Ik keek David aan en zei: Laten we gaan kijken.
Geeft niemand het te eten? - Geen moeder, geen vader.
Geen moeder, geen vader. - Wat erg.
Ik hurkte om Hope water en een koekje te geven.
De geur. Het was als de geur van de dood.
Alsof het...
Ik kan het niet uitleggen hoe het rook.
Terwijl we met hem naar de bus liepen waar we vandaan kwamen...
zei de man opeens: Waar breng je hem naartoe'
Dus ik moest sneller lopen en plotseling...
werd de bus waar we mee kwamen omringd door mensen...
dus David kwam tussenbeide.
'Hebben jullie gezien hoe dit kind eraan toe is?
Hij moet naar het ziekenhuis.'
Hij gooide de deur dicht en zei: Rijden.'
Toen ze de jongen vasthield, zei ze:
'David, dit jongetje gaat dood...
en voor hij sterft, moet hij een naam hebben.'
We noemden hem Hope, brachten hem naar het ziekenhuis...
en dokter zei dat z'n kans om te overleven klein was.
We telden om de hoeveel seconden Hope ademhaalde.
Hij stond daadwerkelijk op het punt om te overlijden.
David en ik namen David jr., onze zoon, mee naar het ziekenhuis...
en legden hem bij Hope in bed, zodat ze samen konden zitten en spelen.
Dat was de eerste keer dat we Hope zagen lachen.
Daarom noem ik z'n overleving een wonder.
Maar als ik aan Hope denk, moet ik lachen.
Omdat hij zo intelligent is.
Omdat het zo'n grappige jongen is.
Hij is zo grappig.
Ik maak me ook een beetje zorgen...
dat hij nooit zal kunnen praten.
Ik denk dat hij zichzelf echt wil uiten...
en ik hoop dat die dag komt.
Land of Hope is een erg grote kinderopvang.
Van ruim 1,2 hectare...
en toen David en ik het land kochten...
wilden we er niet alleen een kinderopvang van maken...
maar ook een educatief centrum...
waar kinderen verschillende dingen kunnen leren.
Tekenen, natuurkunde, computertraining.
Hier zingen we en maken we veel plezier.
Eén, twee, drie, zing.
Ik hou van jullie.
Daarom word ik altijd zo emotioneel.
Ik denk aan hoe we ze gered hebben...
en nu zie ik ze staan met zoveel moed...
en zingen ze en geloven ze in zichzelf.
Nu zijn het jonge vrouwen die elkaar leren voor zichzelf op te komen.
Dat is gewoon zo bijzonder.
Ik heb kippenvel. - Ja, ik vind dit geweldig.
Als je naar Denemarken, zelfs Polen en Europa kijkt...
in de 18e eeuw, beschuldigden we iedereen, met name vrouwen.
In Denemarken hebben we meer dan 2000 vrouwen levend verbrand...
na beschuldiging van hekserij.
Dus waarom verbranden we geen vrouwen meer levend in Denemarken?
Omdat we kinderen naar school gingen sturen.
Het geeft jullie therapie. Therapie geneest je.
Kunst is eigenlijk zelfexpressie.
Het kan creativiteit zijn, je verbeelding.
Waar denk je aan? Wat voor ideeën heb je?
Een Nigeriaans kind kreeg één dollar per jaar...
om het schoolgeld te betalen. Het was gewoon een lachertje...
om te zien hoe ze het onderwijs voor kinderen bekostigen.
En dat is ook het probleem met bijgeloof en armoede.
Als kinderen niet naar school gaan, ontwikkelen ze zich niet.
Het is jammerlijk dat er zoveel talent verspild wordt in dit land.
Hope betekent zoveel voor me.
H-O-P-E, want...
Help One Person Every Day. - Help elke dag één persoon.
Dus het kon geen andere naam worden dan Land of Hope.
Hoi. - Wat hebben we hier?
Altijd als de kinderen voetballen, is onze verpleegster hier...
want ze spelen alsof hun leven ervan afhangt.
Het komt goed, David. Het komt goed.
Herken je ieder kind en weet je al hun namen?
Allemaal. Ik hoef ze niet eens te zien om te weten wie ze zijn.
Ik herken ze alleen al aan hun stem.
Jullie hebben zelfs je eigen water?
Ja, we hebben onze eigen waterproductiebedrijf.
David, mijn man, droomde er altijd van om dat te hebben.
Hij wilde water maken dat goedkoper was...
en toegankelijk voor iedereen.
Land of Hope is onze Ark van Noach. We hebben kippen, vissen...
en een groot terrein waar we groenten verbouwen...
en allerlei planten kweken die we in lokale gerechten gebruiken.
Het is bijna geworden waar we van droomden...
want door dit allemaal te bouwen, kun je daadwerkelijk overleven.
Dit is het dorp waar Davids familie vandaan komt.
Iedereen in de gemeenschap heeft veel respect voor hem...
waardoor we hier veilig zijn.
Toen we Land of Hope bouwden, huurden we 150 lokale arbeiders in.
We gaven al die mensen een baan...
dus op Land of Hope is men trots in dit dorp.
Denemarken
Als ik in Denemarken ben, mis ik Nigeria.
Als ik in Nigeria ben, mis ik Denemarken.
Dus het voelt alsof ik een voet in elk land heb.
Dus elke dag voel ik me verdeeld tussen die twee landen.
In Denemarken doe ik administratief werk...
en interviews en word ik ook gevraagd voor conferenties.
Dat is heel belangrijk voor ons.
Een platform om over ons werk te praten en donaties te krijgen.
We hebben geld nodig om kinderen te redden en ze een toekomst te geven.
Ik moet terug naar Denemarken om geld in te zamelen...
dus dat is een enorme verantwoordelijkheid voor mij.
Ik ben echt trots op haar...
dat ze zo edelmoedig is voor Nigeria en de Nigerianen.
Ik heb al drie jaar geen vakantie gehad.
Ik heb er geen tijd voor. - Dat is je eigen schuld.
Dat weet ik. Ik verheug me er echt op.
Heel erg. - Ik ook.
Ik werk voor Anja bij Land of Hope.
Ik ben de vicevoorzitter en regel alle communicatie...
marketing en sociale media.
Ik moet voor haar zorgen, dat zei m'n moeder al toen ik jong was...
maar ik denk ook dat m'n moeder zag dat we anders waren.
Ze zag dat Anja denkt: hier is een zwembad. We springen erin...
en ik denk: maar hoe diep is het?
Laten we kijken hoe diep het is voor we erin springen.
Anja springt er gewoon in.
Ik weet dat ze hier is opgegroeid...
we Deens zijn en in Denemarken wonen.
Maar als ze naar Nigeria gaat...
is ze het gelukkigst.
Soms hebben Anja en ik ruzie...
omdat we een tweeling zijn en samen werken, dus ruziën we over dingen.
En als ik boos op haar ben en buiten loop, houden mensen me aan en zeggen:
'Ik hou van je zus. Ze is geweldig.' Dan denk ik: zo geweldig is ze niet.
'Zo perfect is ze niet.'
Nigeria
Van buitenaf leek het alsof we veel succes hadden...
maar achter de schermen hadden we het moeilijk.
Maar we bleven ons richten op het project en de kinderen.
De kinderen die beschuldigd worden van hekserij...
durven niet naar je toe te komen.
Ze zien elke volwassene als een bedreiging.
Ze geloven je niet.
Ze zijn vaak bedreigd door volwassenen...
die hen slaan, slecht bejegenen en hen soms zelfs vermoorden.
Dus elke volwassene is een bedreiging.
Ik moet ze er altijd van overtuigen dat ik iets goeds voor ze wil doen.
Hier in Land of Hope hebben we 91 kinderen...
en slechts 21 daarvan zijn meisjes. De rest zijn jongens.
Waarom worden jongens vaker als heks gezien dan meisjes?
Omdat jongens een dominanter karakter hebben.
Als ze spelen, zijn ze ruw en aan hen is geen behoefte.
Aan jongens is geen behoefte in het huishouden.
Ik herinner me 2019 nog. Het was Kerstmis...
het was december. Dan ben je altijd in een bijzondere stemming.
Er was een noodoproep. David kwam naar me toe en zei:
'Ik weet niet of je dit kind wilt zien...
maar ik heb gehoord dat hij er slecht aan toe is.'
En ik zei: Laten we gaan.
Toen we het kind zagen, kon hij niet eens lopen.
Het was een jongen en hij had zoveel pijn.
Dat is Saviour.
Hij was vaak verkracht en bleek ook nog hiv te hebben.
Hij verstopte zich in buizen, van die grote buizen...
naast een bouwterrein.
Toen we hem eruit haalden, hield hij z'n broek omhoog...
en had hij vreselijk veel pijn.
Hebben ze je zusje vermoord?
En hij zou enkele dagen later zijn vermoord als wij niet waren gekomen.
Dan zou hij niet meer leven.
We namen Ernest mee, een van onze oudste kinderen.
Soms nemen we een van onze kinderen mee op reddingsmissies.
Ze helpen ons graag en dat vind ik heel inspirerend.
Zo voorzichtig als Ernest dat kind mee de auto bracht...
bij hem in de auto ging zitten, hem wat te drinken gaf...
hem koekjes gaf. Toen draaide David een kerstliedje.
We waren zo geëmotioneerd. In de auto, op de terugweg...
draaide hij een gospel-kerstliedje.
Ik draaide me om en zag Ernest zitten met Saviour...
en ik begon te huilen, omdat ik zo geëmotioneerd was.
Maar het was Kerstmis. We hadden een leven gered...
dus dat was misschien wel de mooiste Kerstmis ooit.
Herinner je je nog dat Hope hier voor het eerst was?
Hope was heel klein toen hij werd opgehaald.
Toen ze hem hiernaartoe brachten...
was dat heel triest, gezien z'n gezondheid.
Hij was daadwerkelijk stervende, dus het was heel triest.
Wat vind je nu van Hope?
Hope is het meest... Ik weet het niet.
Hij is het gelukkigste mannetje ter wereld.
Heel gelukkig, omdat de metamorfose geweldig is.
Hij is nu gezond en hij zit op een veilige plek.
Dus het gaat nu goed met Hope.
En hij is heel slim.
Wat we van Hope weten, weten we van de vader.
Hij is een tovenaar, een toverdokter...
en hij is iemand met invloed.
Het eerste wat hij me vroeg, was: Hoeveel ben ik je schuldig?
Ik zei: 'Je bent me niets schuldig. Ik wil geen geld.
We zijn hier omdat...
elk kind het verdient om z'n identiteit te weten.'
Hij zei dat het de schuld van de moeder was.
Hij vertelt ons één kant van het verhaal.
We zijn op zoek naar Hope's moeder sinds we hem hebben gevonden.
Het is heel belangrijk voor Hope om z'n moeder te ontmoeten.
Om haar te zien en te ontmoeten. Dat is belangrijk voor haar...
want ze moet ook beseffen dat kinderen geen heksen zijn.
Wat vind jij van deze ontmoeting vandaag, met de moeder?
Ik weet niet wat ik moet verwachten tot ik haar zie.
Ze heeft me verteld dat ze daar op ons zit te wachten.
Ik belde haar net, de telefoon ging over, en opeens werd hij uitgezet.
En voor iedereen in Land of Hope...
is het heel belangrijk dat kinderen een relatie hebben met hun ouders.
Als we iemand thuis bezoeken, doen we dat voor onze zaak.
We zijn er om kennis over te brengen.
Niet alleen de familie, maar de hele gemeenschap.
We wachten hier. - Ja.
Dit was de man die contact opnam met David...
om ons te informeren over een achtergelaten kind...
van slechts twee jaar oud. Dat is hij.
We zijn al bijna tien jaar heel actief in de plaatselijke dorpen.
We hebben veel ambassadeurs...
die weten wie we zijn en ons bellen.
Zij zijn in feite onze ogen en oren.
Wanneer zag je haar voor 't laatst? - Gisterochtend.
Gisterochtend? - Ja.
Ze zeggen nu dat ze het dorp heeft verlaten...
maar we proberen haar te vinden.
Hoewel de zon schijnt en er overal kinderen zijn...
kan een situatie zoals deze opeens compleet veranderen...
in iets heel gevaarlijks. - Ja.
Een maand geleden waren we in een dorp en redden een kind.
Twee van zijn vrienden werden afgeslacht.
Dat betekent dat ze hun hoofd en armen hebben afgehakt.
Zo slachten ze kinderen af.
Ze doden ze met een bijl of een machete.
We bezoeken het dorpshoofd om uit te leggen waarom we er zijn.
We werken samen met de gemeenschap.
Zijn hier veel kinderen die worden beschuldigd van hekserij?
Nee, ja. Inderdaad.
Waarom worden kinderen als heksen bestempeld? Wat is er gebeurd?
Ze doen raar en eerder gingen ze vaak dood.
Maar dat gebeurt niet meer sinds ik hier ben.
Hoe doe je dat? - We hebben een speciaal mengsel.
Kinderen geven over als ze het drinken en dan genezen ze.
Hoeveel betalen de ouders voor het medicijn?
1 miljoen. - Niemand hier heeft 1 miljoen naira.
Is dat niet te duur?
Als de ouders geen miljoen naira hebben...
geven ze me land met dezelfde waarde.
En als de ouders geen land hebben...
en geen geld?
Laten ze het kind dan in de steek? Wat gebeurt er dan?
Ze kunnen ook voor me komen werken.
Heb je nu kinderen die voor je werken...
omdat de ouders het niet konden betalen?
Ga het kind halen.
Wat doe je hier? Help je het dorpshoofd?
Ik doe wat hij wil. Ik breng hem wat hij nodig heeft.
Oké, maar krijg je er geld voor?
Ik krijg alleen gratis eten. Mijn geld gaat naar hem.
Dit noemen wij slavernij. Als je 15 jaar hard werkt...
en daar alleen eten voor krijgt.
Het is heel makkelijk om mensen zonder opleiding te manipuleren.
Ze zijn geneigd alles te geloven wat hun wordt verteld.
Vooral door een geestelijk leider...
omdat religie een heel belangrijk rol speelt in Nigeria.
De geestelijk leiders maken gebruik van de onwetendheid van het volk...
en zij zeggen dat kinderen heksen zijn...
en het wordt geloofd.
Hekserij verspreiden...
is een heel makkelijke manier om mensen te beroven.
Veel geestelijk leiders hebben me nooit geaccepteerd...
in hun christelijke organisaties in deze stad...
terwijl ik al jaren predik...
dat God nooit hekserij heeft bedreven.
Volgens onze eigen statistieken...
verdwijnen er tien kinderen per week...
in een dorp.
Je moet begrijpen dat een kind ervan beschuldigen een heks te zijn...
direct te maken heeft met extreme armoede.
Ze kunnen niet al hun kinderen te eten geven.
Dus als er een kans is om één of twee kinderen weg te sturen...
en ze te beschuldigen van hekserij, zijn dat minder monden om te voeden.
Dus het is ook een manier om te overleven.
Het is niet makkelijk om een aantal te noemen...
maar het zijn veel kinderen.
En één is al te veel. Eén kind dat wordt gedood, is te veel.
Het kind dat hier opgroeit, weet...
dat als je wordt beschuldigd, je moet vluchten...
omdat je dat niet overleeft. De kinderen proberen te ontsnappen.
Kinderen op straat staan bloot aan al die dingen.
Ze lopen gevaar verhandeld te worden, organen kwijt te raken...
en allerlei vormen van misbruik. En het is zelfs zo erg...
dat elk meisje dat één nacht op straat slaapt, wordt verkracht.
Ik was van huis weggelopen, dus ik begon op straat te bedelen.
Ze beschuldigden me van de moord op mijn vader.
Ze sloegen me elke ochtend.
Ze gaven me geen eten. Mijn moeder brandde me met een strijkijzer.
Wat voel je als je denkt aan de mensen die je hebben beschuldigd?
Ik denk dat we alles moeten vergeten...
wat er in het verleden is gebeurd en verder moeten gaan.
Alle kinderen in dit centrum hebben een verleden van mishandeling.
Sneeën in hun hoofd, steekwonden, die zijn zichtbaar.
Elk kind draagt iets met zich mee voor de rest van z'n leven.
Soms leggen ze een kind aan de ketting.
Dat hebben we gezien.
Of een kind ligt in een kamer en eet of drinkt niets...
tot het toegeeft een heks te zijn.
Ben jij ook een heks? - Ja.
Ik heet Benjamin. M'n ouders beschuldigden me van hekserij.
Wat vind jij van deze situatie?
Ik denk dat als ik klaar ben met school...
ik de mensen in het dorp ga leren...
dat heksen niet bestaan.
De problemen begonnen in mijn familie, omdat ik naar school ging.
M'n familie beschuldigde m'n vader ervan een heks te zijn.
Dat het niet normaal was dat hij zo geïnteresseerd was in onderwijs.
Er moest iets anders zijn en dat was volgens hen hekserij.
Dus daarmee begonnen alle problemen.
Als je van hekserij wordt beschuldigd...
kijkt iedereen anders naar je.
Zelfs je familie kijkt anders naar je.
Toen m'n vader van hekserij werd beschuldigd...
werd hij min of meer uit de familie gezet.
Toen dat gebeurde, begonnen de problemen.
De andere mensen werden heel agressief tegen ons...
en gingen m'n moeder slaan.
We werden echt fysiek aangevallen en zo...
dus het was heel gevaarlijk.
Wat is er met je vader gebeurd? - Ze hebben hem vermoord.
Ze hebben hem vermoord.
En toen kwam Land of Hope.
Ons huidige leven is een weerspiegeling van onze jeugd.
Dat zie ik nu in heel veel opzichten.
Ik keek ernaar uit om Hope's moeder voor het eerst te ontmoeten.
Hoe ziet ze eruit? Hoe zal ze reageren? Hoe zal Hope reageren?
Er kwamen veel emoties bij ons naar boven...
want opeens was ze er. Hope was erg emotioneel.
Heel erg emotioneel.
Hoi.
Goedemorgen, welkom. Ga zitten.
Hoe heet je? - Ik heet Justina.
Hoe oud ben je? - Ik ben 23.
Je was 14 of 15...
toen je zwanger was van Hope? - Ja, 15.
En, wat is er gebeurd?
Kun je ons vertellen waarom we hem zo hebben aangetroffen?
Vertel ons het verhaal.
We zien hier omdat we willen dat je een relatie krijgt met je eigen zoon.
En we veroordelen je niet. We zijn hier niet om te oordelen.
Je was zelf nog een kind.
Is hij met je getrouwd of nam hij je gewoon als vrouw?
Hoe zat het tussen jullie? Want het is een oude man.
Ik weet het niet. Hij kwam naar ons toe. Er kwam verder niemand.
Hij vroeg me mee uit en ik weigerde. Ik wilde niet.
Dat wilde je niet? - Nee, en hij dwong me die dag.
Steven was een jaar toen Daniel werd geboren.
Dus je besloot hem Steven te noemen? Was hij ook van Hope's vader?
Ja. - Toen hij werd gered...
wisten we z'n naam niet en niemand gaf ons z'n naam...
dus we moesten hem een identiteit geven.
We kozen de naam 'Hope' voor hem. - Dat is heel mooi.
Liet Hope's vader hem daar achter, in die toestand?
Ja, hij liet hem daar achter.
Oké. - Wees niet boos op me.
Maak je geen zorgen. Je bent nu hier en daar gaat het om.
Dit is je zoon. Hope, jouw moeder.
Je zat in haar buik.
Hoe gaat het?
Z'n gehoor is niet zo goed.
Het spijt me. Het spijt me van al die dingen.
Waar is het teken? Ik wil het teken zien.
Laat eens zien. Ik wil het zien.
Oké. Daar. - Oké.
Hier is er een.
Is dat het teken dat je hem gaf? - Ja.
Het spijt me, oké? Alsjeblieft, je moet me vergeven.
Gaat het? Gaat het goed, Hope? Gaat het?
Gaat het? Nee. - Hope begrijpt het misschien niet.
Misschien denkt hij dat je hem komt halen.
Nee. - Ik weet het.
Maar we hopen echt dat je hem vaak komt opzoeken.
Is hij net zo lang?
Daniel is langer. - Langer dan Hope?
Ik wilde jullie niet storen. Hallo, Hope.
Ik ben Martyna. - Hallo, Justina.
Justina. Leuk je te ontmoeten.
Leuk je te ontmoeten. - Je hebt een geweldige zoon.
Ik zie nu dat hij in de war is.
Hij is trots en weet hoe hij eraan toe was toen hij werd gevonden.
Dus hij is blij, maar hij is misschien ook boos.
Ze blijft niet. Maak je geen zorgen Ze gaat terug, oké?
Jij blijft hier, maar we laten haar deze locatie zien, goed?
En dan vertrekt ze, oké?
Misschien vindt hij ooit een plek in z'n hart om me te vergeven.
Als je de wereld wilt veranderen, begin dan met de kinderen.
Als je kinderen kunt laten opgroeien tot betere mensen...
kun je een generatie veranderen.
Nu is het tijd om vooruit te kijken.
Hope is blij om z'n moeder te zien, want ze is weer op bezoek geweest...
en ze is lang in Land of Hope gebleven. Hij was zo blij.
Hij pakte haar hand en toonde haar heel trots aan de andere kinderen.
'Kijk, dit is mijn moeder.'
Je moet leren de last van anderen op je te nemen.
Als we leiders hebben die de lasten van de mensen die ze leiden dragen...
en zich voor hen opofferen...
Ja, dat is het. Je opofferen.
Ik ken hem al tien jaar en ik heb hem twee keer zien huilen.
Eindelijk werd een van onze belangrijkste zaken afgesloten...
en dat is uiteraard het verhaal van Hope.
Het waren niet alleen bloed, zweet en tranen voor hem en mij...
maar ook voor onze relatie en voor ons als ouders.
Eén, twee, drie...
vier, vijf. Je speelt vals.
Het was een offer dat, toen ik zwanger werd...
we moesten nadenken waar onze zoon moest wonen...
en ook over zijn veiligheid.
We moesten ons project op de eerste plaats zetten...
en toen heb ik onze zoon in Denemarken opgevoed.
Daar is het veiliger voor hem en is de omgeving heilzamer.
Kom maar.
Soms ben ik ook jaloers.
Als ik stellen op straat zie lopen met hun kinderen.
Ik wilde dat ik dat elke dag kon doen met m'n zoon en z'n vader.
Nog een keer? Wil je het nog een keer zien?
Eerlijk gezegd voel ik me meestal eenzaam als ik in Denemarken ben.
Maar als ik kijk naar de 92 kinderen die we nu in mijn centrum hebben...
kinderen die in de bosjes lagen en gewoon waren weggegooid...
en kinderen die bijna in onze handen stierven...
als ik die kinderen nu zie afstuderen op de universiteit...
heb ik geen spijt van mijn beslissingen.
Het was hard werken, veel uitdagingen in mijn leven...
maar uiteindelijk ben ik daar trots op.
Dat is het resultaat van al m'n beslissingen en daar ben ik blij om.
Saviour
Hope
ik hou van jullie allemaal
elk jaar worden in Nigeria15.000 kinderen beschuldigd van hekserij
velen worden vermoord, gemarteld of verdwijnen spoorloos
Land of Hope heeft het leven veranderd van 92 kinderen
H-O-P-E Help One Person Every day
Vertaling: Kees Smit Iyuno