Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zaraz zaczynamy, co?
- Kochanie, idę. - Już.
Trzymaj się.
Kocham cię.
Będzie show.
Lecę na występ.
Widzimy się na występie.
Do dzieła, bracie.
- Powodzenia, Kev. - Dziękuję.
Jedziemy taksą.
- Dawaj. - Jedziemy.
Mamo, wiem, że patrzysz. Będziesz dumna.
Niech Bóg ci błogosławi. Amen.
Czas na show!
Mój ostatni żart poruszył internet!
Londyn! Stać was na więcej!
Gdzie pierdolony wiwat?
Jeszcze raz.
Ale teraz ma być głośno, no kurde.
Witam na trasie „Irresponsible”.
Będzie dobra zabawa.
Nie bez powodu trasa ma taką nazwę.
Z czasem zrozumiecie.
Nie lubię tracić czasu.
Przejdziemy więc od razu do rzeczy.
Od razu będzie o... grubych rzeczach.
Opowiem o pierwszym, nieodpowiedzialnym posunięciu.
Moje...
Uczestniczyły w tym moje dzieci.
Przyłapały mnie z żoną, gdy się pieprzyliśmy.
No. Taka sytuacja.
Nie da się powiedzieć delikatnie, więc było wprost.
Oboje. Oboje nas przyłapali.
Gdyby chodziło tylko o jedno, to pół biedy.
Syn pierwszy.
Spojrzał na nas, a ja na niego.
Zauważyłem go, bo zawołał siostrę.
Kazał jej przybiec.
Nawet nie mogłem mieć pretensji.
Nie mogłem się wściec, bo było to w zgodzie z zasadami, które ustaliłem.
Nie lubię zamkniętych drzwi.
Żadnego zamykania drzwi. Najgorszy jest dla rodzica
brak możliwości wejścia do pokoju dziecka.
Nie ma zamykania drzwi!
Szczególnie przez córkę. Powiedziałem,
że jak jeszcze raz zamknie, to rozwalę kopniakiem.
Idę do jej pokoju, drzwi zamknięte.
Powiedziałem, że mówiłem, że wykopię drzwi.
A ona: „Chwila, już kończę”.
Boże!
O Boże!
Myślałem o najgorszym.
Myślałem, że produkowała kokainę. Wierzyłem w to.
Musiała.
Wiecie, czemu myślę o najgorszym?
Bo wiem, co sam robiłem jako dzieciak,
gdy zamykałem drzwi od pokoju.
Gdy zamykałem drzwi,
robiłem najgorsze rzeczy po tamtej stronie drzwi.
Za każdym razem, gdy wpadała moja matka, mówię serio,
miałem swojego pindola w dłoni. Przysięgam.
Co robisz, dziecko?
Raz weszła, miałem kutasa w dłoni,
a zapałki w drugiej.
Nie wiem, co by było,
ale przyszła w samą porę.
Bo miał być gorący kutas.
Chciałem go podpalić.
Najgorsze w tym, że nas przyłapali
było to, że robiliśmy to w pozycji nie do obronienia.
Niektóre da się wytłumaczyć.
Jest tu dziś wiele par.
Pan i pana dziewczyna. Uprawiacie seks,
ona leży na boku, wpadają wasze dzieciaki,
do wybrnięcia.
Wstajecie i udajecie, że oglądacie telewizję.
Ej, dzieciaki!
Wynocha stąd. Nie wracać aż skończymy oglądać.
Profesjonalista,
zakryty od pasa w dół,
może nawet nie przestawać, gdy wygania dzieciaki.
Hej! Dzieciaki!
Spadajcie z cholernego pokoju.
Nie wchodźcie tu.
Wasz dziewczyna może dodać:
„Nie wchodźcie teraz.
To mój ulubiony fragment programu”.
Da się wybrnąć.
Na misjonarza, też się da wybrnąć.
Lecicie na misjonarza, wbijają dzieciaki.
Wystarczy, że upadniesz na swoją kobietę.
Udajesz, że śpisz. Głupie dzieci uwierzą.
Na pieska... Ciężko wybrnąć.
Na pieska, z gołą dupą, na środku łóżka.
Ciężka sprawa. Przyłapią i...
I co robisz?
No, co robisz?
O kurwa!
Jedno wyjście.
Tylko jedno.
Udawanie, że gotujesz się do rozpoczęcia rozgrywki futbolu.
Spieprzaj stąd. Jesteśmy zajęci futbolem. Spadaj.
Będziemy grać z parą z okolicy w tym tygodniu. Idź.
Najbardziej bałem się, że będę musiał tłumaczyć im, co widziały.
Boże, błagam.
Nie pozwól dzieciom o to pytać.
Niech wleci jednym uchem, a wyleci drugim.
Nie chcę o tym z nimi gadać.
Schodzę na dół, syn w kuchni.
Spojrzał na mnie wzrokiem,
który sugerował, że chce zapytać, co widział.
A ja spojrzałem wzrokiem, który sugerował, żeby kurwa nie pytał
o nic, co właśnie widział.
Wiedziałem, że nie zapyta,
bo miał niedawno wpadkę w szkole.
Musiałem skonfiskować mu telefon. Najgorsza kara.
Bolesna strata, która poważnie zmienia styl życia dziecka.
Jak tylko zabrałem,
od razu zmienił się w ćpuna.
Od razu! Mówię: „Daj go.
Dostaniesz, gdy się ogarniesz”.
Wyrwałem mu go. Załamał się.
Powiedział: „Tato, weź, nie rób mi tego”.
Zaczął się tak ruszać. „Tato, no weź, proszę”.
Dodał: „Odetnij mi nogę.
Weź ją”. Że co?
„Oddaj mi telefon”
„Dostaniesz, gdy się ogarniesz”.
Gdy mu go zabrałem, pomyślałem,
że muszę go przejrzeć.
Zobaczyć, o czym on tam gada.
To nieodpowiedzialne zachowanie rodzica,
nie wiedzieć, co tam robi.
Muszę tam zajrzeć. Ale nie mam PIN-u.
Brak odcisku palca, twarzy do identyfikacji.
Muszę wrócić do pokoju dzieciaka i poprosić o odblokowanie.
Wpisuj hasło, bo chcę wiedzieć, o czym gadasz.
A on odpowiedział bez wahania, że nie ma mowy.
Że co?
„Dziecko, wpisuj hasło, bo jak cię pizdnę...”.
Tak odparłem.
Uciekł.
Jakby to nie był mój dom.
Jakbym miał go nie zobaczyć za chwilę na kolacji.
„Nie będę cię gonić.
Podaj hasło zanim zasadzę ci kopa”.
Przysięgam na Boga,
krzyknął z dołu: „Pierdol się!”.
Zabiję go.
Biegnę na dół, łapię za szyję.
Przyduszam go. Jak cholera.
Co ty powiedziałeś, kurwa?
Nie mógł oddychać.
Powiedział:
„Takie jest hasło. Hasło to: pierdol się”.
Ojej.
Dobre hasło, synku.
Ze spacją czy bez?
Trochę ci porobiłem szyję. Przepraszam.
Ogarnę ci jakiś golf,
to nie będzie widać w szkole. Wybacz.
Dzieci dorastają.
Córka ma 13 lat, syn dziesięć.
Im starsze, tym więcej kłótni.
Przyłapałem je na przeklinaniu.
To mnie rozbawiło.
Jak jesteś rodzicem i myślisz, że nie klną,
to jesteś głupim rodzicem.
Gdy tylko wyjdziesz, nie ma temu końca.
Kurwa, dziwka, gówno, fiut, cipa, dupek, zdzira.
Lubią używać ich naraz, mimo że nie pasują.
Słyszałem raz jak córka dowalała tak synowi.
Spałem. Leżałem na kanapie.
Wściekła się.
„Mam dość twojego pierdolenia.
Wkurwiasz mnie, skopię ci dupę”.
Pomyślałem, co się tam dzieje
do cholery.
Nie chciałem się zdemaskować, żeby usłyszeć syna.
Jak jej dowali.
Mój syn jest jak ja w dzieciństwie.
Jesteśmy tacy sami.
Ale z niego kurw.
Mały kurw.
Powiedział tak:
„Serio, weź. No i co? To nic. Czemu o tym tyle gadasz? Dobra”.
Że co?
Wyszedł z pokoju jakby wygrał kłótnię.
Dobra.
Na jego obronę dodam, że nie ma łatwo.
Nie wiem, co jest na rzeczy ze starszymi siostrami.
Lubią dowalać się do młodszych braci.
Nie wiem czemu, ale to się dzieje.
Raz ściągnęła go ze schodów siłą.
Nie widziałem. Słyszałem.
Syn mówił: „O Boże. Znowu”.
Słyszałem odgłosy.
Ale ona jest twarda.
Nie jest zwykłą małą córcią.
Jest twardzielką. Jak jakiś chłopak.
Niedawno dostała pierwszego okresu. Przyjęła to z klasą.
Wzruszyła tylko ramionami.
A ja się denerwowałem, bo wiedziałem, że nadejdzie.
Widziałem symptomy. Rozchwiane emocje.
Próbowałem się przygotować jak na trzęsienie ziemi.
Kupiłem zestawy na nagły atak okresu. Schowałem do kieszeni, plecaka.
Nie chciałem, żeby córka zakrwawiła w szkole pupę.
Tego się bałem.
Gdy córka zakrwawi pupę w szkole,
jest już tam spalona.
I szukaj jebanej, nowej szkoły.
Taki okres może być kosztowny. No i zeszła na dół, zaskoczyła mnie.
Mówi, że ma okres. Spanikowałem.
Kurwa!
Teraz? W tym momencie?
Powiedziała, że coś jej spływa po nodze.
Tyle moich przygotowań na marne.
Powiedziałem: „Idź do kuchni, wypij baniak mleka. Szybko.
Krew wtedy zakrzepnie”. Nie wiem, skąd ten pomysł.
Chyba z dupy.
Otworzyłem podpaskę XXL jakbym odbezpieczał granat.
Kurwa. Wystrzelił jej w twarz. Słabo.
Cienka akcja.
Wiecie, co lubię u swoich dzieci?
To, że nie czynią rzeczy bardziej stresującymi.
Mam już go wystarczająco dużo.
Jestem żonaty po raz drugi.
To już wystarczy.
Dlatego, drogi panie, że tym razem musi się udać.
Musi!
Nie chce się być żonatym trzeci raz.
Wtedy nie szuka się już miłości,
a kogoś do stania przy łożu śmierci.
Kogoś do wspólnego umierania.
Tak jest u was? Tak czy nie?
Umrę przy tobie, ty przy mnie, co?
Wariackie jest to, że mój związek jest na widoku.
Wszyscy widzą, oceniają.
Mam to w dupie.
Jak sobie pościeliłem, tak się wyśpię.
Śmieszy mnie, gdy ktoś zachowuje się tak, jakby to było jego życie.
Jakby był w mojej sytuacji.
Wybiło szambo mojego związku. Każdy miał zdanie.
Kevin Hart znowu to zrobił. Znowu to zjebał.
Powiem wam jasno. Nie zjebałem znowu.
Złożyłem pozew o rozwód w pierwszym małżeństwie.
Zdecydowałem, że tego nie chciałem. Podjąłem decyzję
dla swojego dobra. Co niby zjebałem?
Poszedłem naprzód, tak?
Ale tym razem zjebałem.
Zjebałem, przyznaję się.
Ale nie lubię, gdy ludzie zachowują się, jakbym to planował.
Nikt tego nie planuje.
Stąd nazwa.
Nikt nie myśli, że jest idealny dzień, żeby coś zjebać.
No to...
dzisiaj zjebię dużo rzeczy.
Idealny dzień na zjebanie wszystkiego.
To nie tak!
Ważne, aby wyciągać wnioski.
Zjebiesz, to masz nauczkę.
Pierwszą nauczką jest,
że co się stanie w Vegas,
nie zostaje w Vegas!
Nie wierzcie w to gówno!
Ten slogan to jebane kłamstwo. Powinni zakazać w telewizji.
Pierwszy raz w życiu musiałem spojrzeć w lustro.
Spojrzeć i odbyć ze sobą rozmowę.
Boże, Kevin.
Co ty wyrabiasz?
Masz prawie 40 lat, a ciągle robisz te same głupoty.
Dorośnij!
W moim przypadku oznaczało to powrót do żony,
danie jej poczucia bezpieczeństwa,
a także zrozumienie, że nie mogę już odwalać.
Przez to wszedłem w tryb lizania żonie dupy.
To nic fajnego, panowie.
Nie wiem, czy tak mieliście, ale to nic fajnego.
Każdego dnia to samo.
„Tak, tak. Co tylko chcesz”. Ciągle.
„Tak, tak. Dobrze. Okej.
Zrobię tak. Tak jak chcesz”. I tak codziennie.
Tak właśnie
walczy się o poczucie bezpieczeństwa kobiety.
Gdy walczy się
o jej poczucie bezpieczeństwa, samemu się je traci,
bo poddaje się je wątpliwości.
Jest szczęśliwa?
Zadowolona?
Ma radość z seksu?
Zapytam. Nie, nie mogę.
Tylko przegrywy pytają. Zaczynam węszyć.
Tak było.
Kupiłem lustro,
umieściłem na suficie, naprawdę.
Tego nie robi się we wtorek.
To czynność weekendowa.
Było spoko. Do momentu, gdy zobaczyłem siebie
podczas ruchanka. Coś wam powiem.
Nieważne, jakie macie wyobrażenia,
nie wyglądacie tak, gdy się ruchacie.
Gwarantuję.
I nie chodzi mi o pozowanie przed lustrem.
Chodzi o nagły, nieoczekiwany widok
siebie w lustrze.
Zobaczyłem kawałek stopy.
Nigdy nie byłem bardziej obrzydzony
swoim ciałem i męstwem
niż wtedy.
Miałem stopy brudne jak cholera. Czemu?
Chodziłem cały dzień boso? Jezu!
Nie posunąłbym nikogo z takimi stopami.
Plecy miałem wytarte, jakieś krosty na dupie.
Od kiedy mam krościatą dupę?
Epidemia odry na własnej dupie. Bez mojej wiedzy!
Umówiłem się do lekarza.
Trzeba działać.
Alfabet Braille'a na dupie. Fuj.
Każdy mężczyzna w obliczu problemu, zwłaszcza z seksem,
szuka odpowiedzi w tym samym miejscu.
Każdy obecny tu facet szukał kiedyś odpowiedzi w pornografii.
Najgłupsza rzecz.
Już tłumaczę dlaczego.
Nie darzymy ludzi z pornografii wystarczającym szacunkiem.
To profesjonalni aktorzy i aktorki.
Utrzymują się z tego.
Nie da się obejrzeć i zrobić to w domu. To tak nie działa.
To tak, jakby obejrzeć film karate, wdać się w bójkę
i kazać wszystkim się odsunąć, bo chcesz kopnąć gościa z półobrotu.
Nie umiesz tak kopnąć. Tak samo jest z porno.
Nie mówię hipotetycznie.
Znam to z autopsji.
Obejrzałem filmik z żoną.
Próbowałem to zrobić.
Denerwowałem się.
Zastanawiałem się, czy to robić.
Kurwa, zrobić to? Spróbować?
Dobry Kevin z tej strony. Zły Kevin z tamtej.
Pojawił się ten dobry. W spodniach khaki i swetrze z wcięciem.
Mówi: „Nie ma mowy. Nie rób.
To dobra kobieta. Porozmawiaj najpierw”.
I jest ten zły.
W skórzanych spodniach i siatkowej koszulce.
Robił tak...
i powiedział: „Będziesz się słuchać typa w takich spodenkach?”.
Dodał: „Dawaj, dawaj”.
I nagle naplułem na żoną.
Prosto na czoło.
Ślina na środku jej czoła.
Chwila niezręcznej ciszy. Oboje milczeliśmy.
I nagle mówi: „Kurwa, naplułeś na mnie!”. Odwrotna reakcja niż u kobiety z porno.
Laska z porno się podnieciła...
Ślina na japie, ale seksowne!
Dzięki temu zaraz dojdę.
Myślałem wtedy: „Tak daje się orgazm”.
Trzeba napluć lasce na głowę. Jak mogłem nie wiedzieć?
Nie powiedziałem jej: „Nie tak.
Musisz wetrzeć, to będzie orgazm”.
Musiałem iść na dół po chusteczkę.
Wyczyścić jej czoło. Wstyd.
Wróciłem do łóżka. Chciała o tym pogadać.
A co mówiłem? Nie lubię gadać.
Niech odejdzie w niepamięć.
Nie lubię o tym gadać. Gdy tylko wróciłem,
powiedziała: „Naprawdę naplułeś?”.
Prawie skłamałem.
Mimo że wiedziałem, że ona wie, to było blisko.
Dlatego, że zły Kevin znowu wyskoczył.
Szeptał mi...
„Powiedz, że kapnęło z sufitu”. Mówię mu:
„Spadaj, zły Kevinie”.
Tak. Tak.
Naplułem na ciebie.
Dlaczego? Nie wiem.
Obejrzałem porno, zobaczyłem, spróbowałem.
Odparła: „Słuchaj. Mam gdzieś, co obejrzałeś.
Nie bądź na tyle głupi, żeby to odpierdalać”.
Dodała: „Często oglądam porno,
ale nie odpierdalam tego z tobą”.
Odpowiedziałem: „Kurwa. Przystopuj.
Od kiedy prowadzimy tu burdel?
Jak to oglądasz porno?
Co niby oglądasz?”.
A ona, że wszystko.
Od razu zabolało.
Zabolało,
bo nie mogłem oddzielić swojej dumy od rzeczywistości.
To problem wszystkich facetów.
Rzeczywistość jest taka, że jak chce, to może.
Gdy sam chce obejrzeć, to oglądam. Tak ma być.
Ale moja duma... się buntuje.
Chce wiedzieć, co ona ogląda.
Chcę to zobaczyć.
Na własne oczy.
Mówi: „Chcesz zobaczyć?”.
Niech zobaczę.
Wzięła laptopa, włącza.
Mówi: „Moje porno jest zapisane w ciasteczkach.
Spójrz sam”.
Mówię: „Obyś miała popitkę,
bo w mig schrupię te ciasteczka”.
Dotknęło mnie to, co zobaczyłem.
Dlatego, że było to zupełnie co innego niż u mnie.
Wszystko wielkie.
Wszystko.
Jaja jak u byka, czarne pały do kolan,
kutasy jak kiełbasy. Kurwa, o co chodzi?
Jedna ze stron nawet była bez porno. Wysocy goście, którzy coś robią.
Zmieniają żarówki, wkładają coś na pułki,
wieszają obrazy. Co za chore gówno! Co to miało być?
A ona: „Ty tak nie potrafisz. A ja to lubię”.
Kupiłem sobie potem chwytaka. Wiecie, jakiego?
Ten kijek ze szczypcami.
Kupiłem jeden w tajemnicy.
Włożyłem pod łóżko.
Poczekałem aż będziemy uprawiać seks.
„Ten obraz nad łóżkiem jest krzywo”
„Nie martw się. Poprosimy kogoś, żeby poprawił”.
A ja: „Nie musimy”. I biorę ten kijek...
Trzymam kijek.
A ona na to...
Lubisz to, suko? Lubisz?
I tak właśnie chwytak uratował moje małżeństwo.
Ważne, aby rozumieć, że są różne etapy życia.
Jest ich wiele.
Gdybym to zrozumiał,
zrozumiał, czym one są, byłoby lepiej.
Powiem wam coś wyjątkowego.
Jeśli niczego stąd nie wyniesiecie,
to chociaż zapamiętajcie to.
Wielu ludzi chce mieć życie idealne.
Uważam, że to głupie,
bo nie macie pojęcia,
czym jest ideał,
aż go osiągniecie.
Sęk w tym, aby zaakceptować swoje wady i to, że czasem coś zjebiemy,
bo to dzięki nim jesteśmy tym, kim powinniśmy być.
Nie uciekajcie od problemów. Zaakceptujcie je i stańcie się lepsi.
To moje przesłanie.
A teraz...
w tym momencie...
jesteśmy w kolejnym etapie.
Urodziło nam się dziecko.
Dziewięć miesięcy temu. Kenzo Kash Hart.
Jestem ojcem trójki dzieci.
A teraz słuchajcie.
Ludzie myśleli, że się wygłupiałem, gdy o tym powiedziałem.
Nie byłem pewien, czy chcę mieć kolejne.
Czułem, że chyba nie.
Miałem już oba światy.
Chłopca. Dziewczynkę. Mówię żonie:
„Są też twoje. Jesteś mamą.
To twoje dzieci”.
A ona: „Ale są już duże. Chcę nowe”.
„Nie mów o dzieciach jak o używanych autach.
To fajne dzieciaki”.
A ona: „Wiem, ale chcę nowe”.
Chodzi o to, że nie wiedziałem, czy będę mieć na nie cierpliwość.
Na dwulatki trzeba mieć ogromną cierpliwość.
Trzeba powtarzać im coś cały, cholerny dzień.
To samo non stop.
Hej, chodź tu. Spójrz. Hej.
Spójrz. Co mówiłem? Nie.
Chodź. Popatrz. Hej, spójrz.
Co ja... nie! Chodź tu, popatrz.
Hej, no co ja... spójrz. Co mówiłem?
Co? Nie, chodź tu. Spójrz...
Hej, hej.
Spójrz... chcesz... nie!
Chcesz... nie! Chodź tu. Patrz.
Kto ma na to czas.
Panie, nie zakładajcie, że faceci mają tę cierpliwość.
Nie posiadamy jej.
Poza tym...
Przestańcie kazać tym dziadom produkować bachory.
Byłem w parku.
Widziałem faceta, miał 62 lata i dwuletnie dziecko. Przykre.
Traktował je jak niechcianą piłkę do kosza.
„Hej, trzymaj dzieciaka, no cholera.
Pierdolone plecy! Boże!
Łap go i podaj tutaj”.
Ale był niezłym dziadkiem.
Jednym z tych, którzy mentalnie
są w przeszłości?
Był naprawdę spoko.
Nie umiał opiekować się dziećmi.
Chciał zwrócić moją uwagę.
Mówił: „Hej. Hej.
Młody wilku!
Młody wilku, daj się no wyżalić.
Młody wilku.
Stój! Młody wilku, no daj się wyżalić.
No na chwilkę.
Wózek stoi, ale się nie opada.
Jak pałka w dobrą noc.
No wiesz, trzeba zaradzić. Chodź.
Pomóż mi.
Wiesz, o co chodzi”.
Odparłem: „Trzeba nacisnąć.
Naciska się po środku i się składa”.
Powiedział: „Pokaż jak”.
Zrobiłem to, złożył się. Wkurzył się.
„A idź pan z tym
w cholerę!
No, no!
Młody, mogę cię prosić do auta?
Pomógłbyś mi przypiąć dzieciaka. Chyba mi się nie udało w tę stronę.
Zaatakowałem problem od lewej, a dziecko spadło z prawej
i rozbiła sobie głowę o szkło.
Krew i te sprawy. Ale matce powiem, że to plac zabaw,
ale między nami, to wiesz. Dawaj.
Dalej, no.
Wiesz, o co chodzi”.
Powiem wam to, panie.
Jeśli chodzi o cierpliwość, to ją macie.
Chylę czoła.
Zasługujecie na wszystkie komplementy,
bo radzicie sobie z dziećmi.
Karmienie dziecka, kąpanie, ubieranie,
do szkoły, ze szkoły, nauka kupkania.
Niektóre z was robią to i jeszcze pracują.
Niesamowite.
Ale...
jednej rzeczy wam brakuje. Nie umiecie się bawić.
Nie umiecie.
Wiem, że niektóre to już wkurzyło.
„Kurwa, co? Ja nie potrafię?
Nie masz pojęcia.
Ja to się bawię”.
Nie, nieprawda.
Kto widział, żeby dziecko mówiło: „Nie mogę się doczekać zabawy z mamą”.
Tego nie usłyszycie.
Nie zdarzy się.
A jest tak, bo próbujecie zamazać granice.
Chcecie być wszystkim. Fajną mamuśką i surową też.
Nie da się. Jedno albo drugie.
To tatuś jest tym spoko rodzicem.
Nie prosimy o to. Tak już jest.
Nie chcemy dyscyplinować dzieci,
ale tacy się stajemy.
Gdy tylko facet wchodzi,
od razu się zaczyna.
Idź złoić dzieciakowi skórę!
Co?
Jak to?
Dopiero wróciłem do domu.
Pozwolisz mu na brak szacunku do nas?
Do nas?
Po mnie nie pojechał.
No i trzeba mu dowalić.
Mama kazała ci złoić skórę.
- „Ale za co?” - „Nie mam pojęcia”.
Kazała tobie złoić dupę,
bo inaczej złoi moją. Wypadło na ciebie.
Wiem, że teraz niektóre kobiety myślą: „No i co, Kevin?
Jak chcesz się bawić, to idź. Baw się”. A to nie takie łatwe.
To ciężka robota.
Mówię,
bo dzieci nie wiedzą, kiedy powiedzieć dość.
Dla nich zabawa trwa ciągle.
Wiecie, co jest, kurwa, najgorsze dla faceta
po dniu pracy?
Ciężki dzień w pracy, wracasz, klucz w drzwiach,
otwierasz powoli drzwi.
I najstraszniejsza rzecz...
Dziecko pełne energii po drugiej stronie.
O, tak!
Tata w domu, zabawmy się.
Pobawmy się, tato.
Cały dzień były drzemki z mamą.
Zabawmy się w tę grę, że próbujesz zamknąć oczy,
a ja je otwieram.
O, tak.
Czas zabawy, tato.
Założę się o coś.
Z pewnością każdy facet z dzieckiem
miał tak przynajmniej raz.
Chociaż raz.
Długi dzień pracy, podjeżdżasz pod dom.
Parkujesz już,
a dziecko kipiące energią
podbiega do okna i odsłania żaluzje.
O, tak!
Tata wrócił. Czas zabawy.
Widzisz dzieciaka przez żaluzje.
Dzieciak widzi ciebie. Patrzycie na siebie.
Spojrzenia się spotkały.
Gapisz się na dziecko, a ono na ciebie.
I cofasz auto.
Wycofujesz.
Dzisiaj niech się wali.
Wolę przerzucać worki cementu
niż się z nim użerać.
Dokąd jedziesz, tato?
Wal się, dzieciaku.
Wal się.
Śmiejecie się, bo to prawda.
Dlatego trzeba zrozumieć jak to jest z cierpliwością.
Mieć świadomość, ile się jej ma.
Im człowiek starszy, tym mniej.
Mnie się już wyczerpuje.
Wiecie, skąd wiem?
Nie jest ze mną tak, jak wtedy, gdy miałem psy.
Lubię psy.
Kocham je, słyszycie?
Pozdrawiam innych wielbicieli.
Kocham je. Mam dwa.
Wielkiego dobermana Roxy. Moją miłość.
Kocham go!
Jest też miniaturowy pinczer, Riggs.
Będę szczery, Mam go w dupie. Jest żony.
Mam go gdzieś.
Ale mój pies jest wytresowany.
I to w opór.
Czuję się z nim super.
Czuję się swobodnie.
To zupełnie inna relacja.
Było raz tak. Budzę się o 5.30, idę na korytarz.
Pies poszedł tam do łazienki.
Czekała mnie decyzja.
Ukarać go i posprzątać od razu,
a może wrócić do łóżka i zrobić to potem?
Była 5.30.
Poszedłem spać.
Zajmę się tym później.
O 7.15 wstała żona i usłyszałem: „Boże!
Pies poszedł do toalety na korytarzu”.
Wstałem i udawałem, że nie wiem.
„Kurde, chyba żartujesz!”
Dodałem: „Mam wstać i posprzątać?”.
A ona: „Nie. Jestem już na nogach”.
A ja: „Otóż to!”.
Otóż to. Dlatego to zignorowałem.
Właśnie dlatego.
Pomyślałem wtedy sobie: „Kurde, Kevin.
Takim chcesz być facetem?
Takim, który nie daje z siebie 100%,
bo wiesz, że kobieta
dopełni do 100%?”.
Nie chcę.
Miałem być,
ale zajrzał do nas mój najlepszy przyjaciel, Harry
z dwuletnim dzieckiem.
Harry ma duże, dwuletnie dziecko.
Już wam tłumaczę, co oznacza duże.
To dziecko, co robi to, co dorośli.
Harry przychodzący z nim do mnie bez zapowiedzi
to chamstwo. Nie podobało mi się.
Ale żonie pasowało.
Gdy tylko je zobaczyła, powiedziała: „Boże.
O Boże.
Nie.
Nie miałeś przerwy od urodzenia.
Zostaw je z nami. Popilnujemy go dzisiaj”.
Zapytał, czy mi to pasuje. Mówię: „Jak widzisz,
nie mam w domu nic do powiedzenia.
Zupełnie nic”.
Zostawili dziecko z nami i odjechali.
Już mówię, skąd wiedziałem, że było duże.
Machało im, gdy odjeżdżali.
Odwróciła się i klepnęła w nogę.
Powiedziała: „Wybacz”. A ja: „Kurde, co ty
właśnie powiedziałaś?”.
Mała, czarna dziewczyna.
Nigdy nie słyszałem czarnej osoby, która tak mówi. Odszedłem z drogi. Dziecko weszło do kuchni.
Powiedziałem żonie, że może być głodne.
Pytamy, czy chce kanapkę.
Chce, robimy ją,
kładziemy na talerzu, talerz na blat.
Talerz wydał odgłos, gdy kładłem na blacie
Dziecko dotknęło blatu i zerknęło na mnie.
Powiedziała: „To granit?”.
A ja: „Co, kurde?
Tak, duży dzieciaku.
Jest z granitu”.
Kto z nią oglądał programy o wystroju wnętrz?
Powaliło mnie to.
Poczułem się, jakbym nie musiał się nią opiekować.
Już mi starczyło.
Wróciłem do salonu oglądać telewizję.
Dziecko poszło za mną i dołączyło do oglądania.
Skończyliśmy, dziecko wstało z kanapy.
Ale nie jak zwykłe dziecko.
Normalne dzieci w tym wieku zsuwają się po brzuchu aż dotkną podłogi.
Albo czegoś innego.
Jest w to wkalkulowane ryzyko.
Duże dziecko zrobiło inaczej. Zeskoczyło z rogu kanapy.
Wylądowała i podniosła obie ręce.
Spojrzała i powiedziała: „Na dziesięć punktów?”.
Kurwa, miało duże dziecko racje.
Dycha jak się patrzy, pozamiatane.
Już mi wystarczyło.
Powaliła. Nie potrzeba jej opieki.
Zaczęła spacerować po domu.
To prawdziwa historia.
Minęło dziesięć minut.
I czuję gówno.
Czuję zapach.
Odwróciłem się i była kupa gówna na środku salonu.
Doberman po jednej, duże dziecko po drugiej.
Wkurzyłem się. Pies nie szczekał. Nie dobierał się do drzwi.
Teraz będzie miał kłopoty. Złapałem go.
Dałem nauczkę.
„Nie postarałeś się. Nie rób w łazience,
a przede wszystkim nie rób wstydu przed dzieckiem”.
Włożyłem go do klatki.
Wróciłem posprzątać. Patrzę.
To nie psie gówno.
Wiem, jak ono wygląda. Nie tak jak to.
Spojrzałem na dziecko. Miało pampersa.
Nie było gówna w pobliżu pampersa.
Zdziwiłem się.
Wiedziałem, z czym mam do czynienia. Nasrane na podłogę.
Na podłodze leży gówno.
Ktoś nasrał na podłogę.
Jestem zmieszany.
Budzę żonę. Spała na kanapie.
„Kochanie, wstań.
Obudź się”.
- „Co jest?” - „Wstawaj”.
„Hej,
czy nasrałaś na podłogę nim się położyłaś?”.
- „Co?” - „Czy nasrałaś na podłogę
zanim się położyłaś?”
- „Nikt nie sra na podłogę”. - „Ktoś nasrał”.
Odwracam się.
Patrzę na dziecko, ono na mnie.
Czuję, że chce mnie wykiwać.
Pytam: „Dziecko,
byłem dla ciebie dziś taki dobry.
Przyszłaś tu, chciałaś zjeść. Zrobiłem kanapkę.
Obejrzeliśmy telewizję. Skoczyłaś.
Dałem ci dychę za skok. A ty mi nasrałaś na podłogę?
Zrobiłaś to?”.
A dziecko: „Słucham?”. Ja: „Zamknij...
Zamknij się!
Zamknij!
Nasrałaś na podłogę?”.
Dziecko podniosło w górę ręce
i odwróciło się jakby chciała, żebym sprawdził.
Wziąłem dwa palce.
Włożyłem pod pampersa i wywinąłem go.
Żadnego gówna.
Mózg rozjebany.
Zacząłem pytać siebie samego.
Czy...
Czy to ja nasrałem na podłogę?
Wiedziałbym o tym. To nie ja.
Przeprosiłem duże dziecko. „Przepraszam.
Nie powinienem był tak krzyczeć. Byłaś grzeczna.
Wiesz, co zrobię? Spojrzę na nagrania”.
Mam kamery w całym domu.
Idę je sprawdzić.
Ktokolwiek srał, był fachowcem. Zaplanował to.
Ta osoba nasrała w jedynym martwym punkcie.
Niczego się nie dowiedziałem.
Musiałem wziąć to na siebie.
Poszedłem po rzeczy do czyszczenia.
Zajęło mi 45 minut, żeby wyczyścić to z dywanu.
Wkurzyłem się!
Harry wrócił po dziecko.
„Było fajnie? Dobra zabawa?”.
Żona w ekstazie: „Boże.
Kochamy ją”.
„A Kevin?”. Powiedziałem: „Duże dziecko.
Dobra robota. Możemy pogadać?
W cztery oczy?
Chciałem ci powiedzieć, że na nią wybuchłem.
Wkurzyłem się, bo ktoś nasrał mi na dywan.
A on: „Że co?”.
Mówię: „Ktoś nasrał mi na podłogę”.
A on: „Boże.
- Zrobiła to”. - „Słucham?”
„Zrobiła to.
Potrafi zdjąć pampersa, przesunąć go i zacząć srać.
A potem go wkłada.
Zapomniałem cię uprzedzić”.
„Jak mogłeś zapomnieć?”
Powinieneś powiedzieć to,
jak tylko gówniarę przywiozłeś
do mojego domu.
Wrócił mój pies i zaszczekał:
„Włóż sukę do klatki”.
„Hej, leżeć. Leżeć!”.
„Słuchaj, jestem wkurzony. Czyszczenie zajęło mi 45 minut”.
A żona: „Otóż to”. „Kochanie, nie teraz.
Sam się tym zajmę”.
A ona: „Mówię tylko: »otóż to«”.
A ja: „Otóż co?”.
Mówi: „Widziałam, jak robiło,
ale nie chciało mi się sprzątać, więc udałam, że śpię”.
Mówię: „To cwana suka.
A to suka!”.
Dowaliła mi tym „otóż to”.
Pokonała moją bronią.
Będę szczery.
Nie lubię mieć gości w domu.
A to dlatego...
że obrabowali mi dom.
Jak obrabują ci dom, niszczy to psychikę.
To kwestia obrony domu. Bycia facetem.
Obrony swojego domu.
Poszedłem i kupiłem dziewięć pistoletów.
Umieściłem w ukrytych schowkach.
Zrozumcie jedno. Nie da się ich włożyć
do ukrytych schowków
bez rozplanowania tego w głowie
i usprawiedliwienia, czemu je się tam kładzie.
I wtedy człowiekowi odwala.
Byłem trzy godziny sam w domu
i udawałem, że był napad.
O kurwa.
No nie.
Tak się podkradasz, złodzieju?
Frontowymi drzwiami?
Dobra...
Okej.
Dam ci, co chcesz. Dam ci.
Daj tylko zerknąć do skrzynki na listy.
Ukryta broń.
O kurwa!
Tak mnie obrabiasz?
Dopadłeś w łazience dla gości?
Dobra.
Okej.
Dam ci, co chcesz.
Dam ci.
Daj mi tylko podetrzeć dupę ostatni raz.
Ukryta broń.
O kurwa!
Tu mnie dopadłeś?
Obrobisz w kuchni,
gdy gotuję na Święto Dziękczynienia?
Dobra. Okej.
Dam ci, co chcesz.
Dam ci.
Daj spojrzeć ostatni raz na indyka w piekarniku.
Ukryta broń.
O kurwa!
Tu mnie dopadłeś?
Obrobisz mnie w salonie,
gdy siedzę na kanapie przy kominku i walę gruchę?
Dobra.
Dam ci, co chcesz.
Dam ci.
Daj się tylko wylogować z Pornhuba.
Ukryta broń.
O kurwa!
To tak...
Tu mnie chcesz obrobić?
Przy...
Przy mojej pralce,
gdy wyjmuję...
ubrania z pralki
i wkładam do suszarki?
Dobra.
Teraz...
Nie, muszę... skończyć.
Pozwólcie skończyć.
Mój ulubiony żart.
Obro... Obro...
Obrobisz mnie przy pralce?
Gdy wyciągam z niej ubrania ,
aby włożyć do suszarki?
Dobra.
Okej.
Dam ci, co chcesz.
Dam ci.
Ale...
pozwól dodać zmiękczacza tkanin.
Ukryta broń.
O, tak. Dziewięć gnatów w domu.
I potem mnie obrobili tam, gdzie nie schowałem broni.
Cały czas rabunku spędziłem,
próbując zaprowadzić ich koło skrytek.
Kurwa, człowieku!
Tak mnie obrobisz?
Nie chcecie do toalety?
Podetrę ci dupsko.
Proszę, sam podetrę!
Proszę...
Obrabujecie mnie na czczo?
Nie chcecie resztek indyka? Jest w piekarniku.
Dajcie chociaż zwalić konia ostatni raz.
Nie jestem gejem. Chcę sobie zrobić dobrze. Proszę.
Dajcie mi przełożyć pranie do suszarki.
Takie z was samolubne chujki, że mają mi ubrania zapleśnieć?
Wciąż jednak pozwalam bliskim przyjaciołom wpaść raz na miesiąc.
Raz na miesiąc.
Raz w miesiącu mamy wieczór gier.
Będę szczery.
Nie lubię wieczoru gier. Nie mogę go wytrzymać.
Wyciągają one z par to, co najgorsze.
Szczególnie u mnie w domu, bo zacięcie rywalizujemy.
Gramy w Monopoly.
Nie podoba mi się, jak w to gramy.
Gramy nieprawidłowo.
Negocjacje wychodzą poza grę.
Na przykład negocjujemy tak.
Już wam mówię.
„Możesz dwa razy stanąć na mojej ulicy bez płacenia,
ale zapłacisz mój prawdziwy mandat za parkowanie.
Jak się zgodzisz...
to umowa stoi. Rozumiesz?”
Ostatnio, gdy graliśmy, wkurzyłem się, bo kobiety się upiły.
Jak się upiją...
to wam odbija.
Macie dwa stany.
Niepijana albo powalona.
Bez stanów pośrednich.
Ze skrajności w skrajność.
Albo: „Nie, dziś nie piję”,
albo: „Ale się najebałam!”.
Jedno albo drugie.
Takie... „O Boziu!
Nie wierzę, że tak się najebałam.
Wsadźcie mi pionki do Monopoly w dupę”.
„Co mówiłaś?”
„Ale się najebałam!”
Cieniutko im szło, a mnie świetnie.
Rozwalałem je.
Musze wyznać, że jestem dziecinny, gdy gram w te gry.
Bardzo dziecinny.
Jak staniesz na mojej ulicy, udaję DJ-a.
Za każdym razem.
Hajs. Dawaj hajsiwo.
Żona była pijana. Stanęła na mojej ulicy, ma płacić.
Hajs. Dawaj hajsiwo.
Wiecie, jak to jest,
gdy kobieta jest pijana, a udaje, że nie?
Mówi: „Dobra. No...
Ta...
To chyba coś lekkiego...
Ile... ile kas...
Ile ci...
Jak dużo... jak dużo wiszę?
Ile kasy dać?”.
Patrzę, a ona nie ma kasy. „Nie masz już kasy!
Nie marnuj czasu, zabieraj pionka. Daruj sobie, bo przerąbałaś!
Wyjazd z planszy!”
„Tak traktujesz żonę?”
„Tak!”
To gra, celem jest wygrać. Zabrałem jej pionka.
Wyrwałem i bum! Wystrzelił gdzieś w dal.
Wyjazd z planszy.
Ja jej dowalam tylko w grze.
Ona kontynuuje poza grą.
Mówi: „Ciągle chcesz wygrywać, tak?
A ja bym czasem chciała dojść”.
„Co? Co ty... Co?
Co?
Kurwa, jaki to ma związek? Co to ma do gry?”
Nagle Harry i Wayne wstali i...
„Nie dochodzi z nimi”.
Powiedziałem: „A to suka”. Wkurzyłem się.
„Wypierdalać z domu. Wszyscy.
Wynocha!”
Wychodzili, a Harry powiedział: „Jebać twój dom
i twoje psy obronne”.
Gdy to powiedział,
zaświeciła mi się w głowie żarówka.
Pomyślałem wtedy...
Gdzie były moje psy, gdy mnie rabowali? Gdzie...
były moje psy?
Wybiegłem. Sprawdziłem kamery.
Cztery oczy psów schowanych w ciemności.
Wszystko widziały. Pewnie sobie gadały.
„Kurde, no biorą wszystko.
To paskudne. Niczego nie zostawią.
Dobrze, że nasze rzeczy są tu bezpieczne.
Niech załatwi sobie psa obronnego.
Mamy niebezpieczne życie”.
Jebany! Ty nim jesteś!
Chcielibyście mieć moich przyjaciół.
Są wspaniali.
Wierzę,
że bez nich by mnie tu dziś nie było.
Przyczynili się do mojego sukcesu.
Jestem więc wobec nich szczery i oddany.
W wakacje zabrałem ich do Japonii.
Powiedziałem, że będzie coś nowego. Inna kultura.
Nie ma słowa „nie”.
Powiedzieli: „Zgoda. Lecimy”.
Najpierw chcieli odwiedzić tam
wesołe miasteczko.
Jeśli mnie znacie i obserwujecie w necie,
wiecie, że ich nie lubię.
Ale obiecałem, że nie ma, że nie.
Wesołe miasteczko w Japonii.
Będę szczery.
Rozwaliło mnie. Było niesamowicie.
Rozwaliło mnie, bo...
Byłem tam najwyższy.
Prawdziwa historia.
Serio.
Nazywali mnie Godzillą.
Nagle dawałem ludziom rady, żeby pić mleko,
jeść warzywa. Nigdy tak nie mówię.
Idziemy na kolejkę górską. Nie moja bajka.
Ale nie ma, że nie.
Wbijamy na kolejkę
i orientuję się, jak bardzo jesteśmy rozpuszczeni.
Niesamowicie.
Jesteśmy tam i idziemy na kolejkę górską.
Normalnie słyszy się dźwięk po opuszczeniu zabezpieczenia
i wie się, że jest zablokowane.
Dobra.
Jedziemy, skurwysyny. Gotowy.
W Japonii nie było dźwięku.
Opuścili to zabezpieczenie i było niezablokowane.
Bez kliknięcia. Nie kliknęło, no hej!
Spojrzałem na Japończyków w pobliżu.
Krzyczę: „Hej, nie klikło!”.
Kobieta wyciąga apart i robi mi zdjęcia.
„Laska, nie na to czas.
Nie ma czasu. To poważna sprawa”. Japończycy przechodzą.
Machamjednemu, żeby się zatrzymał. „Hej, nie klikło mi!
Gówno nie klikło”.
Najstraszniejszy moment w życiu.
Spojrzał mi w oczy. Zastygliśmy. A on:
„Ale ekscytacja!
Ale ekscytacja!”.
Mówię: „Co? Co mówisz?”.
„Ale ekscytacja! Ale ekscytacja!”
Kolejka ruszyła.
Nie mogłem wyskoczyć, bo było za wysoko.
Włożyłem dłoń pod uchwyt.
Powiedziałem: „Boże, miej litość. Nie po to mnie tu posłałeś,
żebym tak skończył. Nie rób mi tego”.
Ruszyło.
Momentalnie żołądek wgniótł
mi się w dupę.
Mój pępek i dupa się stykały. Właśnie tak.
Pierdziałem i bekałem.
„Boże, zdechnę tu. Kurwa, zdechnę.
Wiem, że zaraz umrę”.
Wyszło na to,
że był jeden przystanek. To był tramwaj.
Tramwaj, który zabiera do kolejki. Nie mówili mi.
Nie mówili tam za wiele.
I ta kolejka nazywała się „Ale ekscytacja”.
Wsiedliśmy, a oni: „Ale ekscytacja!”.
Odparłem: „Zerowa.
Jakbyście tylko zobaczyli srakę na moich spodniach...
Zabierzcie mnie stąd”.
W Japonii było mi ciężko. Bardzo ciężko.
Dlatego, że nie miałem tam tłumacza.
Nikt o tym wcześniej nie wspomniał.
Jak było wiadomo, że potrzebujemy,
postanowiłem: „Za późno. Dam już radę”.
Już mówię dlaczego. Nie jem owoców morza.
Mam uczulenie.
A wszędzie w Japonii same owoce morza.
Nie chce się być rasistą czy dupkiem,
ale wychodzi się na takiego niechcący, próbując się porozumieć.
Nie rozumie się języka,
więc naśladuje ich sposób mówienia.
Najbardziej rasistowska rzecz w życiu.
Kurczak. Kurwa. Nie mogę zejść niżej. Kurczak...
Kurczak.
Zobaczyłem swoje odbicie.
Zasmuciło mnie to. Jezu, Kevin, spójrz na siebie.
Jadłem w zeszłym tygodniu Snickersa cztery dni.
Brałem gryza i do kieszeni.
Był ze mnie cienias. Jak cholera.
Myślałem: „Musze pokonać głód”.
Kumple chcieli wyjść ostatniej nocy. Odmówiłem.
„Prawie umieram.
Chcę iść spać, wstać, polecieć i się najeść”.
Tyle mi było trzeba. Oni poszli, ja w domu.
Obudziłem się w nocy. Żołądek mnie męczył.
Zadzwoniłem do recepcji.
Odebrała kobieta: „Recepcja. W czym mogę pomóc?”.
Pierwszy raz usłyszałem tam angielski od kogoś innego niż przyjaciele.
Jak Tom Hanks w Castaway - poza światem.
Nie wytrzymałem.
Kurczak.
Proszę! Kurczaka!
A ona: „Proszę pana, spokojnie.
Proszę spokojnie.
- W którym pokoju pan jest?”. - „Nie wiem”.
Mówi: „Numer pokoju jest na telefonie”.
„Dobrze. Pokój... Jestem w pokoju...
W pokoju...
kreska, kreska, strzałka, domek. Nie wiem, jak się czyta.
Jakiś opuszczony budynek bez okien,
zrobiony z kijków bambusa.
Ale ekscytacja... nie wiem.
Ratunku!”.
Załapaliście żart? Chyba tak.
Bo tak piszą numery.
Zasługiwało na więcej śmiechu.
Chyba to...
zasługuje na więcej.
Prawie rzuciłem w pana mikrofonem.
Kocham to, że mogę podróżować,
zabrać dzieci do miejsc,
o których sam nie śniłem.
Co roku zabieram dzieci na święta do Aspen.
Ale nie myślcie, że na narty,
nie potrafię jeździć.
Podoba mi się, że jesteśmy tam jedynymi czarnymi.
Wygląda to super.
Ostatnim razem
miałem wypadek na najlżejszym stoku.
Uczę się jeździć.
Te najłatwiejsze
pokonuje się bez kijków.
Po to, aby przystosować się do chodzenia
i upadania.
Jestem na stoku. Popychają mnie w dół.
Jestem w pozycji narciarskiej.
Zjeżdżam. Kątem oka widzę tam dzieciaka.
Nie jestem dobry z matmy.
Ani trochę. Ale wiem,
że jak któryś nie zmieni kierunku jazdy,
to wpierdolimy się na siebie.
Zbliżamy się i myślę, że wpadnę na niego.
Instruktor wrzeszczy.
Każe zjechać. Nie umiem.
Nie nauczyli mnie.
Czeka mnie decyzja.
Wbić w dzieciaka i jechać dalej?
A może być bohaterem?
Będę jebanym bohaterem.
Gdy byłem blisko, poderwałem go.
Liczyłem na to, że jego ciężar mnie zatrzyma.
Zamiast tego podskoczyliśmy.
I zjechaliśmy kolejnym stokiem.
A ten był już kurewsko poważny. Nie dla nowych.
To się działo naprawdę,
bo wtedy kobieta wrzasnęła: „Ma mojego synka!”.
Pomyślałem, że nie jest dobrze.
Powiedziałem sobie: „Boże, nie pozwól,
by to dziecko było białe”.
Nie widziałem go, miał kombinezon.
Odsłoniłem twarz, a tam mała, japońska główka.
Mówi mi: „Ale ekscytacja!”.
O Boże.
Nerwy, zostawiłem go tam. Musiałem lecieć.
Na ostatnim wyjeździe się wkurzyłem,
bo piosenkarz, Seal,
był na moim czarnym tygodniu.
Wkurzyłem się. Mój czarny tydzień.
Przyjeżdżałem na niego co roku, od pięciu lat.
Jego wizyta
była bardzo złośliwe i egoistyczna.
Powiedział: „Kev, o czym mowa? Nie ty rządzisz tym tygodniem”.
Mówię: „A cholera, rządzę!”.
A on: „Jeździsz na nartach!”.
„A czemu bym tu niby był?”
- „Na jaką górę się wybierasz?” - „A ty?”
Mówi: „Buttermilk, tę dużą”.
„Widzimy się na miejscu”.
Mówię instruktorowi: „Seal tu jest.
Chce mnie przebić na czarnym tygodniu.
Musisz zabrać mnie z rodziną na górę Buttermilk”.
Zabrał nas tam.
Na miejscu był szczery.
Powiedział: „Nie ma sensu, byście tu byli.
To dla was za ciężki szlak.
Nie dalibyście rady. Idąc prosto, zginęlibyście.
Musimy iść w dół slalomem”.
Odparłem: „Super. Idź przodem.
Potem ja, mój syn, córka i żona”.
Myślałem, że jeśli ktoś spadnie, to na mnie.
Tak utrzymam rodzinę razem. To miałem w głowie.
Schodzimy.
Jest dokładnie tak,
jak mówił. Idziemy slalomem.
Nagle wiatr daje mi w twarz.
Obracam się.
Nie widzę syna. Nie mam pojęcia...
gdzie on jest.
Odwracam się w tę stronę. Instruktor mówi:
„O Boże. Twój syn poszedł prosto. Idę po niego”.
Odparłem: „Nie idziesz. Nie.
Podjął decyzję. Wybrał śmierć.
To jego decyzja”.
Niech nie zostawia nas, żeby go ratować.
Jeszcze będę musiał wziąć się za dupę żony, by przetrwać.
A ona: „I tak nie dojdę”.
„Czy możesz się... zamknąć, kurwa!”
A córka...
„Wszyscy się zamknijcie!”.
Nagle Seal zleciał z góry.
Jakby chciał go uratować.
Tłum wiwatował.
Grała jego muzyka. Nawet nie wiem skąd.
Wkurzyłem się. Powiedziałem instruktorowi,
żeby wziął mnie na dół,
bo Seal próbuje mnie przebić podczas mojego czarnego tygodnia.
Dostaliśmy się do podnóża, a Seal niósł mojego syna.
Tłum ludzi mu wiwatował.
Wkurzyłem się na maksa.
Seal!
Oddawaj syna, kurwa.
A on: „Powinieneś mi podziękować za uratowanie mu życia”. Odparłem: „Nikt cię nie prosił. Byłem gotowy ponieść skutki.
Oddawaj go, kurwa. Teraz”.
Powiedział: „Nie mów tak przy ludziach”.
Odparłem: „Jebać was wszystkich”.
Seal zdjął narty bez użycia rąk.
Raz, dwa i był w pozycji bojowej.
Też spróbowałem, ale nie umiałem.
Skończyło się na pochylaniu jak Michael Jackson
w tym klipie „Smooth Criminal”.
Tłum myślał, że robiłem tak celowo.
„Jeszcze jeden bluzg, Kevin, a skopię ci dupę”.
- „Pierdol się”. - „Ty też”.
Gdy to powiedział, odrobina jego śliny
wylądowała na czole mojej żony. Powiedziała:
„Dochodzę!”.
To była prawdziwa historia, a ja jestem Kevin Hart.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Kocham was, kurwa.
Kocham.
Jeszcze się zobaczymy!