NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Olivio?
Olivio!
Ethanie.
Tak się martwiłem.
Olivia!
Zwykły sen.
NA MOTYWACH GRY STUDIA CAPCOM
GNIEW
Dzień dobry, kochany.
Coś nie tak?
Nic, tylko...
Dobrze, że jesteś cała.
Ktoś chyba miał koszmar.
Gdzie tam.
Zjadłbym konia z kopytami!
Ale...
w zasadzie mogę go zjeść u siebie.
I zmarnowałbyś taką ucztę?
Wiesz, co mówią, Louisie.
Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia.
Dobrze, przekonaliście mnie.
Smakuje ci?
No!
Najlepsze jak dotąd!
Nie do wiary, że w tym tempie w ogóle czuje smak.
Lepiej zwolnij, bo się...
Nie dociera.
Cichaj.
Nie jego wina, że moja kuchnia odbiera mu rozum.
Dziwne, że dławię się za każdym razem, co nie?
Czyżby?
Dzięki, Olivio.
Proszę, Louisie.
Czuję się przy tobie jak najlepsza kucharka świata.
Nie mówię o jedzeniu.
To znaczy za nie też dziękuję, ale...
jestem wdzięczny za wszystko.
Zrobiliście dla mnie tak dużo, odkąd rodzi...
Byliście przy mnie, gdy wszystko straciłem.
Jesteśmy sąsiadami, ale widzę w was rodzinę.
Wiem, że Ethan zgodził się, bo sam też stracił rodziców.
Czuje, że musi. Nie chcę mu ciążyć...
Nie waż się tak mówić.
Nie czujemy się przymuszeni.
Wnosisz tu śmiech i szczęście.
Czujemy się jak pełna rodzina.
Olivio...
Poza tym
mały będzie potrzebował dużego brata.
Tak, chyba masz rację.
Chodźmy na polowanie, nim zrobi się późno.
Te zwierzaki nie mają szans!
Masz.
Na co patrzysz?
Ethan chyba znowu idzie w góry.
Dziwak.
Po co szukać tam strawy, gdy morze jest tak bogate?
Nie dziwię mu się.
Ja nie zbliżałbym się do wody po tym, co przeszedł.
Jasna sprawa.
Widziałem wczoraj ślady saren w górach Vestad.
Spróbujemy tam.
Ja jestem za.
Mylę się?
Czy się mylę?
Już zaczęli pić?
Południa nie ma!
Pamiętasz, jak przyjechali ze stolicy?
Byli tacy porządni.
A teraz co?
Żałosne.
Że co, dzieciaku?
Nic.
Nic, słowo.
Kłamiesz żołnierzowi ze stolicy?
Mogę...
cię przyskrzynić.
Nie miałem nic złego na myśli.
Czyli coś powiedziałeś.
Przepraszam najmocniej.
To jeszcze chłopak.
W dodatku głupawy.
Wybaczą panowie, że wam uwłaczał?
Całkiem mocno uw...
uwłała...
A może ciebie też zamkniemy?
Twoja w tym głowa, by młody szanował starszych.
Lepiej ruszajmy, Ethanie.
Tacy jak oni z pewnością mają ważniejsze zajęcia.
„Tacy jak oni”?
Co to miało znaczyć?
Chyba trzeba będzie nauczyć tych dwóch moresu.
Stać!
Przepraszam.
Żołnierze są ostatnio nerwowi.
Tak tu prześlicznie
i spokojnie, że nie ma nic do roboty.
Moi ludzie się zapomnieli.
- Widać. - Co to niby znaczy?!
Spokój.
Wracać na posterunek.
Tak jest!
Najwyraźniej obaj musimy dać komuś nauczkę.
Na to wygląda.
Mam...
- Mam do pana pytanie. - Tak?
Książę utworzył te posterunki, by strzec nas przed smokami,
ale nikt, kogo znam, w życiu żadnego nie widział.
Ostatni smok pojawił się przeszło 100 lat temu.
Przecież to całe wieki!
Istotnie.
Gdy ostatnio je widziano, mojego dziadka nawet nie było w planach.
Co tu zatem robicie?
Czy rybak nie szykuje się na sztorm,
nie wiedząc, czy nadejdzie?
W życiu trzeba być przygotowanym.
Coś w tym jest.
Co byś zrobił, gdyby naprawdę zjawił się smok?
Wolę nad tym nie myśleć.
Bez obaw.
Jeśli przyleci, obronię ciebie i Olivię.
Zdzielę go prosto w durnego nochala!
Pokażesz mu.
Widziałeś?
W dziesiątkę!
Ćwiczyło się.
Olivia będzie zachwycona.
Oprawmy ją na obiad!
Stój, Louisie.
Dlaczego?
Niedoczekanie, wilczku!
Stój!
Niech to.
Cała wataha tak blisko Cassardis?
Słuchaj uważnie.
Biegnij do wsi i wszystkich ostrzeż.
I zostań u Olivii.
Ale...
Idź!
Ratunku!
No, no.
Toż to tamten smark.
Co tam, mały?
Napadł na was może smok?
Nie smok, tylko wilki!
Jeśli mówi prawdę, nie ma wiele czasu.
Proszę, ratujcie go!
Ocalimy go, nie przejmuj się.
Szykujcie się.
Tak jest.
Przysłużyłeś się koledze,
wracając aż tutaj.
Dzięki.
Dlaczego mi pomagacie?
Może i gnojek z ciebie, ale odważny.
A my mamy strzec mieszkańców wsi przed każdym złem.
Najwyższa pora trochę się rozruszać!
Gotowi do drogi, kapitanie.
Dobrze.
John, ostrzeż wieśniaków.
Reszta wyruszy na tę łąkę.
Tak jest!
A gdzie słońce?
Niemożliwe.
Co, u licha?
W nogi!
Nadleciał smok!
To cholerny smok!
- Trzeba się stąd wynosić! - Biegiem!
Brońcie się!
Formować szyk!
Szykować miecze i łuki!
Jeśli mamy umrzeć, to honorowo!
Ognia!
Kurde!
Do diabła z tym!
Wracaj tu, tchórzu!
Na bogów.
Olivia!
Louis?
Chodź, trzeba uciekać, ale już!
Idź. Będziemy cię trzymać w tyle.
Byłby ze mnie marny starszy brat.
Dziękuję.
Ty żyjesz. Ale jak...
Gdzie pańscy żołnierze? Mieliście być gotowi!
Nic by nas na to nie przygotowało.
Choćbyśmy mieli całą królewską armię.
Gdzie moja żona, Olivia?
I chłopiec, z którym szedłem?
Zostaliśmy tylko my.
Nie.
Niemożliwe!
Przykro mi, synu.
Ale nic nie poradzisz.
Wracaj z nami do twierdzy.
Przegrupujemy się i tam zaczekamy na smoka.
Chyba odleciał.
Chodź, znajdę wam bezpieczne miejsce.
Jakiś ty dzielny.
Ethan!
Żyjecie!
Dzięki bogom.
To cud.
Widzieliśmy, jak wychodzili, ale zostaliśmy.
Większa grupa to większy cel.
Mądrze.
Olivio, dziecko jest całe?
Tak.
Zaczekajcie, pójdę się rozejrzeć.
Nie widzę go. Chyba...
Louis!
Ethanie!
Olivio...
uciekaj!
Nie!
Olivia!
Dzielny człowiecze.
Czy mnie nienawidzisz?
Nie lękasz się...
lecz szczerze nienawidzisz?
Czy przepełnia cię nieposkromiony gniew
i czujesz nieodpartą żądzę,
żeby przelać moją krew?
Zapamiętaj te słowa.
Gdy spoglądasz w mrok,
ten mrok patrzy także w ciebie.
Olivia?
Wybacz, kochanie.
Za co przepraszasz?
Chciałam dać ci rodzinę.
I przecież tak było.
Dziecko, Louis i ja odeszliśmy.
Zostałeś sam.
Olivio.
Nie odchodź.
Proszę.
Nie pozwól, by pochłonął cię gniew.
Zrodzi tylko więcej cierpienia.
Nie odchodź!
Żyj prawo i z honorem, kochany.
Póki tak będzie, nie zatrzyma cię nawet przeznaczenie.
Stój!
Olivio!
Gdzie ja jestem?
Czyli to prawda.
Więc jesteś gotów powrócić do świata żywych, Powstały.
A ty to kto?
Jestem Sługą.
I będę cię strzegła.
Napisy: Piotr Kacprzak