NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Wyczuwasz to?
Ta energia wydaje się...
złowieszcza.
Wręcz jakby była...
Żywa.
Przed nami smok.
Wiem to.
NA MOTYWACH GRY STUDIA CAPCOM
PYCHA
Wreszcie się zjawiłeś,
człowiecze bez serca.
Powstały... raczej gorzko pożałujemy otwartej szarży.
To widać.
Człowiecze,
ile mroku uświadczyłeś,
zmierzając do tego miejsca?
Mroku ludzkiego jestestwa?
Mroku ludzkich dusz?
Wiem, że go ujrzałeś.
Ludzie wysysają się nawzajem do cna,
by paść własne brzuchy.
Ukochani, niezdolni do wyrażenia swoich uczuć,
nawzajem się krzywdzą.
Samolubni zaniedbują swe obowiązki
i oddają się uciechom.
Ci niegdyś honorowi uginają się
wobec obietnicy osobistego zysku.
Zaś ci o słabej woli nad wyraz ochoczo
dają się pochłonąć swym żądzom.
Ludzie mają się za moralne istoty,
jednak kierują nimi najprostsze odruchy.
To zepsute,
podłe stworzenia.
Czyżbyś się nie zgadzał?
Ludzie są niedoskonali.
Poznałem ich najgorsze strony.
Odkryłem, że są zdolni do nieopisanego zła.
Jednak nie są źli z natury.
Ludzkość można odkupić.
Nie zasłużyła, byś ją osądzał!
Twierdzisz, że masz szlachetne zamiary?
Spalasz wsie do gołej ziemi
i mordujesz zastępy ludzi tylko dla zabawy!
Ty tu jesteś zepsuty.
Jesteś wcielonym złem.
To...
wszystko tylko dla zabawy?
Czy szczerze tak uważasz, Powstały?
Tak!
A zatem twa tułaczka niczego cię nie nauczyła.
Jesteś ledwie cieniem człowieka
błąkającym się bez celu
i goniącym za tym, co pozbawiło cię serca.
Odebrałeś mi dom...
dziecko i żonę!
Odebrałeś mi przyszłość!
Pozbawiłeś mnie wszystkiego!
Wszystkiego!
Czy mnie nienawidzisz?
Pokonaj mnie więc.
Dopełnij swej zemsty.
Zrób to, czego pragniesz.
W czym leży problem, Powstały?
Czyżby nienawiść...
nie była dość silna?
Teraz!
Sądzisz, że już po nim?
Sprawdźmy.
Powstały!
Próbuje uciec!
Nigdzie nie ucieknie!
Powstały!
Sugerujesz, że me czyny podyktowane są zabawą, tak?
Nie.
Ja wiem, że robisz to dla zabawy.
Ludzie to takie proste stworzenia.
Niczego mi nie trzeba.
Zabijam, gdyż taka jest ma smocza natura.
Twoja natura?
Nie pragnę waszej śmierci.
Nie mam potrzeby karmić się waszymi ciałami.
Nie pragnę spijać waszej krwi.
Nie potrzebuję snu
ani nie pociąga mnie rozmnażanie.
To...
są potrzeby podrzędniejszych istot,
takich jak niedoskonali ludzie.
Są ujmą dla smoka.
Dlaczego więc nas zabijasz?
Gdyż po prostu istniejecie.
Nie mógłbym tego zaprzestać, tak jak wy nie powstrzymacie oddechu.
To banalna czynność, która nie wymaga skupienia,
a jednak jest niezbędna dla waszego przetrwania.
To nie to samo.
Czy aby na pewno?
Zabija się z wyboru!
Pcha mnie ku temu moja natura.
Ale ty...
wejrzyj dobrze w siebie.
Czy pragnienie zabicia mnie...
leży w twej naturze?
Czy też potrzebujesz zabić to, czego się lękasz?
Zniszczyć to, czego nienawidzisz?
To twoja zasługa!
Ty mi wszystko zabrałeś.
Olivię i moje nienarodzone dziecko.
Nie wykpisz się kłamstwami!
Zginiesz z mojej ręki!
To jest ci pisane!
Powstały!
Chodź więc.
Czy spełnisz zatem swą potrzebę, Powstały?
Nadszedł już czas.
Przetrwać może tylko jeden.
Powstały!
Zakończę to, i to już!
Doskonale, Powstały.
Powstały, udało ci się.
Powstały?
Zaspokoiło cię to, Powstały?
Może i zakończyłeś moje życie,
jednak nie wrócisz go swej żonie
ani swemu dziecku.
Udało ci się jedynie zaspokoić własny szał.
Szał, który cię pochłonął.
Sam także popełniłeś tedy śmiertelny grzech.
Twym przewinieniem jest grzech pychy.
Co powiedziałeś?
To właśnie grzech pychy połączył nas
na zawsze.
O czym ty mówisz?
Ja również byłem człowiekiem.
I tak jak ty,
także pokonałem w starciu smoka jako Powstały
pochłonięty przez łaknienie.
Przez swą żądzę zemsty.
W pysze.
Ludziom, którzy tracą serca i zostają Powstałymi,
pisane jest walczyć ze smokami.
Tej bitwy nie można jednak stoczyć z żądzy zemsty.
Ktoś walczący jedynie z pysznego pragnienia zgładzenia smoka
będzie następnie zmuszony zająć jego miejsce.
Powstali...
stają się smokami?
Zaiste.
Taka ciąży na nas klątwa.
Nie zdoła ci pomóc.
Sługa o niczym nie wie.
Gdy spoglądasz w mrok,
ten mrok patrzy także w ciebie.
Co ze mną będzie?
Nie oprzesz się smoczej naturze.
Stracisz własną wolę
i będziesz żył tylko po to, by zabijać ludzi,
jak niegdyś ja.
Tak będzie z tobą.
Zdołasz to sobie choć wyobrazić?
Będziesz odzyskiwał rozum
raz na jakiś czas
i widział przed sobą tylko piekło.
Nie!
Piekło będące twoim własnym dziełem.
Jestem...
wyczerpany.
Z czasem pragnąłem już tylko jednego:
własnej śmierci.
Wtedy właśnie zjawiłeś się ty.
Powstały, który mógłby mnie zabić.
Dać mi ulgę, o której marzyłem.
To dlatego...
zabiłeś Olivię?
Żebym chciał się zemścić?
To ludzkie pragnienie.
Owoc resztki mego człowieczeństwa.
A dziś, gdy śmierć jest na wyciągnięcie ręki,
wiem, że me pragnienie się spełniło.
Tylko dlatego?
Żebyś...
ty mógł umrzeć?
Nie usłyszysz ode mnie przeprosin.
Albowiem pokonały cię twe własne pragnienia.
A teraz...
ty za nie zapłacisz.
Stój!
Powstały!
Odmawiam!
Hannah!
Tak?
Jestem tutaj.
Proszę...
zabij mnie!
Tracę panowanie,
ale zdążymy to zatrzymać.
Zabij mnie.
Już.
Ależ, Powstały, miałam cię strzec!
Błagam cię!
W ten sposób zapobiegniesz rzezi niezliczonych istot!
Jeśli mnie zabijesz,
jako jedyny stracę życie.
Rozsądne myślenie to twoja specjalność...
czyż nie?
Do dzieła!
Wybacz, Powstały.
Nie dam rady.
Tak mi przykro!
Rozumiem.
Hannah.
Mam ostatnią prośbę.
Zrobię wszystko.
Strzeż tych głupiutkich ludzi...
przede mną.
Będę strażniczką ludzkości...
Ethanie.
No chodź!
Jesteś cała.
I silniejsza, niż myślisz.
Tak.
Biegnij. Przyjaciele czekają.
Dziękuję pani.
Trzymaj się.