SERIAL NETFLIX
Spokojna głowa, siostro. Sprowadzę twoją córkę z powrotem.
Choć mi tego nie ułatwiasz.
Co z twoimi sługusami?
Zastępca dowódcy jest skrupulatny.
Wyraźnie chce sprawdzić naszą nową broń.
Tak naprawdę mnie inwigilują.
Jestem pewna, że używają Momo, by znaleźć na mnie brudy.
- Powinnaś rzucić politykę. - Zamilcz!
Masz robić, co mówię!
Nic się nie zmieniłeś.
Przecież czas nagli.
Zapomniałeś, że uratowałam ci życie?
Jak to wygląda?
Nie damy rady jechać pojazdami.
Co poczniemy?
Może znajdziemy pomoc w miasteczku obok.
Co zamierzasz tam zrobić?
Spokojnie. Po co te nerwy?
Jestem pewien, że wasza zabaweczka nam się tam nie przyda.
Co za gość. Za kogo się uważa?
Siadaj i jedz, bo będzie zimne.
Myślisz, że się na to złapię, wampirze? Utuczysz mnie i pożresz.
Pyszności!
Lubisz nucić?
Nie znoszę.
- To czemu nuciłaś w lesie? - No bo…
- Moja mama… - Co z nią?
Ja…
Zdaje się, że kiepsko siebie znasz.
Typowy cieplak.
Ta melodia…
Poznajesz? To ją nuciłaś.
Zanucimy razem?
Jeśli coś ci się podoba, to się temu poddaj.
Słuchaj głosu serca. Pozwól ciału się kołysać.
Właśnie tak.
Wspaniale.
Chodź, przetańczymy całą noc.
Aż po świata kres.
Co ty wyprawiasz? Puszczaj!
Cuchniesz alkoholem. Jesteś wyuzdana.
Myślałam, że jesteś dobra, ale typowy z ciebie wampir.
Poszłaś ze mną z własnej woli.
Dzieliłam się z tobą strawą i muzyką.
Nie możesz dać się na chwilę temu ponieść?
To wampiry zrobiły to…
Mirenie.
Dość na dzisiaj.
Weź to i idź, dokąd masz ochotę.
Możesz robić, co chcesz.
„Dokąd masz ochotę”?
Dokąd niby mam pójść?
Mirena…
„Miejsce, gdzie wampiry i ludzie wspólnie muzykują”.
„Raj”.
Fine musi zasiąść na tym cesarskim tronie.
Ma powinność kontynuować nasz ród,
poświęcić swe ciało w służbie naszemu gatunkowi.
Allegro, uratuj królową z okowów rozpusty.
Masz ostatnią szansę na rehabilitację po tym,
jak twój nierozważny atak na wroga skończył się spektakularną klęską.
Rozumiem. Obiecuję wrócić z królową.
Obudź się, Momo.
Wstawaj. Wypełniaj swoje obowiązki.
Na pozytywce jest taki sam obrazek.
Dokąd to, Momo?
Momo!
Ratunku!
Zdrajczyni! Czemu uciekasz?
Wybacz. Nie posłucham już pozytywki.
Ja…
To wszystko moja wina.
Przepraszam, Mireno.
Pierwszy raz widziałam, jak ktoś idzie i rzyga.
Sprzątanie dało mi w kość.
Pewnie będę musiała zerwać wykładzinę i położyć nową.
Co?
Żartuję. Nie bierz tego na poważnie.
Pewnie miałaś gorączkę.
Nic dziwnego. Działo się.
Gdy cię tu niosłam, zdawało mi się, że coś cię nęka.
Chciałam ci puścić to nagranie.
Śpiewa je jeden z cieplaków.
- Nie są wampirami. - Nie ma mowy.
- To prawda, - Nie wierzę.
Śpiewa o utraconych bliskich.
Gdy została sama, znalazła w śpiewie pociechę.
Czemu wtedy nuciłaś?
Wiesz, czego chcesz od życia?
Chcesz zobaczyć?
W tekście czuć jej emocje.
Rozumiem.
Przepraszam.
Za co?
Musiałaś po mnie sprzątać.
Nie przejmuj się.
Nie ma tu zdjęcia. Nie mogło…
- Jak to wygląda? - Znaleźliśmy go.
Samotny domek w górach.
Tę daczę wybudował sto lat temu sławny artysta.
Jesteś gotowy do drogi? Bydło robi się głodne.
Tak. Tylko im to zaniosę.
Karmisz wampiry krwią? Czemu ich nie zabijesz?
Dobrze jest utrzymywać pozory.
Nic nie poradzą, że łakną krwi.
Zaspokajając ich potrzebę, skłaniamy je
do współpracy. Inaczej zaczęłyby polować na ludzi.
Świetnie ci w tym.
Światło słoneczne ci nie szkodzi?
Oczywiście, że nie.
Nie wiedziałam, że wampiry lubią pracę w ogrodzie.
Nic nie równa się widoku azalii w świetle księżyca.
- Co ci jest? - To nic.
Chyba zbyt długo jestem na słońcu.
Może dokończysz za mnie?
Co? Nie mogę.
Czy to twój dom? Mieszkasz tu sama?
Jesteśmy tutaj tylko ty i ja.
Nie ma tu nikogo więcej.
Powinnaś poszukać przyjaciół.
Przecież umiesz latać.
Wolę własne towarzystwo.
Jeśli jestem sama, to nikt nie ucierpi.
Dziękuję, że próbowałaś chronić Mirenę.
Przykro mi. Przybyłam za późno.
Wiem, że to niczego nie zmieni,
ale chciałabym móc zaśpiewać
tę piosenkę Mirenie.
Możesz mi pomóc?
Myślisz, że twoja siostrzenica wciąż żyje?
Mogły już się do niej dobrać.
Możecie użyć tej zabawki dopiero na mój rozkaz, zrozumiano?
Za kogo on się uważa?
Wyładujcie maszynę, jak tylko dotrzemy.
- Tak jest. - Tak jest.
Cieplaki są coraz bliżej.
Ruszamy. Czas sprowadzić królową do domu.
Zniszczymy tych, co wejdą nam w drogę.
Cel zidentyfikowany.
- Mam ją. - Puszczaj mnie!
Nie! Dlaczego?
- Nie! Zostaw! - Przestań, dziewczyno.
Wracajmy do domu, Momo. Twój wujek cię tam zabierze.
- Kim jesteś? - Daj spokój.
Zapomniałaś mnie?
To ja. Pamiętasz? Zmieniałem ci pieluchy.
- Nie mam pojęcia, kim jesteś. - Co?
Puszczaj. Nie wracam do domu!
Zostałaś ukąszona?
Przestań. Nie ugryzły mnie.
Dałaś się oszukać.
Puściły ci muzykę, pokazywały filmy?
To ich stare zagrywki.
Gdy się znudzą, wyssą z ciebie krew i zabiją.
To nieprawda!
Szefie!
Ani kroku.
- Momo! - To bolało. Jak śmiałeś!
- Szefie! - Mną się nie przejmuj. Zabierz Momo.
Musimy pojmać córkę dowódcy przed nimi.
Tak jest.
Gdzie Fine, cieplaku?
To niemożliwe.
Ty…
Nic ci nie jest? Masz, użyj tego do ochrony.
Puść ją. Słyszałeś, że nie chce wracać do domu.
A więc się w niej zakochałaś?
Żal mi jej. To wszystko.
Nie mogę jej zwrócić matce w takim stanie.
Muszę przyznać ci rację.
Ale nie mogę pozwolić ci zabrać Momo.
Momo, zejdź.
Czemu jesteś taka uparta?
- Ty… - Fine.
- Allegro. - Starszyzna chce cię widzieć.
- Chodź ze mną. - Wolałabym nie.
Powiedz im, że umarłam.
Wspaniale.
Jeszcze nie jest za późno. Wróć do domu.
Zajmę się wszystkim jak ostatnio.
Nie bądź głupia, Momo.
Nie pozwolę ci cierpieć.
Wampiry…
Nie możemy niczego odzyskać. Nie daj im się powstrzymać.
Fine!
Biegnij do szopy.
Nie zapomnij jej. Wiem, jaka jest ważna.
Co zrobisz?
Jestem wampirem. Zawsze mogę odlecieć.
Ruszaj już!
Jakbyś z tym nie walczyła, jesteś wampirem.
Ukaż mi prawdziwe oblicze.
Rozczaruję cię, ale tym właśnie jestem.
Szlag, to była moja ulubiona broń.
Tym się teraz przejmujesz?
Wskakuj!
Ruszamy, Momo.
Stój!
Co się stało?
- Droga jest zablokowana. - Zjedź zboczem.
- Na dole jest droga. Szybko! - Co?
- Z tyłu mają nas na muszce. - Co?
- Zaufaj mi. - Zatrzymaj się, Momo.
Zrób to!
Ciebie też ścigają?
Są tacy, co chcą pozbawić mnie wolności
i zmusić, bym żyła wedle ich zasad.
Nie mam zamiaru tam wracać.
Jesteś taka sama jak ja.
Faktycznie…
Pierwszy raz prowadzę.
Żartujesz sobie? Patrz do przodu!
Świt już blisko.
Poczekajmy do zachodu słońca.
Twój dom…
Przykro mi.
To nie twoja wina.
Masz gdzie się podziać?
Sama nie wiem.
W tamtym domu
był taki sam obraz.
To raj, gdzie wampiry i ludzie żyją w zgodzie.
Takie miejsce nie istnieje.
Ale wierzysz, że może, i dlatego
opiekujesz się tymi przedmiotami.
Miałaś rację. Wcale samej siebie nie znam.
Ale wiem, że chcę odwiedzić nowe miejsca.
Skoro nie masz gdzie się podziać, to może same poszukamy ci domu?
Będę twoim kierowcą.
Dobrze.
- Co? Serio? - Tak.
Ekstra! Ruszajmy.
Ty siedzisz po drugiej stronie.
Ale drętwo.
Nie jestem „ty”,
tylko Momo. Jak ci na imię?
Fine.
- Masz ładne imię. - Dzięki.
- Ruszajmy. - Super. W drogę.
Napisy: Marcin Chojnowski