SERIAL NETFLI
ARTYKUŁY GOSPODARSTWA DOMOWEGO
Mam nadzieję, że to ci poprawi humor.
Ten gruchot tam dojedzie?
Nie, w miasteczku każę go naprawić.
Dobrze.
Poradzisz sobie bez krwi, Fine?
Póki mam to, nic mi nie będzie.
Nie mówmy o tym. Podasz mi z torby kasetę?
- Słucham? - Jest w tamtej torbie.
Co to jest kaseta?
- O tym mówisz? - Dokładnie.
Dowódca nadużywa swej władzy, by faworyzować córkę.
Rei Nobarashi wywołała tę wojnę…
Mama.
Ta parszywa administracja…
- Powinnaś śpiewać razem z nim. - Co?
Pierwszy raz słyszę tę piosenkę.
Wyluzuj się i śpiewaj, co ci serce podpowie.
Śpiewaj ze mną, Fine.
Nie chcę.
Czemu? Zaśpiewajmy razem.
Uszy wampirów różnią się od ludzkich.
Potęgują słyszane dźwięki.
Fałszujesz?
Poczekaj na mnie.
Ogarniasz? Patrz, gdzie jedziesz.
Spoko, dam radę.
Już nie mogę!
Dalej, pchaj!
Udało się.
Pyszności.
Oczywiście. Ja ją przyrządziłam.
Pięknie, prawda?
Tak.
Twoja córka sympatyzuje ze zdegenerowanymi wampirami.
A teraz jeszcze
stawiła nam opór i uciekła z jednym z nich.
Słucham, jak zamierzasz odpowiedzieć
za jej zdradzieckie postępowanie?
Momo, nie podnoś głowy.
Co tu robisz? Dokąd zmierzasz?
Muszę naprawić auto.
- Masz z tyłu człowieka? - To mój zapas krwi.
Wjazd kosztuje 5000 od osoby.
I buteleczkę od łebka.
Nie ma mowy, by człowiek wjechał na naszą część wyspy.
Jak już go wydrenujesz, wyrzuć po stronie ludzi.
Ludzie i wampiry raczej nie żyją tu w zgodzie.
Masz rację.
Ludzie kontrolują prawą, a wampiry lewą stronę wyspy.
Oddziela je kanał.
Ludzie dostarczają krew, a wampiry pieniądze.
Utrzymują się dzięki handlowi.
Jedynie dlatego mieszkają obok siebie.
- Co to za miejsce? - Zatrzymamy się na noc.
Wyjedziemy, jak tylko naprawią auto.
Pod żadnym pozorem nie wolno ci opuścić tego pokoju.
Rozumiem.
Jest tu kto?
Halo?
Czego chcesz?
Witaj, lady Fine.
Kopę lat. Co słychać?
Jakoś wiążę koniec z końcem.
Nie mogę przyjąć tu cieplaka.
Ostatnio ludziom brakuje krwi. Będą bójki.
W mig nas tu nie będzie.
Nie sprawię ci kłopotu.
Rozumiem.
- Co tu robi cieplak? - Powinien spać w stajni.
- Przepraszam za kłopot. - Nie przejmuj się.
Śpiewały piękną piosenkę.
Śpiewanie pomaga w strawieniu tego miejsca.
Dla nich to forma terapii.
- Momo? - Tak?
Może spróbujesz zagrać?
W ten sposób?
Graj dalej. Właśnie tak.
Tak każdy zaczyna.
Brawo. Idzie ci coraz lepiej.
Czego chce twoja siostrzenica?
Uciekła z wampirem.
Oszukano ją.
Jak to?
Wierzy, że gdzieś tam istnieje raj, w którym ludzie i wampiry
żyją w zgodzie.
Myślisz, że będę taka dobra jak ty, jeśli będę ćwiczyć?
Oczywiście. Będę cię uczyła.
Wspaniale! Zatem postanowione.
Zrobię z ciebie światowej klasy pianistkę.
Tylko żartuję.
To niebezpieczne.
Ludzie wszędzie cię szukają.
Nic nam nie będzie, prawda?
Ochronię cię.
Ucieknijmy razem.
Fine.
Nie podchodź…
Nie zbliżaj się do mnie!
Fine!
Fine.
Potrzebujesz krwi?
Przestań, Momo.
Dosyć.
Nie pijam już krwi.
Wracaj do swoich.
Mama na ciebie czeka.
Pospiesz się…
Poczekaj. Fine!
Proszę, otwórz drzwi!
Nie chcę cię skrzywdzić.
Wracaj do domu!
Autobus zaraz odjeżdża. Szybciej.
- Musimy ruszać. - Błagam…
Zamknij się. Wróć z kasą.
Te światła…
To jednostka wojskowa, muszą mieć bank krwi.
Hej, to cieplak.
Wyszedł z hotelu.
Wracaj tu, worku krwi!
Fine, poczekaj na mnie.
Plugawe miejsce.
Czego chcesz?
Przyjaciółka jest ranna. Potrzebuję krwi.
Proszę, daj mi trochę z zapasów.
Wracaj do domu. Nie mamy dla ciebie krwi.
Poczekaj. Też jestem w wojsku…
Spływaj. Następna kula nie chybi.
Jest.
Wpadłam.
Tam jest!
Mamy cel. Rozpoczynamy pościg.
Zmierza w kierunku północnej wieży.
Poczekaj.
Mów prawdę, są tu inne cieplaki?
Mówiłem już…
Musimy sami sprawdzić.
Mamy worek krwi!
Nie wchodźcie!
Szlag, wampir!
Nie tak się umawialiśmy. Zatrzymajcie się.
Myślałem, że będziesz miał lepsze zapasy.
- Tylko tyle? - Jest cieplak!
I jej właścicielka. Trzecie piętro, ostatnie drzwi.
Mają mnóstwo krwi.
Czemu od razu tak nie gadałeś?
Musimy ukarać tego cieplaka
i towarzyszącą mu zdrajczynię.
Gdzie Fine?
Nie powiem. Nie tobie.
Już raz ktoś podobny do ciebie zbliżył się do Fine
i bawił się jej uczuciami.
Obchodziło ich tylko pozbycie się bólu.
Ale ostatecznie cieplak ją zdradził.
Masz pojęcie, jak długo Fine dochodziła do siebie,
próbując nie dać się rozpaczy?
A teraz pojawiłaś się ty.
Cholera. Nic tam nie ma.
Cieplaki są słabe.
Naprawdę wierzyłaś, że możesz żyć u boku Fine?
Gdzie jest Fine?
Nie powiem.
W mordę! Już sama twoja gęba sprawia, że chcę cię zabić. Gadaj natychmiast!
Nie. Dałyśmy sobie słowo.
Nauczy mnie grać na pianinie.
Dlatego nigdy ci nie powiem.
Przestań! Puszczaj!
Może mógłbym dostać za to krew?
Cholera, tu też nic nie ma!
Idziemy. Dam temu kłamcy nauczkę.
Powinnyśmy chyba już się zbierać?
Jestem taka szczęśliwa.
Aria…
Tak! Spalcie go!
Przebrzydły kłamca!
To wszystko przez was.
Gdyby nie wy, nic by się nie wydarzyło.
Cały mój dobytek, kobiety…
Wszystko straciłem.
Wszystko przez was.
Świetnie! Niech się spali!
Nie macie dokąd uciec.
Nie macie gdzie się podziać.
Momo…
Nie poddawaj się tak łatwo.
Czemu mnie zabrałaś, skoro chcesz się od razu poddać?
Czemu nauczyłaś mnie śpiewać?
Wiem! Wiedziałam już, jak tylko wsiadłam do auta.
Nikt nie musi mi tego mówić.
Wiem, że nie mam już dokąd iść.
Przykro mi, Momo.
Przepraszam.
Nie śpisz?
To miejsce…
Zgadza się.
To pewnie ten raj, którego obie szukacie.
Napisy: Marcin Chojnowski