SERIAL NETFLIX
Nie śpisz?
Nie martw się. Nie będę ssać ci krwi.
Mam na imię Elisha. A ty?
Momo.
Gdzie jest moja przyjaciółka?
Nic jej nie jest.
Gdzie ona jest?
Cierpliwości. Później cię do niej zaprowadzę.
Najpierw się tym posil.
Miałaś szczęście.
Natknęliśmy się na ciebie przypadkiem.
Pyszne.
Chyba cię lubią, Momo.
Uwaga na dole.
- Macie tu prąd? - Tak.
Dlatego nie brak nam jedzenia ani krwi.
Nie musimy walczyć i żyjemy w zgodzie.
Naprawdę żyjecie w harmonii.
Teraz już wierzysz?
To prawdziwy raj.
Rozchmurz się, proszę. Uśmiechnij się.
No chodź. Tam jest twoja przyjaciółka.
Nic ci nie dolega? Może spróbujemy…
Odpoczywaj.
Przymknij się. Nie dadzą tu posiedzieć.
Nie wolno ci tego otwierać.
Jeszcze nie wydobrzałaś.
Fine!
Elisha, w samą porę.
Momo. Dobrze się czujesz?
Tak. Ty też wyglądasz o wiele lepiej.
To Elisha. Pomogła nam.
To prawda? Jestem ci wdzięczna.
Fine, udało nam się.
To miejsce, którego szukałyśmy.
Tutaj?
Proszę, uwolnijcie mnie. Ja już tego nie wytrzymam,
podłączyli mnie do rurek i odciągają krew.
Zabieraj od niej łapy.
Jak udało ci się tu dotrzeć?
Strzeżcie się! Uważajcie!
- Chroń ją! - Czekajcie na zewnątrz.
- No już, spokojnie. - Puszczaj!
Wybaczcie, to wampir, którego niedawno złapaliśmy.
- Ma chorobę krwi. - Chorobę krwi?
Przykro mi, że musiałyście to oglądać.
Musisz być w siódmym niebie.
- Słucham? - Od dawna chcesz
mieć koleżankę w swoim wieku.
Miałeś nikomu nie mówić.
To ma być raj?
Co to za przerażający statek?
Nigdy nie czytałam o tym miejscu.
Halo!
Tamtego gościa wyraźnie trzymają wbrew jego woli.
Niepotrzebnie się czegoś doszukujesz.
Hej! Chodźcie tu!
Nie widziałem jeszcze takiej mapy.
Dałem im tylko dach nad głową.
Dajcie mi spokój. Nie chcę mieć nic wspólnego z ludźmi.
Widziałem już takie pocztówki.
Rozpoznajesz to miejsce?
To chyba gdzieś wśród lodów północy.
Ale to rozległy teren.
- To Wolskaja. - Co?
Wioska na terenie wiecznej zmarzliny.
Widziałem ten kościół w naszych materiałach.
Wrak łodzi podwodnej spowodował skażenie środowiska.
Wszystkie wioski wymarły.
Skąd o tym wiesz?
Każdy naukowiec o tym wie. Ruszamy.
Szefie.
Telefon z Centrali.
No proszę.
Możecie jeszcze dołożyć drewna, jeśli to za mało.
Dziękujemy.
Wspaniałe uczucie, prawda?
Weź to, Momo.
Jeśli do czegoś dojdzie, użyj go do obrony.
Co?
Przekonamy się,
czy to faktycznie miejsce, którego szukałyśmy.
Tak.
Możesz to zatrzymać?
Dokąd idziesz?
Zanurzę się w zimnej wodzie. Chodź.
Serio? Nie bardzo to lubię.
Wiem.
Po dziś dzień wampiry i ludzie poza tym miejscem wciąż toczą wojnę.
Cieszę się, że nasza muzyka i sztuka was tu przywiodła.
Witajcie w naszej wiosce.
Wyjechałam z Centrali w nadziei znalezienia takiego miejsca.
Z przyjemnością wam się do czegoś przydam.
Ty następna, Fine.
Dziękujemy za gościnę.
Kochani, zaczynamy!
Zatańcz ze mną, Momo.
- No dalej. Tańcz. - Chodź ze mną.
O tak.
I wyskok.
Potem zrób tak.
A teraz razem.
Momo!
Teraz oficjalnie jesteśmy przyjaciółkami.
Bądźmy nimi na zawsze.
Dobrze. Dziękuję.
Fine.
Dziękuję.
Za co?
Jestem teraz taka szczęśliwa.
Nie do wiary, że tyle osób kocha muzykę.
W moim mieście
śpiew i taniec są surowo wzbronione.
Ale tu ludzie są tacy wolni.
Dlatego dziękuję, Fine.
Sprowadziłaś mnie tutaj.
Wolność, co?
- Momo, ty… - Momo!
Zaraz znów zaczniemy.
Dobrze!
Co się stało?
Nic. Muszę zaczerpnąć powietrza. Idź.
Dobrze, będę na ciebie czekała.
Chodź, wszyscy cię bardzo wyczekują.
Daleko zajechałaś.
Allegro, skąd się tu wziąłeś?
Jak za dawnych czasów.
Pamiętasz, jak byliśmy mali i wymykaliśmy się z miasteczka?
Szukaliśmy takich miejsc.
Fine, wracajmy do domu. Nie możesz tak się obciążać.
Twoje ciało tego nie zniesie.
Nie łącz swej przeszłości z tym cieplakiem.
Słyszysz?
Zdaje się radzić sobie bez ciebie.
Jeśli będzie ci ciężko, możesz na mnie liczyć.
Jeśli moja obecność
ma stanąć na jej drodze do szczęścia…
Fine, wróć ze mną do domu.
Mam nadzieję, że nie współczujesz Momo
i nie pobłażasz jej świadomie.
Jest harda. Jak jej matka.
To daleko stąd?
Jeziorem jakieś sześć godzin.
Ale śmierdzi!
Przestań palić. Wstrętny nałóg.
Nie do wiary, że przyjechałaś za nią aż tutaj.
Myślisz, że rozumiesz, co to znaczy dla matki?
Ruszajmy.
„Dla matki”?
Przecież zależy ci na utrzymaniu pozycji.
Gdyby Momo umarła, w Centrali dano by ci spokój.
Miałabyś szansę na utrzymanie pozycji, zgadza się?
Nasz kraj nie potrzebuje zdrajców.
Jeśli się postawisz, licz się z konsekwencjami.
Fine?
Użyj go, jeśli będzie potrzeba.
Co się dzieje, Momo?
- Fine wyjechała. - Co?
To straszne.
- Muszę ją odszukać. - Spokojnie, Momo.
Zostaw to nam. Znajdziemy ją.
- Ale… - Wszystko będzie dobrze.
Z pewnością w mig ją znajdziemy. Poczekaj tu.
Jeziora w całym regionie zaczynają odtajać.
- To niebezpieczne. - Czekaj!
- Pilnuj jej, proszę. - Zostaw to mnie.
Elisha!
- Biegiem! - Szybko.
Ja też chcę pomóc!
Szybko. Po południu na wschodzie będzie burza.
Spieszcie się. Jedźcie na zachód.
Zużywamy cenną energię.
Nie zgubcie ich.
Muszę się stąd jakoś wydostać.
Leż.
Brak ci krwi.
Poczekaj tu. Wezwę wsparcie.
Pocztówka obiecywała raj.
Miejsce, gdzie ludzie i wampiry żyją w zgodzie.
Tylko nie zacznij im współczuć.
Nie jestem już taki jak kiedyś.
Nie jestem 15-letnim gnojkiem.
Oby to była prawda.
Ten raj to bujda.
Nie wiem dokładnie, na czym ona polega,
ale jestem pewny, że to podstęp.
Hej. No nie.
Fine.
Momo, zatrzymaj się.
Inaczej będę strzelał.
Szlag.
Co ci mówiłam?
Miałeś jej pilnować.
- W mordę. - Zaskoczcie ją z góry.
Dobra.
Spójrz w dół.
Widzisz ten kanał?
Dostań się nim do środka.
Pospiesz się.
Nie ma jej tutaj.
Tędy.
Chodź tędy.
Nie zrobię ci krzywdy.
Proszę.
Wydostań mnie stąd.
Dziękuję.
Do czego służy ta maszyna?
Nie wiem dlaczego, ale wciąż pompują we mnie krew.
Potem w jakiś sposób używają mojej zdolności do regeneracji,
by generować prąd.
Ty też widziałaś tamtą pocztówkę, prawda?
Używają ich, by zwabić ludzi, którzy nie mają gdzie się podziać.
I tak samo wykorzystują inne wampiry.
Fine jest w opałach.
Szybko! Uciekaj stąd!
Jeśli poświęcimy parę osób, reszta będzie mogła żyć w spokoju.
To wspaniały pomysł, prawda?
To miejsce to jedyny raj na ziemi.
Gdzie jest Fine?
Wkrótce tu będzie.
I zastąpi tego mężczyznę…
Naprawdę harda z ciebie sztuka, Momo.
Nie mogę uwierzyć, że ludzie potrafią tu żyć.
To zapadłe miasteczko utrzymuje się dzięki ogromnej łodzi podwodnej.
Szykuje się zabawa.
Niby tak daleko zaszłaś, nikogo nie krzywdząc?
Przecież pojawiłaś się tu w zakrwawionych ubraniach.
A to znaczy, że kogoś kiedyś zabiłaś, tak?
Ale to nic.
Błagaj o przebaczenie, a o wszystkim zapomnimy.
Przyjmiemy cię do nas.
Dobry wieczór, wędrowcy.
Co sprowadza was na głęboką wieś?
Musiała tędy podążać czternastoletnia dziewczynka.
Ma na imię Momo.
Nie było tu nikogo takiego.
Marnujesz swój czas. Dość sztuczek.
No to ja rozumiem.
- Wszyscy gotowi? - Tak.
W porządku, rozpocząć atak.
Zabić najeźdźców!
Tak jak Fine mówiła.
Byłam głupia, że wierzyłam w ich kłamstwa.
Spudłowałam.
Gadaj zaraz, gdzie Momo?
Uciekła. Do łodzi podwodnej.
No proszę, znalazłam cię.
Co teraz zrobisz? Jak się wywiniesz?
Może chcesz zawołać pomoc?
No dalej. Wołaj Fine.
Nie masz co uciekać.
Będziesz tu mieszkała.
Chciałaś tego. Przecież dlatego tu przybyłaś.
Obiecałyśmy sobie już zawsze być razem.
No powiedz, że się zgadzasz.
Przecież ogłosiłyśmy naszą przyjaźń.
Nigdy nie będziemy przyjaciółkami!
No weź. Nie okłamuj się.
Obiecuję, że jeśli tu zostaniesz,
pokażę ci jeszcze więcej wspaniałych zabaw.
Przykro mi to mówić, Momo,
ale zostaniesz tu i będziesz moją przyjaciółką na wieki.
Fine.
Napisy: Marcin Chojnowski