[gerilim müziği çalar]
[bebek ağlar]
[Atiye nefes nefese]
[karga öter]
[bebek ağlar]
[Atiye] Kaybolduğunu düşündüğün oldu mu hiç?
Nereye gittiğini bilmediğin?
Ya da nereden geldiğini?
Kendine sorduğun oldu mu, ben kimim diye?
Neyi hatırlamam lazım?
Kalbimdeki en derin dileğim ne?
Eminim vardır böyle bir dileğin.
Çünkü hepimizin var.
Öğrendim ki mucizelere gerçekten inanmak lazım.
Sana düşen tek şey, o adımı atmakmış.
Kalbine direnmeyi bırakıp teslim olabildiğinde
hayattaki en büyük acının bile
sana verilmiş bir hediye olduğunu görebilirmişsin.
Acıdan kurtulmak için attığın o adım, seni bir eşiğe getirebilir.
Ve o eşikten bir kez geçtiğinde
artık uykuya geri dönemezsin.
[gerilim müziği çalar]
Hadi canım!
[Atiye] Cansu.
Pardon, biriyle karıştırdınız galiba. Elif ben.
Elif?
Kusura bakmayın, içeride biraz işim var. İyi günler.
[eko hâlinde çınlama sesi duyar]
[gizemli müzik çalar]
[köpek havlar]
[kapı açılır]
[Elif] Ay!
Pardon. Pardon ya, kusura bakmayın. Sizi Merve mi yollamıştı iş için?
Hı hı.
Ay, neden baştan söylemiyorsunuz? Ben de öyle kapıyı kapattım. Gelsene.
[hoparlörden "Fromajino Braziliano" çalar]
Yüzün bembeyaz, bir şey içer misin?
Olur, su varsa...
Hemen getiriyorum.
[gerilim müziği yükselir]
[Elif] Ya kusura bakma.
Sen öyle Cansu falan deyince kafam karıştı benim.
-Benim de öyle, ismini karıştırdım. -[şarkıyı durdurur]
Olur öyle.
Teşekkür ederim.
Afiyet olsun.
E, Merve sana işin koşullarından bahsetmiştir herhâlde.
Hı hı.
Ama bir de sen bahset istersen.
Okey, şöyle.
E, bir koleksiyon yetiştirmem lazım, yardımcım işten ayrıldı.
O yüzden bana dikişten ve çizimden anlayan biri lazım.
Sen ne yaptın, en son kiminle çalıştın?
Ben ressamım, en son bir sergi yaptım.
Moda sektöründe çalıştın mı daha önce?
-Çalıştım, yani anlarım. -Hıh.
Çizimlerini de yaparım.
Süper! Bu aralar çok fazla sipariş alıyorum
ve güvenebileceğim birine ihtiyacım var.
Bana güvenebilirsin.
Bana da öyle geldi. E, peki, şey...
Ne kadar bir ücret var aklında?
Fark etmez, sen ne kadar uygun görürsen.
Okey.
[Elif güler]
Abim.
[Elif] Erhan.
O zaman anlaştık.
Pazartesi başlayabilirsin.
Tamam.
Sen nerede otuyorum demiştin?
Orası biraz karışık.
Yani zaten çok fazla geç saatlere kadar çalışacağımız için
koltukta idare edersen burada kalabilirsin.
Tamam. Hı hı.
Süper.
Adını söylemedin daha. Baştan başlayalım, Elif ben.
Baştan başlayalım. Atiye.
[duygusal müzik çalar]
Çok teşekkür ederim.
Bu işe çok ihtiyacım vardı.
[Elif güler]
[Elif] Ozan Bey!
[Elif] Atiye.
Memnun oldum.
Seninle daha önce bir yerde karşılaştık mı?
Sanmıyorum. Hayır.
Hmm.
Pazartesi görüşürüz.
Görüşürüz.
[Atiye] Teşekkür ederim bu mucize için.
[Atiye] Bu başka bir olasılık.
Enteresan kız, ha...
Ne dedin adı?
[Elif] Atiye.
Evet, bence de enteresan.
Kapıyı açar açmaz sarıldı bana filan.
Ama benim kanım kaynadı, sevdim.
Nedir acil olan? Sen beni niye çağırdın?
Acil demesem gelmeyecektin.
[Ozan güler]
-Mm... -Hmm.
-Sen hapını aldın mı? -Aldım.
HAPINI AL
[spiker] Kontrol hapları,
hamileliklerin önüne geçmekte hayati önem taşıyor.
Parklar, okullar artık boş.
Artık çocuklar doğmuyor.
Yaklaşık 15 yıldır gittikçe azalan doğum oranları
uzmanları alarma geçirdi.
Konuğumuz Profesör Doktor Ayça Pamir stüdyomuzda.
Hamile kadınlar neden ölüyor Profesör?
[Ayça] Anne karnındaki bebek bir süre sonra
bağışıklık sisteminin çökmesine sebep oluyor.
Biraz sesini açar mısın?
[Ayça] Belirtiler, burun kanaması, görüş ve işitme bozukluğu.
Hamile kalan kadınların ölümleri tıbbı da çaresiz bıraktı.
Bilim bir çözüm üretene kadar
kadınların hamile kalması hayati risk almaları demek.
[spiker] Çözüm çıkmazsa
insan nesli tükenme tehlikesiyle karşı karşıya diyebilir miyiz?
[Ayça] Ne yazık ki öyle.
[taksici] Abla, her bebek umut demekse
yukarıdaki bizden umudu kesti belki de, ha?
[gizemli müzik çalar]
[anahtar şakırdar]
Buyurun, kime bakmıştınız?
E, ailemi... Serap, Mustafa Özgürsoy. Ama...
Mustafa Bey buradan taşınalı çok oldu.
Hmm.
Adresini biliyor musunuz?
Ne olur kusura bakmayın, hiç param yok. Ailem de evde değil.
Canın sağ olsun abla. Gideceğin başka yer varsa bırakayım.
İnsanlık ölüyor diyorlar ama biz daha ölmedik. Atla.
Teşekkür ederim.
[Atiye] Baba?
Kimi aramıştınız?
[nefes verir]
İyi misiniz siz?
Değilim. Ben hiç iyi değilim.
Gelin içeri, bir su vereyim size, gelin.
Gelin buyurun, çekinmeyin.
Geçin, geçin. Geçin şöyle.
Otur, ben bir su getireyim.
[nefes verir]
Al kızım.
Teşekkür ederim.
Annem nerede?
Efendim?
Beni gerçekten tanımıyorsun.
Sizin kafanız iyice karışmış. Ben sizi hayatımda ilk defa görüyorum.
Adın ne senin?
Atiye Özgürsoy.
Özgürsoy? Soyadı benzerliğinden gelmiş olabilir misin bana?
Eşiniz nerede?
Ya, bir eşim var gibi mi görünüyor? Baksana şu hâle.
Ben evlenmedim hayatımda hiç.
[Atiye] Evet.
Polislikten hiç ayrılmadın.
Annemle belki hiç tanışmadınız.
Ya senin bir derdin mi var?
Hafıza kaybı falan? Ha?
Galiba. Benim bazen böyle kafam karışıyor, dediğiniz gibi.
Affedersiniz, rahatsız ettim.
Ya bir dakika, bir dakika... Senin kimlik var mı yanında?
Hayır, yok.
Kızım, ben emniyet mensubuyum.
İstersen gidelim, parmak izini aldıralım.
Belki hakkında bir kayıp duyurusu falan vardır.
Ailene ulaşırız. Ha?
Yok, yok, hiç gerek yok. Tekrar affedersiniz. İyi günler.
4123, merkez.
[polis] Buyurun amirim.
Atiye Özgürsoy. Bir araştır bakalım.
[polis] Anlaşıldı amirim.
[gerilim müziği çalar]
[garson] Abla, çay?
Biraz sonra, sağ ol.
[garson] Tabii. Hoş geldin paşam.
Hoş bulduk abi.
-Kolay gelsin. -Teşekkür ederim.
Pardon, pardon. Hişt hişt.
Ya bilgisayarını kullanabilir miyim? Hızlıca bir şey aratacağım.
Buyur abla.
SONUÇ BULUNAMADI
Ha siktir!
-Neye bakıyorsun abla ya? -Ben yokum.
Annem!
[Atiye oflar]
[Serap] Bırakın! Ya ne olur!
Cinayet bu, cinayet! Cinayet! Orayı kazamazsınız!
Kızım gelecek.
Anneciğim.
[Serap] Daha vakti değil! Daha vakti değil!
E, hangi hastanede olduğunu bulabilir misin?
Hallederiz.
Ziyaretçi saati değil. Zaten hastanın ziyaretçi kabul etmesi mümkün değil.
Bakın, ben kızıyım. Annemi görmem lazım.
Bizdeki kayıtlarına göre bir kızı yok.
Kimliğinizi görmem gerekiyor.
Cüzdanımı çaldırdım. Rica ediyorum yardımcı olun, çok önemli.
Bakın, başhekimimiz burada değil. Duyarsa beni kovar.
Ben o kolyenin annemin rızası ile orada olduğunu hiç zannetmiyorum.
Başhekim bunu da duyarsa pek hoş olmaz, ha?
[Atiye] Anne.
[duygusal müzik çalar]
[Serap] Ah.
Geldin. Geldin.
Buradasın.
Anne. Şş...
Kimse inanmadı bana.
Kimse duymadı.
Tamam, geldim.
Geldim.
Anne. Babam beni tanımıyor.
Cansu zaten Cansu değil. Çocuklar doğmuyormuş.
Şş...
[Serap derin nefes alıp verir]
Seni bulmasınlar.
Git buradan.
Git oraya.
Oraya git.
Her şeyi değiştirebilirsin.
Yapabilirsin.
Peki anneannem, Zühre?
-[hastalar bağırır] -Şş! Gitmen lazım. Geliyorlar.
-Anne, dur! -Git buradan.
-Aç kapıyı! -Anne, ne yapıyorsun? Sakin.
Onu bul. Onu bul, o sana yardım edecek.
-Çıkarın bunu. -[Atiye] Anne!
Anne, kimi bulayım anne? Kimi bulayım?
-[Serap] Kapıyı bulmak onun kaderi. -Erhan.
Açmak senin görevin!
[Serap ağlar]
Tamam. Of!
Pardon, Erhan Hoca'yı arıyorum. Erhan Kurtiz.
Bilmiyorum.
[öğrenciler] Öner Hoca oley!
[Öner] Oo, sizin bu dersleriniz bitmek tükenmek bilmiyor ya.
Yoksa ben emekli olamayacağım çocuklar.
[erkek] Hocam, veda dersi yok mu ya?
Çocuklar, bu topraklar binlerce yıldır
savaşlara, kaoslara, medeniyetlere tanıklık etmiş topraklar.
Bunun sebebi de
bu bölgede dünyanın en büyük manyetik alanının bulunması.
Hamile kadın ölümlerini bu perspektiften görmek lazım.
Daha derinlere inmek, bu toprağın özelliklerine bakmak gerek.
Bana dedi ki, senin bir vazifen varmış.
"Dünya büyük bir şeye gebe
ve doğum burada, Anadolu'da olacak." dedi.
-[erkek] Hocam. -Hoşça kalın.
[erkek] Taktıkça hatırlayın.
Öyle. Sizi unutmak mümkün mü keratalar? Hadi eyvallah.
[Atiye] Öner Hoca. Pardon, konuşabilir miyiz?
Kimsiniz?
Atiye Özgürsoy.
E, öğrenciniz Erhan Kurtiz'i arıyorum.
-Göbeklitepe'deki kazıda çalışıyordu. -Hı.
Babası Nazım Kurtiz arkadaşınızdı.
-Gazeteci misiniz? -Hayır, hayır, değilim.
Ben bu sabah Göbeklitepe'deydim.
Nazım Kurtiz'in yıllar önce bulduğu mağarada.
Sonra bir şey oldu, bilemiyorum, şimdi buradayım.
Burada kimse beni tanımıyor, hatırlamıyor.
Sanki hiç var olmamışım gibi.
Bebekler doğmuyor, hamile kadınlar ölüyor.
Benimle ilgili mi, bilmiyorum.
Bakın Atiye Hanım,
bu konuştuklarınızı ulu orta her yerde konuşmayın,
yoksa kendinizi tımarhaneye tıktırırsınız.
Bana inanıyorsunuz yani?
Kitaplarımı okuyup etkilendiğinizi görüyorum.
Ben kitaplarınızı okumadım,
başıma gelenleri anlatıyorum.
-Erhan'ın babası... -Nazım öldü.
Erhan'ı da çok senelerdir görmüyorum.
Size nasıl yardım edeceğimi de bilemiyorum.
En azından Erhan'a nasıl ulaşabilirim, onu söyleseniz.
[Serap inler]
Gördün mü doktor?
Sana demiştim. Atiye gelecek demiştim.
Bana inanmamıştın. Gördün mü şimdi?
[gerilim müziği çalar]
Serap'ı ziyaret eden kız...
...tekrar gelirse bana haber verin.
[Hannah] Buyurun.
İyi günler, Erhan evde mi?
[Hannah] Hayır, yok. Siz kimsiniz?
Bir arkadaşıyım. Siz kimsiniz?
Nişanlısıyım.
[gerilim müziği çalar]
Ne zaman gelir?
Şehir dışında, birkaç günden önce dönmez.
Adınız neydi?
Ben tekrar uğrarım.
Teşekkürler.
[Almanca] Siktir!
[Almanca] Kız burada.
[salıncak gıcırdar]
[Atiye] Bütün bunlar benim yüzümden mi yani?
Neden hamile kadınlar ölüyor, bebekler artık doğmuyor?
[anima] Bunu değiştirebilirsin.
Burada olmanın bir sebebi var. Her şey birbirine bağlı Atiye.
[Atiye] Tek başıma nasıl değiştirebilirim ki?
[anima] Sen sadece bir niyetin, bir sözün gücünü gördün.
Sen hepimizsin Atiye.
Bütün kadınlar için, onların şifası için sen
toprağın rahmiyle buluştuğunda doğum gerçekleşecek.
Sen kimsin?
Daha beni bulmadın ki.
[anima] Başlangıca git, kaynağa, her şeyin başladığı yere.
[Atiye] Elifçiğim, bu yazdıklarım belki sana anlamsız gelecek
ama lütfen sonuna kadar oku.
Kaybolduğunu düşündüğün oldu mu hiç?
Nereye gittiğini bilmediğin? Ya da nereden geldiğini?
Kendine sorduğun oldu mu, ben kimim diye?
Kalbimdeki en derin dileğim ne?
Eminim vardır böyle bir dileğin çünkü hepimizin var.
Benim dileğim, senin geri gelmendi.
Ve bir mucize oldu, sen buradasın.
Ancak burada bebekler doğmuyor, umut yeşermiyor.
Şimdi bunu düzeltmek zorundayım. Geldiğim yere geri dönmek zorundayım.
Hadi canım!
[nefes verir]
Neredesin? Tapınaklar nerede?
[geleneksel müzik çalar]
Anneanne?
[Ozan] Of, çok geç kaldık ya.
[Elif] Ya tamam.
Ben toparlarım. Mektup geldi, dedim ya?
Kimden gelmiş mektup?
Bilmiyorum, isim falan yazmıyor, karıştırdı herhâlde.
Oo, Melek Hanım'ın meşhur kahvaltı masası.
Kahvaltı mı kaldı bu saatte, öğle yemeği bu artık.
Benim yüzümden.
-Günaydın canım. -Günaydın.
Ben uyanamayınca Ozan uyandırmaya geldi Melek Anne, özür dileriz.
[Melek] Tamam, hadi. Başlayın.
Babam?
Baban geliyordur şimdi.
[Elif] Ah!
Kızım.
Çok özlettin kendini.
Bayağı kaptırdın sen işe güce.
Öyle valla. Ama artık rahatlayacağım, yardımcı buldum.
-Aşkım. -Günaydın.
Ozan.
[Ozan] Hıh.
Elif'in ne ihtiyacı varsa ilgileniyorsun, değil mi?
İlgileniyor, ilgilenmez mi? Sağ olsun.
İlgilenecek tabii, siz kardeş sayılırsınız.
Bugün abin dönüyor.
-[Elif] Hmm. Öyle mi? -Hmm.
E, dönsün zaten artık, sanki ben mi evleneceğim?
-İyice işkolik oldu. -[Serdar] Öyle deme kızım.
Erhan olmasa ne yapardım ben?
İyi ki Erhan var.
[Ozan] Erhan olmasa...
Çok özledim ya abimi.
[heyecanlı müzik girer]
[nefes alır]
Ah!
Hanımefendi, ne işiniz var burada?
Çaput bağlamaya geldim.
Giremezsiniz. Özel mülk burası.
Kimmiş buranın sahibi?
Hanımefendi, çıkmalısınız. Zorluk çıkarmayın.
Merak ediyorum. Patronunuz arabada mı? Bir tanışmak istiyorum.
Tamam, bekle burada.
Kadın çıkmayacağım diyor. Seni soruyor abi.
Erhan?
Sen adımı nereden biliyorsun?
[duygusal müzik çalar]
Herhâlde bir yanlış anlaşılma oldu.
Çocuklar sana arazinin dışına kadar eşlik etsinler.
Hayır, bir yanlışlık olmadı. Tam burada tapınaklar var.
Ne saçmalıyorsun? Burada sadece maden var.
Erhan, ben babanın bulduğu mağarayı arıyorum.
Mor taşlı mağarayı. Her şeyin düzelmesi buna bağlı.
[gerilim müziği yükselir]
Mağara hakkında ne biliyorsun?
Bildiğim başka şeyler de var.
Kimsin sen?
Ben, Atiye Özgürsoy.
[müzik temposu artar]
Asıl sen kimsin Erhan Kurtiz?