NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Co pan robi?
- Musi pan leżeć. - Czuję się dobrze.
Proszę.
- Witam, panie Kurtiz. - Dzień dobry.
- Jak się pan czuje? - Dobrze. Chcę się wypisać.
W porządku.
Obejrzę szwy.
Nie chcemy, żeby puściły.
Policja przyjedzie spisać pana zeznania.
Proszę jeszcze odpocząć.
Nie mam czasu.
Muszę iść. Gdzie moje rzeczy?
Proszę posłuchać, będę z panem szczery.
Jedna z nerek została uszkodzona. Musimy pana obserwować.
Będziemy znowu operować, jeśli się nie polepszy.
- Co pan robi? - Musi pan tutaj zostać.
Proszę się uspokoić.
Co mi podaliście?
Spokojnie.
Atiye.
Niestety nie mogę pana puścić.
Atiye.
Będzie dobrze.
ZAKAZ WSTĘPU
Serdarze Yılmaz, jesteś aresztowany.
To już koniec, tato.
Chyba masz mi sporo do powiedzenia.
Tak?
Wreszcie próbujesz dostrzec prawdę.
Chcesz pojąć, co się wokół ciebie dzieje.
- Ale ile jesteś gotów usłyszeć? - Wszystko.
Powiedz mi wszystko. Teraz.
Wiesz co, Ozan?
Po raz pierwszy w życiu
jestem z ciebie dumny.
Miałeś jaja na mnie donieść. Brawo.
Mów dalej.
Twoja mama była chora.
Bardzo.
Jej stan się pogarszał, gdy nie brała leków.
Pamiętasz, że kiedyś zamykała się w ciemnych pomieszczeniach?
I zawsze chciała być sama.
Mnie też było ciężko.
Miałeś dziewięć lat.
Długo nie mogłeś pogodzić się z jej śmiercią, synu.
Codziennie pytałeś mnie:
„Tato, kiedy wróci mama?
Kiedy?”.
Chciałem, żebyś przestał gadać.
Chciałem się ciebie pozbyć,
bo wciąż przypominałeś mi o bólu.
Wiesz dlaczego?
Dlaczego?
Bo patrząc na ciebie, miałem poczucie winy.
Wtedy mnie znaleźli.
Kto?
Nieważne. Chodzi o to, czego zażądali.
Miałem znaleźć Atiye.
I obserwować ją...
aż przyjdzie czas.
Na co, tato? Dlaczego?
Ta dziewczyna, synu...
jest kluczem, który otwiera inne wymiary.
Dzięki niej mógłbym odzyskać żonę.
Miałem szansę naprawić wszystkie swoje błędy.
Na początku też w to nie wierzyłem. To niemożliwe.
Ale po tym, co uczynili...
Całkowicie poświęciłem dla nich swoje życie.
Nauczyłem się nawet ich języka.
Świetnie, tato.
Zwariowałeś. Odbiło ci.
Serdarze Yılmaz.
Spędzisz resztę życia w więzieniu albo szpitalu dla obłąkanych.
Mój synu...
Mój jedyny synu. Nadal nie pojmujesz.
Wkrótce stąd wyjdę.
Przejście się otworzyło i muszę tam być.
Rozumiesz?
Bardziej zależało ci na mojej nieobecnej matce niż na mnie.
Musimy iść.
Nie wytrzymasz długo w tym stanie.
To ostatni etap.
Najpierw częstsze krwotoki z nosa,
potem częściowo cię sparaliżuje.
Układ odpornościowy zaatakuje twoje dziecko, potem ciebie.
Płód będzie powoli zatruwał ci organizm,
aż twoje organy przestaną działać, jeden po drugim.
Skąd to wszystko wiesz?
Bo już tak zrobiliśmy.
Co?
Na świecie było tyle bólu,
a zasoby szybko się wyczerpywały,
że chcieli zatrzymać wzrost populacji.
Ta walka nie zaczęła się teraz.
Trwa od dawna i nadal będzie trwać.
Czy nie czas, aby to zmienić?
Nie wystarczy już?
Nie masz dość?
Jesteś zmęczony i pełen goryczy.
Przyznaj.
Czemu nie pozwoliłaś mi umrzeć?
Miałeś rację.
Jesteśmy tacy sami.
Wyrządzając ci krzywdę, zraniłabym siebie.
Zabiłem twoją siostrę i ukochanego.
Czemu miałabyś mi przebaczyć?
Może jest ktoś, komu sam chciałbyś przebaczyć.
Ojcu, na przykład.
Śmierć jest tylko przejściem.
Czas nie istnieje.
Wszystko we wszechświecie dzieje się w tym samym momencie,
ale dostrzegamy tylko sekwencje, bo tak nas nauczono.
Tak naprawdę każda nasza decyzja stwarza nowe możliwości.
Nawet jeśli tego nie dostrzegamy,
mamy wpływ na wszystko wokół.
To znaczy, że żałując swoich czynów,
możesz zmienić rzeczywistość.
Nie potrzebujesz przejścia...
aby cokolwiek zmienić.
Nigdy nie potrzebowałeś.
Już za późno, Atiye.
Za późno.
Zostało ci mało czasu.
Przyjdą po ciebie.
Musisz tam być w trakcie koniunkcji Syriusza ze słońcem.
Idź.
Proszę, spiesz się.
Kochanie.
Elif.
Chcesz pomóc bratu?
Erhan miał obowiązek, którego nie zdążył wypełnić. Teraz jest twój.
Musisz pomóc Atiye.
Wszystko ci wytłumaczę.
Powiem, dokąd pojechała.
Odtąd to twoja misja.
Co mam zrobić?
Wyjaśnię ci.
Czy to on?
Przepraszam.
Bardzo mi przykro.
- Tak? - Przerwij misję, Hannah.
- Wyjdź stamtąd. - Co?
Wyjdź, mówię!
Zejdź z drogi!
Uciekaj!
Czemu stoisz na środku? Zejdź.
Kim jesteś?
Zejdź... z drogi, natychmiast.
Kim jesteś?
Erhan...
Będziemy mieli córkę.
Jeśli wrócę, czy cię odnajdę?
Czy jeśli się cofnę, uleczę ten ból?
Czy możemy znów być razem?
Rozumiem.
- Szefie, co mamy zrobić? - Powiadom wszystkich.
Dobrze.
Cevat!
Przejście jest otwarte.
Przejście, którego szukał, jest otwarte, ale już za późno.
Niech spoczywa w pokoju.
Mamo...
Znajdź Atiye.
Doprowadzi cię do mnie.
Gdzie?
Gdzie jej szukać, Ozanie?
Pani Serap, wszystko w porządku?
Atiye się uda, Mustafo.
Kiedy byłam mała, nasz dom napadnięto.
Mama uratowała mnie i moją siostrę.
Potem podrobiła akty urodzenia.
Aby nas ochronić
przed tymi, którzy nas ścigali.
Stąd akt zgonu.
Swoją córkę mogłam spotykać jedynie w snach...
i tak też poznałam ciebie.
Przyszłaś na komisariat.
Miałaś nie więcej niż 16 lat.
Tak się poznaliśmy.
Widziałem to w snach.
Mówili, że zwariowałam.
Skąd mieli wiedzieć?
Skąd mieli wiedzieć...
że sny są tak samo prawdziwe, jak tu i teraz?
Całe życie
szukałem kobiety, której twarzy nigdy naprawdę nie widziałem.
Ty nią jesteś.
To ty.
Tak?
Dobrze, już jadę.
Mój syn...
Moi synowie...
Zabiłem Erhana Kurtiza.
Jestem...
odpowiedzialny za śmierć Ozana Yılmaza, mojego syna.
Oraz Cansu.
I innych.
Ciężarne kobiety...
i dzieci...
Ponoszę winę za wszystko.
Za wszystkim stoi organizacja.
Pracowałem dla nich.
Ale to koniec.
Koniec.
Po wszystkim.
To koniec.
Zamknij drzwi.
Schätze.
To nic osobistego, jasne? Taki mam obowiązek.
W porządku, Hannah.
Rozkaz jest najważniejszy.
Prawda?
Żegnaj, Serdarze.
Tato? Tatusiu!
Przepraszam. Już nigdy tego nie zrobię.
Tatusiu!
Gotowa, kochanie?
Zaczynamy.
- Czekaj. Co robisz? - Idę z tobą.
Wiem o wszystkim.
Dla kogo pracuje mąż, co go łączy z tym miejscem, kim jesteś.
Tylko ty doprowadzisz mnie do syna.
Nie mogę. Idę tam, żeby dzieci znowu się rodziły.
Zabierzesz mnie do syna.
Nie. Rozkuj mnie.
Mój syn nic nie zrobił. To ja ci pomogłam. Teraz ty pomóż mnie.
Nie!
Wiesz, jak to jest być matką?
Jakie to uczucie grzebać własne dziecko?
Słuchaj, przykro mi z powodu Ozana.
Ale zaufaj mi, tak go nie odzyskasz.
- Tak miało być. - Spróbuję.
Wiem, że jest ci trudno to zaakceptować,
ale dla niego to jeszcze nie koniec.
I nie mamy na to wpływu.
Idziemy tam razem albo obie ugrzęźniemy w tym piekle.
Melek?
Idź stąd. Nie chcę cię widzieć.
Wszystko przez ciebie! Idź stąd!
Wychowałaś mnie.
Nie pamiętam mamy.
Ciebie zobaczyłam jako pierwszą.
Byłaś dla mnie wzorem.
Tak, wiem...
nie przytulałaś mnie zbyt często, ale myślałam,
że nie chcesz zranić uczuć Ozana, ale na pewno mnie kochasz.
Przecież twoje imię to „anioł”.
Wiem, że Ozana już nie ma.
Ale jesteśmy my.
Czy ci się to podoba, czy nie, jestem twoją córką.
- Odejdź! - Atiye, tata mi wszystko powiedział.
Jeśli to prawda, jeśli istnieje choć cień szansy,
musisz tam pójść.
Jestem w ciąży.
W ciąży?
To dziecko Ozana?
Tak.
Puść Atiye.
Zostało niewiele czasu.
Proszę. Będzie za późno, jeśli teraz nie odejdę.
Moja droga Elif.
Nie mogłam ci powiedzieć tylu rzeczy.
Ale jesteś moją siostrą. Całym moim światem.
Jeśli się nie spotkamy, wiedz, że bardzo cię kocham.
Na pewno się spotkamy w innym czasie, Atik.
Idź.
Jak spotkasz mojego brata, przekaż mu, że go kocham.
Pamiętam cię.
Sprzed tysiąca lat.
Atiye?
Kiedy siebie straciliśmy, puls wody się zatrzymał.
Rzeki przestały płynąć.
A nasiona kiełkować w łonie Ziemi.
Atiye!
Ja i ty.
Kobieta i mężczyzna.
Kiedy się rozstaliśmy,
kiedy o sobie zapomnieliśmy...
opuściliśmy ten święty ogród.
Atiye?
Kiedy skazaliśmy nasze serca na ciemność,
Ziemia się sprzeniewierzyła.
Nasze umysły wzięły górę, uciszyliśmy nasze serca.
Wtedy zmarł owoc, a dzieci przestały się rodzić.
Atiye.
Zapomnieliśmy, kim jesteśmy.
I że jesteśmy jednością.
Kiedy sobie nas przypomnimy,
będziemy znowu razem.
Wrócimy do początku w miejscu, w którym nie istnieje czas.
- Atiye? - Erhan!
Atiye.
- Brakowało mi ciebie. - Myślałem, że coś ci się stało.
- Tak bardzo tęskniłam. - Ja też.
Erhan, jest jeszcze inne miejsce.
Cansu w nim żyje, ale dzieci się nie rodzą.
Jesteś tu, ja też.
Wyjdźmy stąd razem.
Chodźmy.
Co zdecydujesz tym razem, Atiye?
Dlaczego ciężarne kobiety umierają? Możesz to zmienić.
Twoja córka przywróci nadzieję, gdy gwiazdy ułożą się w jednej linii.
To dziecko jest ostatnią szansą na przyszłość, Atiye.
Erhanie...
Będziemy mieli córkę.
Wiem. Chyba mi się objawiła.
Wiesz, Atiye... Ja...
odkryłem tę jaskinię na długo przed moim ojcem.
I ciebie też spotkałem już bardzo dawno temu.
Muszę iść, Erhanie.
Nie mogę iść z tobą.
Dlaczego?
Jeśli urodzę córkę, odrodzi się nadzieja dla tego miejsca.
- Wtedy również reszta kobiet... - Atiye, nie.
Nie idź tam.
Zostań.
Nie, Erhanie.
Wierzą we mnie.
Czekają na mnie.
Teraz już wiemy.
- O cudzie. - Atiye, nie.
Czas czy rozłąka nie istnieją.
Wszystko jest, jak powinno być.
Nie, Atiye. Nie idź.
Spotkaliśmy się raz, więc spotkamy się znowu.
Atiye, nie odchodź.
Atiye, proszę cię!
Atiye!
Adam i Ewa.
Jezus i Magdalena.
Dalej, dziecko, przyj.
Izyda i Ozyrys.
- Jeszcze. - Jakiekolwiek mają imiona...
Kobieta i mężczyzna.
Szukali siebie od niepamiętnych czasów.
Na końcu tej drogi...
kiedy siebie odnajdą
i spojrzą sobie w oczy...
Ziemia się odrodzi.
Jesteś każdą kobietą, Atiye.
Gdy znów odnajdziesz siebie, będziesz oddechem każdej kobiety.
A ci, którzy musieli się ukrywać, wyjdą z ciemności.
Przygotuj się na wyjawienie tajemnicy.
I na jej zrozumienie.
Teraz jest właściwy czas.
To twój czas.
Czas, aby wasza dwójka zjednoczyła się na Ziemi.
Słyszysz mnie, doktorze?
Mój kiedyś syn przyjdzie.
Gdzie jest moje dziecko?
Gdzie moje dziecko?
Napisy: Kinga Nawrocka