Mam!
- Help! - Is Tuva hier?
Waar is Tuva?
- Is Tuva hier? Waar is ze? - We zouden onder de steiger zwemmen.
Tuva, ik ben hier.
Kom op. Kom op, Tuva!
Kom op.
Kom op!
Tuva...
Ida, je moest op haar passen! Je moest op haar passen!
Als ze dood gaat, is het jouw schuld!
Mam?
Lieverd, het is midden in de nacht. Ga slapen.
- Ga je zwemmen? - Ik ga duiken.
- Met Tuva en oma. - Draag je dan sokken?
Ja, anders krijg je koude voeten, maar er zijn rubberen sokken.
Jij mag ook gaan duiken als je wat groter bent.
Waar moeten wij heen als jij en papa gaan scheiden?
- Wie zei dat we gaan scheiden? - Erik zegt dat je gaat scheiden.
Daarom woont papa in de andere kamer.
We mogen niet worden gescheiden.
Alles komt goed. Erewoord.
- Hier. Welk soort thermo-kit draag je? - Een warme.
- Hierin is het al 30 graden. - Dat is niet nodig in de Filippijnen.
Vier maanden gemakkelijk geld. Toch?
Je bent stom om dit de hele winter te doen.
Een laatste ijsbad dan.
De hoofdschroef ziet er goed uit.
Lichte beschadigingen aan één en drie. Niet slecht.
- Oké. Ga verder naar de boegschroef. - Onderweg.
Ik ben er.
- Bevestig stop van de motoren. - Ja. Het is bevestigd.
Ik ga de buis in.
- Hoe ziet het eruit? - De gebruikelijke rotzooi.
Touwen. Netten.
Het kost me een kwartier.
Het vriest hier. Ik had een andere thermo-kit moeten aantrekken.
Dacht je niet dat je het warm zou hebben?
Over vier dagen...
... moet je dit zelf doen.
Hé oppervlak? De schroef bewoog.
- Weet de brug dat ik hier ben? - Zou het de stroom kunnen zijn?
Er is hier verdomme geen stroom. De schroef draaide.
Het was mechanisch. De schroef draait! De schroef draait!
- Tuva! - Laat me los!
Het is niemands schuld.
- Tuva! - Stop!
- Tuva! - Laat los!
- Ida! - Hé.
- Vroege start? - Niet als je jonge kinderen hebt.
- Wat is er met je hand? - Niets.
We nemen je koffers wel. Mam wacht.
Mama!
- Hoi, Tuva. - Hoi!
- Hé, Ida. - Hé.
Hoi, schat.
Je moet me wat vaker komen opzoeken.
Knut! Knut! Knut!
Leuk dat jullie hier allebei een keer zijn.
We gaan een weekend samen zijn, duiken, buiten in de natuur, ...
- en ons ontspannen ...
- Hoe gaat het met de kids? - Goed. Ze groeien zo snel.
En Einar?
Het gaat goed. We zijn in therapie.
Heeft je vader dat voorgesteld? Hij wilde altijd dat wij dat zouden doen.
Therapie, therapie... Zonder einde. Je kunt jezelf niet zeggen om van iemand te houden.
Het is er of het is er niet. Ida, wees niet zoals je vader,
- gewoon toekijkend hoe dingen kapotgaan. - We gaan door met de therapie.
Niemand komt je helpen. Wie zou dat moeten doen?
En zeg niet dat je het doet in het belang van de kinderen.
Ida. Ik wilde geen ruzie met je maken. Het spijt me.
Ik bedoelde het niet zo.
- Je kunt niet duiken met die hoest. - Thee en wat slaap, dan komt het wel goed.
We doen het vanavond rustig aan.
Waarom klop je?
- Wat is er? - In de auto vandaag...
Ze kan geen medicijnen nemen en duiken. En zonder dat wordt ze een beetje...
- Laat maar. - Jij kunt beter met haar omgaan.
Misschien meer geoefend.
Trek het je niet aan.
Ik vroeg me af of je na de duik naar Zweden zou willen komen.
- De kinderen missen je heel erg. - Ik ga dinsdag naar de Filippijnen.
Een andere keer. Welterusten.
Welterusten.
... aan het begin van de dag. Later regen of sneeuw met slecht zicht.
Min vijf graden...
Een bubbelbad is alles waar ze vandaag in gaat duiken.
Wat ben je in hemelsnaam aan het doen?
Moeder gaat door het lint als ze merkt dat ik rook.
- Hoe lang doe je dat al? - Dit is de tweede hond.
Zullen we gaan?
Hé...?
Wakker worden. Kijk.
- Hallo. Een lekke band? - Ja, maar de sleepwagen is onderweg.
- Heb je een reservewiel? - De sleepwagen komt op elk moment.
- We kunnen je hier niet achterlaten. - Nee, maar ze zijn onderweg.
- Kun je deze opendoen? - Tuva, ze wil op hulp wachten.
Magisch!
Ja... Hé, hé.
- Zijn jullie vrienden? - Zussen.
- Of halfzussen. - Moeder ging vaak alleen duiken.
Tuva. Je kunt stoppen. Ze zijn er.
Verdomme.
Kom op, Knut.
Komt me bekend voor. Voor zover ik me herinner, parkeerde mama daar beneden.
Ja, ik denk dat jij en mama veel dingen samen doen.
Wil je klagen of duiken?
Hier.
Knut!
Het duikbedrijf heeft zoveel spullen dat niemand ze telt.
Heb je deze gepikt?
Draadloze communicatie.
Ik heb al heel lang niet meer met een volledig masker gedoken.
Kom op, mopperkont. Het is simpel.
Knut!
Kom hier. Zit.
Kom op.
Knut. Kom op.
Waar is je telefoon? Controleer je accu en ontvangst.
Ik heb 80% batterij en 3 streepjes.
Oké, we hebben ook een satelliettelefoon.
Shit.
We kunnen de spullen beter onder de overhang neerleggen.
We gaan hier 14 meter recht naar beneden.
De ingang van de tunnel voorbij die landtong.
Je moet deze open zetten.
De tunnel stijgt tot vijf meter. Dat is onze veiligheidsstop.
- Oké? - Oké.
Duiker 1 is verbonden.
Voor het geval er iets naar de kloten gaat.
- Ida, ben je bij me? - Ik kom eraan.
- Dit is een beetje eng. - Geen zorgen.
Het wordt iets wijder verderop.
Het is één nauwe doorgang, en dan wordt het wijder.
Tuva, wacht even zodat ik je bij kan houden.
Dat is precies waar mama en ik waren.
Nog een klein stukje.
Nauwe doorgang.
Oké, hier is het.
Stop hier. Ik wil je iets laten zien.
Laat er wat lucht uit.
Waarom?
Waarom maak je alles zo moeilijk?
- Hou op! Laat me mijn spullen losmaken! - Doe wat ik zei. Laat er wat lucht uit.
Goed. Dat is genoeg. Kom.
Je kunt hier niet ademen. Dan krijg je kooldioxidevergiftiging.
Het is een soort duikklok. We kunnen hier een tijdje blijven.
Kijk eens. Mam heeft mijn duikmes vernaggeld toen ze dit maakte.
Het eerste ding dat ik van mijn eigen geld kocht.
Ik was gek op dat mes.
- Wat is er? - Niets.
Stop met mopperen en zeuren.
Jullie twee hebben altijd iets samen gehad waar ik niet bij hoorde.
- Hier is het in steen gehouwen. - O, hou er over op, Ida.
Was het mijn keuze. Is het mijn schuld? Nee, maar weet je?
Dit gebeurt wanneer ouders scheiden en mensen partij kiezen.
Zoals nu gaat gebeuren met mijn kinderen. En ik kan er verdomme niks aan doen!
- Snap je? Het gebeurt weer! - Stop daarmee.
Wat is er aan de hand? Je zei dat het goed ging.
Het gaat verdomd slecht.
Ik bevries.
Ida...
Hoeveel lucht heb je nog?
12 Bar.
- Dat is een beetje laag. Heb je het koud? - Ja, natuurlijk is het koud.
Drie minuten veiligheidsstop, en dan gaan we naar boven.
Ida, kijk daar!
Wauw!
Ze zijn niet gevaarlijk, gewoon nieuwsgierig.
Geef ze antwoord. Ze praten tegen je.
- Wat is er? Waarom gingen ze weg? - Geen idee.
Kijk uit! Verdomme!
- Is het goed met je? - Dat deed pijn.
- We gaan omhoog zonder veiligheidsstop. - Tuva!
Tuva!
Achteruit. Acheruit!
Tuva!
Ik kom eraan, Tuva!
Tuva!
Ik zit vast!
Doe je zaklamp aan, zodat ik kan zien waar je bent.
- Richt je lamp omhoog. Ida, stop. - Ik kan je niet zien.
Hou je mond! We moeten kalm blijven. Begrijp je dat?
Op welke diepte ben je?
- 22 meter. - Oké. Luister.
Ik zit vast. Doe rustig aan. Spaar je lucht.
- Zwem naar beneden. - Oké.
Een ding tegelijk. Je gaat gewoon naar beneden. Niks anders.
Blijf gewoon naar beneden gaan. Bij de wand, denk ik.
- Ik ben beneden. - Goed. Op welke diepte ben je?
33 meter! Tuva, we moeten hier weg.
Maak je niet druk. Er zijn marges. Schijn in het rond met je zaklamp.
- Kan je me zien? - Nee.
De een lijn voor de markeringsboei zit in je beenzak.
Ja, ik denk van wel. Ik heb hem.
Maak de lijn ergens aan vast.
Je moet snel werken en me vinden voordat je geen lucht meer hebt.
- Zwem 20 meter. - Welke kant op?
Kies gewoon. Naar links.
Tuva, kun je niet loskomen? - Nee, ik zit muurvast. Maar wel geluk gehad.
- Ik had verpletterd kunnen zijn. - Tuva, je moet proberen er uit te komen.
- Het gaat niet. - Ik heb 20 meter gezwommen.
- Ik kan je niet zien. - Oké, draai rond.
Maak de lijn los. Je moet niet verdwalen. Wees snel.
Ik kan niet ver weg zijn. Ga gewoon door.
Tuva, ik zie niets.
Alleen maar rotsblokken, overal.
- Hoeveel lucht heb je? - 35 Bar. Het zal snel opraken.
Oké. Rustig maar. Adem langzaam.
Je moet je lucht sparen. Je moet me vinden voor het opraakt.
Ida! Ik zie het licht van je lantaarn. Ga verder.
Daar ben je. Ik zie je.
- Rustig maar. - Nee, nee, nee.
- O mijn God. - Ida, Ida, luister naar me.
- We moeten de steen weghalen! - Ida, stop daarmee. Luister naar me!
- Eindelijk. We krijgen die steen niet weg. - We moeten hem verplaatsen!
Kalmeer eens!
We moeten je eruit halen, Tuva! Duw, duw!
- Luister naar me! - Je kunt hem niet verplaatsen.
Rustig aan. Doe rustig aan.
Ida, beheers jezelf. Er zijn dingen die we moeten doen.
- We moeten je eruit halen, Tuva. - Eén ding tegelijk. Oké?
In de zak op mijn been zitten markeringslichten.
Je moet de plek markeren en dan moet je bellen en om hulp vragen.
Daarna kom je met extra lucht voor mij naar beneden.
Op de duikstek staan ​​twee flessen.
Je moet de lijn van de markeringsboei hier bij mij vastmaken.
Vul de boei met lucht zodat deze naar de oppervlakte stijgt.
Daarna ga je omhoog zonder een veiligheidsstop.
Bel de hulpdiensten als je boven bent.
Ida? Je kunt dit. Je moet alleen maar de hulpdiensten bellen.
Het lukt me wel. Nu naar de oppervlakte. Ga!
Je duikcomputer zal je een veiligheidsstop aanraden.
Negeer dat maar. Er zijn marges.
Daar is de waarschuwing voor de veiligheidsstop.
Negeer maar. Maak een langere stop bij de volgende duik.
- Ga omhoog en schakel hulp in. - Oké, ik ga nu naar boven.
Oké...
Nee, nee, nee! Verdomme...
Er is hier ook een steenlawine geweest. De telefoons en flessen liggen eronder.
- Kun je het eruit halen? - Je snapt het niet. Alles is verloren.
- Tuva! - Er liggen twee flessen in de auto.
- Maar de autosleutels liggen onder de stenen. - Sla gewoon een raam in!
Pak de krik uit de kofferbak. Stel je timer in. Je hebt een kwartier.
Til de steen op met de krik. Naar de auto, snel!
Bagageruimte, Bagageruimte.
Waar verdomme...?
De bagageruimte. Nee, nee, nee. Verdomme.
Nee, verdomme!
Shit!
O mijn God.
ONTGRENDELING ACHTERSTOEL
Help!
Huis... daar.
Anderhalve kilometer.
Tuva, ik ben hier. - Heb je de spullen?
- Geen krik. Ik kreeg de kofferbak niet open. - Heb je de luchtflessen meegenomen?
Help!
- Tuva! - Ik heb bijna geen lucht meer.
Tuva, er kwam een vliegtuig over. Ik weet niet of ze me hebben gezien.
Je moet nu naar beneden komen. Ik sta bijna op nul.
Het vliegtuig! Het is terug!
- Verdomme! - Steek je noodfakkel aan!
Dat kan niet. Ik heb het daarnet al aangestoken.
Luister. Ik sta op nul. Het kan elk moment opraken.
Het vliegtuig draait. Ze hebben me gezien.
- Tuva! - Verbinding met duiker verbroken.
30 Seconden, ik kom eraan!
Tuva, ik kom eraan. Kan je me horen? Ik ben er zo.
Oké?
Ik ben de tweede fles kwijtgeraakt toen ik naar het vliegtuig zwaaide.
Ik moet hem zoeken. Ik laat mijn luchtfles hier bij jou achter. Oké?
Ik kon mijn weg terug niet vinden. Ik kon je niet vinden.
Ik verbind je masker met de fles. We moeten ons haasten. Het vliegtuig is daarboven.
Het werkt.
Het vliegtuig cirkelt daarboven. Ze zagen me in het water.
Ik moet weer omhoog. We moeten opschieten.
Ja, goed. Omhoog!
Kom op! Omhoog!
Ida, deze keer moet je een veiligheidsstop maken.
Waarom? Ik ben maar een paar minuten beneden.
Ik moet omhoog voordat het vliegtuig weggaat. We kunnen niet wachten.
- Nee, je moet wachten op 3 meter. - Oké, ik ben op 3 meter.
- Hoe lang moet ik wachten? - Dit staat niet in de tabellen. Geen idee.
- Het vliegtuig cirkelt daarboven. - Ik weet niet wat er gebeurt zonder stop.
- Er zijn marges, zei je. Ik moet nu omhoog! - Ida, stop!
- Nee, nee, nee! - Wat is er?
Verdomme! Het vliegtuig is weg! Wat doen we nu?
Tuva, wat doen we nu? - Je moet de krik uit de auto halen.
Dat gaat niet. Ik heb het geprobeerd. Maar er staat een huis op de kaart.
- Haal de krik en til de steen op. - Nee, het huis is veel beter.
- Ik kan hulp halen. - Niemand komt ons helpen.
Haal de krik uit de auto. Wij kunnen dit zelf wel klaren.
Stil, Knut!
Kop dicht!
Hallo?
Verdomme...
Hondje?
Hoi, maatje. Rustig maar.
Rustig.
Verdomme...
Nee, verdomme, niet mijn pak...
Skype, Skype, Skype...
Skype.
Sluit Eyvind's mobiele telefoon aan.
Verdomme! Verdomme! Shit!
DUIKER ZIT VAST OP 33 METER BEL 112 !!
Gierige Noren.
Waar is de krik verdomme...?
LEKREPARATIE.
Plakband, plakband, plakband.
Oké.
Tuva, er was geen krik in de auto, maar ik heb een hefboom.
- Ik probeer de steen ermee op te tillen. - Haal me er gewoon uit. Het is ijskoud.
- Heb je de fles verwisseld? - Het is een beetje koud op mijn oude dag.
Deze is bijna vol. Tuva.
Dit is waarmee we het moeten doen.
- Nu tillen we de steen ermee op, oké? - Oké, maak me gewoon los.
Oké.
Klaar, Tuva! Duwen!
- Is er beweging? - Nee.
- Ik gebruik te veel lucht. - Hoeveel?
- 20 Bar. We proberen het nog eens. - Oké.
Oké, Tuva. Eén, twee...
Opnieuw!
Duw, Tuva!
- Zit er beweging in? - Nee, voor geen meter.
Ik heb meer tijd nodig. Ik neem de andere luchtfles.
Wat is er mis?
- De klep gaat niet open. - Zit hij vast?
Ik heb hem laten vallen en heb de klep niet meer gecontroleerd.
- Er moet iets kapot zijn gegaan. - Zit hij vast?
Hij draait gewoon rond zonder weerstand. Verdomme!
Adem langzaam. Hoeveel lucht heb je?
Ik heb nog drie, misschien vier minuten.
Nogmaals met de hefboom. Zoek een andere plek.
Oké, ben je klaar, Tuva? Duw nu.
Duwen!
Nog eens. Kom op!
Duwen, Tuva!
Nee, nee, nee!
Pak je BCD-jas! Duw hem onder de rots en vul hem met lucht!
- Maar ik heb bijna geen lucht. - Niet praten. Doe het gewoon!
- De veiligheidsklep gaat open! - Probeer hem te blokkeren!
- Het lukt me niet! - Blokkeer hem!
Het lukt me niet.
Ik heb bijna geen lucht meer.
Je moet kiezen.
Ik kan hier blijven en ademen met jouw lucht.
Of ik ga in één keer naar boven en kijk of er iemand ...
Dat gaat niet. Als je in één keer omhoog gaat, ga je dood.
Je hebt nog 15 tot 20 minuten. Er kan hulp komen ...
Wacht even, Ida. Dat gebeurt niet.
Als je geen lucht meer hebt, neem je de mijne.
Zodat je kunt leven. Blijf gewoon hier tot het voorbij is.
Nul.
Het is oké.
Het spijt me zo dat het niet mama is die hier is.
Ik wil dat jij het bent.
Neem de lucht!
Geef jij het ook op?
- Je moet decomprimeren. Te vaak gedoken. Het spijt me dat ik je achterliet.
Ida, stop daarmee. Je bent te vaak opgestegen.
Als je nu naar boven gaat, sterf je voordat je in een drukkamer bent.
- Hoe voelde je je na je laatste opstijging? - Niet erg goed.
- Hoe voel je je nu? Pijn in je gewrichten? - In m'n schouder en arm.
Je moet hier minstens 30 minuten blijven.
Dat is wat we hebben. Blijf hier zo lang als je kunt.
Dan ga je naar boven. Ik wacht op je en ik help je aan wal.
Pas op dat je geen kooldioxidevergiftiging krijgt.
- Tel elk derde cijfer achteruit. - Oké, ik zie je daarboven.
Tot straks.
97.
94.
91.
88.
85.
82.
79.
Ik kan porties lucht van het oppervlak halen.
- Het kan je wat extra tijd geven. - Wacht! We hebben toch wel lucht.
Die kapotte luchtfles daar beneden is bijna vol.
We moeten hem gewoon hierbinnen openbreken. Toch?
60 Seconden.
..., vier, vijf...
... zeven, acht...
We moeten nu naar beneden. De lucht hier wordt slecht.
We hebben het gehaald!
Ida.
Ida?
Ida? Ida!
Ida! Ida...