NOŻE OSTRZONE BEZ USTANKU NIE PRZETRWAJĄ DŁUGO
DAO DE JING, ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
Nie jestem głodny, mamo.
To kojot czy...
Wilk! Cofnij się!
Jak jej pomóc?
Pustynia skrywa piekło.
To nie sowa, tylko aparat.
Nie ma pasterza.
Bóg wybrał się na pustynię i już z niej nie wrócił.
Mamo, tak chce mi się pić...
Jest grzechotnikiem.
A ja wiem, jak je przegnać.
Garabina nas ostrzegała.
Powiedziała, że:
„Jej umysł będzie niczym piekło, gdy ognie wspomnień wypalą się...”
Coś tam, coś tam, czary, mary.
Ale zaraz ma jej przejść.
Mam błoto na sukni.
Nie mogę krzyknąć!
Nie śmiej się, tylko śpij!
Bóg istnieje, jednak nie słyszy twoich modłów.
Jest za jasno w...
Zrobię, co w mojej mocy, Alejandro.
Nie ma potrzeby, by czuła te płomienie.
Opuszczą ją we śnie.
Dzięki, Sifu.
Jak żyję, nigdy nie widziałem tyle okrucieństwa, jak wtedy w mieście.
To, co obdarzyło El Baldego mocą,
mogło go też skazić swoim mrokiem.
Wiesz, co zrobił nam i Chiu.
Wyciął Silenciowi język.
Już wcześniej był mroczny jak cholera.
Miałem takiego w jednostce.
Zbierał... pamiątki po swoich ofiarach.
Nosił je na sznurówce jak naszyjnik.
Przy tym z San Simón...
tamten koleś z Wietnamu wygląda jak Martin Luther King.
Trzeba jechać!
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Jeśli nie uwolnimy Alejandry przed powrotem El Baldego,
wszyscy zginiemy na pustyni.
Nie zabij się.
W leczniczej sztuce dorównuję bratu.
Gdy do nas wrócicie,
Lina będzie zdrowa.
Obiecaj mi, że wtedy
powiesz mi o Chiu wszystko, co wiesz.
Chcę bliżej poznać swojego ojca.
Uradujesz moje serce, dziecko.
Proszę, Silencio, postaraj się pamiętać słowa Sifu.
Lekkość to potęga.
Jedziemy ukarać zabójcę Chiu...
nie się mścić.
Lo?
Wszystko dobrze?
Śledź ich.
Chiu, złodzieju, słucham.
Gdzie ukryłeś mój skarb?
Jeden karabin, dwa pistolety
i niewiele nabojów.
I tak lepiej nie za szybko po nie sięgać.
Po pierwszym strzale
wszyscy się zorientują
i rozpęta się istne piekło.
Jak mawialiśmy w dżungli:
„Trzeba być cicho jak pierdnięcie motyla, bo żółtki usłyszą”.
Dziwne rzeczy tam wygadywaliście.
Ręka już mniej boli?
Właśnie. Starucha nauczyła cię może leczyć czarami rany postrzałowe,
gdy wlazła ci do głowy?
Nie.
Dobrze, że zaczynasz to ogarniać.
Ale dalej mam ciarki.
Do dzieła.
To hacienda El Baldego.
Garabina mi ją pokazała.
Straże są rozstawione tu, tu, tu i tu.
I tu, i tu... i tu.
Uwięził źródło swojej mocy,
swoją matkę, w czymś na kształt...
klatki.
Odcina z niej kawałki i je pożera.
Traktuje ją jak... fabrykę.
Ale gdzie ją trzyma?
Nie wiem.
Wierzcie mi, chciałam to sprawdzić,
ale widzę czarne plamy.
Gdy próbuję ją zobaczyć,
widzę tylko drewniany stolik z kwiatem.
Znajdziemy ją.
Najważniejsze to być cicho.
Nie wiedzą, że nadchodzimy.
Możemy ich zaskoczyć.
Jeśli będzie trzeba kogoś załatwić,
zróbcie to jak najciszej.
Czyli: żadnego strzelania.
Tylko w zupełnej ostateczności.
Spoko, mała.
Trafili mnie w to słabsze ramię.
To – dalej jest godne mistrza.
Jak się porozumiemy?
Wypróbujmy je.
Nie trzymaj tak blisko!
Halo, kolego, jeśli mnie słychać,
to podrzuć nam nowe bębenki.
Garabino, błagam, prędzej!
To boli.
Wszystko mnie boli.
Ej...
słyszeliście?
Alejandra?
Nie jestem Garabiną.
Nazywam się García.
Garabina już...
Dała mi...
Idzie po mnie Baldemar.
Po moje oczy.
Wiem, że wkrótce wróci.
Wtedy zostanie mi już tylko mrok.
Alejandro, słyszysz mnie?
Tak!
Proszę!
Nie chcę wiecznie żyć w ciemności!
Przyjdziemy! Obiecuję!
Ej!
Chodźcie, jedziemy!
Proszę, El Balde.
Zostań jeszcze przez chwilę w San Simón.
I tak zamierzałem go zabić.
I ostrzegam,
że skoro zginął mój ostatni rywal
i przejąłem jego terytorium,
nasza umowa jest nieaktualna.
Zrobione.
Wszyscy dorośli z miasta...
Zrobione.
Chodźcie ze mną.
Zagoń ich do roboty z resztą.
Wracam do domu, matko.
By zamknąć twoje okno na świat.
Dotarłaś?
Tak, już idę.
Dziękuję, mi'ja.
CEMENT
Gol!
Kurde.
To się nazywa iść na łatwiznę.
Aha. Dobra.
Jebać.
Przestań za mną latać, ty ohydny
zaczarowany indyku!
Byłem wtedy młody.
Uciekałem od przeszłości.
W oczach niektórych powierzono mi święte zadanie,
według innych – mnie przeklęto.
Moje stopy, w sandałach nadszarpniętych zębem czasu,
zawiodły mnie do kraju bogini słońca,
której promienie przemieniają ludzką skórę w lity brąz.
Pinche chino estúpido.
Silencio!
Co tak stoisz, gdy się...
Chyba już nie umiem go zatrzymać.
Też się o niego martwię.
Ale teraz mamy uwolnić wiedźmę z magicznej klatki.
W życiu nie sądziłem, że to powiem.
Dobra?
Alejandro, możesz coś powiedzieć o miejscu, w którym jesteś?
Widzę to, co zawsze.
Kwiat, kamienny mur
i tajne przejście.
Gdzie El Balde skitrał swoją mamuśkę?!
Wciąż musi tu być.
Nikt nie porzuciłby takiej mocy!
Choć mogłem się zdradzić...
Czułem jej radość...
Tu nigdy nie zaznałby...
Pragnie jego aprobaty...
Karmiłem się nią.
Musi tu być.
Błagam.
Nie chcę umierać.
Alejandro?
Jestem blisko?
Alejandro!
Kurde!
Mam wiadomość od twojego szefa.
Co?
Już nigdy więcej nie przelecisz jego żony.
Nie.
To ciało się nada.
Matko.
Jak?
Baldemarze, mój mały Osierocaczu...
Czy to naprawdę ostatnie, o co spytasz mnie przed śmiercią?
Napisy: Piotr Kacprzak