‪(มีดที่ถูกลับให้คมอยู่เสมอ ‪จะอยู่ได้ไม่นาน)
‪(คัมภีร์เต้าเต๋อจิง บทที่ 9)
‪ผมยังไม่หิวครับแม่
‪นั่นมันหมาโคโยตี้หรือว่า...
‪หมาป่า ! ถอยไป !
‪เราจะช่วยเธอยังไงดี
‪นรกอยู่ในทะเลทราย
‪นั่นไม่ใช่นกฮูก มันเป็นกล้อง
‪ไม่มีคนเลี้ยงแกะ
‪พระเจ้าเข้าไปในทะเลทราย ‪และไม่ได้กลับออกมาอีก
‪แม่ครับ ผมหิวน้ำจังเลย
‪เขาเป็นงูหางกระดิ่ง
‪และฉันมียาถอนพิษงูหางกระดิ่ง
‪การาบีนาบอกว่าเธอจะต้องทรมาน
‪พูดประมาณว่า
‪"สมองเธอจะเป็นนรกเมื่อเปลวไฟ ‪แห่งความทรงจำเผาไหม้"
‪เวทมนตร์ น่ากลัว พิลึก อะไรสักอย่าง
‪แต่เดี๋ยวสักพักเธอก็จะหายเอง
‪มีโคลนเลอะกระโปรงฉัน
‪ฉันไม่อาจกรีดร้อง
‪หยุดหัวเราะแล้วไปนอนได้แล้ว !
‪พระเจ้ามีจริง แต่เขาไม่ได้ยิน ‪เวลาที่เธอสวดมนต์
‪มีแสงสว่างมากเกินไปใน...
‪อาเลฮันดรา ฉันจะทำเท่าที่ทำได้
‪เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกถึงไฟนี้
‪มันจะผ่านไประหว่างที่เธอหลับ
‪ขอบคุณค่ะ อาจารย์
‪ชีวิตนี้ฉันไม่เคยเห็นความโหดร้าย ‪อย่างที่เห็นที่กลางเมืองนั้นเลย
‪อะไรก็ตามที่มอบอำนาจให้เอลบาลเด้
‪มันอาจจะเอาความมืด ‪มาใส่ในตัวเขาด้วยก็ได้
‪สิ่งที่เขาทำกับเรา กับชิว
‪กับลิ้นของซีเลนซีโอ
‪เดิมทีเขาก็ค่อนข้างมืดมนอยู่แล้วนะ
‪มีชายคนหนึ่งในหน่วยของฉัน
‪เขาเก็บของที่ระลึกจากคนที่เขาฆ่า
‪ร้อยมันไว้ด้วยเชือกรองเท้า ‪เหมือนเป็นสร้อยคอ
‪สิ่งที่ฉันเห็นในซานซีโมน
‪เขาทำให้ลูกแมวที่ฉันเจอที่เวียดนาม ‪ดูเหมือนมาร์ติน ลูเทอร์ คิงไปเลย
‪เราต้องไปแล้ว !
‪(ผลงานซีรีส์อนิเมะจาก NETFLIX)
‪ถ้าเราช่วยอาเลฮันดราออกมา ‪ก่อนที่เอลบาลเด้กลับมาไม่ได้
‪เราจะตายอยู่ในทะเลทรายนี่
‪นายต้องรอดกลับมานะ
‪ฉันมีฝีมือเทียบเท่ากับน้องชายฉัน ‪ในศาสตร์การรักษา
‪กว่าเธอจะกลับมา
‪ลีนาจะหายเป็นปกติแล้ว
‪สัญญากับเรา ว่าเมื่อเรากลับมา
‪คุณจะเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับชิวให้ฟัง
‪ฉันอยากรู้จักพ่อของฉันมากกว่านี้
‪แบบนั้นก็ดี ‪สำหรับใจฉันเหมือนกัน เด็กน้อย
‪ซีเลนซีโอ พยายามนึกถึง ‪คำสอนอาจารย์ไว้
‪สิ่งที่อ่อนโยนเข้มแข็ง
‪เราจะไปทวงความยุติธรรมให้ชิว
‪ไม่ใช่แก้แค้น
‪โล
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
‪ตามพวกมันไป
‪บอกฉันมา ชิว ไอ้หัวขโมย
‪นายทำอะไรกับรางวัลของฉัน
‪ปืนไรเฟิลหนึ่งกระบอก ปืนพกสอง
‪มีกระสุนไม่กี่นัด
‪เราควรพยายามถ่วงเวลา ‪ไม่ใช้มันให้ได้นานที่สุด
‪กระสุนนัดแรกที่เรายิง
‪จะทำให้ทุกคนที่นั่นรู้
‪แล้วก็จะเกิดความหายนะขึ้น
‪อย่างที่พวกเราเคยพูดกันในป่า
‪"ต้องเงียบเหมือนผีเสื้อตด ‪ไม่งั้นชาร์ลีจะได้ยินเสียงนายมา"
‪ตอนอยู่ป่าพวกคุณชอบพูดอะไรแปลกๆ นะ
‪แขนคุณดีขึ้นบ้างไหม
‪ที่จริงนะ คุณได้เวทมนตร์ ‪รักษาแผลมาจากแม่เฒ่า
‪ตอนที่เธอเข้าไปในหัวคุณไหม
‪ไม่
‪ดีใจที่เห็นคุณ ‪เริ่มใช้เวทมนตร์หมอผีเป็นแล้ว
‪แต่มันก็ยังน่าขนลุกสุดๆ อยู่ดี
‪มาลุยกันเถอะ
‪นี่คือคฤหาสน์ของเอลบาลเด้
‪การาบีนาแสดงให้ฉันดู
‪จะมียามเฝ้าอยู่ตรงนี้ๆ ๆ และตรงนี้
‪และตรงนี้ๆ ๆ
‪เขาเก็บขุมพลังของเขา
‪แม่ของเขา ด้วยการขังเธอไว้ใน...
‪กรงอะไรสักอย่าง
‪แล่ชิ้นส่วนของเธอออกมา และกินมัน
‪ทำเหมือนเธอเป็นโรงงาน
‪แต่อยู่ตรงไหนของบ้านล่ะคะ
‪ฉันไม่รู้
‪เชื่อเถอะ ว่าฉันพยายามมองดูแล้ว
‪แต่ก็มีจุดมืดๆ
‪เวลาที่ฉันพยายามมองมัน
‪ฉันเห็นแค่ดอกไม้ ‪ที่อยู่บนโต๊ะไม้เล็กๆ
‪เราจะต้องหาเธอพบ
‪สิ่งสำคัญในภารกิจนี้คือความเงียบ
‪พวกเขาไม่รู้ว่าเราจะไป
‪เราได้เปรียบที่ความประหลาดใจ
‪ใครก็ตามที่เราต้องจัดการ
‪ก็จัดการอย่างเงียบที่สุดที่จะทำได้
‪นี่หมายความว่าห้ามใช้ปืน
‪นอกจากจะจำเป็นจริงๆ
‪ได้เลย ที่รัก
‪พวกเขาพลาด ‪ที่ไปยิงแขนข้างที่ไม่ถนัดของผม
‪แขนข้างนี้หมัดหนักอย่าบอกใคร
‪เราจะสื่อสารกันยังไง
‪มาทดสอบกัน
‪อย่าเอาจ่อปากอย่างนั้นสิ
‪เบรกเกอร์ๆ ถ้านายอยู่ข้างนอกนั่น
‪ช่วยส่งหูใหม่มาให้พวกเราทุกคนที
‪การาบีนา เร็วเข้า ขอร้อง !
‪มันเจ็บจัง
‪เจ็บไปหมด
‪นี่ ทุกคน
‪ได้ยินนั่นไหม
‪อาเลฮันดราเหรอ
‪นี่ไม่ใช่การาบีนา
‪ฉันชื่อการ์เซีย
‪การาบีนาเธอ...
‪เธอมอบ...
‪บัลเดมาร์กำลังจะมาจัดการฉัน
‪มาเอาตาฉัน
‪ฉันรู้อีกไม่นานเขาจะกลับมา
‪ถึงตอนนั้นฉันจะเหลือเพียงความมืดมิด
‪อาเลฮันดรา ได้ยินฉันไหม
‪ได้ยิน
‪ขอร้อง
‪ฉันไม่อยากอยู่ในความมืดมิดตลอดไป
‪เรากำลังจะไป ฉันสัญญา !
‪นี่ !
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ !
‪ขอร้อง เอลบาลเด้
‪อยู่ซานซีโมนต่ออีกสักพักนะ
‪ฉันวางแผนจะฆ่ามันอยู่แล้ว
‪และนายควรรู้ไว้ว่า
‪ในเมื่อคู่แข่งคนสุดท้าย ‪ของฉันตายแล้ว
‪และถิ่นของมันเป็นของฉัน
‪ฉันจะยุติข้อตกลงของเรา
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪ผู้ใหญ่ทุกคนในเมืองนี้...
‪เรียบร้อยแล้วครับ
‪ตามฉันมา
‪ให้พวกเขาไปทำงานกับคนอื่นๆ
‪ผมกำลังจะกลับบ้านครับแม่
‪ผมจะไปปิดหน้าต่างที่แม่ใช้มองโลก
‪มาถึงหรือยัง
‪ค่ะ ฉันกำลังไป
‪ขอบใจมาก สาวน้อย
‪(คอนเม็กซ์ คอนกรีต)
‪ได้แต้ม !
‪บ้าจริง
‪นี่ฉันออมมือให้นะ ไอ้น้อง
‪ได้ โอเค
‪ช่างมันแล้ว
‪เลิกตามฉันเสียที
‪ไอ้ไก่งวงเวทมนตร์น่าเกลียด !
‪ตอนนั้นฉันยังหนุ่ม
‪กำลังวิ่งหนีอดีตของฉัน
‪ฉันได้รับภารกิจที่บางคนอาจมองว่า ‪เป็นหน้าที่ศักดิ์สิทธิ์
‪ขณะที่คนอื่นมองเป็นคำสาปที่เลวร้าย
‪เท้าที่สวมรองเท้าแตะขาดวิ่น ‪จากความวุ่นวาย
‪นำฉันมาถึงดินแดนแห่งสุริยะเทวี
‪ผู้ที่แสงสว่างของเธอ ‪ทำให้ผิวมนุษย์กลายเป็นสีทองแดง
‪ไอ้คนจีนหน้าโง่
‪ซีเลนซีโอ !
‪ทำอะไรกันอยู่ ยืนเฉยตอนฉัน...
‪ฉันว่าฉันไม่รู้ ‪ว่าจะรั้งเขาไว้ยังไงแล้ว
‪ฉันก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน
‪แต่ตอนนี้ เราต้องไปช่วยแม่มด ‪ที่ถูกขัง ออกจากกรงเวทมนตร์...
‪ฉันไม่เคยคิดว่า ‪จะได้พูดประโยคบ้าๆ นี่เลย
‪ตกลงไหม
‪อาเลฮันดรา คุณบอกอะไรเรา ‪เกี่ยวกับที่ที่คุณอยู่ได้บ้าง
‪ฉันเห็นสิ่งที่ฉันเห็นอยู่เสมอ
‪ดอกไม้ กำแพงหิน
‪ประตูลับ
‪เอลบาลเด้ขังแม่เขาไว้ที่ไหน
‪มันต้องยังอยู่ที่นี่สิ
‪ไม่มีใครยอมทิ้งพลังแบบนั้นไปหรอก
‪แม้มันจะเสี่ยงเปิดเผยตัวตนของฉัน...
‪ดื่มด่ำความสุขของเธอ...
‪ที่นี่ เขาไม่มีวันพบ...
‪เขาโหยหาการยอมรับจากเขา...
‪และทำให้ฉันชุ่มชื่น...
‪ต้องเป็นที่นี่แน่ๆ
‪ขอร้อง ฉัน...
‪ฉันไม่อยากตาย
‪อาเลฮันดรา
‪นี่ฉันใกล้หรือยัง
‪อาเลฮันดรา
‪อาเลฮันดรา !
‪บ้าจริง !
‪(เจ้าพ่อ)
‪ฉันได้รับข้อความจากเจ้านายแก
‪อะไรนะ
‪เขาบอกว่าแกได้นอนกับเมียเขา ‪เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
‪ไม่
‪ร่างนี้ใช้ได้
‪แม่...
‪ได้ยังไงกัน
‪บัลเดมาร์ ‪นักสร้างเด็กกำพร้าตัวน้อยของแม่
‪นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ลูกอยากรู้ ‪ก่อนลูกจะตายจริงๆ เหรอ
‪คำบรรยายโดย กมลเทพ มูลไธสง