NETFLIX — MINISERIAL ORYGINALNY
Isma! Ja spadam.
- Co? - Idę.
- Dopiero się rozkręca. - W niedzielę mam wyścig. Idę.
- Nie, Mat, zostań. - Widzimy się w domu.
Odpocznij sobie.
Tak zrobię.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Przepraszam.
Masz ogień?
Nie palę.
Co tam?
Chodźcie ze mną.
Marcos.
Isma, twój brat naprzykrza się mojej przyjaciółce.
Chyba zajebiście się bawią.
Zabieraj go stąd albo was wykopiemy.
- Jasne? - Hugo, odpuść.
- Hugo, stary. - Zostaw mnie. Ogłuchłeś?
Chodź, załatwimy to na zewnątrz.
Czy to nie twój brat?
- Jak tam, Gonzalo? - Już idziesz?
Nie, to oni wychodzą. Dokuczali mojemu bratu.
Rozwalę ci łeb, sukinsynu! Chodź tu!
Co wy robicie? Wynocha stąd.
Wypad od mojego brata!
- Hej! - Hej!
Kurwa mać. Chodź tu, skurwielu!
Zawsze to samo.
- Wchodzimy? - Tak.
Ups! Cholera. Wybacz, stary.
Co jest z tobą?
- Przestań, to był wypadek. - Odsuń się!
- Doigrałeś się. - Wystarczy!
Zejdźcie mi z drogi.
Przestańcie, do cholery! Kurwa mać!
Przestańcie!
Mat!
- Mat, zostaw go! Nie warto! - Wejdź do środka!
Do środka!
Skurwysynu!
Kurwa, zostaw mnie! Puszczaj!
Wystarczy!
Przestańcie, do cholery!
Nazywasz się Mateo Vidal,
ale wszyscy nazywają cię Mat.
Byłeś w trakcie studiów.
I nie chciałeś go zabić.
Spółki kapitałowe…
Rano byłeś jeszcze zwykłym studentem prawa.
Studiowałeś z bratem za jego namową.
Tak, dziś imprezujemy! Odpicuj się.
To pierwszy dzień reszty twojego życia.
Nie! Mat!
POLICJA
Chciałeś obiąć jego rodziców.
Powiedzieć, że nie chciałeś go skrzywdzić.
I czujesz ich ból.
Dani!
Miał na imię Dani.
Musisz być silny.
Nadal ciężko ci wymówić jego imię.
Stałem na zewnątrz z piwem, a on mnie popchnął.
Proces potoczył się źle.
Jego znajomi mnie zaatakowali.
Wszyscy widzieli, jak wdałeś się w bójkę, w której ktoś zginął.
Mateo Vidal Rivera, skazuję cię na cztery lata więzienia
za nieumyślne zabójstwo.
Cztery lata w więzieniu.
Maksymalny wyrok.
Ale to nie twoja jedyna kara.
Po raz pierwszy rozumiesz, czym jest strach.
Tam nie liczy się nic, czego się nauczyłeś.
To, że byłeś prymusem, nie ma tu znaczenia.
Zejdź mi z drogi.
Zastanawia cię, co by było, gdyby nie kazała ci zostać
i opuściłbyś imprezę.
Dani!
Uczysz się być silny.
I szykujesz się na to, co cię czeka.
Chcieliśmy ci coś powiedzieć. Będziesz wujkiem!
Brat przypomina ci, że świat kręci się dalej.
A ty łudzisz się, że masz w nim swoje miejsce.
Ale twoja pierwsza przepustka to kolejny smutny dzień.
Twoi rodzice zginęli w tragicznym wypadku.
Spoczęli w rodzinnym mieście,
które opuścili, by zapewnić ci przyszłość.
Za mamę i tatę.
Musiałeś tam wrócić, by ją odzyskać.
Znasz ją?
Nazywa się Olivia Costa i spędzasz z nią noc.
Robisz plany i umawiacie się następnego dnia.
Ale nie mówisz jej, że wkrótce wracasz do więzienia.
Wyobrażasz sobie, że czeka.
Chcesz zachować ją w pamięci,
przekonany, że już nigdy się nie zobaczycie.
Ale mylisz się.
Trzy miesiące po wyjściu z więzienia
Isma zatrudnia cię jako asystenta w kancelarii.
Prosi cię o wybór kandydatów z firmy konsultingowej.
I trafiasz na nią.
Dwa lata później.
Pamiętasz ją.
A ona pamięta ciebie.
Opowiada ci, co się z nią działo.
Wymyślasz jej bajeczkę o tym, dlaczego nie pojawiłeś się na randce.
Nie chcesz, by kiedykolwiek poznała prawdę.
Wypełnia twoją przyszłość nadzieją.
Myślisz, że najgorsze za tobą.
SPÓŁKA BRACI VIDAL
Ale szczęście jest ulotne.
Pewnego zwykłego poranka Isma w drodze do pracy
doznaje wylewu krwi do mózgu.
Czujesz, że to kara od życia.
Musisz zmierzyć się ze sobą, by iść naprzód.
Wyjawiasz jej, że odsiedziałeś wyrok za przypadkowe zabójstwo.
Mówisz, że zrozumiesz, jeśli z tobą zerwie.
Ale nie zrywa.
A cztery lata później…
W ciąży?
Tak. Czwarty tydzień.
Co teraz?
Zrobimy na miejscu badanie USG, jeśli Olivia nie ma nic przeciwko…
Nie! Nie mam stałego ginekologa, więc…
- Dobrze. - Jasne.
Zadam ci kilka pytań i uzupełnimy dokumentację.
- Wybacz, to… - Odbierz.
- Na pewno? - Spokojnie.
Dzień dobry, pani Abellán.
Tak. Czy mogłaby pani mówić trochę wolniej?
Minie kilka miesięcy, zanim dojdzie do zajęcia.
Porozmawiamy o tym jutro w biurze, dobrze?
Dobrze. Nie, spokojnie.
Do zobaczenia.
O 16.30. Na sali operacyjnej. Będę w swoim gabinecie.
Przepraszam.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Okolica się państwu spodoba. Jest bardzo cicho.
- Tak, dobrze ją znamy. - Świetnie.
Dom ma centralną klimatyzację, aluminiowe klamki,
podwójne szyby z przegrodą termiczną.
Możecie się państwo rozejrzeć. Nie ma pośpiechu.
- Dziękuję. - To miłe.
- Poczekam w aucie. - Doskonale.
Spodoba się dzidziusiowi?
Wiesz, co mi się podoba?
Ja.
No.
Zobaczmy sypialnię.
Jest niesamowita. Wpada dużo światła.
Kochanie, tu może być garderoba.
Chodź i zobacz.
Tam jest dom Mary.
Dziecko miałoby blisko kuzynów.
To idealne miejsce dla naszej rodziny.
Jeśli mamy się przeprowadzić, zróbmy to szybko, zanim urośnie brzuch.
Nie wiem, kto to.
- Halo? - Rozmawiam z Olivią?
Tak, przy telefonie.
Wybacz, kochanie, praca.
Tak, mów.
Co takiego?
Tak, przyjadę.
- Kiedy wracasz? - W piątek.
Nie dostałam od Inés grafiku. Nie wiem, gdzie się zatrzymam.
Przynajmniej to Berlin. Mogło być gorzej.
- Musisz jechać? - To krótki lot, skarbie. Będzie dobrze.
Firma z Niemiec chce właśnie mnie.
Skarbie, hej…
- Kochanie, muszę jechać. - Wiem.
Wybacz, nie chodzi o to.
Widziałem Hugona. Gościa, który wdał się w bójkę z moim bratem.
Był z Evą.
To wszystko przez nią.
Zostali parą.
Mieszkają naprzeciwko.
Co za zbieg okoliczności.
- Ją mam gdzieś, ale on… - Kochanie.
Nie musimy tutaj mieszkać.
Możemy szukać dalej.
Nie chcę dalej szukać.
Tu mi się podoba.
Dobra. Zamów sushi, a ja wezmę prysznic.
A nie, nie mogę jeść surowych ryb! Ciągle zapominam.
CZEŚĆ, MAT
SPOTKAMY SIĘ JUTRO?
TAM GDZIE ZAWSZE? MUSZĘ CIĘ ZOBACZYĆ
TAK, DO ZOBACZENIA JUTRO. XOXO
- Mam nadzieję, że spotkanie się uda. - Dzięki.
- Zadzwonię, gdy dojadę. - Daj czadu.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Halo?
Wybacz, spóźnię się.
Pospiesz się. Muszę wracać do banku.
Wybacz, musiałam odwieźć Olivię na lotnisko.
Co u niej?
Jest służbowo w Berlinie.
Pytałam, jak się czuje,
nie, gdzie wyjechała.
Byłem w Berlinie z Ismą.
To był mój jedyny raz.
Jaime i ja byliśmy tam z Danim.
Nigdy tam nie wrócę.
Ja też nie.
Chyba że…
Dani.
Dani, chcesz wrócić do Berlina?
A ty chcesz tam wrócić, mamo?
Chciałbyś, synku?
Będziemy się opychać kiełbaskami z curry?
Ale żadnych muzeów. Tylko parki rozrywki i graffiti.
Dobra.
Możemy jechać tam dzisiaj we trójkę.
Jedźmy.
To będzie prezent urodzinowy.
Mat?
- Dziś byłyby jego urodziny? - Dziś nie może obchodzić urodzin.
Wczoraj znowu mi się przyśnił.
Był dorosłym mężczyzną, jak ty.
Miał żonę i dwie piękne córki.
Poszliśmy na plażę.
Na tamtą plażę.
Jaimie i ja spędzaliśmy lato w miejscu, gdzie to namalowano.
We śnie tam wróciliśmy. Byliśmy starsi.
Byliśmy dziadkami.
Jest w ciąży.
Pytałaś, co u Olivii.
Jest w ciąży.
Myślałem, że wiesz. Twój mąż widział nas u ginekologa.
- Dani. - Nie teraz, Soniu.
Dani.
- Proszę, ona jest w ciąży. - Dani.
Twój tata powiedział, że…
zostanę babcią.
Nie mogę tak dłużej, Sonia.
Naprawdę nie mogę.
Zaszła w ciążę. To nie jest w porządku.
- Muszę wracać do pracy. - Błagam cię.
Do widzenia, Dani.
Do zobaczenia, Mat.
- Spotkanie się zaczęło? - Jest opóźnione. Spokojnie.
Jak wiecie, mój brat chciał, żebyśmy byli przystępni.
To nas odróżnia od innych firm.
Czego chcą klienci?
Jak nas postrzegają?
Czego od nas oczekują?
To bardzo rozproszony rynek.
Nasza filozofia bliskości z klientem pomaga nam się rozwijać.
Chcemy, żeby nasz rozwój był konstruktywny i etyczny.
Gwałtowny rozwój jest niebezpieczny.
Może wpływać na strukturę firmy
i wywołać kryzys.
Musimy wiedzieć…
Przepraszam, Mat. Dzwoniła pani Abellán. Są u niej ludzie z banku.
KTO TO?
NIE WYGLĄDA NA NIEMCA!
Zadzwoń do Olivii.
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
Zadzwoń do „Olivia Praca”.
Duarte Consulting. Jak mogę pomóc?
Inés, tu Mat. Olivia nie odbiera.
Potrzebuję numeru do jej hotelu. To pilne.
Cześć, Mat. Zarezerwowała hotel, z którego zwykle korzystamy.
Radisson Alexanderplatz. Wysyłam ci numer.
Radisson Alexanderplatz, w czym mogę pomóc?
Dzień dobry. Nazywam się Mateo Vidal. Jest u państwa moja żona, Olivia Costa.
Nie odbiera telefonu, a muszę się z nią pilnie skontaktować.
Chwileczkę.
Przykro mi, nie mamy w hotelu nikogo o tym nazwisku.
- Na pewno? - Tak. Przykro mi.
Mateo Vidal. Reprezentuję panią Celię Abellán.
Mamy nakaz.
Moja klientka jest w trakcie roszczenia majątkowego.
Spłaci swoje długi w banku, gdy tylko sędzia orzeknie na jej korzyść.
Jeśli nie, opuści nieruchomość i zwróci należność.
To nie nasz problem. Obowiązuje umowa…
To jest nasza umowa.
Według mnie macie dwie opcje.
Poczekajcie na rozwiązanie sprawy
albo dokonajcie egzekucji.
Ale gdy sędzia orzeknie na naszą korzyść, a wszystko wskazuje, że tak będzie,
stanę się waszym najgorszym koszmarem.
Uczynię z waszego życia jebane piekło.
Celio, możesz otworzyć.
Jak się masz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Wyszli, ale wrócą. Nigdy ich nie wpuszczaj.
Dziękuję, że jesteś dla mnie taki miły.
- Lecę. - Tak. Dziękuję.
W razie czego dzwoń.
Dzwoń do Olivii.
Halo?
Olivia, jesteś tam?
Nie może podejść do telefonu.
Kim jesteś?
Kimś, kto zna najskrytsze tajemnice twojej żony.
Daj ją do telefonu.
Mówiłem, że nie może podejść, Mat.
Dlaczego?
Sama musi ci to powiedzieć.
Świadkowie twierdzą, że potrącił pana Fiat Tipo.
Pamięta pan tablice albo jakieś szczegóły?
Nic nie pamiętam. Przepraszam.
Nie wie pan, kim mógł być kierowca?
Albo czemu zaatakował?
Na pewno?
Panie Vidal, ktoś panu groził bronią.
To nam nie wygląda na przypadek.
Chcemy panu pomóc.
Stój.
Nie pamiętam nikogo ani niczego, o czym panowie mówicie.
Nie potrafię panom pomóc.
Oto, czego się dowiedziałam.
W Berlinie nikt nie dokonał rezerwacji na nazwisko Olivia Costa.
Komórka jest wyłączona, więc nie możemy jej namierzyć.
Moglibyśmy sprawdzić jej kartę, ale mój kontakt w banku ma urlop.
Zajmę się tym.
Znajdź właściciela tego samochodu i tego gościa.
Skąd to masz? Podobno nic nie pamiętasz.
Stażystka pracuje dla policji.
Nie wpakuj nas w kłopoty.
Z taką kartoteką by mnie maglowali. Kłamałem, żeby się odczepili.
- Chyba wiesz, co robisz. - To osobiste.
Nie zmienię detektywa. Chcę ciebie, Zoe.
Potrzebuję kogoś zaufanego. Rozumiesz?
Rozumiem.
Dobrze.
Sądzisz, że te filmy i ten facet mają ze sobą coś wspólnego?
- Nie. - Jak to nie?
To nie może być przypadek.
Czy twoja żona cię zdradzała?
Pierwsze słyszę.
Ten gość sugeruje, że cię zdradza.
Po co ten film? Czemu nie odbiera?
Może tak chce z tobą zerwać?
To czemu mi grożono?
- Może z tobą pogrywa. - Niemożliwe.
To nie trzyma się kupy.
- Trzyma. - Nie.
Tak. Zawsze jest jakiś powód. Pomyśl o czymś, co może nam pomóc.
Tak, przyjadę.
Wybacz, kochanie, praca.
Jadę na kilka dni do Berlina.
Zawsze mi mówiła, gdzie się zatrzyma.
Okłamała mnie.
Co jeszcze?
A nie, nie mogę jeść surowych ryb!
Ciągle zapominam.
Nie zamykała drzwi w łazience.
Wcześniej nie zwróciłeś na to uwagi. Do teraz.
Wczoraj z kimś się spotkałem.
- Z kim? - To nie ma związku.
Może ma. Mam ci pomóc czy marnujesz mój czas?
Mama Daniego.
Mama tego chłopaka.
Od lat co tydzień się z nią spotykam.
Olivia o tym nie wie?
Olivia nie wie wszystkiego o tobie. Myślisz, że ty ją znasz?
- Pomożesz mi? - Spójrzmy na to inaczej.
A jeśli tu nie chodzi o nią, tylko o ciebie?
Cztery lata w więzieniu to sporo.
Wyszedłem osiem lat temu.
Może komuś to nie wystarczy.
Mat, czy w więzieniu coś się wydarzyło?
Rozumiesz, czemu nie angażuję policji?
Sądzisz, że Olivia ma romans?
Tak wynika z nagrania.
Ale czasami pozory mylą.
Jaime też się z kimś spotyka.
Nie mówię mu o tobie.
A on nie mówi mi o niej.
Wiesz…
Zawsze uważałam za podejrzane, że Olivia wróciła.
Przeznaczenie.
Przeznaczenie?
Kolejne zrządzenie losu.
Jak często trafiają się w życiu takie zrządzenia losu, Mat?
Jak mogę pomóc?
Sprawdź jej kartę kredytową.
Zakładam, że nie masz nakazu.
To zostaje między nami.
Pracujesz w banku. Dasz radę.
Dziękuję za szybkie przybycie. Jesteś jak twój brat.
Wybacz, że cię nie uprzedziłam, ale Carla ma egzaminy i niedługo wyjeżdża.
Trochę tam zabawię.
Koledzy chcą gdzieś wyjść po kolacji,
ale postaram się szybko wrócić.
Możesz mi powiedzieć.
Co powiedzieć?
Że masz randkę.
Wybacz. Ostatnio podsłuchałem, jak z nim rozmawiasz.
Nazywa się Jorge, tak?
Wybacz mi.
Powinnam ci powiedzieć,
ale dzieci o nim nie wiedzą i…
Jak chcesz, mogę zostać na noc.
Nie masz nic przeciwko?
Obejrzę z dzieciakami film.
Dobra.
Jedź już. Spóźnisz się.
Olivia?
Kochanie, wybacz. Dopiero zauważyłam, że dzwoniłeś.
Testujemy narzędzie do nawigacji. Cały dzień miałam spotkania.
Czuję, że po tym wszystkim eksploduje mi głowa.
Skąd dzwonisz?
Z hotelu, ale idę na kolację w Kreuzbergu.
Co to było?
Zraszacze u Mary. Zaprosiła mnie na kolację z dziećmi.
Pewnie namówili cię na śmieciowe jedzenie.
Zostawiłem ci wiadomość.
Naprawdę? Nie zauważyłam.
Dostałem twoje zdjęcia i filmy.
Zdjęcia? Nic ci nie wysyłałam.
Jesteś pewna?
Tak.
Chyba że wysłałam ci coś przez przypadek.
Gdzie się zatrzymałaś?
W Radissonie na Alexanderplatz.
Jutro do ciebie przylecę.
Coś się stało?
- Nie, po prostu tęsknię. - Ja za tobą też.
- Będę w piątek. - Muszę zobaczyć cię wcześniej.
- Skarbie, będę zajęta. - W niczym ci nie przeszkodzę.
Mat. Piątek.
Dobrze?
- Olivia… - Muszę iść. Czekają na mnie.
Odezwę się później.
Dzwonił mój partner.
Wszystko załatwione.
Dobrze.
Na razie, dzieciaki.
Dzieci odrabiają lekcje.
Mara kazała ci zapłacić.
Nie, jesteśmy kwita. Przez tamten dzień.
To będzie nasz sekret. Bez obaw.
Dziękuję.
Wujku Mat.
Ktoś zatrąbił.
No i?
Samochód, który cię potrącił, został wypożyczony na lotnisku.
- Więc znalazłaś gościa, który mi groził? - To nie on.
Facet od wynajmu auta ma historię wymuszeń.
Siedział za okalecznie właściciela baru, który wisiał kasę Azjatom.
Nazywa się Ibai Sáez. Coś ci to mówi?
Mat, przemyśl to.
To ma tylko sens, jeśli to coś osobistego.
Może z tobą siedział, zanim trafił do Alcalá Meca.
Przysięgam, że go nie znam.
Jego nazwisko nic ci nie mówi,
ale może go rozpoznasz.
Ibai Sáez. To on wynajął samochód.
Cześć, Sonia.
Wybacz, że dzwonię tak późno, ale Jaime dopiero zasnął.
Znalazłaś coś?
Gdy zostawiłeś ją na lotnisku, wsiadła do taksówki.
Przejazd kosztował 32 euro.
Zapłaciła kartą i od tamtej pory jej nie użyła.
Musi być gdzieś w mieście.
Jest coś jeszcze.
Rano wypłaciła w gotówce 50 000 euro.
Z oddziału przy Via Laietana.
Ale to nasze całe oszczędności.
Musi być zamieszana w coś, o czym nie masz pojęcia.
Powinieneś z nią porozmawiać.
Tak, wiem. Tak zrobię.
Bardzo ci dziękuję. Spróbuj trochę odpocząć.
Ty też. Dzwoń, gdybyś czegoś potrzebował.
Dziękuję.
Hej.
- Jak poszło? - Cóż.
Jorge jest kochany.
Mamy szczęście, wiesz?
Bo będziemy mieć ciebie i Olivię tak blisko.
Wróciłeś do sąsiedztwa po tak długim czasie.
Szkoda, że Isma tego nie widzi.
Nadal jest tu ze nami.
NUMER PRYWATNY
Wybacz.
Jasne.
Halo?
Olivia?
To nie Olivia.
Wiem, kim jesteś.
Ibai Sáez.
Słuchaj.
Za 30 sekund u twojej szwagierki zadzwoni dzwonek do drzwi.
- Jak to? - Zamknij się i słuchaj.
Jeśli wspomnisz komuś choć słowo o tym, co się dzieje,
odetnę twojej żonie język i go zjem.
Zrozumiano?
Ani, kurwa, słowa.
O co chodzi?
Napisy: Mariusz Bansleben