NETFLIX — MINISERIAL ORYGINALNY
- Gdzie byłaś? - Miałem robotę z wiewiórem.
- Szczęściara. - Zawsze dostaję nudziarzy.
- Dobra, idziemy. - Najpierw chodźmy na drinka.
- Proszę. - W okolicy nic nie ma.
- Jest Stein. - Nie ma opcji, że nas wpuszczą.
Zostaw to mnie.
Co powiedziałaś?
Obiecałam mu numerek w łazience.
- Jak Aníbal się dowie… - Jebać go.
W wolne dni mogę robić, co mi się, kurwa, podoba.
Dwie tequile.
Dziękuję.
Specjalność zakładu.
Co jest w środku?
Niespodzianka.
Za mamę i tatę.
Znasz ją?
Ale chciałbyś, nie?
A jak myślisz?
Idź do niej.
Ty idź.
Okej. Popilnujesz obrączkę?
No dalej.
Tamten przystojniak nie może oderwać od ciebie oczu.
Jest naprawdę seksowna.
- No idź. - Nie.
- Jest taki seksowny! - Daj spokój, to nasza noc. Już dosyć.
Dobra, nic nie mówię.
Śmierć mężczyznom.
Śmierć.
Nie jest sama.
Więc pogadaj z nimi i spław tę drugą.
- Nie… Minęło 18 miesięcy… - Mat.
Czas spłacić dług.
W razie, gdyby cię podrywał i potrzebowałabyś pomocy, krzycz.
- Okej. - Głośno.
Iść do niej?
Tak.
Teraz albo nigdy.
Dawaj.
Mogę?
Nie jest zajęte.
A przyjaciółka?
- Czy… Gdzie ona jest? - Pewnie pakuje się w kłopoty.
Często tu przychodzisz?
- Serio? - Czemu się śmiejesz?
Wybacz.
Myślałam, że już nikt tak nie podrywa.
Przepraszam.
Aż tak to widać?
Na dłuższy czas wypadłem z gry.
Nie martw się.
To jak z jazdą na rowerze.
Konie.
Mnóstwo koni na ogromnym ranczu
otoczonym zaśnieżonymi górami.
Mam rację? Nie! Nie konie, tylko krowy.
- Krowy. - Tak.
- Pasiesz krowy w Sierra Nevada. - Trafiłaś. Jestem kowbojem.
- Serio? - Nie.
Chyba musisz jeszcze poćwiczyć.
Pozwól, że ja spróbuję.
- Nie wierzę. - Jeśli to coś złego, nie mów.
Widzę same dobre rzeczy.
Widzę imprezy,
śmiech, fajną dziewczynę i grono jej przyjaciół.
Ludzie chcą spędzać z tobą czas, ale lubisz też pobyć sama.
Dalej, chłopaki. Wznieśmy toast.
Nikt nie wie, kto kryje się za tą fasadą.
Nieodkryty skarb.
- Wybacz, zanudzam cię. - To ja przepraszam.
Wybacz.
Chcesz stąd iść?
- Co? - Chodź.
Przy okazji, jestem Mat.
A ty?
Od lat wszyscy mówią na ciebie Olivia Costa,
ale naprawdę nazywasz się Cándida Isabel Russo.
Dla rodziny jesteś Isą.
Dla klientów – Candance.
Urodziłaś się w biednej dzielnicy Meksyku.
Uważałaś, że trzy imiona to za dużo
i nie zasłużyłaś nawet na jedno.
Mamo, wstawaj.
Nie znałaś swojego ojca, a mamy nie pamiętasz.
Mamo!
Czasem jesteś za to wdzięczna.
Jako pięciolatka uważasz, że tylko rodzina da ci szczęście.
Okularnica!
Ale sierociniec przypomina ci, że nigdy nie będziesz jej miała.
Przez lata
pocztówka od nieznanych kuzynów karmi cię nadzieją.
I przysięgasz, że za wszelką cenę dopniesz swego.
POZDROWIENIA Z HISZPANII!
Uciekasz z sierocińca i trafiasz do Hiszpanii,
myśląc, że najgorsze masz za sobą.
Ale to dopiero początek.
Witaj. Paco?
Bez rodziny, bez pieniędzy i bez dokumentów…
jesteś dla innych jak duch.
Dwa lata później
nadal śpisz na ulicy.
A potem dosięga cię otchłań.
Wiesz, że zostaniesz deportowana i wrócisz tam, skąd uciekłaś.
I gdy myślisz, że to koniec…
Ładna jesteś.
…ktoś pomaga ci się z tego wywinąć.
- Co tam, szefie? - Dobry wieczór.
Przelicz sobie. Trochę to zajmie.
Ratuje cię Aníbal Ledesma.
- Jej dowód. - To była przyjemność.
Trzymaj się.
Doskonale. Jesteśmy wielką rodziną.
- Prawda, kochanie? - Tak.
Tak, skarbie.
Poczujesz się jak w domu.
Obiecuje załatwić ci pobyt w Hiszpanii
i daje nadzieję na przyszłość.
Nie wiesz jeszcze,
że przyszłość ta ma cenę, której nigdy nie uda ci się spłacić.
Pracujesz w klubie jako kelnerka i tancerka.
Ale nie tak spłacasz swój dług.
Wspaniale. Udanej zabawy!
Tego dnia mała Isa umiera w tobie na zawsze.
Stajesz się Candance Russo, niewolnicą Aníbala Ledesmy.
Ale w najciemniejszej dziurze
odnajdujesz miłość, której zawsze pragnęłaś.
Kimmy otacza cię matczyną opieką i zawsze jest przy tobie.
I daje ci jedyną radę, która pozwala ci przetrwać.
Żebyś przestała być sobą, gdy jesteś z klientami.
Musisz założyć maskę,
wykreować postać, która ochroni cię przed bólem.
Ale to nie zawsze wystarczy.
Wiesz, co będzie po wiwatach.
I czujesz się z tym okropnie.
Aż pewnego dnia poznajesz faceta o najbardziej niewinnym spojrzeniu,
który pyta, jak się nazywasz.
Przy okazji, jestem Mat.
A ty?
Olivia.
Wciąż jestem Olivią, Mat.
Tą samą osobą, którą wtedy poznałeś
i z którą spędziłeś tyle lat.
Okłamujesz mnie od lat.
Myślałam, że to już przeszłość. Przepraszam.
Trzeba było mi powiedzieć.
- Za bardzo się bałam. - Czego?
Byłem z tobą szczery, choć czułem strach i winę.
Powiedziałem ci wszystko.
To nie takie proste.
- A dla mnie było? - Wybacz, nie to miałam na myśli.
Nie potrafiłam inaczej.
Dopóki się nie pojawiłeś, znałam tylko strach.
Ty, nasze życie…
To było marzenie, które nigdy nie miało się ziścić.
I… Nie mogłam cię stracić.
Nie mogłam narażać Emmy.
Może to policja.
- Mara, dzwoniłaś tu? - Tak, to byłam ja.
Właśnie wyjechałam.
- A Jorge? - O nic nie pytał i nic nie powie.
- Będę na miejscu za 40 minut. - Pospiesz się, proszę.
To była Mara. Już jedzie.
Wiesz, że spędziłem tu pierwszą noc po wyjściu z więzienia?
Isma i Mara mnie przygarnęli.
Dzięki nim dostałem drugą szansę.
Sam nie wiem, czy zasłużyłem.
Nie wiem, jak bym skończył, gdyby nie ty.
Ja tak samo.
Tamtej nocy wzajemnie się uratowaliśmy.
Mówiłeś, że na mnie nie zasługujesz.
A ja myślałam zupełnie odwrotnie.
Dlatego nie przyszłam na randkę następnego dnia.
Ale znów się odnaleźliśmy.
W jednym cię nie okłamałam.
Kocham cię.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Jak udało ci się od tego uwolnić?
Dzięki Emmie.
Dlatego musiałam ją chronić.
- To długa historia. - Mamy czas do powrotu Mary.
Aníbal co noc wprowadzał nas w repertuar.
Zarabiał na nas fortunę.
Ale to mu nie wystarczało, więc chciał nas wciągnąć w nowy biznes.
Co tu robimy?
To był początek jego upadku.
Tu zaczyna się rola Emmy.
Kochanie!
Wasza świątynia.
Miejsce bez zasad, gdzie będziecie moimi giermkami,
moimi strażniczkami.
Każdy nasz gość będzie anonimowy. Będzie tylko numerem.
Tylko ja będę znał prawdziwą tożsamość każdego numeru.
Jeśli ta zasada zostanie złamana, będą konsekwencje.
Strażniczkami? A czego będziemy strzec?
Pokaż im, skarbie.
Wiesz, co o tym myślę.
Zrób to.
Drogie panie…
mój najnowszy nabytek.
Najcenniejszy towar.
Zaopiekujecie się nim.
To były dziewczynki.
Aníbal zwerbował je, tak jak nas,
zabierając im paszporty i grożąc im.
Naszym obowiązkiem było nadzorowanie tych orgii.
Wieści się rozeszły.
Coraz więcej drani płaciło krocie, by brać w nich udział.
Wiedziałyśmy, że to ważni ludzie.
Tylko nielicznych było na to stać.
Nie wiedziałyśmy tylko,
do czego zdolni są ludzie wolni od twarzy.
Przez wiele miesięcy ci zwyrodnialcy gwałcili biedne dziewczynki.
Torturowali je, a my nie mogłyśmy ich powstrzymać.
Jedna świnia w szczególności dawała upust swojej agresji.
Tamtego dnia wszystko zmieniło się na zawsze.
Nie chcę z nim zostać sama.
Weź mnie zamiast niej.
- Musimy go powstrzymać. - Co robimy?
Musimy iść po Aníbala. Spokojnie.
Niech ktoś mi pomoże!
Błagam!
Już dobrze.
Spokojnie, to już koniec.
Jesteś cała?
Pokaż.
Co tam się stało?
Lavanda!
Candance!
Lavanda!
Nie idź tam sama!
Lavanda!
Otwieraj, gnido!
Kimmy, musimy wezwać Aníbala!
Nie!
Lavanda!
Otwieraj!
Nie wyszli stamtąd.
Sprowadziłyśmy Aníbala, ale nie pokazał nam, co się stało.
Później Emma nam opowiedziała.
Powiem krótko, bo spędziłem noc na łodzi
i mam chrypę.
To jest Cassandra.
Od teraz będzie z wami mieszkać i zajmie miejsce Lavandy.
Jej „miejsce”? Tylko tym dla ciebie była?
To biznes, skarbie. Nie ma czasu na sentymenty.
Koniec z tym.
- Koniec z orgiami. - Słucham?
Słyszałeś.
Bez słowa prowadziłyśmy twój klub, ale to zaszło za daleko.
Nie pozwolimy ci więcej oddawać dziewczyn tym dzikusom.
Będziecie robiły to, co wam każę. Jak zawsze.
Ciekawe, jak otworzysz klub, jeśli odmówimy.
Coś takiego.
Przedstawiciel związku.
I co jeszcze, Kimmy?
35-godzinny tydzień pracy?
Płatne urlopy?
- Wystarczy odrobina godności. - Wiesz co?
Jeśli o coś prosisz, upewnij się, że na to zasługujesz.
Sądzisz, że tak jest?
- Kimmy! - Więc?
Puść mnie!
Ty pierdolona…
Jebana suko.
Kimmy!
Myślisz, że na to zasługujesz? Nie słyszę.
- Co, suko? Zasługujesz? - Puszczaj, skurwielu!
- Aníbal. - Nie słyszę cię, Kimmy.
- Co znowu? - Odpuść.
- Pierdol się. Spuszczę ci łomot. - Popatrz. Jutro musi pracować.
Wybacz, że musiałaś to widzieć.
Same się o to prosiły.
Już dobrze.
Wezwać lekarza?
Nie.
- Nie chcę, żebyś miała kłopoty. - Co z nową?
To suka.
- Uważajcie na nią. - Emma.
Czemu z nim jesteś?
Będąc z nim nie jestem bardziej wolna od was.
Nie płacz, skarbie.
Aníbal musi za to zapłacić.
I zapłaci.
Przysięgam.
Chodź tu.
Bałam się go użyć.
Ale teraz będzie nam potrzebny.
Kimmy…
- Obiecuję, że stąd uciekniemy. - Aníbal ma nasze paszporty.
Kupimy sobie nowe.
Trochę zaoszczędziłam,
a za kilka lat będzie tego więcej.
Zaufaj mi, skarbie.
Uciekniemy stąd, dobrze?
Tańczyłyśmy.
Pieprzyłyśmy się.
Byłyśmy jego niewolnicami, ale miałyśmy nasze napiwki.
Wykradałyśmy małe sumy, żeby się nie zorientował.
Emma wiedziała, że to my.
Kto mnie, kurwa, okrada?
Ale chroniła nas.
Chroniła nas przed wszystkim
oprócz niej.
Udało nam się.
Patrz.
Nie wierzę.
Z taką sumą możemy zacząć wszystko od nowa.
Nie wierzę.
KASETA 27
Nie umiesz, kurwa, pukać?
Pójdę, jeśli chcesz, ale Kimmy i Candance chcą cię wydymać.
Ale z was małe oszczędnisie.
Ile tego jest?
Przelicz.
Tysiąc.
Dwa tysiące.
Pięć tysięcy.
Kimmy!
Candance!
Zostaw mnie! Kimmy!
Kimmy!
- Chodź tu, skurwielu. - Puść mnie, draniu!
- Kimmy! - Candance!
Kimmy!
Czego chcesz?
O co chodzi, dupku? Przyjdź i powiedz mi to w twarz.
Emma się zbuntowała i postanowiła zakończyć terror Aníbala.
Wymyśliła dla naszej trójki plan ucieczki.
Jakiś czas temu
policja zaproponowała jej układ, jeśli wyda im Aníbala.
Sądzili, że rozbiją jego szajkę.
Aníbal oprócz orgii rozpoczął inny biznes.
Szantaż zapewniał większe zyski niż nieletnie.
Nie znam ich imion.
Aníbal ukrywa ich tożsamość na ponumerowanych taśmach.
To bogaci, szanowani i żonaci mężczyźni.
Nie wyobrażacie sobie, ile mu zapłacili.
Wiesz, gdzie trzyma kasę?
Nie, ale nagrania są zamknięte w sejfie w biurze. Znam kombinację.
Zaszantażujemy Aníbala taśmami. Uwolni nas albo je zniszczymy.
Jeśli straci te kasety, nagra kolejne.
Nie interesują nas wszystkie taśmy, tylko jedna.
Aníbal popełnił błąd, szantażując pewną osobę.
Potężnego faceta, który jest w stanie go zrujnować.
To ten sukinsyn, który zabił Lavandę.
Jego taśma ma numer 27.
Jeśli ją zdobędziemy, mamy Aníbala w garści.
- Kiedy mu ją przekaże? - W czwartek o północy.
Odciągniemy jego uwagę, a ja wykradnę taśmy.
W czwartek będę cały dzień z klientem w Puerto Banús.
Ja to zrobię.
Nie dasz rady sama.
- Teraz albo nigdy. - Zaczekaj.
Kimmy, posłuchaj. Być może to nasza ostatnia szansa.
Wszystko będzie okej.
Udało mi się przekonać Kimmy i wdrożyłyśmy plan Emmy.
Jak chcecie tapety, idźcie do garderoby.
Wykorzystałyśmy moment, gdy Aníbal robił obchód
przed otwarciem klubu,
żeby zrealizować plan i pomóc Emmie zakraść się do jego biura.
Musieliśmy wykraść taśmę tuż przed spotkaniem z numerem 27,
żeby Aníbal nie miał innego wyboru, niż przyjąć nasze żądania.
Chciałyśmy odzyskać nasze paszporty,
które trzymał w schowku w sejfie,
i zdobyć pieniądze, żeby opuścić miasto
i zostawić to za sobą.
Tamtego ranka
Kimmy szykowała się do Puerto Banús.
Pamiętam, jak na mnie patrzyła, gdy się żegnałyśmy.
Nie wiedziałam,
że widzę ostatni raz.
- Nie chcesz, żebym została? - Nie tym razem.
Dopij drinka i idź. Mam spotkanie.
Nie.
To się nie dzieje na prawdę.
Co się stało? Coś ci zginęło?
KASETA 27
Nie umiesz, kurwa, pukać?
To ty.
Zabrałaś ją.
Co takiego?
Tylko ty widziałaś, gdzie ją chowam.
Gdzie jest pieprzona kaseta 27?
On cię nasłał, tak?
- Pracujesz dla niego? - Przysięgam, że niczego nie wzięłam.
Nie martw się, okej? Już dobrze.
Już dobrze.
Planowałaś to od początku?
Dlatego bez przerwy oferowałaś mi cipkę?
- Skarbie, chcę, żebyśmy byli razem. - Jasne, ja też.
- Żebyśmy tworzyli drużynę. - Tworzymy drużynę.
Więc powiedz mi, gdzie ona jest.
Gdzie ona jest?
Aníbal, proszę.
Gdzie ona jest?
Ty suko.
Chodź tu.
Coś ty zrobił?
Okradła mnie.
Ta suka ukradła…
Niczego nie ukradła.
Chcesz taśmę?
Słuchaj uważnie i rób, co mówię.
Mylisz się, jeśli sądzisz, że będę wam posłuszny.
Nie masz wyboru.
- Na zewnątrz są moi ludzie. - Oglądają występ.
Jesteś sam i za 30 minut musisz ją dostarczyć. Wybieraj.
Czego chcecie?
Nasze paszporty i 100 000 euro.
Nie ma, kurwa, opcji. Wiesz, że nie mam tyle w sejfie.
Może nie w sejfie, ale masz.
Daj nam odejść, a więcej nas nie zobaczysz.
Pieprzone suki.
No dobrze.
Wygrałyście.
Kimmy jest z nami.
Jest wszystko.
Rzuć broń, bo rozwalę jej łeb.
- Nie słuchaj go. - Rzuć broń!
Strzelaj, bo zabije nas obie.
- Zamknij się! - Zastrzel go!
- Candance, proszę! - Nie mogę.
Tak mi za wszystko dziękujesz?
Jebana suka!
Jesteś taką samą kurwą jak cała reszta.
Jesteś cała?
Nie wiem. A ty?
Co zrobimy?
Daj mi pomyśleć.
Rozbieraj się.
- Co? - Ściągaj ciuchy.
Pospiesz się z tym ubieraniem.
Po co ci mój paszport?
Policja uzna, że to twoje ciało.
Spójrz na mnie. Możesz stać się, kimkolwiek chcesz.
- Nie będą cię szukać. - Ale ciebie będą.
Będą szukać Aníbala.
Pomyślą, że byłam mu wierna i z nim uciekłam.
Obie zaczniemy od nowa.
A Kimmy?
Musimy ją zostawić.
Jak to, kurwa? Nie zostawię jej tutaj.
Aníbala już nie ma, więc Kimmy też zacznie od nowa.
Ktoś musi rozpoznać twoje ciało.
Musimy zniknąć, a Kimmy zapewni nam alibi.
Pomyśli, że nie żyję!
- Nie mogę jej tego zrobić! - Musisz!
Inaczej wszystkie zginiemy!
To nasza polisa na życie.
Musimy pomyśleć, jak się go pozbyć. Sukinsyn.
Spokojnie, później ktoś cię obejrzy.
Candance.
Wszystko się ułoży. Przysięgam. Wszystko będzie dobrze.
Jak się czujesz, skarbie? Co z tobą?
Pokaż.
Spójrz na mnie.
Zrzucimy go i spadamy. Zrobimy to szybko.
Złap za ten koniec.
Szybko. Weź swoje rzeczy.
Wytrzymaj, już kończymy.
Cześć, tu Kimmy. Zostaw wiadomość.
Cześć, Kimmy. Tu Emma.
Kochanie, plan odwołany. Nie udało się.
Aníbal przyłapał Candance z taśmą i wpadł w furię.
On ją zabił, Kimmy. Aníbal zabił Candance.
Nie mogłam nic zrobić. To stało się tak szybko.
Aníbal martwi się, że Cassandra powie wszystko policji.
Grozi mi.
Muszę z nim jechać. Nie mam wyboru.
Wybacz mi.
Nie chciałam cię w to mieszać. Nie sądziłam, że tak się to skończy.
Liczę, że kiedyś mi wybaczysz.
Powodzenia, skarbie.
WYBACZ MI
Wciąż czuję się winna, że ją zostawiłam.
Ale gdybym się z nią skontaktowała, wydałabym Emmę.
Miałam sekundę na podjęcie decyzji.
I ta sekunda prześladuje mnie do dzisiaj.
Twoja blizna…
To nie był wypadek z dzieciństwa?
Nie.
Szpital nie wchodził w grę.
Zrobili, co mogli.
Przyjechałyśmy do Barcelony, bo Emma znała kogoś w bursie.
Jej krewna mogła nam załatwić fałszywe akty urodzenia
potrzebne do nowych paszportów.
Candance!
- Jest ranna. - Ranna?
Czemu nic nie mówiłaś?
Co z nią?
Co z nami będzie?
Musi nas siostra przyjąć. Nie mamy dokąd pójść!
To ona się mną zajęła.
Kilka tygodni później wyzdrowiałam.
Emmo, jesteś świadoma swojej decyzji?
Będziesz tu musiała przestrzegać naszych zasad.
Całe twoje życie zamknie się w murach.
Tego właśnie potrzebuję.
Bardzo dobrze.
Od teraz nazywasz się
María Luján Calvo.
MARÍA LUJÁN CALVO OCHRZCZONA W TEJ PARAFII
A ty, kochanie?
Jakie imię chcesz przyjąć?
Przy okazji, jestem Mat.
A ty?
Olivia.
Emma i Candance umarły na zawsze.
Tak nam się wydawało.
Ukryłyśmy taśmy w najbezpieczniejszym miejscu.
Ja miałam jeden klucz, a Emma drugi.
W całym życiu Candance najbardziej kojarzyłeś się z wolnością.
Więc gdy zaczynałam nowe życie…
miałam szczęście, że byłeś obok.
Niektórych śladów Candance nigdy nie wymażę.
Innych nie chciałam wymazywać.
Przez te wszystkie lata byłam z Emmą w kontakcie.
- Wybacz spóźnienie. - Nie ma sprawy.
Spotykałyśmy się co tydzień w zoo
i używałyśmy wobec siebie nowych imion.
- Jestem w ciąży. - Bez jaj!
Biedna Emma.
Zawsze się obawiała,
że ktoś nas wyda.
Na pewno zabili ją przez taśmy.
Przez numer 27 lub jakąś inną.
Mężczyźni z tych taśm zrobili by wszystko, by to się nie wydało.
Co to ma wspólnego z Berlinem?
- To Zoe. - Zgarnęła ją policja.
Mat, wypuścili mnie godzinę temu i zabrali wszystko z biura.
Niedługo cię znajdą.
Jak mogę wam pomóc?
Dzwonię do niej.
Mat.
- Co u was? - Ukrywaliśmy się. Co mam robić?
Wyłącz telefon, nie używaj kart
i powiedz, gdzie jesteś. Pomogę ci.
Jesteśmy u Mary. Już tu jedzie. Pożyczy nam samochód.
Sprawy się skomplikowały.
Policja chce namierzyć twój telefon.
Słyszałam, że twój nakaz aresztowania dotarł już do Madrytu.
- Bądź ostrożny, dobra? - Dobrze, dziękuję ci.
Powodzenia.
Zoe nie może nam pomóc. Zostaliśmy sami.
Dlaczego skłamałaś, że jedziesz do Berlina?
Powiedz.
Dlaczego tak zniknęłaś?
To najtrudniejsza część.
Mam córkę.
Ma na imię Paula.
Co ja teraz zrobię?
Będzie dobrze. Chodź tu.
Zaszłam w ciążę, pracując w El Paraíso.
Aníbal nie zgodził się na aborcję.
Z czasem nauczyłam się kochać to życie,
które we mnie rosło.
Gdy się urodziła,
miałam w sobie tyle miłości,
że prawie eksplodowało mi serce.
To była moja wymarzona rodzina.
Kimmy, Paula i ja.
Moja przyszłość.
Ale Aníbal miał inne plany.
Musiałam ją oddać. Nie miałam wyboru.
Nie mogła dorastać w tym piekle i wieść takiego życia jak ja.
Miałam szansę ofiarować jej rodzinę i przyszłość.
Nie mogłam być samolubna.
Emma zabrała Paulę, żeby ją chronić.
PRZEKAZUJĘ PRAWO DO OPIEKI NAD PAULĄ…
Chronić przede mną.
CÁNDIDA ISABEL RUSSO
Usłyszałam o niej ponownie, gdy poszliśmy oglądać dom.
- Tak? - Rozmawiam z Olivią?
Przy telefonie.
Dzwonię w imieniu rodziców Pauli
oddanej przez panią do adopcji.
To nie był telefon z pracy ani wyjazd służbowy do Berlina.
Tamtego dnia wróciła moja przeszłość.
Obiecali mi spotkanie z Paulą w zamian za 50 000 euro.
Chciałabym wypłacić 50 000 euro. Można prosić do torby?
Miała problem i tylko ja mogłam jej pomóc.
Nauczyłam się, że nie da się uciec od przeszłości.
Nieważne, jak mocno się ją pogrzebie.
Wyglądasz nieźle jak na nieboszczkę,
Cándido Isabel Russo.
Jak mnie znaleźliście?
Jestem detektywem. Badałem twoją śmierć w El Paraíso Star.
Muszę ci to przyznać. Nabrałaś nas wszystkich.
Oszpecona twarz, twoje DNA w pokoju drugiej dziewczyny…
Nikt nie uznał tego za podejrzane.
Ot, kolejna dziwka pobita przez alfonsa.
Do czasu, aż kilka lat później zmartwieni rodzice
wynajęli mnie, bym znalazł matkę ich adoptowanej córki.
Ale coś mi nie pasowało.
Według sekcji zmarła kobieta cierpiała na zespół Morrisa,
genetyczną chorobę, która powodowała bezpłodność.
A potem już tylko…
bingo!
Skąd pewność, że to moja córka?
Genetyka jest niesamowita, prawda?
Cała mamusia.
Mogliście to sfabrykować.
Usłyszałam, że Paula ma wrodzoną chorobę nerek.
Jeśli nie dostanie nerki, umrze.
Dlatego jej rodzice mnie szukali.
Jaką miałaś pewność, że mówią prawdę?
To ona, Mat. Wiem to.
Ale skąd ta pewność?
I dlaczego wysłałaś mi te filmy?
- Niczego ci nie wysyłałam. - Nie?
Dostałem je z twojego numeru.
Nie wiem. Ja też tego nie rozumiem.
Nie wiem.
Czekałam całe wieki na spotkanie z rodzicami córki.
Zasnęłam. Nie wiem, może mnie odurzyli.
Olivia, to nie trzyma się kupy.
Jeśli to kłamstwo, jak wyjaśnisz to?
Wysłał mi to jej ojciec.
Mówię prawdę.
JUTRO 23, PLAC SANTA EUGENIA, MARBELLA
- Moja córka czeka na mnie w Marbelli. - Więc chcesz do niej jechać?
- Nie zostawię jej. - Nie widzisz, że igrają z nami?
- Kto? - Nie wiem, ty mi powiedz.
Olivia, o co chodzi?
To niemożliwe.
Mów.
Zrzucimy go i spadamy. Zrobimy to szybko.
Ruszał się, zanim go wrzuciłyśmy.
- To koniec. Bierzmy go. - Ostrożnie!
Dawaj!
On jeszcze żył, Mat. Żył.
Ale niemożliwe, że to przeżył.
To Mara. Wyłącz telefon.
Zrobione.
Odwróć się!
Ręce za głowę.
Odwróć się.
Na kolana.
Wyłaź.
No dalej, wyłaź.
Mat.
Wypuścili mnie godzinę temu i zabrali wszystko z biura.
Niedługo cię znajdą.
Oddzwoń, jak będziesz mógł.
Policja chce namierzyć twój telefon.
Słyszałam, że twój nakaz aresztowania dotarł już do Madrytu.
To była ona. Chce mnie wpieprzyć w bagno.
- Co robimy? - Nie wiem.
Oskarżą mnie o śmierć Sáeza i Gallardo.
- Wszystko im powiem. - Nie kupią tego. Mają sprawcę.
Zabierz ją i wypuść, tak jak uzgodniliśmy.
Dlaczego ja?
- Bo od teraz przejmujemy tę sprawę. - Nie, to też moja sprawa.
Już nie.
Mateo Vidal i Olivia Costa, jesteście otoczeni.
- Chodźmy. - Nie komplikujcie tego. Wyjdźcie.
Ostatnie ostrzeżenie.
Natychmiast wyjdźcie.
Wychodzimy!
Posłuchaj mnie.
Masz rację. Chcą dorwać ciebie, nie mnie.
- Co? - Posłuchaj.
- Musisz o tym pamiętać. - Nie.
Jutro. Marbella.
- Plac Santa Eugenia. 23. - Nie pójdę.
Posłuchaj mnie, Mat!
Nic nie mają.
- Nie… - Nic na mnie nie mają.
Proszę, zaufaj mi.
Ostatnie ostrzeżenie.
Macie 30 sekund, by wyjść, albo użyjemy siły.
Ruszcie się.
Wyjdźcie z rękami w górze!
Ręce w górze, ruszcie się!
Na ziemię.
Vidal nie wyszedł. Wchodzimy.
W domu nie ma śladu Mateo Vidala.
Gdzie on jest?
Kto?
Zawiadom wszystkie jednostki. Musimy znaleźć Vidala.
Napisy: Mariusz Bansleben