FRANSA, TARASCON
-Geciktin Jacques. -Pardon peder.
Şarabı getir.
Şarabı sen getir.
-Efendim? -Yok bir şey.
Ruhun bu armağanlara gelip onları kutsal kılsın,
böylece onlar bizim için dönüşüp
lordumuz Yüce İsa'nın bedeni ve kanı olsun.
İsa'nın Bedeni.
Âmin.
-İsa'nın kanı. -Âmin.
-Peder? -Efendim?
-Burada biri var. -Nerede?
Kim var orada?
Her kimsen, ne için geldiysen,
Tanrı'nın evindesin.
Ve o, seni izliyor.
DEHŞETİN YÜZÜ 2
Diğer lastiğin altına koyun.
Rahibe Irene! Rahibe Irene!
Rahibe Debra.
Ben Rahibe Debra.
Sorun çıkarıyor. Her gün sorun çıkarıyor.
Şimdi de günah çıkarmaya gitmiyor.
Neden, biliyor musun?
Çıkaracağı bir günah olmadığını sanıyor.
Sırf bunun için bile günah çıkarması gerek.
Onunla konuşurum, başrahibe.
Sağ ol hemşire.
Rahibe Debra?
Rahibe Irene.
Konu günah çıkarma mı?
-Başrahibeye kalp krizi geçirteceksin. -O zaman belki çıkaracak bir günahım olur.
Seni buraya baban yolladı, değil mi?
Evet.
Ben farklıydım.
Beni yollamak, kim olduğumu anlamaya çalışmaktan daha kolaydı.
Annen bu konuda ne dedi?
Onu pek hatırlamıyorum.
Ama babam her zaman ona çok benzediğimi söylerdi.
Bunu iltifat olarak söylediğini sanmam.
Ailem Mississippi'den
ama orada bazı sorunlar yaşadık.
Dört yaşımdayken beyazlar oturduğumuz yeri öğrendi
ve evimizi yaktılar.
Ondan sonra abilerim askere yazıldı.
Babam da "Oğullarım ülkeye hizmet ediyorsa
kızım da Tanrı'ya hizmet edebilir" dedi.
En çılgın rüyalarımda bile buraya geleceğimi görmedim.
Hâlâ günah çıkarmam gerekiyor mu?
Bence yeterince çıkardın.
Ve rahibeler tek tek öldürüldüklerini anladı.
Pencerelerden asılarak. Boğazları kesilerek.
İntiharlar. Bazen daha beterleri.
Ücra manastırlarının altında korkunç bir sır olduğunu anladılar.
Cehenneme açılan bir kapı.
Ve o kapıdan bir iblis kaçmıştı.
Bir iblisin her şekle girebileceğini biliyoruz
ama inancınıza meydan okuyup, azminizi kıracak
şekilleri seçiyorlar.
Şimdi, Aziz Carta'nın rahibeleri için
bu iblis, olabilecek en şeytani,
en kâfirce şekli seçmişti.
Onlardan biri gibi görünmeyi seçti.
Sonra ne oldu?
Vatikan iki iblis avcısı yolladı.
Bir rahip ve rahibe.
-Onu nasıl durdurdular? -Harika soru.
Kadim bir muska kullandılar...
İçinde Yüce İsa'nın kanı olan bir şişe.
Kahraman olarak döndüler, Papa'nın yüzüğünü öptüler.
Rahip, piskopos oldu.
Rahibeye ne oldu?
Kimse bilmiyor.
Bu tecrübenin ona çok ağır geldiğini söylüyorlar.
Bazıları delirdi diyor.
Vatikan onu tımarhaneye kapatmak zorunda kalmış.
Yakaladım! Çabuk!
Madamın neden bu kadar çok şarabı var?
Burası eskiden manastırdı. Papazların hepsi şişko ayyaşlardı.
Kızlar, herkes aşağı lütfen. Saat sekiz olmak üzere.
Hadi bakalım.
Yakaladım.
Uzun sürdü.
İnayetle dolu Yüce Meryem, Tanrı senin yanında.
Sen kadınların kutsanmışısın,
kutsanmış rahminin meyvesi İsa.
Yüce Meryem, Tanrı'nın annesi, bize dua et, günahkârlar şimdi...
Tanrı aşkına!
Kahrolası!
Kate.
Günaydın.
Çalışmaya başladın mı?
Her zaman.
Günaydın Maurice.
Yüzbaşı!
Gel bakalım Sophie.
-Merhaba Maurice. -Günaydın.
-Günaydın Maurice. -Hanımlar.
Bugün bizimle beyzbol oynamak ister misin Maurice?
Tabii isterim. Hatta bak...
Sana dengesiz top atmayı öğreteceğim.
-Maurice! -Yüzbaşı Sophie.
Teğmen.
Bunu sana yaptım. Dostluk bileziği.
Her boncuk, iyi bir dostun farklı özelliğini simgeliyor.
Çok güzel Sophie. Teşekkürler.
Sevgiline evlenme mi teklif ediyorsun minik Sophie?
-Geri ver. -Beni zorlayamazsın.
Öğretmen değilsin. Hizmetçisin.
Hizmetçi bile herkese karşı nazik ve saygılı olman gerektiğini bilir.
Kızlar, ne yaptığınızı sanıyorsunuz?
Burası oyun yeri değil.
Sınıflara!
Ve sen Maurice.
Odamda yine hamam böceği vardı.
Talihsizlik.
Her yeri sarmışlar. İğrenç bir şey.
Hemen ilgileniyorum.
-İyi edersin. -Söz.
Yüzbaşı! Bekle yüzbaşı!
Onu nasıl yaptın?
Başka hayatta öğrendiğim özellikler.
Nasıl görünüyorum?
Hadi sınıfa, hadi.
Teslimat.
İyi misiniz?
Hemşire.
Bir ziyaretçin var.
Başrahibe?
Maurice?
Kurtar beni, rahibe.
Irene! Geçti. Tamam.
İyisin. Bir şeyin yok.
Burnun.
Rahibe Irene.
Ziyaretçin var.
Rahibe Irene.
Sayın Kardinal.
Bir olay oldu.
Bir dizi olay.
Szeleste'de. Macaristan'da ufak bir köy.
Doksan yaşındaki bir rahibe kilisesinin basamaklarında kendini vurmuş.
Avusturya, Graz.
Bir rahip, Noel ayini sırasında tesbihle kendi boğazını kesmiş.
İtalya, Edolo.
Acemi bir rahibe camdan atlamış.
Tanıdık geldi mi?
Bir ay önce Fransa'da, Tarascon'da,
başka bir rahip, kilisesinde öldürüldü.
Yakılarak.
Bir bağlantı görüyor musunuz?
Avrupa'nın batısına ilerliyor ama çıkış yeri Romanya'yı gösteriyor.
Olamaz.
İblis yaşıyor.
Peder Burke'le konuştunuz mu?
Peder Burke öldü.
-Nasıl? -Koleradan.
Böyle bir şeyle mücadele edip de sağ kalan bir tek siz varsınız.
Kilise, araştırmanızı istiyor.
Onun ne istediğini ve sonra nereye gideceğini öğrenin.
Hayır.
Pardon?
Hayır dedim.
-Yapamam. -Yapamaz mısınız, yapmaz mısınız?
Aziz Carta'da olanları bilmiyorsunuz.
Sağ kurtulduğum için şanslıydım.
Haklısınız. Orada neyle karşılaştığınızı bilmiyorum.
Ama o manastırda bir mucize gerçekleştirdiniz, hemşire.
Kiliseye bir tane daha lazım.
-İşte buradasın. -Hemşire?
Yanlış trene bindim diye korkuyordum.
Burada ne işin var?
Seni kolluyorum.
-Biri bunu yapmalı. -Atılabilirsin hemşire.
Neden buradasın?
Annem.
Yangında öldü.
O benim kilisemdi.
Mucizelere inanmak istiyorum.
Ama rahip kalkıp da
şarabı İsa'nın kanına çevirdiğini söylediğinde...
Yani, buna inanmak zor.
Bu bir inanç imtihanı.
Şaraba bir şeyler söylüyor.
Şarap, biz inandığımız için İsa'nın kanına dönüşüyor.
İnancımızın en muhteşem yanları biz inandığımız için gerçek oluyor.
Galiba öyle.
Hazır değilsin.
Neden?
Bu şeyle yüzleşen bir manastır dolusu rahibe öldü.
Hayatlarını inançlarına adamış kadınlar.
Ve daha büyük bir şeye inandıkları için hayatlarını feda ettiler.
Bana ihtiyacın var.
Umarım zamanı geldiğinde inancını bulabilirsin.
"Çek git, seni tutan kim?"
"Geride bıraktığım budala bir gönül."
"Kimde? Lysander'da mı?"
"Demetrius'ta."
"Korkma Helena, sana hiçbir şey yapamaz."
"Tabii ki yapamaz, hatta siz yardım etseniz bile."
"Öfkelendiğinde ne deli, ne tehlikelidir.
Okuldayken korkardı herkes ondan.
Ufak tefekti ama korkunçtu bir o kadar."
"Ufak mı?
Alçakla ufaktan başka... Neden ona..."
Tamam, biraz ara verelim. On beş dakika.
Tam karaktere giriyordum.
Evet, berbat bir karaktere.
-Tamam kızlar. Yavaş. -Kızlar.
Bunları ofise götür canım.
Harikasın.
Burada arızalı bir dolap varmış diye duydum.
Kapak açılmıyor.
-Müsaade var mı? -Lütfen.
Sıkışmış.
Şuraya birazcık bastırır mısın lütfen?
Evet. Buraya.
Tamam. Sağ ol.
Galiba son modayı paylaşıyoruz.
Galiba öyle.
Tamam.
Çok teşekkürler.
Rica ederim.
Tamam.
O harika bir çocuk. Gurur duymalısın.
Duyuyorum.
Yardım lazım mı?
Hayır, gerek yok.
Sakin ol Sophie. Bir şey yapmayacağız.
Yemin ederim.
Sana karşı kötü davrandık.
Adilik ettim.
Sorun değil.
Şimdi ne yapacaksın?
Sınıfa dönmemiz lazım.
Daha 10 dakika var.
Eğlenmek ister misin?
Müdire, şapele girmek yasak diyor.
Biliyorum.
Burada ne işimiz var?
Bir oyun oynuyoruz.
Adı "Şeytana Karşı Gel."
Ben şeytan görmüyorum.
Şeytan her zaman burada.
Sadece dikkatli bakmıyorsun.
Nerede durduğuna ve ne zaman baktığına bağlı.
Günün doğru zamanında
güneş cama tam doğru açıyla vuruyor.
Dikkatli izliyorsan o da gözünün içine bakar.
Söylentiye göre bakışlarını kaçırırsan
şeytan, canavar gibi bir keçi şeklinde belirirmiş.
Gördün mü? Seni izliyor.
Ne yaparsan yap, ne duyarsan duy, bakışlarını kaçırma.
Çıkarın beni!
Sophie? Ne oluyor? Ne oldu?
Hey. Geçti.
Ne oldu?
Tabii ki sevgilisi onu kurtarmaya geldi.
Sizce bu komik mi?
Ha?
Tamam. Geçti.
İçeride ne oldu?
Bana anlatabilirsin.
-Hiçbir şey. -Sophie?
Neden sınıfta değilsin?
Bu onun suçu değil.
Büyük kızlar bir oyun oynuyormuş.
Özür dilerim anne.
Müsaadenle.
Tabii ki.
İyi misin?
FRANSA, TARASCON
Rahibe Astrid?
Tarascon'a hoş geldiniz. Lütfen içeri buyurun.
Hâlâ ayinimiz var ama kimse gelmiyor.
Herkes şeytanın yaptığına inanıyor.
Kilisemizin lanetli olduğunu, Tanrı'nın bizi terk ettiğini söylüyorlar.
Onu burada bulduk.
Hemşire?
İyi misin?
İyiyim.
Peder Noiret'nin odasını görebilir miyiz lütfen?
Elbette.
Korkutucu.
Azize Lucy.
Körleri koruyan azize.
Dinsizlerce kör edilmiş.
Onu ateşe vermişler ama yanmamış.
Onu öldürmeden önce gözlerini oymuşlar.
Onları buldum. Buyurun.
O gece bir çocuk mu vardı? Bir tanık?
Evet. Jacques. Her şeyi görmüş.
Onu nerede bulabiliriz?
Annesi bu konuda konuşmasını istemiyor.
Ama onu kasabada futbol oynarken bulabilirsiniz.
Kilisede başka kimse var mıydı?
Bir hadememiz vardı.
Olaydan bir gün sonra ayrıldı.
Nereye gitti, biliyor musunuz?
Bilmiyorum.
Ama dünyayı dolaşıyordu.
Romanya'dan gelmişti.
Lakabını da oradan almış.
Herkes ona...
-..."Frenchie" diyordu. -Frenchie.
Sonra nereye?
Macaristan'a gitmeme yetecek param var.
Oradan sonra da dünya kazan ben kepçe.
En azından Macaristan öyle.
-Hayatımı kurtardın. -O mu? O önemsizdi.
Hayır, şey oldu... Neydi o?
Yaşam borcu.
Çok basit.
İkimiz sonsuza dek birbirimize bağlıyız.
Az daha unutuyordum.
Önemsiz bir şey, sadece teşekkür için.
Domates tohumları. Sağ ol.
Bir gün çiftçilik yapmak istiyorum dedin. Bir yerden başlaman lazım.
Seni özleyeceğim Irene.
Irene?
Kim bu Frenchie?
Adı Maurice.
Aziz Carta'da rehberimizdi.
İblisle yüzleştiğimde benim için geri geldi.
Hayatımı kurtardı.
O zaman oldu.
İblis öyle kaçtı.
Bu şekilde hareket edip bunları yapıyor.
Yani onun içine girdi.
Maurice.
Selam. Tekrar merhaba.
Sana teşekkür etmediğimi fark ettim.
Sophie ne yaptığını anlattı.
Hayır. O kızlar birer canavar.
Hepsi kötü değil. Sadece bazıları.
Şapel... Müdire orayı neden kilitli tutuyor?
Tehlikeli.
Bombardıman sırasında oğlu orada öldü.
Cedric. Rahip yardımcısıymış.
Oğlu olduğunu bilmiyordum.
O konuda konuşmaz.
Müdire sert kadındır ama bize çok iyi davranıyor.
-Çocuklara dönmeliyim. -Tabii ki, evet.
Ben de işime dönmeliyim.
Yakaladım!
-Ne yapıyordun? -Hiç.
Casusluk yapıyordun.
-Belki. -Belki mi?
Belki, muhtemelen, kesinlikle, şüphesiz.
Ne konuşuyordunuz?
Hiçbir şey.
Bir şey vardı. Seni güldürüyordu.
O seni hiç ilgilendirmez.
Şimdi gidelim. Başka casusluk yok.
Hey!
Sophie?
Anne?
Hadi çıkın kızlar. Çabuk.
Sophie.
Nereye kayboldun?
-Seni arıyordum. Gelsene. -Anne.
Çabuk.
Sırada ne var?
Duvara mı tosladık?
Hayır, burada bir şey var.
Ne?
Bir şey mi hissediyorsun?
Onun gibi bir şey.
Hemşirelerim.
Irene Palmer adına rezervasyonum var.
Palmer mı?
Maalesef bulamıyorum.
Ne? Bu imkânsız. Rezervasyonum var.
Burada yok hanımefendi.
Ben ilgileneyim.
Bir müdürle konuşabilir miyiz beyefendi?
-Tabii ki hanımefendi. -Sağ olun.
Jacques?
Sen o çocuksun.
Korkma. Adım Irene. Kilise beni yardım için yolladı.
O gece orada olduğunu biliyorum.
Olayı gördün.
O gece. Tesbihin var mıydı?
Hayır. Peder Noiret'nindi o.
-Ne? -Onu aldım.
Özür dilerim. Korkmuştum.
Jacques! Bekle!
Jacques?
Irene? Irene!
Irene!
Uyan Irene! Tanrım. Uyan.
Bize doktor lazım. İmdat!
Biri yardım etsin! Bana bir doktor lazım!
Irene.
Biri yardım etsin!
İnayet dolu Yüce Meryem, Tanrı senin yanında.
Sen kadınların kutsanmışısın...
Maurice?
Maurice.
Madam Laurent?
Ne yapıyorsun?
Bilmiyorum.
-Bilmiyorum. -Odana dön.
Tamam.
-Üzgünüm. -Sorun yok.
Tanrım. Tanrım.
Anne!
Burada kim var?
Cedric?
Cedric.
Dur!
İşte oldu. Ölümden döndü.
-Teşekkürler doktor. -Rica ederim hemşire.
Dün gece ne oldu?
Yaklaştık. Bir imge gördüm.
İblisin ne istediğini gördüm.
O çok güçlü.
İmrenilen bir ödül, kadim bir nesne.
Onu almak için Maurice'i kullanıyordu.
Onu kontrol ediyordu.
Emip kurutuyordu.
Sırf bu şeyi bulmak için onu canlı tutuyordu.
İşi bitince onu öldürecek.
Rahip yardımcısı çocuk.
Söylemeyi unuttum. Onu buldum.
-Ne? -O beni buldu.
Sen yokken geldi ve bana bunu verdi.
Peder Noiret'nin tesbihi.
Sembol. Bu...
Çok tanıdık geliyor ama bulamıyorum.
Ben bulabiliyorum. Fotoğraflar.
Sanırım kurbanlardan birinin üzerinde gördüm.
Bak.
Bu bir bağlantı.
Bunun anlamını bulabilirsek belki nereye gittiğini de bulabiliriz.
Bunu nasıl yapacağız?
Katolik arşivlerinde bir tanıdığım var.
Sophie'yi bulamıyorum. Onu gördün mü?
Hayır.
Hey, merak etme. Uzakta olamaz.
Onu bulacağım, tamam mı?
Sophie!
Hey.
Bu bayağı güzel bir yer. Sana katılabilir miyim?
Ne için?
Sadece konuşmak için.
Müdire şapele hiç girmezdi.
Dün gece neden girdi, bilmiyorum.
Bu okulda bir sorun var.
Doğru gelmeyen bir şey.
Sanki burada olmaması gereken...
bir şey var.
Sophie.
Ne oldu?
Bir şey gördün mü? Herhangi bir şey?
Hayır.
Bu sadece bir his.
Bak, korkman normal.
Ben de korkuyorum.
Hayatımın bazı dönemlerinde
korku bana hiç mümkün olmadığını sandığım şeyler yaptırdı.
Bileziğimi saklamışsın.
Evet, satmaya çalıştım ama kimse almadı.
Gel. Aşağı inmeliyiz.
Annen merak etti, tamam mı?
O hep merak ediyor.
Neden acaba? Belki seni seviyordur.
Gel. Umarım seni cezalandırmaz.
Müsaadenizle.
Çok pardon. Sağ olun. Tanrı korusun.
PALAIS DES PAPES, FRANSA KATOLİK ARŞİVLERİ
-Onu nerede buldunuz? -Tarascon'da.
Rahibin miymiş?
-Evet. Nereden bildiniz? -Vatikan'la görüştüm.
Aziz Carta'daki iblisin geri döndüğünü söylediler.
Bir aile arması.
Kimin ailesi?
Siraküzalı Azize Lucy'nin.
Bu ölenler onun torunları olmalı.
Azize Lucy mi?
Sanırım ne istediğini biliyorum.
Ne?
Gözler.
Gözler mi? Ne gözleri?
Lucy dinsizlerce öldürüldüğünde ailesi kaçmış.
Onları avlamışlar.
Tüm dünyaya yayılmışlar.
Bunca zamandır da bir sırrı saklıyorlarmış.
Kutsal bir obje.
Azize Lucy'nin gözleri.
Yani iblis bir çift gözün peşinde mi?
Bunu neden istesin ki?
O bir iblis.
Bense şaşaalı bir kütüphaneciyim. Tahmin bile edemem.
Ama teori paylaşıyorsak
bu iblisin bir zamanlar melek olduğunu düşünmek isteyebilirsiniz.
Tanrı'nın reddettiği.
Tanrı'nın, azizlerine verdiği güçler elinden alınmış.
O gücü geri istiyor.
İblisler sonsuzdur.
Azize Lucy'yle birlikteydi
ve o zamandan beri onun kanından olanları avlıyor.
Bu objenin büyük bir gücü var.
Bir iblisin eline geçerse düşünülemez bile.
Ama senin elinde bir silah olabilir.
Tıpkı Aziz Carta'da İsa'nın kanını kullandığınız gibi.
Yapmanın yolu bu.
O şeyi cehenneme geri yollamanın yolu bu.
Yerini bilmiyoruz.
Ben biliyor olabilirim.
Bu objeleri listeliyor ve haklarındaki söylentileri araştırıyorduk
ve hafızam beni yanıltmıyorsa bu, bir keşişin eline geçmişti.
Jean-Paul Redar'ın.
Vatikan'a yazdığı mektuplara göre
gözleri manastırında bir yere gömmüş.
Azize Mary. Aix-en-Provence'ta.
Buraya bir saat mesafede.
Hâlâ manastır mı?
Hayır, önce bir şaraphaneye satılmış ve şimdi...
bir yatılı okul.
Bekle Irene.
Bu gece ne olursa olsun, tereddüt etme.
Bu objenin neler yapabileceğini bilmiyoruz.
Aynı şey iblis için de geçerli.
Her şekle girecek,
şeklini senin ve diğerlerinin korkularının
üzerine gitmekte kullanacak.
Ne pahasına olursa olsun onu durdurmaya hazır olmalısın.
Ne yapıyorsun?
Adı feijoada. Bir Portekiz yahnisi.
İçinde ne var?
Sülükler.
Ve sümüklü böcekler.
Sana yalan söyledim.
Hangi konuda?
Annemi hatırlamıyorum dedim.
Ama hatırlıyorum.
Onunla ilgili her şeyi hatırlıyorum.
Çok dindardı.
Tanrı'nın direkt onunla konuştuğunu söylerdi.
Ona bir şeyler gösteriyormuş.
İmgeler.
Benim gibi.
Babam ona inanmıyordu.
Deli olduğunu söylüyordu.
Kâfir olduğunu.
Annene ne oldu?
Babam onu bir doktora götürdü.
Sonra da gelip onu götürdüler.
Hep yanında olacağım.
Onu bir daha hiç görmedim.
Vay canına!
Her zaman dönüp beni döndürüyorsun.
Leydim.
Sıra sende anne.
Hayır, yapmamalıyım.
Lütfen?
Pekâlâ.
İyi misin?
Evet. Sorun yok.
-Tamam. -Sorun yok.
Maurice!
Cildinin altında bir şey var.
Olamaz.
Hadi! Gitmemiz lazım! Hadi!
Bu taraftan! Hadi!
Tanrım. Hemşire.
Maurice.
Geri döndü. Burada.
-Maurice, senden... -Kate, bu Irene.
-Hayır Maurice... -Arkadaşımdır. Bize yardım edecek.
-Gitmemiz gerek. Hemen! -Onlardan uzaklaş!
Ne?
Gitmemiz gerek. Hemen!
Sensin.
Ne?
Senin içinde.
Hayır.
-Hayır. -Benim suçum.
Çünkü benim için döndün. O zaman oldu.
Tanrım, hayır.
Ne oluyor Maurice?
Onu durdurabiliriz.
Merhaba hemşire.
Maurice?
İyi misin Irene?
Onu durdur.
İblis!
Tanrı ve Kutsal Ruh adına bu adamı terk etmeni emrediyorum!
Onu rahat bırak!
Sence bu onu tutar mı?
Hızlı çalışalım.
İkiniz iyi misiniz?
O neydi? Onun ne sorunu var?
O hasta.
Ona yardım edeceğiz ama yardımınız lazım.
O tarafa gidiyordu.
Orada ne var?
Şapel.
Ne arıyorsunuz?
Jean-Paul Redar adlı bir keşişin buraya bıraktığı kadim bir objeyi.
Tanıdık geliyor mu?
Ben sadece öğretmenim. Buraya kimsenin girmesine izin verilmez.
Redar onu torunlarının bulacağı biçimde bırakmış olmalı.
Neye bakıyorsun?
Keçiye.
Şeytan o.
Hayır, bu sadece çocukların oynadığı bir oyun.
Nasıl bir oyun?
Güneş pencereden içeri giriyor
ve keçinin gözlerini kırmızı parlatıyor.
Şeytan. Seni izliyor.
Orası.
Bir şey var mı?
Hayır, henüz yok.
Biraz yüksektesin. Alçalabilir misin?
Bekle. Bekle.
Yavaşça geri git.
Dur!
İşte bu.
Bulduk.
Bulduk!
Sophie.
Duydun mu Celeste?
Yukarıda biri var.
Git bak.
Dur.
Azize Lucy'nin gözleri.
-Selam. -Sen kimsin?
Sorun yok. Kate'in arkadaşıyım.
Galiba yukarıda biri var.
Bu da ne?
Ne yapıyorsun? Kim o?
O şey nedir?
Şeytan.
Kızlar!
Anne!
Ne yapıyor?
-Madam Laurent o. -Ne?
Odasında duruyor.
Hayır!
Sophie.
Sophie benim. Maurice.
Korkma. Arkadaşınım.
Sophie!
Sophie.
Sana asla zarar vermem.
Hatırladın mı? Yüzbaşı?
Gözler.
Sophie!
-Sophie! -Irene!
İyi misin?
Aldım.
İblis!
Irene!
Ona zarar veriyorsun!
Hemşire, lütfen.
Beni öldürüyor.
Hayır!
Sophie nerede?
Uzaklaşmayın.
Kalk!
Yürü!
Kapılar!
Beni adınla kurtar Tanrım.
Hayır!
Tahtayı alın!
Şapele dönün!
Benimle gel Simone.
Arkamda kal.
Hep yanında olacağım.
Bana bak.
İyi misin?
Evet.
O bir mucizeydi.
Şarap.
Sophie!
Irene!
Hayır. Maurice, hayır!
Hayır!
Maurice, hayır!
Bırak, lütfen!
Dur!
Hemşire.
Benimle dua et.
Bu benim kanımdır.
Lucy öldürüldüğünde ailesi kaçmış.
Onları avlamışlar. Tüm dünyaya yayılmışlar.
Yeni ve sonsuz bir anlaşmanın kanıdır.
Sizler ve herkes için akacaktır ki
hepinizin günahları bağışlansın.
Annemi hatırlamıyorum dedim ama hatırlıyorum.
Azize Lucy. Körleri koruyan azize.
Onu ateşe vermişler ama yanmamış.
Bunu benim anım için yap.
Bu ölenler onun torunları olmalı.
Gözlerim sende.
Âmin.
Hemşire...
beni kurtardın.
Maurice.
Üzgünüm.
Çok üzgünüm.
Sorun değil.
Üzgünüm.
DEHŞETİN YÜZÜ 2
Bay Warren?
Peder Gordon arıyor.
Acilmiş.
Efendim peder?
Nasıl yardımcı olabiliriz?
DEHŞETİN YÜZÜ 2
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher