TARASCON, FRANCJA 1956
- Spóźniłeś się. - Przepraszam ojca.
Przynieś wino.
Może ojciec przyniesie?
- Co mówiłeś? - Nic.
Uświęć te dary mocą Twojego Ducha,
aby stały się dla nas
ciałem i krwią naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Ciało Chrystusa.
Amen.
- Ciało Chrystusa. - Amen.
- Ojcze. - Tak?
- Ktoś tu jest. - Gdzie?
Kto tam?
Kimkolwiek jesteś, czegokolwiek tu szukasz,
jesteś w Domu Bożym.
A On cię obserwuje.
ZAKONNICA II
Podłóż to pod drugie koło.
Siostro Irene!
Siostra Debra.
Chodzi o siostrę Debrę.
Jest niesforna. Sprawia kłopoty każdego dnia.
A teraz odmówiła spowiedzi.
A wie siostra dlaczego?
Nie uważa, żeby musiała się z czegoś spowiadać.
Już tylko z tego powinna się wyspowiadać.
Pomówię z nią, matko przełożona.
Grazie, siostro.
Siostro Debro?
Siostra Irene.
Chodzi o spowiedź?
Przyprawisz matkę o zawał.
Wtedy będę miała się z czego spowiadać.
Wysłał cię tu ojciec, prawda?
Tak.
Byłam odmieńcem.
Łatwiej było mnie odesłać, niż próbować zrozumieć, kim jestem.
Co na to twoja mama?
Ledwo ją pamiętam.
Ale ojciec zawsze mówił, że jestem jak ona.
Nie uważał tego za komplement.
Moja rodzina pochodzi z Mississippi,
ale wpakowaliśmy się tam w kłopoty.
Kiedy miałam cztery lata, biali nas namierzyli,
spalili nasz dom.
Potem moi bracia wstąpili do armii.
A tata uznał, że: "Skoro moi chłopcy mogą służyć krajowi,
córka może służyć Bogu".
W najgorszych koszmarach nie przypuszczałam, że skończę tutaj.
Nadal muszę iść do spowiedzi?
Myślę, że to wystarczy.
Siostry były mordowane jedna po drugiej.
Zwisając z okien. Z poderżniętymi gardłami.
Akty samobójcze, czasem gorzej.
Dowiedziały się, że pod ich opactwem kryje się straszliwy sekret.
Wrota do piekła.
A przez te wrota wymknął się demon.
Wiemy, że demony mogą przybrać każdą postać,
ale wybierają taką, która rzuci wyzwanie waszej wierze
i osłabi wasze dusze.
W przypadku sióstr ze Świętej Carty
demon wybrał najbardziej bezbożne
i bluźniercze wcielenie.
Uznał, że będzie wyglądać jak jedna z nich.
I co się stało potem?
Watykan posłał tam parę łowców demonów.
Księdza i zakonnicę.
- I jak go powstrzymali? - Dobre pytanie.
Wykorzystali starożytną relikwię,
ampułkę z krwią Jezusa Chrystusa.
Powrócili w glorii bohaterów, ucałowali pierścień papieża.
Księdza mianowano biskupem.
A co się stało z zakonnicą?
Tego nikt do końca nie wie.
Mówi się, że to przeżycie było ponad jej siły.
Niektórzy twierdzą, że oszalała.
A Watykan musiał zamknąć ją w azylu dla obłąkanych.
Mam cię! Szybko!
Po co Madame tyle wina?
Kiedyś był tu klasztor. A wszyscy mnisi to tłuści pijacy.
Dziewczęta, proszę zejść na dół. Już prawie ósma.
No już.
Mam je.
Trochę ci to zajęło.
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Mario, Matko Boża, módl się za nami grzesznymi...
Jezu Chryste!
Niech to diabli!
Kate.
Dzień dobry.
A ty już w pracy?
Zawsze.
Dzień dobry, Maurice.
Kapitanie!
Chodź, Sophie.
- Cześć, Maurice. - Doberek.
- Dzień dobry. - Moje panie.
Maurice, zagrasz dziś z nami w bejsbol?
Pewnie, że tak. I wiesz co?
Nauczę cię podkręcać rzut z palców.
- Maurice! - Kapitanie Sophie.
Poruczniku.
Zrobiłam dla ciebie. To bransoletka przyjaźni.
Każdy koralik to cecha dobrego przyjaciela.
Jest piękna, Sophie. Dziękuję.
Oświadczasz się swojemu chłopakowi, mała Sophie?
- Oddaj to. - Nie zmusisz mnie.
Nie jesteś nauczycielem. Tylko służącym.
Nawet służący wie, że powinnaś traktować każdego życzliwie i z szacunkiem.
Dziewczęta, co to ma znaczyć?
To nie jest plac zabaw.
Marsz na lekcje!
A co do ciebie... Maurice.
W mojej kwaterze znów był karaluch.
A to ci pech.
To już jakaś plaga. Odrażające.
Zajmę się tym od razu.
- Oby tak było. - Obiecuję.
Kapitanie! Zaczekaj.
Jak to zrobiłeś?
Sztuczki z innego życia.
Jak wyglądam?
No już, wracaj do klasy.
Dostawa.
Dobrze się pan czuje?
Siostro.
Ma siostra gościa.
Matko przełożona?
Maurice?
Ocal mnie, siostro.
Irene! Już dobrze.
Nic ci nie grozi.
Twój nos.
Siostro Irene.
Ma siostra gościa.
Siostro Irene.
Wasza Eminencjo.
Doszło do incydentu.
Właściwie całej serii.
Szeleste, mała wioska na Węgrzech.
90-letnia zakonnica zastrzeliła się na schodach kościoła.
Graz, Austria.
Ksiądz podciął sobie gardło różańcem podczas mszy bożonarodzeniowej.
Edolo, Włochy.
Nowicjuszka powiesiła się, skacząc z okna.
Brzmi znajomo?
Ledwo miesiąc temu w Tarascon, we Francji.
Kolejny ksiądz zamordowany w kościele.
Spalony żywcem.
Widzi siostra wzór?
Ta fala sunie na zachód przez Europę, ale jej źródło leży w Rumunii.
Niemożliwe.
Ten demon żyje.
Ojciec Burke wie?
Ojciec Burke odszedł.
- Jak? - Cholera.
Siostra to jedyna żyjąca osoba, która spotkała coś takiego.
Kościół chce, żeby siostra zbadała sprawę.
Dowiedziała się, czego chce ta istota i dokąd teraz zmierza.
Nie.
Słucham?
Powiedziałam "nie".
- Nie mogę. - Nie może siostra, czy nie chce?
Nie wiecie, co tam się stało.
Ledwo uszłam z życiem.
Racja, nie wiem, z czym się tam siostra mierzyła.
Ale w tamtym opactwie dokonała siostra cudu.
Kościół potrzebuje kolejnego.
- Tu jesteś. - Siostra?
A już bałam się, że to zły pociąg.
Co siostra tu robi?
Troszczę się o ciebie.
- Ktoś musi. - Siostro, mogą cię wydalić.
Co tu robisz?
Moja mama.
Zginęła w pożarze.
Ona była moim kościołem.
Chcę wierzyć w cuda.
Ale kiedy widzę księdza,
który mówi, że zmienił wino w krew Chrystusa.
Jakoś trudno mi w to uwierzyć.
To akt wiary.
On po prostu nawija coś do wina.
Wino staje się krwią Chrystusa, bo w to wierzymy.
To my sprawiamy, że najniezwyklejsze elementy wiary stają się prawdziwe.
Chyba tak.
Nie jesteś gotowa.
Dlaczego?
W starciu z tą istotą zginął cały zakon sióstr.
Kobiet, które oddały życie wierze.
A potem je poświeciły, bo wierzyły w coś większego.
Potrzebujesz mnie.
Obyś odnalazła wiarę, gdy nadejdzie czas.
"A zatem odejdź. Bo kto cię tu trzyma?".
"Me głupie serce, które tu zostawiam".
"Czyżby z Lizandrem?".
"Nie, z Demetriuszem".
"Nie bój się, ona cię nie skrzywdzi, Heleno".
"Nie, panie, choć trzymasz jej stronę".
"O, gdy się gniewa, rzutka jest i szczwana.
Już w czasach szkoły jędzą była znana.
Choć wzrostem mała, wielce zapalczywa".
"Znowu mała!
Nic tylko niskie i małe. Czemu pozwalacie jej..."
Zróbmy przerwę. Piętnaście minut.
Akurat wczuwałam się w postać.
Tak, w okropną postać.
- Dobrze, dziewczęta. Powoli. - Dziewczyny.
Skarbie, zanieś to do biura.
Jesteś najlepsza.
Podobno macie tu jakąś usterkę.
Nie otwiera się.
- Mogę? - Proszę.
Zacięło się.
Przyciśniesz, proszę, w tym miejscu?
Właśnie tu.
Tak jest. Dzięki.
Widzę, że mamy podobny gust.
Chyba tak.
Dobra.
Wielkie dzięki.
Nie ma sprawy.
No dobra.
To wspaniały dzieciak. Musisz być dumna.
Jestem.
Pomóc ci?
Nie, poradzę sobie.
Spokojnie, Sophie. Nic ci nie zrobimy.
Obiecuję.
Wtedy zachowałyśmy się wrednie.
Wyszłam na sukę.
Nie szkodzi.
Co będziesz teraz robić?
Musimy wrócić na lekcję.
Masz jeszcze dziesięć minut.
Chcesz się trochę rozerwać?
Madame zabrania wchodzić do kaplicy.
Wiem.
Co tu robimy?
Gramy w grę.
Nazywa się "Odeprzyj Diabła".
Nie widzę tu diabła.
Diabeł zawsze tu jest.
Tylko nie patrzysz dość uważnie.
To zależy od miejsca, gdzie stoisz, i kiedy patrzysz.
O pewnej porze dnia...
światło słońca pada na witraż pod odpowiednim kątem.
A jeśli patrzysz uważnie, on spogląda prosto na ciebie.
Mówi się, że jeśli odwrócisz wzrok,
diabeł zjawi się pod postacią potwornego kozła.
Widzisz? Obserwuje cię.
Cokolwiek zrobisz, cokolwiek usłyszysz, nie odwracaj wzroku.
Wypuśćcie mnie!
Sophie? O co chodzi? Co się stało?
Hej. Już dobrze.
Co się stało?
Oczywiście jej chłopak przybył na ratunek.
Myślicie, że to zabawne?
Pytam!
Wszystko gra. Już po wszystkim.
Co tam się stało?
Mnie możesz powiedzieć.
- Nic. - Sophie?
Czemu nie jesteś w klasie?
To nie jej wina.
To jakaś gra starszych dziewczyn.
Wybacz, mamo.
Przeprosimy cię.
Jasne.
Wszystko w porządku?
TARASCON, FRANCJA
Siostra Astrid?
Witajcie w Tarascon. Proszę, wejdźcie.
Wciąż odbywają się msze, ale nikt nie przychodzi.
Ludzie wierzą, że to sprawka diabła.
Mówią, że ten kościół jest przeklęty, a Bóg nas opuścił.
Tutaj go znalazłyśmy.
Siostro?
Wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Pokaże nam siostra pokój ojca Noireta?
Oczywiście.
Straszna.
Święta Łucja.
Patronka niewidomych.
Zamordowana przez pogan.
Trafiła na stos, ale nie płonęła.
Przed śmiercią wyłupili jej oczy.
Znalazłam. Proszę.
Tamtego wieczoru był tu chłopiec? Świadek?
Tak. Jacques. Wszystko widział.
Gdzie go znajdziemy?
Matka nie pozwala mu o tym rozmawiać.
Ale grywa w mieście w piłkę.
W kościele był ktoś jeszcze?
Mieliśmy złotą rączkę.
Odszedł dzień po tym wydarzeniu.
Wie siostra, dokąd?
Nie mam pojęcia.
Ale był obieżyświatem.
Przybył tu z Rumunii.
Tam zyskał swój przydomek.
Nazywali go...
- ...Francuzik. - Francuzik.
To dokąd teraz?
Mam dość forsy, by dotrzeć na Węgry,
a stamtąd mogę podbijać cały świat.
A przynajmniej Węgry.
- Ocaliłeś mi życie. - Tamto? To był drobiazg.
Nie, zaciągnęła siostra coś w rodzaju... jak to określić?
Długu życia.
To bardzo proste.
Odtąd będziemy ze sobą związani już na całą wieczność.
Omal nie zapomniałam.
To nic takiego, tylko podziękowanie.
Nasiona pomidora. Dziękuję.
Mówiłeś, że marzy ci się farma. Musisz jakoś zacząć.
Będę tęsknił, Irene.
Irene?
Kim jest ten cały Francuzik?
Ma na imię Maurice.
Był wtedy naszym przewodnikiem.
Kiedy zmagałam się z demonem, wrócił po mnie.
Uratował mi życie.
Wtedy to się stało.
Właśnie tak demon uciekł.
W ten sposób się przemieszcza, robiąc te rzeczy.
Zatem jest opętany.
Maurice.
Cześć. Witaj ponownie.
Nie podziękowałam ci.
Wiem od Sophie, co zrobiłeś.
Te dziewczyny to małe potwory.
Nie wszystkie są złe. Tylko niektóre.
Ta kaplica. Czemu Madame każe ją zamykać?
Jest niebezpieczna.
Podczas bombardowań zginął tam jej syn.
Cedric. Był ministrantem.
Nie wiedziałem, że miała syna.
Nigdy o tym nie mówi.
Madame to surowa kobieta, ale dla nas jest bardzo dobra.
- Powinnam wracać do dzieci. - Jasne.
A ja do pracy.
Mam cię!
- Co tu robiłaś? - Nic.
Szpiegowałaś.
- Może. - Może?
Może, zapewne, absolutnie, zdecydowanie.
O czym tam gadaliście?
O niczym.
Właśnie, że o czymś. Rozbawił cię.
To nie twoja sprawa.
A teraz chodźmy. Dosyć szpiegowania.
Sio!
Sophie?
Mamo?
Dziewczęta, wychodzimy. Szybko.
Sophie.
A ciebie gdzie wcięło?
- Szukałam cię. Chodź. - Mamo.
Szybko.
Co teraz?
To tylko ślepy zaułek?
Nie. Coś tu jest.
Co?
Wyczuwasz coś?
Coś w tym stylu.
Witam, siostry.
Mam rezerwację na nazwisko Irene Palmer.
Palmer?
Niestety nie mogę jej znaleźć.
Co? To niemożliwe. Mam rezerwację.
Nie tu, proszę pani.
Ja się tym zajmę.
Czy możemy rozmawiać z kierownikiem?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Jacques?
Jesteś tym chłopcem.
Nie bój się. Jestem Irene. Kościół przysłał mnie, bym pomogła.
Wiem, że wtedy tam byłeś.
Widziałeś to.
Tamtego wieczoru. Miałeś różaniec?
Nie. Należał do ojca Noireta.
- Co? - Zabrałem go.
Przepraszam, bałem się.
Jacques! Czekaj!
Jacques?
Irene?
Irene!
Irene, ocknij się! O Boże. Zbudź się.
Potrzebny lekarz. Ratunku!
Niech ktoś pomoże! Potrzebny lekarz!
Irene.
Pomocy!
Zdrowaś Mario, łaski pełna, Pan z Tobą.
Błogosławionaś Ty między niewiastami i...
Maurice?
Maurice.
Madame Laurent?
Co ty robisz?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Wracaj do siebie.
Tak.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
- Przepraszam. - W porządku.
O mój Boże.
Mamo!
Kto tu jest?
Cedric?
Cedric.
Przestań!
Oto i ona. Powstała z martwych.
- Dziękuję, doktorze. - Proszę, siostro.
Co się wczoraj zdarzyło?
Jesteśmy blisko. Miałam wizję.
Widziałam, czego chce demon.
To coś potężnego.
Jakieś upragnione trofeum, starożytna relikwia.
Wykorzystuje Maurice'a, by to zdobyć.
Kieruje nim.
Wysysa z niego energię.
Utrzymuje przy życiu, żeby to odnalazł.
A gdy to się stanie, zabije go.
Ministrant.
Zapomniałam powiedzieć. Znalazłam go.
- Co? - Właściwie to on mnie.
Zjawił się, gdy byłaś nieprzytomna. Dał mi to.
Różaniec ojca Noireta.
Ten symbol...
Wydaje się bardzo znajomy, ale... nie kojarzę skąd.
Ja tak. Zdjęcia.
Chyba widziałam taki u jednej z ofiar.
Spójrz.
Mamy powiązanie.
Odkryjmy, co to oznacza,
a dowiemy się, dokąd zmierza demon.
Jak niby to zrobimy?
Znam kogoś w archiwach Kościoła.
Nie mogę znaleźć Sophie. Widziałeś ją?
Nie.
Nie martw się. Nie może być daleko.
Odszukam ją, dobrze?
Sophie!
Sophie.
Hej.
Masz tu niezłą kryjówkę. Mogę się przyłączyć?
Po co?
Żeby pogadać.
Madame nigdy nie wchodziła do kaplicy.
Nie wiem, dlaczego wczoraj tam poszła.
Z tą szkołą jest coś nie tak.
Coś tu nie pasuje.
Jakby było tu coś...
czego być nie powinno.
Sophie.
Co się stało?
Widziałaś coś? Cokolwiek?
Nie.
To tylko przeczucie.
To nic złego się bać.
Ja też się boję.
Bywały w moim życiu chwile,
gdy strach zmuszał mnie do robienia rzeczy, które uważałem za niemożliwe.
Nosisz bransoletkę.
Próbowałem ją sprzedać. Nie było chętnych.
Chodź. Pora wracać na dół.
Twoja matka się martwi.
Ona zawsze się martwi.
Nie wiem dlaczego. Może cię kocha?
No już. Mam nadzieję, że cię nie uziemi.
Pan wybaczy.
Przepraszam, dzięki, Bóg zapłać.
PAŁAC PAPIESKI, AWINION ARCHIWA KATOLICKIE
- Gdzie siostra go znalazła? - W Tarascon.
Należał do tego księdza?
- Skąd ojciec wie? - Rozmawiałem z Watykanem.
Powiedzieli, że demon ze Świętej Carty powrócił.
To herb rodowy.
Jakiego rodu?
Świętej Łucji z Syrakuz.
Ofiary musiały być z nią spokrewnione.
Świętej Łucji?
Chyba wiem, czego chce.
Czego?
Oczu.
Oczu? Jakich oczu?
Kiedy Łucję zamordowali poganie, jej rodzina uciekła.
Byli ścigani.
Rozproszyli się po świecie.
Przez cały ten czas strzegli sekretu.
Świętej relikwii.
Oczu Świętej Łucji.
Więc demon chce sobie sprawić parę oczu?
Ale po co?
Jest demonem.
A ja tylko lepszym bibliotekarzem. Trudno mi zgadywać.
Ale jeśli mamy snuć teorie,
należy brać pod uwagę możliwość, że ten demon był kiedyś aniołem.
Odtrąconym przez Boga.
Pozbawionym mocy, którą Bóg tak beztrosko obdarza swoich świętych.
Chce odzyskać tę moc.
Demonów nic nie ogranicza.
Był wtedy przy Świętej Łucji i od tamtej pory ściga jej krewnych.
To relikwia o ogromnej mocy.
W rękach demona wręcz niewyobrażalnej.
Ale w rękach siostry mogłaby być bronią.
Jak krew Chrystusa w opactwie Świętej Carty.
Tak siostra to zrobi.
W ten sposób odeśle siostra tę istotę do piekła.
Nie wiemy, gdzie jest.
Ja chyba tak.
Katalogujemy relikwie, podążając śladem pogłosek.
Jeśli mnie pamięć nie myli, ta trafiła do pewnego mnicha.
Jean-Paula Redara.
Według listów, które pisał do Watykanu,
zakopał oczy gdzieś na terenie swojego klasztoru.
Święta Maria. W Aix-en-Provence.
To około godzina jazdy stąd.
To nadal klasztor?
Nie, sprzedano go wytwórni win, a teraz...
to szkoła z internatem.
Irene, czekaj.
Cokolwiek dziś się zdarzy, nie wahaj się.
Nie znamy mocy tej relikwii.
To samo tyczy się demona.
Może przybrać każdą postać
i będzie żerować na twoich lękach,
i na lękach ludzi, którzy cię otaczają.
Musisz być gotowa, żeby powstrzymać go za wszelką cenę.
Co tam pichcisz?
To feijoada. Portugalski gulasz.
Co w nim jest?
Ślimaki.
I winniczki.
Skłamałam.
O czym?
Mówiłam, że nie pamiętam matki.
Ale pamiętam.
Pamiętam o niej wszystko.
Była głęboko wierząca.
Mówiła, że Bóg zwraca się wprost do niej.
Ukazuje jej rzeczy.
Wizje.
Tak jak mnie.
Ojciec jej nie wierzył.
Mówił, że jest wariatką.
Heretyczką.
Co się z nią stało?
Ojciec zawiózł ją do lekarza.
A potem oni wrócili i ją zabrali.
Zawsze będę przy tobie.
Więcej jej nie widziałam.
Nieźle!
Daj mi też zrobić obrót.
Moja pani.
Mamo, twoja kolej.
Nie powinnam.
Proszę?
Niech będzie.
Dobrze się czujesz?
Tak. To nic takiego.
- To dobrze. - Nic takiego.
Maurice!
Masz coś pod skórą.
O nie.
Szybko! Musimy uciekać! Już!
Tędy! No już!
Boże. Siostra.
Maurice.
To wróciło. Jest tutaj.
- Maurice... - Kate, to Irene.
- Nie, musisz... - Przyjaciółka, pomoże.
- Trzeba uciekać. - Odsuń się od nich!
Co?
Musimy uciekać. I to już!
To ty.
Co?
To jest w tobie.
Nie.
- Nie. - To moja wina.
Wróciłeś po mnie, wtedy to się stało.
O Boże. Nie.
Maurice, co się dzieje?
Możemy to powstrzymać.
Serwus, siostro.
Maurice?
Irene, jesteś cała?
Zatrzymaj go.
Demonie!
W imię Boga i Ducha Świętego rozkazuję ci, opuść tego człowieka!
Zostaw go w spokoju!
To go powstrzyma?
Działajmy szybko.
Nic wam nie jest?
Co to było? Co z nim nie tak?
Jest chory.
Uleczymy go, ale musicie pomóc.
Zmierzał w tamtym kierunku.
Co tam jest?
Kaplica.
Czego szukacie?
Starej relikwii ukrytej przez mnicha o nazwisku Jean-Paul Redar.
Coś wam świta?
Jestem tylko nauczycielką. Nawet nie mamy tu wstępu.
Redar zostawiłby innym krewnym wskazówki, jak to odnaleźć.
Na co tak patrzysz?
Na kozła.
To diabeł.
Nie, to tylko dziecięca gra.
Na czym polega?
Gdy słońce oświetla witraż,
oczy kozła jarzą się na czerwono.
To diabeł. Obserwuje cię.
Właśnie tu.
Widać coś?
Nie, jeszcze nie.
Ciut za wysoko, możesz niżej?
Czekaj.
Powoli do góry.
Stój!
To jest to.
Udało się.
Udało się!
Sophie.
Celeste, słyszałaś to?
Ktoś jest na górze.
Idź i sprawdź.
Czekaj.
Oczy Świętej Łucji.
- Cześć. - Kim jesteś?
Znajomą Kate, nie bój się.
Chyba ktoś jest na górze.
Co u diabła?
Co ty wyprawiasz? Kto to jest?
Co to za stwór?
To diabeł.
Dziewczynki!
Mamo!
Co ona robi?
- To Madame Laurent. - Co?
Stoi w swoim pokoju.
Nie!
Sophie.
Sophie. To ja, Maurice.
Nie bój się. Jestem twoim przyjacielem.
Sophie!
Sophie.
Nigdy bym cię nie skrzywdził.
Pamiętasz? Kapitanie?
Oczy.
Sophie!
- Sophie! - Irene!
Nic ci nie jest?
Mam to.
Demonie!
Irene!
Robisz mu krzywdę!
Siostro, proszę.
To mnie zabija.
Nie!
Gdzie jest Sophie?
Blisko mnie.
Wstawaj!
Szybko!
Drzwi!
Boże, zbaw mnie, w imię swoje.
Nie!
Dawaj deskę!
Do kaplicy!
Simone, chodź ze mną.
Zostańcie z tyłu.
Zawsze będę przy tobie.
Spójrz na mnie.
Jesteś cała?
Tak.
To był cud.
Wino.
Sophie!
Irene!
Nie. Maurice, nie!
Nie!
Maurice, nie!
Proszę, nie rób tego!
Przestań!
Siostro.
Módl się ze mną.
To jest kielich krwi mojej.
Kiedy Łucję zamordowano, jej rodzina uciekła.
Byli ścigani, rozproszyli się po świecie.
Krwi Nowego i Wiecznego Przymierza,
która za was i za wielu będzie wylana
na odpuszczenie grzechów.
Mówiłam, że nie pamiętam matki, ale pamiętam.
Święta Łucja. Patronka niewidomych.
Trafiła na stos, ale nie płonęła.
Czyńcie to na moją pamiątkę.
Ofiary musiały być z nią spokrewnione.
Masz oczy po mnie.
Amen.
Siostro...
ocaliłaś mnie.
Maurice.
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Nie ma sprawy.
Przepraszam.
ZAKONNICA II
Panie Warren?
To ojciec Gordon.
Mówi, że to coś pilnego.
Tak, ojcze.
Jak możemy pomóc?
ZAKONNICA II
Tekst: Bartek Fukiet