W latach 70. wszyscy chcieli czegoś nowego i ekscytującego, i to było to.
Wyczuwam coś moim pajęczym zmysłem!
Stworzyliśmy Japońskiego Spider-Mana
i jest zupełnie inny od oryginalnego Spider-Mana.
Nie ma cioci May ani Petera Parkera.
Jest robot.
I samochody.
Są ludzie skaczący i latający, którzy się naparzają.
Ma to niewiele wspólnego ze Spider-Manem.
Marvel stwierdził: „Nie wypuszczamy tego poza Japonię.
Ograniczcie wszystko do Japonii”.
Przez kolejne 30 lat
nie widziano ani nie słyszano o Japońskim Spider-Manie w Ameryce.
To jest prawdziwa historia Japońskiego Spider-Mana.
„JAPOŃSKI SPIDER-MAN”
Trzy osoby przywiodły mnie do Japonii.
Przedstawiciel Marvela 1976-1985
Kobieta, Stan Lee i Spider-Man.
Kobietą była moja żona. Pochodziła z Japonii.
Poznałem ją w szkole w Ameryce
i w latach 70. jeździłem do Japonii.
Gdy byłem w Japonii,
widziałem olbrzymią liczbę japońskich komiksów.
Wszędzie, gdzie poszedłem były japońskie komiksy zwane mangą
i wszyscy je czytali.
Pamiętam, że się rozglądałem i nie zobaczyłem amerykańskich komiksów
i zacząłem się zastanawiać dlaczego.
Byłem starym miłośnikiem komiksów.
Lubiłem Marvela.
Stan Lee był moim bohaterem.
Zadzwoniłem do Marvela ze słowami:
„Sprzedajecie komiksy na całym świecie i w całej Ameryce,
ale mekką komiksów na świecie jest Japonia,
a wy tam niczego nie macie”.
Odparli: „Wysyłaliśmy tam komiksy,
ale połowa wracała. Nie sprzedawały się”.
Zapytałem: „Chcecie zarobić dużo pieniędzy?
Myślę, że są tu czytelnicy, którym by się spodobały,
jeśli je odpowiednio przedstawicie.
Dajcie mi szansę. Pojadę tam i sprawdzę, co poszło źle.
Wrócę do was z kontraktem”.
Na szczęście Stan Lee się ze mną zgodził.
Poleciałem do Japonii jako wydawca.
Każdy wydawca w mieście wiedział: „Hej, to ten śmieszny gaijin...”.
Gaijin to obcy po japońsku...
„biega z prawami do komiksów Marvela. Może z nim pogadajmy”.
Dowiedziałem się, czemu amerykańskie komiksy nie sprzedają się w Japonii.
Amerykańskie komiksy się czyta.
A japońskie ogląda.
Amerykański komiks jest jak ilustrowana książka.
Na każdym rysunku są trzy, cztery dymki do przeczytania.
W japońskiej mandze jest akcja.
Odczuwasz akcję niczym scenorys.
Odbiorcy japońskiej mangi chcieli rozrywki
i to takiej, jaka im odpowiadała.
Do Japonii zabierałem ze sobą swojego młodego syna.
On i jego koledzy oglądali seriale w japońskiej telewizji
takie jak Kamen Rider i je uwielbiali,
choć nie rozumieli ani słowa.
Podobała im się akcja, muzyka.
To było ich siłą napędową.
Jedną z firm produkujących te seriale był Toei.
Toei był jednym z najbardziej wpływowych studiów w Japonii.
Zadzwoniłem i miałem szczęście umówić się na rozmowę z prezesem.
Dyrektor Toei Company, Ltd.
Nazywał się Watanabe.
Powiedziałem: „Macie tu te seriale, a ja reprezentuję Marvela”.
Pan Watanabe był wtedy znany jako król Ginzy,
a to znaczyło, że codziennie wieczorem chodził do barów.
Tak się wtedy załatwiało interesy.
Tam się podpisywało w Japonii umowy.
Nie spisywało się ich z prawnikiem.
Robiło się je przy drinkach i z uściskiem dłoni, którego nie potargasz.
Nie da się podrzeć uścisku.
Usiadłem i wynegocjowałem kontrakt,
według którego Marvel mógł włączyć do siebie bohaterów Toei,
a Toei mogło wykorzystywać superbohaterów Marvela.
Dogadaliśmy się.
Wysłałem kontrakt do Marvela, a oni się zgodzili.
Stwierdzili, że mam w to iść, więc przekazałam to Toei.
Stan Lee był geniuszem w kontekście komiksów
i wyczuwał, co się ludziom spodoba, a co nie.
Musiało mu się podobać to, co widział.
Pierwszym serialem wyprodukowanym przez Toei był Spider-Man,
bo to najbardziej dochodowa postać Marvela.
Pan Watanabe zapytał: „Co myślisz o Spider-Manie?”,
a ja odparłem, że jest świetny.
Powiedział: „Uważam, że jest dobry.
Moi najlepsi ludzie nad nim pracują”.
Otrzymaliśmy zgodę na prawie 50 odcinków.
Marvel uznał Japonię za niezależne terytorium.
Pamiętam, że Marvel powiedział Toei: „Ograniczcie terytorium do Japonii.
Nie wypuszczajmy tego poza Japonię”. I dodał, by robili swoje.
Nikogo w Ameryce to nie obejdzie, bo tego nie zobaczą.
Tak długo jak zarabia pieniądze, jest okej.
To było kluczowe.
Prawdę mówiąc, te seriale kręcone przez Toei
były reklamami dla zabawek.
Sponsorami byli producenci,
którzy wytwarzali fantastyczne metalowe zabawki.
Roboty, auta i inne rzeczy, które były pięknymi zabawkami.
Potrzebowaliśmy zabawek, by sfinansować ten cały projekt.
Przyglądaliśmy się wątkom
amerykańskiego Spider-Mana i stwierdziliśmy, że niczego nie mamy.
Powiedziałem: „Potrzebujemy robotów”.
Wezwał mnie wiceprezes Toei.
Powiedział, że zamierzają stworzyć „Spider-Mana” w Japonii.
Projektant zabawek / Spider-Man Inżynier mechanik
Poprosił naszą firmę Popy o projekt produktów i sfinansowanie serialu.
W USA można robić interesy z tylko jedną figurką.
Ale by „Spider-Man” odniósł sukces w Japonii,
potrzebowaliśmy wprowadzić więcej produktów
zaprojektowanych dla japońskich dzieci, by osiągnąć konieczną sprzedaż.
Roboty generowały największe zyski.
W drodze powrotnej z Toei wpadłem na pomysł projektu.
Statek kosmiczny, którym lata Spider-Man, powinien wyglądać jak sfinks.
Uważałem, że to pasuje do Spider-Mana.
Ale to nie może być zwykły robot.
W Ameryce używają terminów „transformacja” albo „morfing”.
To ja pierwszy wpadłem na pomysł transformacji.
To ja pierwszy wprowadziłem system transformacji.
Czy ktoś zakwestionował, dlaczego użyłeś sfinksa zamiast pająka?
Zaprojektowałem to i nikt nie kwestionował dlaczego tak.
Wprowadziliśmy robota o nazwie Marveller,
a firma Popy finansowała serial
i ruszyliśmy z pracami.
Nalegałem na kilka rzeczy.
Ze względu na prawa autorskie strój musiał być idealnie taki sam.
I musiał się zachowywać jak Spider-Man.
Strzelać sieciami, co robił, wspinać się po ścianach, sufitach,
czyli wszystkie moce, które posiadał Peter Parker,
gdy stał się Spider-Manem,
zostały przeniesione do japońskiego Spider-Mana.
Spider-Man.
Lecimy.
Dzień dobry!
Kwestię wyboru aktorów i aktorek
zostawiono w rękach Toei.
Powiedzieli, że mają popularnych ludzi
i wiedzą, kto będzie dobrze pasował.
Dołączyłem do agencji i przez trzy lata pracowałem jako statysta.
„Ja? Głównym aktorem?”
„To jest mój pierwszy scenariusz!”
To była nie tylko moja pierwsza duża rola, ale grałem główną postać!
Nie potrafię wyrazić słowami, jak się czułem.
Takuya, dlaczego nic nie robisz?
Pośpiesz się i stań się Spider-Manem!
Nic nie wiedziałem o Spider-Manie,
więc przeczytałem komiksy.
Nim zaczęły się zdjęcia
spotkaliśmy się w sali kinowej Toei
i obejrzeliśmy amerykańskiego „Spider-Mana”.
...niesamowity Spider-Man.
Spodobał mi się.
Najbardziej popularny, najśmielszy i najbardziej ekscytujący
superbohater na świecie.
Był bardzo ludzki.
Spider-Man, którego widziałem, miał alergie.
Zapomina wziąć leki i ma reakcję alergiczną.
Zaczął kichać w swoim stroju.
Bardzo mi się to podobało.
Krytyk filmów i komiksów
To było okropny film.
Nie było w nim scen, gdy Spider-Man się huśtał.
Pamiętam, że...
Gdy usłyszałem, że filmują jego japońską wersję,
założyłem, że będzie zły.
Stan Lee miał wrażenie, że amerykański Spider-Man
nie podobał się widzom.
Nie był tak dobry jak powinien.
Ale też nie był tak zły jak mógł być.
Nie zapytam, czy miałeś z tym coś wspólnego.
Podobno byłem konsultantem,
ale za bardzo mnie nie słuchali.
Na pewno nie chcę, żeby seriale były nudne.
Te postacie są dla nas zbyt ważne i myślę, że te przyszłe...
Te pierwsze nie były złe.
Myślę, że te przyszłe będą dużo lepsze.
Wiedzieliśmy, że musimy wykonać dobrą robotę, bo jeśli nie,
to będę bezrobotny i wszystkie pieniądze i czas, który poświęciliśmy na Japonię,
to, że zrezygnowałem z pracy i straciłem dom
oraz firmę, to wszystko pójdzie w diabły.
Dobra. Jedziemy!
Chodź, bracie.
Znowu ten głos.
Chodź, bracie. Nadszedł czas zemsty.
Takuya był młodym człowiekiem z silnym poczuciem sprawiedliwości.
Takuya, który zostaje Spider-Manem, był kierowcą wyścigowym.
Jego ojciec był archeologiem.
Źli ludzie
łapią go i zabijają.
Takuya stara się go ratować.
Sam prawie też ginie.
Biegnie i wpada do jaskini.
Tam w jaskini
Takuya spotyka Garię z pajęczej planety.
Trzymaj się! On umrze, jeśli czegoś nie zrobię...
Ekstrakt z pająka!
Garia wstrzykuje Takuyi swoją własną krew.
Tak staje się Spider-Manem.
Tak sądzę.
Wszystko w porządku?
Spider-Manie...
zawsze przybywasz, by mnie ocalić. Zawdzięczam ci życie.
- Mogę zrobić zdjęcie? - Nie!
Gdy zapytałam, czym jest Spider-Man,
szef mojej agencji odpowiedział, że po japońsku to człowiek-pająk.
Więc zapytałam, czym jest człowiek-pająk.
Myślałam, że będzie nosił jakąś maskę.
Pajęcza sieć!
Potem nadszedł pierwszy dzień na planie
i zobaczyłam faceta w rajtuzach
z narysowanym na nich wzorem pajęczej sieci.
Zapytałam: „Serio?”.
Wyobrażałam sobie bardziej coś na kształt robota.
Zastanawiałam się, czy to się uda.
Postać Hitomi jest raczej niezdarna,
dużo mówi, dużo je,
jest optymistką i trochę flirciarą.
Wtedy w japońskiej telewizji
większość dramatów skupiała się na zawstydzeniu kobiet.
Ścigasz się, nie? Nie możesz jechać szybciej?
Dlatego fakt, że Hitomi posiadała te cechy
mógł pocieszać wiele kobiet.
Wreszcie ujawnili tożsamość Spider-Mana!
Myślę, że jej postać dała oglądającym poczucie znajomości.
Pójdziemy na randkę?
Powinieneś ją pocałować.
Hitomi i Takuya niby randkują,
ale są też trochę jak rodzina.
Byli kochankami,
ale nie było żadnych sugestywnych scen.
Bo jest to serial dla dzieci.
Nie są potrzebne.
Takuya mieszkał z siostrą i bratem,
pamiętam, że graliśmy wiele scen rodzinnych.
Zostaw gazetę, gdy jesz obiad.
W serialu dla dzieci
rzadko się to widywało.
Miły mężczyzna poświęcający się rodzinie
zmienia się w zaciętego wojownika, który w walce pokonuje swoich wrogów.
Myślę, że to sprawia,
że sceny rodzinne są ważnym kontrastem.
Koordynator kaskaderów
Ten Spider-Man...
Czułem, że możemy z nich zrobić coś bardzo interesującego.
Miałem komiksy „Spider-Mana” Marvela,
przyglądałem się jego wszystkim pozom.
Musi się czołgać i skakać,
a także huśtać.
Jak to nakręcimy?
Jeśli komórki pająka są wstrzykiwanie w ludzki organizm
i on staje się pająkiem, to musi się ruszać jak pająk.
Musi być pająkiem.
Tak powinien zostać zrobiony Spider-Man.
Używaj pajęczych mocy.
Więc by sprawić wrażenie pająka
musiał poruszać się jak pająk o obniżonym środku ciężkości.
Tak może skakać i kopać,
latać i bić złoczyńców.
Pokazywałem panu Kodze, który grał Spider-Mana,
komiksy Marvela i mówiłem, żeby zrobił taką czy inną pozę.
Wiele wymagałem.
Uprawiałem wtedy gimnastykę, więc miałem wyćwiczone biodra.
Więc wiecie...
Aktor w kostiumie / Kaskader
...mogłem robić te dziwaczne pozy.
Dlatego wybrano mnie do roli Spider-Mana.
Powiedziano mi: „Czołgaj się po ziemi. Nie musi to wyglądać fajnie”.
„Tak nisko jak się da”.
Kaneda patrzył od przodu, boku, tyłu,
od każdej strony, by wiedzieć, jak pozować.
Powtarzał: „Niżej”.
Był bardzo blisko ziemi,
by zrobić te pozycje.
On nie jest normalnym człowiekiem.
Nie byłby Spider-Manem, gdyby się tak nie ruszał.
Często mówiłem: „Bądź insektem”.
„Jesteś pająkiem, bądź pająkiem!”.
To było przełomowe.
Te pozy.
To było coś zupełnie nowego.
Wywarło to wielki wpływ
w porównaniu z typowymi serialami dla dzieci z tego okresu.
Kim jesteś?
Posłańcem z piekła. Spider-Manem!
Mówi: „Posłańcem z piekła. Spider-Manem!”.
Z piekła!
Żaden bohater z przeszłości nie wypowiadał takiego mrocznego słowa.
Nie był zwyczajnym bohaterem, co było ekscytujące
i bardzo mi się podobało.
Wciąż mam ciarki. Nawet teraz.
Samochód pająka! GP7!
Daliśmy Spider-Manowi samochód zwany GP-7.
Wielu ludzi myślało, że GP to skrót od Grand Prix,
ale wiąże się z tym historia.
Po pracy wychodziliśmy razem na drinki.
Po kilku drinkach
próbowaliśmy wymyślić nazwę dla auta.
Kiedyś byłem DJ-em w Nowym Jorku.
Zwykle mówiłem: „GP, na luzie”. To był mój tekst na zakończenie.
I zaproponowałem GP.
A potem ktoś, nie pamiętam kto, dodał:
„Potrzebujemy cyfry, a w Japonii szczęśliwa jest siódemka”.
Jakie to uczucie nazwać auto swoimi imieniem?
Nigdy nie dostałem prawdziwego...
Jestem Fire Fox, lis, który należy do boga żniw. Rozumiesz?
W kontekście tworzenia wrogów
odnieśli się do motywów, które pochodzą z japońskiej mitologii.
A komiksy Marvela nawiązują do nordyckiej i greckiej mitologii.
Wiele japońskich motywów odnosi się do japońskiej historii.
To bardziej odpowiada japońskim widzom.
Powiedziałem Toei: „Niewiele wiem o Japonii,
ale jeśli uważacie, że to się uda, to zróbmy tak”.
Zostawiłem to w ich rękach, ale nie było decyzji co do Zielonego Goblina
czy Doktora Octopusa ani nikogo takiego.
Złoczyńcy, którzy przykuli moją uwagę?
Jest ich trzech.
Profesor Monster...
Amazonka...
i Plemię Nidarów.
Coś jak kruki.
Bardzo dziwne.
Słyszałem, jak dubbingują te dźwięki.
Czym mają być? Nie pytajcie mnie. Nie mam pojęcia.
Amazonka była prawą ręką Profesora Monstera.
Straszna babka.
Profesor Monster
przybył, by podbić planetę.
Spider-Man walczył, by go powstrzymać.
Tak sądzę.
Profesor Monster brzmi źle, gdy tłumaczy się na angielski,
ale po japońsku brzmi nieźle,
bo łączy się japońskie słowo z amerykańskim
i wtedy to było fajne.
Więc „Munsta”, czyli „Monster” cię zabił.
Brzmi to fajnie dla dzieci.
Nieważne, co to. Brzmi dobrze.
Toei wie, co podoba się japońskim widzom.
Od lat produkują rzeczy,
które podobają się i są popularne wśród dzieci.
Robot nie jest postacią i to był problem z Marvelem.
Nie istnieje w Ameryce. A fajnie wygląda.
Superboahterowie muszą pokonywać bardzo silnych wrogów,
by stać się prawdziwymi superbohaterami.
Marveller! Zmień się w Leopardona!
Więc im silniejszy wróg tym lepiej.
Dlatego statek kosmiczny zmieniający się w robota i walczący z potworami
stał się częścią historii.
Jeśli roboty są duże, metalowe i silne,
nie ma mowy, by jakiś wróg je pokonał.
Leopardon, Miecz Vigor!
Jeśli ja bym decydował, do „Supermana” też dołożyłbym robota.
Ten Spider-Man jest zupełnie inny niż wersja amerykańska.
Peter Parker mieszka na Manhattanie.
W metropolii.
A w japońskim serialu
prawie nigdy nie widać miasta.
Powód jest prosty.
Filmowanie w centrum Tokio byłoby bardzo trudne i drogie.
Na początku powiedziano mi, że budżet jest niski.
To była pewna presja.
Seriale dla dzieci mają zwykle niewielkie budżety.
Może w Ameryce stać ich na to, by wydawać mnóstwo pieniędzy.
Japonia jest mała.
Budżet jest mały.
A terminarz napięty.
Musieliśmy kręcić dwa odcinki tygodniowo.
Robiliśmy tak, by oszczędzać pieniądze.
Nie słyszysz tego nawiedzonego głosu, Amazonko?
Japońskie seriale kręcono
w oparciu o głodowy budżet według Amerykanów.
Pamiętam, że ktoś powiedział: „Marzymy o tym, na co nas stać”.
Pamiętam, że zrobiło to na mnie wrażenie.
Marzymy o tym, co możemy zrobić.
Władzę nad nami miał ograniczony budżet.
Jeśli przekroczysz budżet, nie masz przyszłości.
Wielki Nietoperz!
Trzeba było trzymać się budżetu, więc robiłeś, co mogłeś.
Na wszystkim się oszczędzało.
Wykorzystywało się te same sceny. Ze względu na budżet, ale to działało.
Po pierwsze, nie mieliśmy zbyt wiele czasu.
Musiałem obmyślić całą akcję Spider-Mana na planie.
Zawsze brakowało nam czasu podczas filmowania.
To ogromna presja, ale tak trzeba było robić.
Byłem zdeterminowany zdążyć na czas.
Często bywałem w niebezpiecznych sytuacjach, nim dostałem rolę Spider-Mana.
Dlatego niezbyt denerwowałem się wyczynami kaskaderskimi.
Zdecydowaliśmy się na wielki wyczyn na początku.
Wydaliśmy pieniądze na filmowanie w centrum Tokio,
na Tokyo Tower.
Rano przyszliśmy na plan.
Pan Kaneda powiedział, że będę się wspinał na wieżę.
Zastanawiałem się, w którym miejscu.
Chciał, żebym się wspinał po pochylonych nogach wieży.
Co?
Bez liny?
Nie było liny asekuracyjnej.
Dobrze pamiętam ten dzień.
Pamiętam, gdy tam stałem z innymi ludźmi i powtarzałem:
„Nie spadnij”.
Wspiął się na tę wieżę całkiem sam.
Wspiąłem się na 30-40 metrów używając tylko rąk i nóg.
Filmowanie dopiero się zaczęło...
pomyślałem, że będzie dużo więcej takich dni jak ten.
Musiałem się przygotować na to, co miało nadejść.
Spider-Man!
Teraz można robić wszystko dzięki efektom specjalnym.
Ale gdy kręciliśmy niebezpieczne sceny do „Spider-Mana”,
one naprawdę były niebezpieczne!
Jeden zły krok...
i koniec.
Ale to było normalne.
Jednak postać Spider-Mana jest wyjątkowa.
Trzeba było to zrobić.
Wielu z tych gości, jak dla mnie, było sportowcami na poziomie olimpijskim.
Nie chcę ich nazywać kaskaderami, wolę – sportowcami.
Większość czasu po prostu zwisał z liny.
Filmowaliśmy pod takimi kątami, by jego ciało zasłaniało linę.
Prosiłem, by operator kamery upewnił się, że jej nie widać,
gdy filmowaliśmy.
Były takie metalowe kolumny.
Spider-Man czołgał się po kolumnie,
kamera leżała na boku,
więc obraz wyglądał, jakby kolumna była pionowa,
a Spider-Man się po niej wspinał.
Czasem nagle skakałem i przyczepiałem się do sufitu.
Do klatki piersiowej miałem przyczepioną linę,
a lina była przełożona przez dziurę w suficie.
Pan Kaneda dawał sygnał i podciągano mnie do góry.
Wyglądało to, jakbym skakał i przyczepiał się do sufitu.
Trzymał się dachu samochodu.
Auto gwałtownie skręcało na drodze.
I jechało dość szybko.
Prawie wszystko kręcono w ruchu.
Auta były w ruchu.
Otwieraliśmy trochę okno i przekładaliśmy przez nie linę,
owijaliśmy ją dookoła auta,
by mieć pewność, że nie spadnie.
Środek auta był wypełniony liną.
Nie używaliśmy liny asekuracyjnej.
Nie sądzę, że obecnie bylibyśmy w stanie zrobić to w Japonii.
Chodź, Spider-Manie!
Ten Spider-Man jest w całości zrobiony „ręcznie”.
Obecnie można zrobić cokolwiek się zechce.
Wtedy było inaczej.
Ten fakt wykonania ręcznie jest właśnie najlepszy.
My to zrobiliśmy. Ciężko nad tym pracowaliśmy.
Większość ludzi nie zarabiała dużo pieniędzy,
ale cieszyli się, że grają w serialach.
Traktowali to bardzo poważnie.
Na planie działaliśmy biznesowo, niepodobnie do Amerykanów. Na poważnie.
Luźne traktowanie w Japonii nie jest mile widziane.
„To kazaliśmy ci robić, za to ci płacimy, więc to rób”.
To producent i reżyser decydują, co masz robić,
i wiem, że dla Amerykanina to brzmi chłodno,
ale to jest inny świat.
Produkujemy film w Japonii dla Japończyków,
więc to im musi on odpowiadać.
Dla mnie to jest trochę przesadzone, ale tak grają japońscy aktorzy.
W Japonii tak to działa.
I trzeba rozumieć, że jest wiele dróg do tego samego celu.
Kim jesteś?
Tego, co się robi w jednej kulturze i w drugiej
nie da się porównać.
Kim jesteś?
Aktorstwo było dla mnie czymś nowym, nie miałem o tym pojęcia.
Nie miałem przestrzeni na kreatywność.
Dawałem radę tylko nauczyć się kwestii i je wypowiadać.
Ale pamiętam jedno.
Straciłem ojca
i kilka lat później dostałem rolę Spider-Mana.
W scenie, w której umiera ojciec Takuyi,
reżyser powiedział: „Shinji, w tej chwili możesz improwizować”.
I naturalnie wyszło to tak...
Tato!
„Tato, nie zostawiaj mnie samego!”
„Tato!”
Nie zostawiaj mnie! Tato!
Wtedy mówiłem nie jako Takuya Yamashiro,
ale jako ja, aktor.
Tak to po prostu wyszło.
Marvel nam zaufał i niewiele się z nami komunikował.
O ile spływały czeki i ludzie byli ze mnie zadowoleni,
wszystko było okej.
Cokolwiek chcieliśmy zrobić, mówili: „Jeśli to zadziała,
będzie popularne i będzie miało oglądalność, zróbcie to”.
Niektóre sceny akcji mnie przerażały.
Był most podwieszany,
a ja w tej scenie huśtam się pod nim.
Zanurkowałem w te drzewa mając na sobie tylko strój Spider-Mana.
Byłem cały poraniony.
W jednej scenie goni mnie pies.
Biegnę, a pies depcze mi po piętach.
Wskakuję na drzewo.
Psy potrafią wysoko skakać.
Wskakuję, a pies skacze za mną i gryzie mnie w tyłek!
Pies zwisał z zębami wbitymi w mój tyłek. To był owczarek niemiecki.
To było mocne.
Wiele razy były różne eksplozje,
bo eksplozje w telewizji są ekscytujące dla dzieci.
Ale mieliśmy dużo problemów z policją i strażą pożarną,
zabieraliśmy ekipy do lasów
i tam wszystko wysadzaliśmy, gdzie nie było dla niczego zagrożenia.
Jest kilka scen, w których Spider-Man biegnie, by uciec przed eksplozją.
Biegnę w dół ścieżki,
gdzie mają następować eksplozje.
Musiałem starać się zapamiętać ich lokalizację...
Bo gdybym po jakiejś przebiegł, wybuchłaby pode mną.
I oczywiście, była taka sytuacja.
Gdy przebiegłem obok – bum! Wybuch.
Osoba odpowiedzialna za materiały wybuchowe, wcisnęła przycisk, gdy biegłem.
Tak się stało kilka razy.
Marvel chciał zobaczyć, co kręciliśmy.
Nakręciliśmy odcinek pilotowy.
Pierwszy był gotowy.
Marvel przysłał tu kilku ludzi,
Stana Lee i kilku innych z firmy.
Pamiętam, że siedziałem w sali kinowej i były tam szychy z firmy.
Oni i Stan.
Denerwowałem się, bo jeśli im się nie spodoba, to wylecę z pracy.
Włączają odcinek. Oglądamy.
Kończy się,
a oni nic nie mówią.
Szychy patrzą na mnie i mówią:
„Gene, za długo siedzisz w Japonii.
Nikt tego nie zechce. Co to w ogóle jest?
To nie jest Spider-Man. To jakieś wariactwo”.
Gdy kierownicy zaczynają krytykować serial,
bo dla nich wygląda głupio,
ja się boję, bo mogę zaraz stracić lata pracy.
A wtedy nagle Stan Lee wstał i zaczął bić brawo.
Powiedział: „Super. To jest żywy komiks”.
„Dorosłym się spodoba, bo jest kiczowaty,
a dzieciom, bo akcja jest fantastyczna.
Jeśli tego chcą widzowie, to dajmy im to”.
Wtedy kierownicy spojrzeli na mnie ze słowami: „Gene, świetny pomysł”.
Stan zawsze mnie wspierał, ale tym razem,
gdy zobaczył, co wyprodukowaliśmy, wstał i zaczął klaskać,
poczułem się dobrze.
Powiedziałem: „Król komiksów patrzy na to, co zrobiłem
z jego ulubioną postacią i jego pracą, i mu się to podoba”.
A reszta jest historią.
Wiedziałeś, że Stanowi Lee spodobał się Japoński „Spider-Man”?
Nie wiedziałem. Naprawdę?
To znaczy...
Serio?
Cieszę się, że to słyszę.
Bardzo się cieszę.
Wszystkim się podobało.
Zabawki sprzedawały się jak szalone.
Wszystkich to cieszyło.
Zabawki się sprzedają, oglądalność jest dobra, pieniądze spływają.
Czego więcej potrzeba?
Ludzie cenili projekt Marvellera i Leopardona.
Dla mnie to wspaniale.
Projektant zabawek / Spider-Man Inżynier mechanik
Fakt, że serial leciał przez rok i był akceptowany...
Krytyk filmów i komiksów
...jest czymś niesamowitym.
Chłopcy mówili: „Oglądam serial!”.
A jeden z nich dodał: „Moja mama też ogląda!
Uważa, że Hitomi jest super!”.
Miło było to słyszeć.
Gdy odcinki pojawiały się w telewizji co tydzień,
zaczęliśmy słyszeć różne głosy.
„To Spider-Man?” „Hej, to Spider-Man!”
Dzieci zbierały się przy naszym autobusie i prosiły o autografy.
Wiedza, że oglądają nasz serial, mnie uszczęśliwiała.
Dodawała otuchy.
Do widzenia!
Oglądalność była dobra.
Czułem radość i podekscytowanie pracą.
A poza tym to nie był płytki serial.
Potrzebuję waszej pomocy!
Interakcje z dziećmi były ważne.
Znaczenie ludzkiego serca...
Robisz sobie żarty z innych,
bo uważasz, że ojciec wróci, jeśli będziesz zły.
To było podkreślane
w wielu odcinkach.
Nie wiem, jaki masz powód, ale nie wolno walczyć!
Powiedz, o co chodzi, a coś wymyślimy.
Jestem dumny z tego aspektu serialu.
Jesteś odważnym chłopcem.
Ani trochę.
Nie mów tak. Dasz radę, jeśli spróbujesz!
Okej, patrz.
Nieważne, jak jest ciężko,
nie poddawaj się.
Wierz w siebie i żyj dalej.
Taki był przekaz.
Spider-Man był tak popularnym serialem, że zaczęły powstawać podobne.
W Japonii taki styl programu stał się głównym stylem dla dzieci.
Później wiele seriali dla dzieci Sentai i o robotach
zaczęły zyskiwać na popularności.
Aktorskie seriale Sentai, opowiadające o superbohaterach,
nie przedstawiały wtedy robotów.
Robot Spider-Mana był takim ogromnym hitem i bestsellerem,
że w kolejnym sezonie stwierdzili: „Musimy mieć robota”.
Stan powiedział: „Roboty są świetnymi postaciami.
Może zrobimy coś z robotami w amerykańskich komiksach?”.
Na co ja: „Może zrobimy historię z samymi robotami?”.
Stan pomógł mi ją napisać.
Stworzyliśmy komiks pod tytułem Shogun Warriors.
I jeden z robotów, którego później wykorzystano,
nazywał się Transformers.
A jak wiecie, Transformersy stały się później wielkim hitem.
Szczerze mówiąc,
dzięki Japońskiemu Spider-Manowi zaczęła się seria Power Rangers.
Jestem dumny z seriali i wszystkich superbohaterów,
bo nikt inny wcześniej tego nie zrobił.
Na koniec filmowania więzi ekipy były niesamowite.
Wielu z nas pracowało jako jeden zespół.
Współpracowaliśmy, by coś stworzyć.
To nam pomogło to przetrwać.
To było fajne środowisko do pracy, dużo się śmialiśmy.
Na planie była świetna atmosfera.
Cieszę się, że to zrobiłem i dziś pierwszy raz poczułem z tego dumę.
Byliśmy jak prawdziwa rodzina.
Na koniec wszyscy się przytuliliśmy.
To było wielkie święto z mnóstwem energii.
Wersja Marvel Comics
i japońska wersja „Spider-Mana” trochę się różnią.
Ale jeśli chodzi o bohaterów, obie są świetne.
Jeśli lubisz to, co robisz, to nie praca.
To przyjemność i właściwy sposób na życie,
a mnie się podobało to, co zrobiłem z Stanem i jego żoną, Joanie,
która mu kiedyś powiedziała: „Pisz to, co chcesz pisać,
a jeśli włożysz w to serce, to ludziom się spodoba”
i tak się stało ze mną.
Moja żona powiedziała: „Jeśli uważasz, że odniesiesz sukces,
wspieram cię. Zrób to”.
I się udało, i jestem za to wdzięczny.
Niedawno świętowaliśmy naszą 50. rocznicę
naszej wspólnej drogi.
Tak się stało dzięki Spider-Manowi. Dziękuję.
Wciąż jestem aktorem.
Zawdzięczam to Spider-Manowi.
Scena, którą pamiętam najlepiej, to koniec serialu.
Zachód słońca. Ocean.
Patrzę w kierunku zachodu,
zdejmuję strój i pokazuję twarz.
Pamiętam tę kwestię.
„Ojcze. Gario...”
Ojcze...
Gario...
„Pokonałem Iron Cross Army!”
Pokonałem Iron Cross Army!
Profesor Monster nie żyje!
Wykrzyczałem w kierunku zachodu.
Koniec
Żałuję, że ojciec nie zobaczył mnie jako Spider-Mana.
Teraz...
Jestem cały rozemocjonowany.
Jestem szczęśliwy.
Dzięki Spider-Manowi...
poznałem was.
Jestem przeszczęśliwy.
Dziękuję, Spider-Manie.
„Spider-Man” leciał tylko w Japonii od maja 1978 od marca 1979,
gdy Toei zakończyło produkcję i skupiło się na stworzonych postaciach.
Dopiero w 2009 roku Marvel opublikował 41 odcinków w Internecie
i widzowie poza Japonią wreszcie mogli zobaczyć
Japońskiego Spider-Mana.
Jeden fan został przedstawiony w wyjątkowy sposób.
Spider-Man!
Synu. Jak się masz?
Super. Spójrz na to.
Też musisz tak zrobić.
Świetnie.
Czekaj. Teraz.
- Bardzo dziękuję. Super. - Dziękuję.
Bardzo mi się to podobało.
Spodobał mi się sposób, jak to zrobili w japońskim stylu.
Nie przypominał amerykańskiej wersji.
Miał swój własny klimat. Nawet to, jak chodził.
Postacie, które tam stworzyli,
różniły się od naszych postaci,
ale były barwne i ciekawe.
Byłem pod wrażeniem akcji,
bo nie wykorzystano grafiki komputerowej,
ale to, co było widać na ekranie, wykonali ludzie w rzeczywistości.
Gdy Spider-Man wspinał się na budynek,
uważałem, że wspaniale go pokazali, gdy się wspina po ścianie.
W Stanach Zjednoczonych robimy to zupełnie inaczej
i było to fajne, bo oglądałem coś, co było w zupełnie innym, dobrym stylu.
Napisy: Agnieszka Otawska