Toen ik klein was...
...las ik mijn strips steeds weer opnieuw.
Ik verslond ze.
Ik heb altijd al striptekenaar willen worden...
...maar ik dacht dat me dat nooit zou lukken.
Ik was dol op verhalen vertellen.
Ik voelde de constante behoefte...
...om te tekenen waar ik de avond ervoor aan dacht.
De volgende ochtend ging ik tekenen.
Ik denk dat alle kinderen tekenen.
De vraag is wanneer ze ermee stoppen.
In strips heeft...
...de tekenaar de meeste controle over het verhaal.
Hoe laat je emotie zien met slechts wat kleine lijntjes?
Hoe laat je zien dat iemand pijn heeft?
Handgebaren, oogbewegingen...
...lichaamshouding en -taal.
Volgens Stan is het Marvel Universe de buitenwereld.
Een strip moet voor mensen voelen als de wereld waarin ze leven...
...met personages waar ze zichzelf in terugzien.
Er werken wereldwijd zo'n 3500 tekenaars voor Marvel.
In bijna elk land ter wereld werkt wel een tekenaar voor het Marvel Universe.
Je hebt personages die voor alle lagen van de bevolking staan...
...maar ook creators die die personages hun verhaal geven.
Dankzij de uniekheid, stijl, originaliteit, sfeer...
...en verhaalmethoden van...
...internationale tekenaars zien we heel veel verschillende verhalen.
Er zijn overal lezers en kinderen die geïnspireerd raken...
...door schrijvers en tekenaars uit hun cultuur.
'Wat? Komt die tekenaar uit Spanje?
Uit Frankrijk? Uit Brazilië? Ze zijn net als ik.'
Ze tekenen strips...
...die door miljoenen worden gelezen en dat is inspirerend.
Javier Garróns werk voor Miles Morales: Spider-Man...
...is waanzinnig.
De omvang, de kracht die hij de personages geeft...
...als ze hun kostuum dragen, krachten gebruiken...
...en ten strijde trekken, is uniek aan hem.
Natacha kan toveren.
Haar tekenstijl van Moon Girl and Devil Dinosaur...
...is zo minimalistisch...
...maar brengt de maximale hoeveelheid informatie over...
...en dat is verbluffend.
Er zijn bepaalde tekenaars die het gewoon hebben.
Onbevreesde verhalenvertellers.
Die, uit welke laag van de bevolking of cultuur ze ook komen...
...een stukje van zichzelf in die personages verwerken.
Natacha en Javier zijn zulke verhalenvertellers.
"KRACHTIGE KUNSTENAARS"
Toen Marvel begon,
werkte iedereen onder één dak aan strips.
Hoofdredacteur
Omdat ze vroeger in de Marvel Bullpen zo veel verhalen hadden...
Professor, Media- en culturele studies
...bedacht Stan Lee soms alleen een plot.
Soms moesten tekenaars naar zijn kantoor komen.
Hij speelde het verhaal op zijn bureau.
Jack Kirby of Steve Ditko...
...moest het dan uittekenen.
Later kwamen ze terug met een 20 pagina's tellend verhaal.
Je schrijft wat je weet.
Het Marvel Universe ontstond...
...door een stel blanke gasten in New York...
...die personages bedachten die ze op zichzelf baseerden.
Ze tekenden New York, de personages en de mensen om zich heen.
Zo worden strips niet meer gemaakt.
Onze globale, creatieve cultuur...
...heeft individualiteit, uniekheid en culturele authenticiteit...
...naar onze verhalen gebracht, grafisch gezien.
Men vertelt verhalen op basis van hun locatie.
Schrijver
De levenservaring, de achtergrond van een tekenaar...
...en de dingen die in hun leven spelen, zijn daar belangrijk in.
Het beïnvloedt hoe ze tekenen.
Het beïnvloedt waar ze de nadruk op leggen.
Het beïnvloedt hun kijk op een verhaal.
Wat ik beginnende schrijvers en tekenaars...
...wil meegeven, is dat het mogelijk is...
...om ooit bij Marvel te werken.
Als je creators uit verschillende plaatsen...
...met verschillende levenservaringen...
...laat werken met hun idee van een superheld...
...worden de verhalen beter.
Ik ben geboren in Zuid-Spanje, in El Puerto de Santa María...
...in de provincie Cádiz.
Het is de zuidelijkste regio van Spanje.
Het is een klein, beeldschoon vissersdorpje.
Ik was dol op verhalen. Ik zat urenlang in mijn kamer te lezen...
...terwijl de rest van het gezin andere dingen deed.
Ik begon met de strips van Disney:
Mickey Mouse, Donald Duck, DuckTales, maar ook Spaanse strips.
Mortadelo y Filemón, Zipi y Zape.
Ik las ze zo snel...
...dat mijn vader een regel bedacht.
'Lees strips drie keer. Dan krijg je pas nieuwe.'
Ik was heel jong toen ik begon met tekenen...
...voornamelijk Donald Duck.
Als ik mijn ogen dichtdoe, kan ik hem binnen een minuut tekenen.
Ik was 12 of 13 toen we...
...naar onze oogarts in Cádiz gingen.
We passeerden een enorme boekwinkel.
Het was mijn eerste keer in een gespecialiseerde boekhandel.
Die hadden we niet in El Puerto de Santa María...
...alleen in de hoofdstad, Cádiz.
Ik rende meteen naar de strips...
...en mijn vader zei toen: 'Kies er maar eentje uit.'
Ik koos een superheldenstrip.
En dat was het begin van het einde.
Het was verslavend omdat...
...ik ervan leerde.
Ik had plots toegang tot een collage...
...van geloofsovertuigingen, rassen en religies...
...die niet bestonden in Cádiz, in El Puerto de Santa María.
Het was bijna een religieuze ervaring.
Wat ik las, beïnvloedde wat ik wilde tekenen.
Ik ben geboren op Ibiza, maar opgegroeid in Málaga...
...in het stadje Torremolinos.
Ik kom uit een biraciaal gezin.
Mijn vader is wit en mijn moeder zwart...
...en dat viel op in de jaren 80.
Spanje had weinig immigratie...
...en het was een shock als je gekleurd was.
Donkere mensen werden nagewezen...
...alsof het iets vreemds was.
Ik was vroeger erg verlegen.
Ik werd ook vaak nagewezen.
Tijdens mijn eerste schooljaren werd ik gepest.
Ik wist op jonge leeftijd al dat ik goed kon tekenen.
Ik tekende om aan de werkelijkheid te ontsnappen.
Ik bedacht fantasiewerelden.
Ik voelde me anders...
...omdat ik er anders uitzag...
...dus ik zocht mijn toevlucht in strips of tv.
Ik zag X-Men voor het eerst door de cartoon op tv in Spanje.
Ik was er helemaal weg van.
Toen ik ontdekte dat er strips van bestonden...
...rende ik naar de kiosk.
Het was een groep coole helden die elk uit een ander land kwamen.
Je had Storm...
...die Afrikaanse roots had...
...en prachtig wit haar.
Het was een sterke vrouw...
...die vaak de leider van de X-Men is geweest.
Dat was voor mij interessant.
Storm was de eerste gekleurde persoon die ik in strips en cartoons zag.
Het was een schok...
...omdat ik dacht: er zijn personages die op mij lijken.
Ik werd verliefd op het personage.
Ze fascineerde me.
Ik tekende haar constant.
Ik identificeerde me met de X-Men.
Alle verhalen waarin personages krachten hebben...
...en een maatschappij die ze niet accepteert...
...raakten me enorm, omdat ik het dagelijks meemaakte.
Ik voelde me geïsoleerd en mijn superkracht was tekenen.
Dat was het enige waarover ik complimenten kreeg.
Ik werd gepest omdat ik zwart was.
Dan zeiden ze: 'Je tekent mooi. Teken dit eens voor me.'
Daardoor stopte het gepest.
Tekenen heeft me als het ware gered.
Het instrument dat je gebruikt, is een verlengstuk van jezelf.
Je kunt veel van jezelf laten terugkomen in een personage...
...en dat geldt zeker voor striptekenaars.
Ze projecteren zichzelf op het beeld...
...maar mensen lezen ook de lijntekeningen.
Elke krabbel is een emotie.
Als je kunst tot leven brengt...
...is het lastig om er niets van jezelf in te stoppen.
Voor mij is het belangrijk...
...dat een personage realistisch is.
Als Lunella zo beweegt, moet het zo realistisch mogelijk lijken.
Daarom heb ik foto's van mezelf gemaakt.
In rare poses.
In mijn pyjama.
De expressies moeten echt lijken. Ik kijk naar mijn mond en gezicht.
Dat is mijn kat.
In de derde strip doet ze dit.
Natacha heeft veel van zichzelf in de eerste Moon Girls gestopt.
Wat toevallig van toepassing was op haar...
...heeft ze omarmd en gebruikt.
Co-schrijver
Van alles wat.
We zijn allemaal co-creators...
...maar Natacha had het grootste aandeel in Moon Girl.
De dinosaurus heeft zijn eigen persoonlijkheid.
Ik wilde hem leuker en liever maken, als een hond.
Devil Dinosaur is net een hond.
Eind jaren 70 tekende Jack Kirby in zijn eentje...
...de strip Devil Dinosaur.
Moon-Boy was een jonge holbewoner in die strip.
En ze raakten bevriend.
Het was geen succes. Er kwamen maar negen delen.
Het was visueel briljant, maar het had een vrij plat verhaal.
Ik dacht: we kunnen een Moon Girl introduceren.
Co-schrijver
Niet als holbewoonster, maar als modern meisje.
Eerste Moon Girl-schetsen
Ik had een personage in mijn hoofd.
Ze was sociaal onhandig en heel slim.
Een meisje dat op rolschaatsen door de stad gaat...
...en de misdaad bestrijdt.
De look voor de Moon Girl-strips kwam van een eigenaardige plek.
Toen ik met Moon Girl begon, dacht ik niet: ik ga het zo doen.
Ik wilde iets doen wat ik leuk vond...
...en waarvan ik zou zeggen: 'Wat leuk, ik wil blijven lezen.'
Het moest iets cartoonesker zijn voor de kinderen.
En zo kwam de strip langzaam tot stand.
Ik teken eenvoudige lijnen.
Moon Girl is de slimste persoon in het Marvel Universe.
Gaandeweg stelden we onszelf de vragen:
'Wat betekent dit en waarom is ze zo slim?'
De toekomst van onze samenleving is gebaseerd op technologie.
Wat betekent het als gekleurde mensen...
...over engineering en wiskunde praten?
Dat is Moon Girl.
Ze is een uitvinder.
Ze maakt bijzondere dingen van doodnormale voorwerpen.
Ik koos voor speelgoedbouwstukken...
...met een soort rekenmachineradar.
Het eindresultaat was leuk.
Creatieve teams in strips zijn als het ware gearrangeerde huwelijken.
Je wordt gevraagd als schrijver voor een strip en de redacteur zegt dan:
'Je werkt met deze tekenaar.'
Maar soms heb je geluk en vind je het juiste team...
...en de juiste combinatie van mensen waardoor iets bijzonders ontstaat.
Als schrijver moet je enige doel zijn...
...om de tekenaar te laten slagen.
Je hele proces is niet gericht...
...op de lezer van de strip...
...maar op de tekenaar.
Ik krijg het script.
Nadat ik dat een paar keer heb gelezen, maak ik het storyboard...
...of de lay-outs, zoals ze in de VS zeggen.
Eerst pak ik mijn notitieboekje...
...en begin ik te schetsen.
Voor de lay-out...
...gebruik ik de computer.
Voor de anatomie gebruik ik animatiesoftware.
Ik heb een ruwe schatting van de lichaamsverhoudingen.
Dit is bijvoorbeeld Miles.
Hij rent, maar het moet overdreven lijken.
Met zijn voet hier en zijn borst naar voren.
Vanaf hier kun je het personage vormgeven.
En op die pagina vangt hij je. Dat is belangrijk.
Dat is de zogenaamde 'money shot'.
Alle personages zijn in actie en kijken wat er gebeurt.
En dan opeens het spectaculaire moment waarop Spider-Man opduikt.
Dit is een onzichtbare lijn...
...van boven naar beneden. Die vormt een Z.
Gevormd door een arm, een spinnenweb en een brug.
Spider-Man is een van Marvels meest...
...zo niet het meest iconische personage.
Alle schrijvers en tekenaars willen hem sinds kleins af aan al tekenen.
Spider-Man is een personage waarin mensen zichzelf terugzien.
Mensen zien Spider-Man en denken:
zo zou ik zijn als superheld.
Dat kunnen ze niet met personages...
...die bijvoorbeeld miljardairs of aliens zijn.
Dat is Spider-Mans grootste aantrekkingskracht.
Met enige aanmoediging van Axel Alonso...
...creëerde Brian Bendis Miles Morales...
...de Spider-Man van deze tijd.
Sara Pichelli tekende het personage...
...toen in de strip. En de rest is geschiedenis.
Toen Miles werd geïntroduceerd, was de fandom geschokt.
Een deel flipte bij de gedachte aan een zwarte Spider-Man...
...een Puerto Ricaanse Spider-Man.
Ze mochten niet aan dat personage komen.
Hij is een andere persoon. Miles is zwart, Puerto Ricaans...
...komt uit Brooklyn, niet Queens, is jonger dan Peter...
...en toch belichaamt hij alles waar Spider-Man voor staat.
Opofferingsgezindheid, fatsoen...
...de wil om anderen te helpen.
Hij is daarom de klassieke Spider-Man.
Wat Saladin en Javier voor Miles bedachten...
...is wat Stan en Steve destijds voor Peter Parker bedachten.
Nieuwe personages kunnen geen personages zijn...
...die hun inspiratie waren.
En dat is wat Saladin en vooral Javier...
De visuele wereld rondom Miles was daarin cruciaal.
Voor we de pagina's van het eerste nummer van Miles Morales' Spider-Man zagen...
...leverde Javier een character sheet in en ik stond perplex.
Hij had iets toegevoegd...
...waar ik bij lange na niet genoeg over had nagedacht.
'Hoe kleden tieners zich?
Wat voor kapsel hebben ze?'
Ik was daar niet opgekomen.
Ik ben van middelbare leeftijd en Javier is veel hipper.
Ik wist dat we goud in handen hadden...
...toen ik Twitter-reacties zag...
...dat Miles zijn eigen Instagram moest hebben.
Voor zijn kleding.
Dan weet je echt dat je een verhaal vertelt...
...op de puurste manier...
...en het van de grond af opbouwt.
In strips...
...ben jij de baas.
De redacteur geeft je het materiaal...
...en de deadline...
...maar jij deelt je tijd in.
Ik sta meestal om 6.00 uur op.
Ik drink een kop koffie en fiets dan naar de sportschool.
Daar moet ik in de ochtend heen.
Want ik weet...
...dat ik anders niet meer ga.
Het is net een kaartenhuis.
Als één kaart valt, stort de hele boel in.
Ik vink mijn taken een voor een af.
En daarna ga ik aan het werk.
Het fijne aan freelancen is dat je kunt uitslapen...
...en je eigen uren kunt bepalen.
Ik sta op en ga eerst ontbijten.
Ik zet de tv of radio aan.
Alles op mijn gemak.
Ik ga graag brainstormen in koffiezaken.
Ik bedenk creatievere ideeën als ik niet thuis werk.
Soms spreek ik af met vrienden die ook tekenen.
Ik ken mezelf...
...dus ik weet dat ik de lay-outs...
...in de ochtend moet schetsen.
Het zwaardere werk...
...het tekenwerk, bewaar ik voor de middag.
Als ik na het avondeten nog werk heb...
...werk ik nog wat meer...
...en zo niet, dan ga ik zo snel mogelijk naar bed...
...want de volgende dag is weer hetzelfde.
Ik houd geen routine aan.
Maar ik haal altijd mijn deadlines.
Als ik tot twee uur 's nachts moet werken...
...dan doe ik dat om het project van de dag erna af te maken.
Men denkt dat tekenen makkelijk is.
Maar het is een heuse strijd.
Echt waar.
Ik kom langzaam op gang...
...en begin graag laat.
Maar eenmaal begonnen, ben ik niet te stoppen.
Je moet waarmaken wat er van je verwacht wordt...
...wat je van jezelf verwacht...
...je moet je tijd goed indelen...
...en dat zijn allemaal obstakels waar men...
...zich niet bewust van is.
Want zodra je het product ziet...
...wil je dat ze het resultaat zien...
...niet de problemen.
Geweldig. -Ze maken altijd grapjes.
Koffie voor jou?
Eén zwarte koffie.
We missen een zwarte koffie. -Nog eentje.
Ik heb deze pagina gemaakt.
Dit is het nieuwe pak. -Heel mooi.
Ik wist niet dat ik striptekenaar zou worden.
Ik wist op latere leeftijd pas dat je daar je brood mee kon verdienen.
Ik wist dat ik iets wilde doen wat met tekenen te maken had.
Ik dacht aan architectuur en engineering...
...en ging Technische Architectuur studeren.
Ik ging naar de Universiteit van Granada...
...maar het was toch niks voor mij.
Ik ontmoette studenten Beeldende Kunst die graag tekenden...
...dus dat wilde ik ook gaan studeren.
De eerste paar jaar komt alles voorbij...
...beeldhouwkunst, beeldende kunst, zelfs experimentele kunst.
Ik heb ook film gestudeerd omdat ik een tijdje korte films maakte.
Er was een les over strips...
...van een docent die ook stripschrijver is.
Hij heet Sergio García en publiceert in Frankrijk.
Hij zag iets in mij en moedigde me aan...
...om strips te tekenen.
Een mentor die strips maakt...
...die zegt dat je het kunt...
...was cruciaal in mijn carrière.
Dat was heel belangrijk.
Vanaf dat moment ben ik aan de weg gaan timmeren.
Cadmiumrood. Lipstickrood.
Lipstickrood is goed.
Ik neem deze. -Dat is dan zes.
Zes, oké.
Wilt u een tasje? -Nee, dat gaat zo wel mee.
Geweldig.
Ik dacht altijd...
...dat ik iets anders moest doen...
...dan wat ik wilde, namelijk strips tekenen.
Ik tekende altijd al...
...Donald Duck en Micky Mouse, en toen superhelden...
...maar ik kon geen stad tekenen.
In de strips die ik las...
...was de stad een personage op zichzelf.
De held en de schurk waren net zo belangrijk als de stad.
En die stad had enorm veel detail, de gebouwen, de ramen.
Het was net een echte stad...
...maar dan in het kwadraat.
Ik dacht:
ik heb geen idee hoe dit moet.
Dus ik kwam tot de conclusie dat ik architect moest worden.
Zo sloeg ik twee vliegen in één klap.
Overdag werkte ik als architect...
...om mijn rekeningen te betalen...
...en zodat ik beter gebouwen kon tekenen...
...als ik 's avonds strips tekende.
Dat werd als het ware...
...mijn geheime identiteit.
Spider-Man is een plaatselijke held.
Vanaf het begin wilde ik een strip maken...
...die over een bepaalde stad ging, met een familie...
...en een school aldaar.
Miles komt uit Brooklyn...
...dus het moest er als Brooklyn uitzien.
Veel Marvel-verhalen spelen zich af in Manhattan.
Brooklyn hadden ze altijd links laten liggen.
Brooklyn is anders dan Manhattan...
...Queens, New Jersey, Chicago of San Francisco.
Ik heb jaren in Brooklyn gewoond...
...maar Javier woont in Europa, dus hij kon niet...
...naar buiten stappen en zeggen:
'Deze straat ziet er zo uit.'
Het Marvel Universe is New York.
Ze gaan de ruimte in en soms naar andere staten...
...maar New York speelt altijd een grote rol in Marvel.
Moon Girl in de Lower East Side aan Yancy Street was specifiek.
Dat is gebaseerd op Delancey Street, waar Jack Kirby opgroeide.
De lezer moet kunnen zeggen:
'Dit lijkt precies op de Lower East Side.'
Dit is Moon Girls school...
...de ingang van een echte school in de Lower East Side.
Haar school bestaat niet echt...
...maar heeft wel elementen van echte scholen.
De gebouwen...
Ik heb geen exacte locaties nagemaakt.
'Dit moet hier staan, want zo is het ook op de kaart.'
Ik heb mezelf geïnspireerd...
...door mijn eigen collage van New York te maken.
Dit is het vogelperspectief zoals gezien op Google Maps.
Met een afbeelding ter referentie...
...interpreteer ik die referentie met de hand.
Dat maakt een groot verschil.
Ik kijk waar de ramen zijn...
...de watertanks...
...de glazen wanden...
...de vuilnisbakken, de grootte van de straatlantaarns, de borden.
Alle details zijn belangrijk voor de strip.
Daardoor zie je een natuurlijke dynamiek tussen de personages en de stad.
Ik heb acht jaar...
...architectuur gestudeerd.
Ik wilde mijn architectendiploma...
...en heb echt mijn best gedaan.
Mijn uiterste best...
...maar ik had er geen passie voor.
Ik wilde strips tekenen.
Ik was geen kind meer...
...maar een 25-jarige die striptekenaar wilde worden.
Ik dacht: waar wacht ik nog op? Waar ben ik mee bezig?
Wacht ik op een teken van God?
Ik besloot mijn leven om te gooien...
...om me op strips te storten.
Ik stopte met architectuur...
...en ging parttime in een winkel werken.
Ik las strips vaak van begin tot eind...
...en in de brievenrubriek van een van de strips stond...
...dat om als striptekenaar aan de slag te kunnen...
...je voorbeeldpagina's moet maken.
Je moet alles tekenen, groot en klein.
Dunne mensen, dikke mensen...
...lange mensen, korte mensen...
...verschillende rassen...
...en dat moet je laten zien op die pagina's.
Ik ontmoette steeds meer mensen die in de stripwereld werkten...
...en zij gaven me inside information.
Ik had e-mailadressen van elke redacteur die ik kon vinden.
Dus ik stuurde ze elke week...
...nieuwe pagina's...
...zodat ze zagen dat ik wekelijks kon leveren.
Ik tekende constant, dus ik moest veel opofferen.
Ik kon niet naar feestjes...
...of een zondag vrijaf nemen.
Na een lange tijd en weinig reacties op mijn e-mails...
...zei ik tegen mezelf: ik heb aardig wat gespaard.
Ik nam ontslag en stortte me op strips.
In de stripindustrie heb je agenten.
Ik vond dat idee maar niks, omdat een ander je werk in handen kreeg.
Maar ik was wanhopig.
Tijdens mijn eerste jaar...
...zei ik tegen mijn agent:
'Mijn spaargeld is bijna op en ik kom niet aan de bak.'
Hij zei: 'De redacteurs vonden je werk niet goed.'
'Ik doe alles goed. Jij bent het probleem.
Je krijgt geen werk omdat je niet goed genoeg bent.'
Na mijn studie voelde ik de druk om een baan te vinden.
Ik kom uit een arme familie...
...die niet lang voor me kon zorgen als ik geen baan had.
Ik kon naar Barcelona...
...om daar als grafisch ontwerper voor reclames te werken.
In Barcelona...
...wordt een bekende internationale stripbeurs gehouden.
Daar ontmoette ik Hernán Miyoga...
...een schrijver die als redacteur in Spanje werkte.
Hij gaf me de kans mijn eerste strip te publiceren.
Ik dacht: top, mijn eerste strip.
Waar gaat het over? 'Tsjernobyl.'
Het verhaal is interessant, maar het was nogal heavy.
EEN VAN DE GROOTSTE KERNRAMPEN OOIT
Het was een uitdaging, want het bestond uit zo'n 130 pagina's.
Het is een groot project voor een eerste strip.
Het was financieel gezien lastig, want de strip leverde weinig op.
Ik was uitgeput door mijn andere werk...
...en dat deed ik een jaar lang.
Ik was doodmoe.
Ik was blij dat ik iets uit mocht brengen...
...maar het was zwaar.
Toen ik hem af had, wilde ik bijna stoppen.
Ik en mijn agent stopten de samenwerking.
Ik ontsloeg hem.
Het was niet zo dat ik me niet goed genoeg voelde...
...maar ik was kwaad.
Ik zat aan de tekentafel.
Het was januari 2014.
Ik keek naar mijn rekening en dacht: ik heb genoeg voor zes maanden.
Ik probeer het tot de zomer.
Als ik dan nog geen baan heb, stop ik.
Ik heb alles geprobeerd.
Dan stop ik.
Dan kan ik met opgeheven hoofd verder.
Ik verzamelde wel 80 e-mailadressen.
Ik had een spreadsheet in Excel...
...met elk adres met daarbij 'week 1', 'week 2', 'week 3'.
Ik noteerde wie had gereageerd.
Ik werkte elke week zo hard als ik maar kon.
Drie maanden voordat ik wilde stoppen...
...had ik beet.
Een redacteur had een probleem...
...omdat de hoofdtekenaar van de strip de deadline niet zou halen.
In theorie teken je één pagina per dag...
...en ze had 11 pagina's in negen dagen nodig.
Ik sloot mezelf thuis op en tekende 11 pagina's in negen dagen.
Ik leverde ze op tijd in, de redacteur was tevreden...
...en bood me een klus aan van Marvel.
Toen besefte ik dat het echt mogelijk was.
Sommigen lukt het in hun eerste jaar. Sommigen in hun tweede.
Ik in mijn tiende.
Brandon deed een kort verhaal in een anthologie met Natacha.
Hij dacht aan haar toen we tekenaars zochten.
Naast ons gezamenlijke werk aan dat korte verhaal...
...werkte ze aan een one-shot voor Marvel...
...van Spider-Woman.
Mijn eerste ervaring met Spider-Woman was stressvol.
Mijn eerste Marvel-strip.
Ik was bang.
Ik dacht: ik moet deze pagina drie keer doen...
...maar dat red ik niet.
Dat was ook anders dan mijn eerdere ervaringen:
de deadlines.
Dat was een enorme uitdaging.
We hadden een aantal tekenaars voor Moon Girl and Devil Dinosaur.
Zij stond op die lijst...
...maar Natacha had nog niet zo veel ervaring.
Willen we een grotere naam? Iemand die al een maandstrip heeft gedaan?
Maar als iemand een geschikte tekenaar...
...voor Moon Girl was, dan was dat Natacha.
Ik moest wel denken dat deze klus voorbestemd was.
Een Afro-Amerikaans meisje dat op mij leek toen ik klein was...
...omdat ik een bril en strik droeg.
Bijna identiek.
Ik dacht: is dit het lot? Wat is dit? Is dit soms een grap?
En ik moest een dino tekenen...
...die oorspronkelijk was getekend door Jack Kirby.
Dat is een enorme eer.
Het mooiste aan Moon Girl is dat het een nieuw personage is...
...in het Marvel Universe.
Dit project was een geschenk.
Dit is bijna de eindversie.
Maar ik wil hem nog verbeteren en de puntjes op de i zetten.
Maar de expressie wil ik behouden...
...want de eerste schets blijft altijd beter hangen.
Ik leg de conceptversie onder de eindversie...
...en teken dan de laatste pagina.
Dit is de laatste pagina.
Eenmaal af stuur ik hem naar Marvel en vervolgens gaat hij naar de colorist.
Tamra Bonvillain is de colorist voor het project.
Toen ik mijn eerste pagina zag die door haar was ingekleurd...
...dacht ik: het leeft. Het is opeens heel anders.
De lijnen zijn één ding. Met Tamra's kleuren...
...komt de strip tot leven en vertelt hij een verhaal.
Hoi. Hoe gaat het?
Goed. En met jou?
Goed. Wat kan ik voor je doen?
Sommigen waren niet klaar voor Miles...
...maar tussen film, games en strips heeft Miles de fandom voor zich gewonnen.
Dat zie je zelden bij een nieuw personage.
Het was heel mooi om daar deel van uit te maken.
Als ik op een stripconventie ben of met een lezer praat...
...en iemand komt naar me toe om te zeggen hoe mooi het was...
...om Miles te vergezellen op zijn reis...
...of hoe hij ondanks alles zichzelf bleef...
...en hen geïnspireerd heeft...
Dat gevoel is onbetaalbaar.
Mijn eerste ervaring was op de New York Comic Con...
...waar ik boeken signeerde.
De cosplayers van Moon Girl and Devil Dinosaur kwamen naar me toe.
Mensen hadden uren...
...aan hun kostuums gewerkt.
Ik dacht: wauw, er is dus iemand, waar diegene ook vandaan komt...
...die mijn kostuum tot in het kleinste detail na kan maken.
Stel je voor dat je een gekleurd meisje bent...
...dat Moon Girl and Devil Dinosaur voor het eerst leest.
Dat is onvoorstelbaar.
De energie die je krijgt als iemand zegt: 'Ik heb hetzelfde haar.'
Of: 'Ik hou ook zo van knutselen.'
Mensen feliciteerden me omdat Moon Girl hun leven had veranderd...
...of vanwege hun kinderen...
...of omdat het de eerste strip met een donker meisje op de cover was.
Het is ongelooflijk als je erover nadenkt.
Dat je werk mensen zo kan raken.
Met veel macht komt veel verantwoordelijkheid.
In de originele strip luidt dat gezegde als volgt:
'Met grote kracht moet er ook grote verantwoordelijkheid komen.'
Het is dus niet automatisch.
Ik denk na over mijn verantwoordelijkheid als schrijver...
...en probeer een wereld te creëren...
...waarin een kind een strip kan lezen...
...en dat het niet uitmaakt dat Spider-Man zwart is.
Dat het niet uitmaakt...
...dat een meisje met een moslimnaam en een donkere huid...
...als tienerheldin hen vertegenwoordigt.
Dat moet normaal zijn.
Je gaat meer gekleurde personages met verschillende achtergronden zien.
En de kans op een betere toekomst.
Met de creators met wie we nu samenwerken...
...moedigen we een nieuwe generatie aan om hun dromen te volgen.
Onze helden moeten inspirerend zijn.
Mensen moeten de strips lezen om op hun eigen manier helden te worden.
Verhalen zijn empathietechnologieën.
De superheld is een technologie die ons verbindt.
Als je zoals ik of andere creators nu pas...
...een stem krijgt in de sector, kom je van een achtergrond...
...waar dat vroeger niet mogelijk leek.
Het zal moeilijk worden.
Maar het is mogelijk.
Tekenaars...
...willen graag iets vertellen...
...om iets van zichzelf...
...in een verhaal te verwerken.
We moeten per se verhalen vertellen.
Het is vreemd om terug te denken aan al die jaren met je map onder je arm...
...en dat je als fan naar conventies ging...
...want diep vanbinnen...
...ben ik nog steeds die 15-jarige fan.
Het was geen wilde droom.
Het was geen Mission Impossible...
...met een flinke nadruk op 'Impossible'.
Het was echt mogelijk.
Ondertiteld door: Rick de Laat