Cosplay to wizualna ekspresja społeczności fanów...
objawia się noszeniem masek, hełmów, makijażu, rekwizytów i kostiumów,
i jest to forma pokazania swojej pasji wobec jakiejś postaci.
By to zrobić, cosplayerzy projektują kostium,
szyją go, wkładają i noszą...
NOWY JORK
...w miejscu publicznym
i naśladują postać, z którą są związani.
Wkładasz kostium i wchodzisz do wielkiej sali
pełnej ludzi i ktoś robi ci zdjęcie.
To wtedy myślisz sobie: „To moje miejsce”.
O to chodzi w cosplayu.
SERIAL PRODUKCJI MARVELA
„KOSTIUM WŁÓŻ!”
Jest mnóstwo sposobów, jak ludzie wyrażają swoją pasję wobec komiksów,
ale myślę, że cosplay jest najczystszą formą wyrazu,
bo nie można się bać.
Rozumiesz, że jesteś bezbronny...
Gospodarz & Producentka kreatywna
...wobec wszystkich dookoła, gdy wkładasz kostium
i pokazujesz się w społeczeństwie jako fan tego poziomu.
Cosplay to połączenie dwóch słów: „costume play”,
które połączył japoński dziennikarz
Nobuyuki Takahashi w połowie lat 80.
Wymyślił ten termin
i to naprawdę jest odgrywanie roli w kostiumie.
Wkładasz kostium na konwent. Wcielasz się w postać.
Musisz znać pozy, by naprawdę połączyć się z tą postacią.
Konwenty zaczęły się w 1939.
Masquerade – 4. światowy konwent science fiction (Pacificon)
Los Angeles, California, 1946
Odbył się Worldcon w Nowym Jorku i było tam 200 osób.
To były narodziny współczesnego cosplaya.
Myrtle Douglas ubierała się w futurystyczne kostiumy.
1. światowy konwent science fiction (Nycon) - Nowy Jork, 2 lipca 1939
To się stało modne
i zaczęło zyskiwać na popularności na początku lat 70.
Zaczął się pierwszy San Diego Comic Con, wtedy zwany Golden State Conem.
Pierwszy konwent Marvela odbył się w Nowym Jorku w 1975 roku.
Dla mnie Comic Con w Nowym Jorku jest wyjątkowy,
bo to konwent Marvela.
Marvel jest domem superbohaterów.
Gdy jesteś na Comic Conie w Nowym Jorku, to jakbyś był w uniwersum Marvela.
Fandom to wspólne doświadczenie.
W cosplayu chodzi o społeczność i integrację
i jest to ekscytujące doświadczenie,
gdy ktoś widzi twój kostium i mówi:
„Jest super. Podoba mi się”.
Dostajesz strzał dopaminy i myślisz: „O Boże, widzisz mnie.
Rozumiesz mnie. Wiesz, o co mi chodzi”.
Zbliża się Comic Con w Nowym Jorku.
Muszę się jeszcze przygotować. To coś wielkiego. Byłam tylko raz.
Gdy się szykuję, muszę być gotowa przed pewną datą,
więc się stresuję, bo muszę skończyć.
Jasmine, brakuje tylko peruki?
- Tak. - Okej.
Nie masz jej w bagażu?
Dużo polegam na moim mężu.
Obyśmy mieli wszystko.
Szczerze mówiąc, jest dla mnie ogromnym wsparciem.
Makijaż jest okej. Szukam peruki.
Jak wygląda makijaż?
Idealny jak zawsze.
Bez niego nie skończyłabym kostiumów i wciąż była zdrowa na umyśle.
Wielu kostiumów nawet nie włożę,
jeśli mi nie pomoże.
Dobrze?
- Muszę spojrzeć w lustro. - Okej.
Udział w czymś, co jest dla niej takie ważne...
Mąż Jasmine
...i tak ją uszczęśliwia, uszczęśliwia i mnie przy okazji.
- Dobrze wyglądasz. - Jestem wysoka.
Wiem.
Lubię przez chwilę nie być sobą,
bo bycie sobą codziennie jest nudne.
Fajnie jest się pomalować, włożyć perukę
i stać się inną osobą.
„Kapitan Marvel”
CutiePieSensei to moja osobowość internetowa.
„Walkiria”
Stworzyłam tę nazwę, gdy miałam 13 lat i się przyjęła.
A potem było za późno, by ją zmienić.
Teraz mam 172 tysiące obserwujących na Instagramie.
Więc stwierdziłam: „Dobra, zostawię to. To teraz jestem ja”.
Cosplay jest fajny,
bo mimo wyglądu, wzrostu, kształtu ciała, rasy, koloru włosów...
„Melpomena”
...możesz być, kim chcesz.
Mój sposób na wyrażanie siebie...
„Czarna Kotka”
„Agentka Peggy Carter”
...i uosabianie silnych postaci...
...różni się od tego, jaka jestem.
Chcę sprawdzić...
Wyglądam dziwnie. Chcę znaleźć takie, gdzie tak nie wyglądam.
Te mi się podobają.
Jestem bardzo cichą osobą.
Taką niewyróżniającą się.
Wybiorę to albo...
Opisuję siebie jako nerda, głównie dlatego, że lubię cosplay.
Powinnaś zrobić to i to obok siebie.
Nie.
Jesteśmy nerdami i tego nie da się ukryć.
Zajmuję się inżynierią komputerową.
Zarządzam grupą inżynierów, którzy opracowują rozwiązania dla elektrowni.
To nudniejsze od tego, co robi Jasmine.
Zajmuję się grafiką koncepcyjną do gier wideo,
i rysuję postacie, które umieszczane są w grach.
Cały czas rysuję do pracy.
Gdy wrócę do domu, chcę robić coś innego
i cosplay jest fajny, bo mogę robić coś kreatywnego,
ale nie w taki sam sposób, w jaki jestem kreatywna w ciągu dnia.
Mogę szyć i używać rąk,
biorę coś, co jest zwykłym materiałem i przypadkową gąbką,
która wygląda jak nic konkretnego i zmieniam to w coś.
Shuri to silna postać.
W komiksie T’Challa jest ranny,
więc ona musi wstać i powiedzieć: „Okej, trzeba chronić Wakandę.
Ktoś musi być Czarną Panterą. On nie da rady”.
Więc ona przyjmuje tę rolę, zjada zioło
i otrzymuje supermoce – szybkość i siłę,
może też zmieniać kształt,
a w pewnym momencie nawet ożywiać mieszkańców Wakandy
albo ich reanimować. To jest super.
Trenuje i przez jakiś czas jest Czarną Panterą
i udowadnia, że jest dość silna, by to robić.
Gdy dorastałam, nie widziałam wielu postaci takich jak ja.
To, że mogę siebie zobaczyć w roli,
szczególnie w roli czarnej kobiety, która nie jest postacią poboczną,
ale która jest ważna dla uniwersum
i która coś zmienia, jest silna, piękna i pewna siebie, to jest super.
Dzięki tym postaciom inni ludzie na świecie mogą znaleźć społeczność.
Producentka
Te drzwi są otwarte dla każdego na świecie.
O dowolnym kolorze skóry, rozmiarze, wieku, typie, każdy jest mile widziany.
Pochodzę z Kolorado,
choć moi rodzice są z Connecticut i nowego Jorku,
więc wróciłam tam, gdzie oni zaczynali.
Chodziłam do szkoły plastycznej w Brooklynie i po prostu tu zostałam.
Zakochałam się w mieście.
Uwielbiam życie, energie i kulturę w tym miejscu.
I pomyślałam: „Chcę tu zostać, może na zawsze”.
Odkąd byłam dzieckiem,
budowałam różne rzeczy, cięłam papier, udawałam zwierzęta.
Mama szyła mi kostiumy,
a potem zaczęłam robić je sama.
Dr Strange jest magiczną częścią uniwersum Marvela.
Mieszka w domu w Nowym Jorku, co jest fajne.
I ludzie przychodzą do niego ze sprawami
lub niezwykłymi rzeczami, a on stara się pomóc.
Jest mistrzem sztuk mistycznych.
Potrafi robić wiele rzeczy,
zna się na magii wymiarów i czasu.
Potrafi przesuwać obiekty.
Walczy z duchami, których inni nie widzą.
Potrafi latać, robić różne rzeczy peleryną, jest wiele opcji.
Gdy ludzie myślą od Dr. Strange’u, myślą o jego pelerynie.
Ją chcę to dobrze odtworzyć.
Cieszę się, że mam dostęp do Garment District.
Mogę tam znaleźć wyjątkowe materiały.
To poszukiwanie skarbów i dobra zabawa.
Gdy szyję kostiumy, w komiksach są one jakby płaskie,
więc myślę, jaki rodzaj materiału mam wybrać
i jak sprawić, by kolor był ciekawy w prawdziwym świecie.
- To przypomina Dr. Strange’a. - Taki jest cel.
Cały czas marzę o tworzeniu kostiumów,
a ponieważ zbliża się Comic Con, trzeba myśleć z wyprzedzeniem,
jakie będzie budził odczucie.
Fajnie jest wyobrazić sobie siebie chodzącą po Nowym Jorku.
To dobre połączenie. Dobry wybór.
W społeczności cosplayowej fajne jest to,
że o ile zachowujesz się z szacunkiem,
możesz odtwarzać kogo chcesz.
Etykietki bywają użyteczne dla niektórych ludzi,
ale ja zawsze byłam sobą
i nie muszę o tym decydować na podstawie przekonań innych ludzi.
Gdy dorastasz, uczysz się o sobie coraz więcej.
Nigdy nie czułam silnego połączenia z żadną z płci.
Luźno podchodzę do używania zaimków, ale myślę, że „oni”
jest najbliższe faktowi,
że nie czuję się ani kobietą, ani mężczyzną.
Myślę, że cosplay może być świetna okazją
do eksplorowania prezentacji na zupełnie nowy sposób.
Widzę wielu ludzi, których zidentyfikowano podczas narodzin
jako kobietę albo mężczyznę, a którzy próbują czegoś innego.
Cosplay to świetny sposób na odkrywanie tego.
Wielu cosplayerów widzi siebie...
„Doktor Strange”
...w postaciach, które odtwarzamy.
Bohaterowie są ekscytujący. Zawsze będą,
ale identyfikujemy się z nimi ze względu na pierwiastek ludzki
i to, co sprawia, że stali się bohaterami.
Jestem projektantką zabawek.
Mamy licencje Marvela, co jest super,
bo mogę pracować przy postaciach, które mnie interesują.
Specjalizuję się w strojach miękkich,
więc ucieszyli się, że jestem cosplayerką,
bo to znaczy, że rozumiem, jak robione są ubrania
i jak projektować strój superbohatera,
by pasował do ciała i dobrze się z nim poruszał.
To jest wersja Lady Loki,
którą zaprojektowałam bazując na kombinacji mody z wybiegów
i elementów z komiksów.
Pokazano wiele wcieleń Lokiego jako mężczyzny,
ale przybierał wcześniej formę żeńską,
a ostatnio w komiksach
nowy, młodszy Loki mówił o tym,
że może jest nonkonformistą płciowym albo queer,
co było spoko i wielu czytelników queer stwierdziło:
„Zawsze o tym wiedzieliśmy,
ale to, że otwarcie przyznali to w komiksie jest dość niezwykłe”.
Sądzę, że dlatego, że tak bardzo kocham cosplay,
mam świetny sposób na pokazywanie tego, co zrobiłam.
To tak jakby artysta miał galerię,
do której przychodzą znajomi albo nieznajomi,
którym mogę to pokazać i powiedzieć:
„Hej, to są rzeczy, które zrobiłam”.
Dlatego noszenie kostiumu jest dobrym sposobem na pokazanie produktu.
Superbohaterowie to osoby, które dbają o innych ludzi
i chcą robić, co tylko mogą, czy to coś wielkiego czy małego.
To nie znaczy, że za każdym razem masz uratować świat.
Pomoc komuś, kto sobie nie radzi, może być heroicznym wyczynem.
Wielu z nas zwraca się ku tym postaciom ze względu na związek...
Psycholog / Cosplayerka
...połączenie z heroizmem, a tego wielu z nas szuka.
Co to znaczy być bohaterem?
Co to znaczy być dobrym człowiekiem?
Dobra. Chodźcie. Idziemy.
Mamy tu zoo. Mamy kilka psów, kilka kotów.
Dziś jecie gofry.
Jestem żonaty. Mam dwie córki.
- Co chcesz, masło czy serek? - I to, i to.
Adaline jest starsza, a Ayla młodsza.
- Cześć. - Mama!
Trish to moja żona.
W przyszłym roku będziemy świętować dziesiątą rocznicę,
a jesteśmy razem 18 lat.
Mamy firmę. Fotografujemy wesela.
Bywa różnie,
ale większość czasu świetnie współpracujemy.
Znamy się od dziecka i zaczęliśmy się spotykać w liceum.
Zawsze interesowały mnie komiksy, a ona się w to wkręciła przeze mnie.
Pokażesz im swoją pozę Kapitan Marvel?
Niektórzy ludzie nie wiedzą, czym jest cosplay,
i gdy im mówię, patrzą na mnie jak na wariata.
Żona Josha
„Mój mąż przebiera się za superbohatera”.
Z natury jestem dość nieśmiały
i długo starałem się nie wychylać...
a potem pojechałem na pierwszy Comic Con.
Trochę czasu zajęło mi przyzwyczajenie się,
ale pomogło mi to zbudować pewność siebie.
Zaakceptowaliśmy to, a potem się na to otworzyliśmy.
„Tym się zajmujemy. Dobrze się bawimy”.
Gdy kupiliśmy ten dom, żona powiedziała:
„Może zajmij sobie garaż, wyremontuj go...
Masz tyle fajnych rzeczy, które leżą w pudłach.
Zrób to”.
Uzgodniliśmy, że ma cały garaż dla siebie.
Wyremontował go i to jest jego miejsce pracy.
Tam wszystko tworzy.
Mój pradziadek Harry Sahle rysował dla Timely Comics.
Za czasów Złotego wieku. W latach 40.
Pracował przy Ludzkiej Pochodni i All Winners.
Stworzył dla Timely kilka postaci. Jedną z nich była Czarna Wdowa.
Nie Natasha Romanoff, ale z tego, co zrozumiałem,
kogoś, kto był inspiracją dla tego, co dziś znamy.
Pracował przy siedmiu albo ośmiu tytułach Kapitana Ameryki.
Fajnie jest mieć jakieś rodzinne połączenie
z taką postacią jak Kapitan Ameryka.
Zawsze lubiłem historię Kapitana Ameryki.
Zawsze kibicuję słabszym.
On chciał tylko służyć swojemu krajowi i postępować słusznie,
ale ciągle go odrzucano, bo był chudy
i w końcu stał się niesamowitym superżołnierzem.
Patrzysz na to i tak według mnie
wyglądałby Kapitan Ameryka, gdyby istniał w prawdziwym świecie.
My staramy się ożywić ten kostium.
Nowojorski Comic Con jest w przyszły weekend, więc odczuwamy presję.
Dziś drukujemy skrzydła w 3D.
Weźmiemy „A”, które zostało wycięte i nagwintowane.
Stworzymy formę i odlew.
I staniemy się Steve’em Rogersem. Kapitanem Ameryką.
Goście, z którymi pracuję, Mark i Dan,
świetnie ze sobą współpracują.
Mark projektuje pliki, a potem biorę je ja
i ożywiam, a potem pracuję z Danem, który tworzy rzeczy miękkie.
Zszywa tkaniny i takie rzeczy.
Co myślisz o „A”? Tworzymy jakąś teksturę?
Materiał kaptura ma wyrazistą teksturę,
więc myślę, że dobrze będzie zostawić je gładkie.
- Cześć. - Hej.
Cześć.
Iron Man?
- Tak, Iron Man. - Tak.
Podoba ci się?
W tym roku jadę z Trish.
Była na Comic Conie jako widz,
ale to jej pierwszy raz w kostiumie,
więc powinno być fajnie.
- Dan. - Gdzie jesteś?
W tym roku będę Peggy, którą interesował się Kapitan Ameryka.
Nigdy nie nawiązałam takiej więzi z postacią aż do teraz.
Bywam nieśmiała.
Więc myśl o przebraniu się i o tym, że ludzie będą podchodzić.
Nieznajomi będą sobie robić ze mną zdjęcia.
Najpierw się opierałam,
ale jego mama powiedziała: „Macie to we krwi.
Macie komiksy we krwi”.
I ma trochę racji.
Więc po prostu to zrobię.
Wielu ludzi myśli o superbohaterach,
jak o osobach, które urodziły się z mocami
albo miały jakiś wypadek.
Ale cała idea superbohatera...
To po prostu ktoś, kto postępuje słusznie.
Przebieranie się za Kapitana Amerykę sprawiło, że jestem bardziej świadomy,
jak powinniśmy się zachowywać.
„Kapitan Ameryka”
Sprawiło, że chcę być lepszym człowiekiem.
To ktoś, z kim czuję się dobrze.
Czuję się, jakby był częścią mnie, a nie tylko kostiumem.
Cosplay pokazuje inną stroną tego, kim jesteś.
Gdy wciągnęły się w to żona i córka, mamy mnóstwo zabawy.
Teraz sobie myślę: „To jest super.
Teraz jest fajniej niż było”.
Gdy ludzie zaczynają interesować się cosplayem Marvela,
zazwyczaj przyciąga ich konkretna postać.
Może wyglądasz jak ta osoba i myślisz: „Widzę siebie.
Widzę w sobie elementy tej postaci”.
I pozwalasz się temu łączyć.
Chodź, Kirby.
Prowadzę hotel dla psów, który jest częścią mojego domu.
Zwykle mam jednocześnie między dziesięć a 12 psów.
Chodźcie!
Kocham to, co robię. Nie robiłabym tego, gdybym nie lubiła psów.
Wybrałam tę pracę, bo więcej czasu spędzam z psami niż z ludźmi.
Wykonywałam różne zawody,
ale lepiej pracuje mi się ze zwierzętami i zawsze tak było.
Chciałam zajmować się zwierzętami sąsiadów, gdy byłam mała,
chodziłam po okolicy z ulotką, jak miałam siedem lat:
„Będę się opiekować waszymi psami i królikami”.
Zawsze chciałam to robić,
więc zrobiłam z tego pracę na pełny etat.
Namalowałam nawet mural w pokoju zainspirowany moimi ulubionymi klientami.
Tematem byli superbohaterowie.
Wtedy zainteresowałam się cosplayem.
Strój Dr. Strange’a.
To drugi kostium, jaki zrobiłam.
Wymagał sporo szycia i dlatego nie wygląda zbyt dobrze,
bo wciąż nie wiedziałam, co robię.
Mam sporo zdjęć Merly i Kirby’ego.
Na tym są razem.
To zdjęcie Merly, jej pierwsza profesjonalna sesja zdjęciowa.
To są wzorowane na nich maskotki.
To jest Merly, a to Kirby.
Rysownicy komiksów 1936-1994
Nazwałam psa na cześć Jacka Kirby’ego.
Jack był jednym z pierwszych artystów Marvel Comics.
Tutaj robię wszystkie kostiumy Merly i niektóre swoje.
Szyję około połowę swoich, ale wszystkie Merly.
Mam pełne wieszaki jej kostiumów, bo ma ich tak dużo.
Tutaj jest 30, a z tej strony 50.
Te wszystkie to Marvel.
O mój Boże.
Fajnie jest jeździć na konwent, którego częścią mogą być Merly i Kirby.
Staram się, by mój kostium był prosty,
bo mam ze sobą jeszcze dwa psy.
Jako dziecko byłam bardzo nieśmiała.
Miałam jedną przyjaciółkę i nie rozmawiałam z nikim innym.
I to było tyle.
Było ciężko, bo ludzie myśleli, że jestem wredna,
tylko dlatego, że bałam się rozmawiać
i mam niezbyt zachęcający wyraz twarzy,
gdy nie robię żadnych min.
Wszyscy myśleli, że jestem niemiła albo niedostępna,
tylko dlatego, że bałam się rozmawiać z ludźmi.
Dobrze.
Nie wiedziałam, że choruję na autyzm.
Chodź tu.
Nie wiedziałam, że jest częścią mojego życia,
aż dowiedziałam się o tym w zeszłe lato.
Dzięki temu byłam w stanie zrozumieć,
co się ze mną dzieje
i nauczyć się, jak sobie lepiej radzić.
Chodź tu, Merly.
Merly to pies pomocnik...
Dobra dziewczynka. Siad.
...czyli wyszkolony pies, który może pomóc
w przypadku wielu niepełnosprawności i problemów.
Przeciążenie sensoryczne, podobne do ataku paniki,
było czymś, z czym sobie nie radziłam.
A Merly była w stanie dać mi znać, kiedy mam usiąść
albo kiedy muszę odjeść od ludzi, zrobić sobie przerwę.
Dobra dziewczynka.
Bardzo lubię Moon Knight, bo jest dość mroczny,
a do tego cierpi na chorobę psychiczną,
a to jest całkiem ciekawe, bo ja też mam taki problem.
To nie to samo, ale myślę, że to fajnie,
że dawno temu pisali o kimś takim,
że coś takiego było w komiksie.
Moon Knight jest ciekawą postacią,
bo otrzymał moce od egipskiego boga,
ale cierpi na dysocjacyjne zaburzenie tożsamości,
więc ma kilka tożsamości, a te pomagają mu radzić sobie z różnymi rzeczami.
Czasem jego demony są dosłowne.
Czasem walczy z nimi w głowie.
A czasem zmaga się z codziennym życiem,
a to wszystko jest skomplikowane.
To jest magia komiksów.
Widać to na stronie komiksu.
Jeśli jesteś osobą, która zmaga się z problemami psychicznymi,
to może być pierwszy raz, gdy zobaczysz je zwizualizowane na stronie.
To także okazja dla osób, które tego doświadczają,
by dzielić się tym z innymi i mówić: „Może tak się czuję”
lub „Może tak czegoś doświadczam”,
albo „Nie wiedziałam, że doświadczam tego w ten sposób”.
Jako ludzie zawsze szukamy naszej historii,
patrzymy na nasze porażki i przeszkody, i szukamy znaczenia.
I myślę, że jest to element akceptacji
i włączenia do większej wizji, a to jest bardzo cenne.
W ten weekend jadę do Nowego Jorku na Comic Con.
Jadę tam autem. Zajmie to 26 godzin.
Jadę z moim najlepszym przyjacielem Gregiem.
Bardzo lubię prowadzić.
Nie wiem, czy on lubi. Przekonamy się.
Jeździłam w trasę z różnymi osobami
i bardzo się cieszyłam, a okazywało się, że nie byli dobrymi towarzyszami,
więc mam nadzieję, że on będzie.
Cześć. Przytulę ją.
Nawiązywanie przyjaźni jest łatwe, gdy nosisz podobne kostiumy,
bo ludzie chcą sobie robić razem zdjęcia i zaczynasz rozmawiać.
Tak znalazłam moich przyjaciół, a oni mieli swoich przyjaciół,
których sobie nawzajem przedstawialiśmy.
Justin!
Do niedawna nie wiedziałem, czym jest cosplay.
A gdy zacząłem trochę bardziej się pokazywać...
Przyjaciel Amandy
...i znajdować grupy, takie jak tworzę z Amandą,
to pomogło mi nabrać pewności siebie jako cosplayer i ogólnie.
Zabiera mnie do Nowego Jorku, z czego bardzo się cieszę.
Pójdziemy jako Cyclops i Cable.
Cable jest synem Cyclopsa.
Żyje w przyszłości i wraca.
Zawsze uważałam, że jest spoko.
Powiedziałbym, że nowojorski Comic Con...
Przyjaciel Amandy
...jest jak Olimpiada. Pierwsza liga. Nie byle co.
Trzeba się jak najlepiej postarać.
Musisz wszystko dopracować,
by ludzie, którzy zobaczą twój kostium, powiedzieli:
„Naprawdę się postarali z tym kostiumem”.
Jestem osobą, która uwielbia odtwarzać różne postacie.
Ale w przypadku Dr. Strange’a
nie pokażę kostiumu, póki nie dotrę na miejsce.
Ludzie na Comic Conie cieszą się, że mogą pokazać nowy kostium
albo przywieźć stary.
Mieszkam godzinę drogi od centrum konwentowego.
I wiele razy jeździłam metrem w kostiumie.
Cześć. Poproszę precla i Sprite’a.
- Jasne. - Dziękuję.
Zabawne w nowojorczykach jest to, że na pewno spojrzą,
ale raczej nie podejdą i nie będą zaczepiać.
Nie umniejszają ci i nie zaczepiają, ale będą się gapić.
Wiele się zmieniło, odkąd zaangażowałam się w cosplay.
Tam jest się bardziej akceptowanym jako nerd.
I można mówić o tym, że się kocha komiksy i superboahterów.
Mam pistolet do klejenia, klej, balsam do ust,
zasilacze do światełek w kostiumie.
Pomocnik to osoba, która pomaga cosplayerowi.
Pilnuje, żeby się nawadniał, trzyma rzeczy do napraw.
Zdarzają się różne wypadki, szczególnie podczas konwentów.
Coś może odpaść,
ale lubię wiedzieć, że jestem przygotowany.
Trochę się denerwuję, ale...
będzie dobrze.
Mówiłam ci, że jestem nieśmiała.
Zawsze czuję się, jakbym była dziwna, gdy spotykam ludzi,
bo chcą mnie obserwować.
I jakaś część mnie pyta: „Dlaczego?”.
Jestem jedną osobą z miliona, więc...
Wiele musi przy mnie znosić,
bo stresuję się przed konwentem i wiem, że jestem opryskliwa.
Kropki są krzywo.
Tak?
Ta strona jest wyżej niż ta.
- Nie widzę. - Okej.
Czekaj. Pokaż. Nie, nie widzę.
Okej.
- Jak... - Widzę.
- Wiesz, że świruję na temat symetrii. - Wiem, ale...
Choć to stresujące, przynosi też radość,
szczególnie gdy pracujemy razem.
- Kostium, buty, rękawiczki... - Sznurówki.
- ...pasek. - Pasek.
- Masz... - Zasilacze.
- Tak. - To chyba wszystko.
NOWY JORK
W nowojorskim Comic Conie kocham to,
że czuję, jakby to był dom superbohaterów.
Pierwszy konwent Marvela odbył się w Nowym Jorku.
Masz wrażenie, że jesteś częścią historii,
gdy jesteś na tym konwencie. To ekscytujące.
Masz też wrażenie, że to ważne, by wiedzieć jak najwięcej,
być przygotowanym,
bo starasz się oddać sprawiedliwość 80 latom tworzenia,
bo tak długo istnieje uniwersum Marvela.
W konwencie weźmie udział 350 000 ludzi.
Co roku popularność wzrasta...
Fotograf
...i tak, jest szał. To na pewno.
Pokaż pazury. Tutaj, potrzymaj.
Nie ma się czego wstydzić.
Nie musisz być fanem, który wie wszystko o postaci.
Cosplayerka /Orędowniczka
Nie musisz być encyklopedią Marvel Comics.
Ale jeśli jesteś, szacun. Ja też. Ale ludzie powinni zrozumieć,
że cosplay wiele znaczy dla ludzi.
Cosplay to zabawa. I tyle. Dlatego to robimy.
Jeśli cię to nie bawi, robisz coś źle.
Dziękuję. To super.
Trochę się denerwuję, ale męczył mnie o to dziesięć lat.
„Peggy Carter” „Kapitan Ameryka”
Przekonał mnie, więc...
dziś zanurzam się w jego świecie.
Dobra, nadchodzimy.
Trish jest Peggy Carter i cieszy mnie to.
To jej pierwszy cosplay, to powinno być fajne doświadczenie.
Jej postać jest w wojsku.
Super.
Podoba mi się to i jest silną kobietą, jak na czasy, w których żyje.
A do tego jest twardzielką w komiksie.
Nie ma za co.
- Z przyjemnością. - Trzymajcie się.
Zawsze rozumiałam społeczność cosplayerów,
ale zanurzenie się w ten świat to coś innego.
Czy kiedyś przejdziemy do drugiej sali?
To chwilę zajmuję. Trzeba czasu, by...
Nie nawiązujesz kontaktu wzrokowego i nie uciekasz?
Trzeba to zrobić, by to zrozumieć.
Teraz gdy to robię, wchodzę w interakcje i pozuję,
i widzę, czemu to jest dobra zabawa. Zdecydowanie.
- Czad. Dzięki. - Nie ma za co.
Cześć.
Masz? Okej.
Cześć.
Szminka i makijaż są okej?
- Perfekcyjne. - Okej.
W każdy kostium wkłada całą siebie.
Zdążymy. Pośpieszymy się.
Gdy dociera na konwent, jest perfekcyjny.
Stworzyła ten niesamowity kostium...
i gdy widzę, jak ludzie na niego reagują, jak ich przyciąga
i chcą mu robić zdjęcia, to jestem dumny.
Dziękuję.
- Nie, on tylko poprawia. - To nic takiego.
Dziękuję. Wyglądasz pięknie.
Jesteś dla mnie inspiracją.
- Kocham cię. - Dziękuję.
Lubię konwenty, bo to jedna z niewielu okazji,
gdy mogę być wśród ludzi, którzy interesują się komiksami
i którzy doceniają sztukę cosplayu.
Świetny kostium Storm.
Rozmowa z innymi ludźmi, którzy coś tworzą jest super,
bo gdy jesteś osobiście, możesz to zobaczyć z bliska,
zapytać: „Jak to zrobiłeś?”.
Szczerze mówiąc, tak dostałam wiele rad.
Okej, będę z tobą walczyć.
Szczególnie gdy zobaczysz kogoś z tego samego świata.
„Boże, muszę sobie zrobić z tobą zdjęcie”.
Tak, dawaj. To jest dobre.
Zaczynamy.
Wzór to bardzo mocne słowo,
ale reprezentuję silne postacie kobiece
i ludzie mnie widzą,
bo podchodzili do mnie na konwentach ludzie z dziećmi
i mówili: „Moja córka uwielbia oglądać cię przebraną za te postacie.
Uważa, że to super.
Popatrz, jaka silna i pewna siebie jest ta kobieta.
Możesz aspirować, by taka być”.
To naprawdę miłe.
Jestem Cable z X-Menów, czyli syn Cyclopsa.
Cierpi na chorobę technologiczną,
która objęła lewą stronę jego ciała
i dlatego ma mechaniczną rękę i oko, które się podświetla.
Uwielbiam tę wielką broń.
To w nim najbardziej lubię,
że ma ogromną broń.
Ma 1,5 metra długości i jest niedorzeczna.
To jedna z moich ulubionych postaci,
ale to dlatego, że zawsze uważałam, że jest słodki.
Nie mogę nigdzie dojść, bo ludzie zatrzymują mnie na zdjęcia.
Co jest fajne.
To ekscytujące, gdy wszystkim podoba się twój kostium.
To miłe uczucie, bo ciężko nad nim pracowałam
i fajnie, że ludzie to doceniają.
Czujesz się sławny przez weekend.
Od dawna cierpiałam na depresję,
miałam negatywne myśli.
A teraz nie czuję się jak outsiderka.
Hej!
- Co słychać? - Siema.
Jest super. Uwielbiam poznawać ludzi. Zaprzyjaźniać się.
To jest najlepsze.
Wielu fenomenalnych artystów przyjeżdża na Comic Con
z różnych branż, komiksów, zabawek.
Wpadnę, przywitam się z ludźmi, innymi cosplayerami. Jest towarzysko.
- Podoba mi się ten kostium. - Fajne oko. O Boże.
„Doktor Strange”
Jest wydrukowane w 3D, ale soczewka za tobą podąża.
Fajnie jest poświęcać tyle czasu na zrobienie czegoś,
a potem to włożyć i poczuć, ile pracy w to włożyłam
i tę energię, którą mi to daje.
Peleryna zapewnia ci pozę,
sposób chodzenia i poruszania, który jest fajny.
Witamy w konkursie na najlepszy kostium Marvela.
Obserwuję wielu innych cosplayerów
i uwielbiam patrzeć, jak współzawodniczą i wygrywają.
A teraz zaczynamy...
Konkurs na najlepszy kostium Marvela to moja ulubiona część konwentu
i chcemy, by jak najwięcej ludzi, którzy są na konwencie w kostiumie,
miało szansę wejść na scenę w kostiumie Marvela.
Zobaczycie tu niesamowitych cosplayerów
we wspaniałych kostiumach Marvela.
Budka jest zatłoczona
i wszyscy wiedzą, że to coś wyjątkowego.
Mamy niesamowitych sędziów, którzy są profesjonalnymi cosplayerami.
Jasmine była jedną z niesamowitych cosplayerek Kapitan Marvel z konkursu...
Nigdy nie wiesz, co się stanie, ale jest naprawdę ciekawie.
Czarna Wdowa.
Super.
Gdy sędziuję w konkursie, oceniam ogólne wykonanie.
To Hijabi Villains!
Lubię pytać, czemu ktoś wybrał tę postać,
o ulubioną część kostiumu.
Wtedy zwracają twoją uwagę na coś, czego byś nie zauważył.
Co was zainspirowało, by stworzyć tę grupę?
Nasz temat to Wrapped and Reckless.
Tak!
Przechodzimy do Jean Grey.
To kostium z lateksu. Szaleństwo.
Uwielbiam, gdy pojawiają się nowi cosplayerzy
i są naprawdę podekscytowani i zdenerwowani.
I jest coś wspaniałego w tym, że mogę mówić:
„Wejdź. Witaj. Daj z siebie wszytko i baw się dobrze”.
I lubię patrzeć, jak ludzie, którzy robią to od dawna,
są tam, by pokazać, że są najlepszymi cosplayerami.
Usta się poruszają. Nie są sztuczne.
Tak. Ekstra.
A teraz Plemię Strażników.
- Podoba mi się. - Yibambe!
Yibambe!
- Plemię Strażników! - Hej!
Tak. Nie jestem obiektywna.
A teraz Doktor Strange.
To fajne uczucie stanąć na scenie i zobaczyć morze twarzy ludzi,
którzy się cieszą, że tam są.
Nie boję się stanąć na scenie podczas konkursu.
Myślę, że dlatego, że nikt nie oczekuje,
że będziesz grać,
po prostu mówisz: „Hej. Jestem tu”.
Podobało mi się Hijabi Villains.
- Mnie też. - O Boże.
Są wysoko na mojej liście.
Plemię Strażników też się wyróżniało.
- Sami zrobili koce. - Naprawdę?
Ręczenie to wszystko malowali.
Strażnicy, oczywiście. Byli super.
- Wolverine. - Tak.
Wspomnieliśmy o wielu.
Musimy stworzyć jakiś ranking.
Tak.
Wygląda na to, że to się dzieje.
Prosimy sędziów na górę
W tej społeczności każdy jest oddany jednej z tych postaci,
dlatego nie chcemy iść zawieść.
Dobrze. Wyróżnienie.
Wszyscy byliśmy pod wrażeniem szczegółowości i kreatywności
i przemyśleń, których wymagał ten projekt.
Chodzi o sukienkę Wolverine.
- Sukienka Wolverine. - Tak.
A kto zajął pierwsze miejsce?
Trzy, dwa, jeden.
Plemię Strażników!
Mają piękne sztuczne detale na twarzach.
Ich projekty są nietypowe, szczegółowe.
Wielkie brawa!
Zwycięzcy konkursu na najlepszy kostium Marvela.
Hulk niszczyć, prawda?
Życie jest za krótkie, by być poważnym.
Fajnie jest mieć coś, w co się można zanurzyć.
Jesteś niski.
Niższy, niż myślałem, że będziesz.
Zrobimy sobie zdjęcie?
Uwielbia zadawać się z ludźmi i uszczęśliwiać dzieci...
Jestem Kapitanem Ameryką. A to Peggy.
- Podoba mi się twój kostium. - Jest super.
Zwykle stoję tu i zajmuję się jego rzeczami,
ale ludzie podchodzą do mnie i są podekscytowani.
„Boże. Wyglądasz świetnie”.
Miło jest uszczęśliwiać ludzi.
- Twój policzek ma drgawki. - Przyzwyczaisz się.
To jest ekscytujące.
Uważam, że to ważne, że każdy ma bohatera,
z którym może się identyfikować.
Cosplayerzy to wyjątkowi ludzie, którzy zagłębiają się w historię
i dają się jej ponieść.
Trzeba mieć wielkie serce i wyobraźnię.
Uważam, że całe życie to noszenie kostiumu.
Wszyscy nosimy ubrania. Nikt się w nich nie urodził.
Wkładamy kostium tego, jak chcemy, by ludzie nas widzieli.
Nie uważam, że jest coś dziwnego w mówieniu:
„Widzę siebie w tym bohaterze, więc przebiorę się za niego”.
Ostatecznie to bardzo ważne,
że ludzie mają możliwość zobaczyć siebie jako bohaterów.
Napisy: Agnieszka Otawska