Rozpoczynam rejestrację na początku nośnika numer jeden, dział jeden.
Zeznania składa Elizabeth Holmes.
Przesłuchanie odbywa się w San Francisco. Jest godzina 9:00, 11 lipca 2017 r.
Proszę podnieść prawą rękę.
Czy przysięga pani mówić prawdę i tylko prawdę?
Przysięgam.
Śledztwo dotyczy spółki Theranos Inc.
w celu ustalenia, czy doszło do złamania
określonych przepisów federalnych.
Czy istnieje powód uniemożliwiający złożenie przez panią pełnych zeznań?
Jak nazywa się pani firma?
- Theranos. - Myślałam, że wymawia się ją inaczej.
To zbitka słów therapy i diagnosis.
To dlaczego nie „Theranosis”?
Ponieważ nazwa to Theranos.
Możemy wyciąć ten fragment?
Obecnie firma zatrudnia 500 pracowników i jest wyceniana jest na dziewięć mld.
Wow.
Oferujemy 200 najpopularniejszych badań krwi. Co najważniejsze…
„Nie wykorzystujemy do tego igieł”. Potem mówi pani:
„Jedna kropla krwi umożliwia nam wykonanie 70 testów”.
Czy to twierdzenie jest zgodne z prawdą?
Kilka szybkich piłek. Segment nazywa się „Minuta z twórcą”.
Nazywają panią najmłodszą miliarderką, która do wszystkiego doszła sama.
Robi wrażenie.
Tak.
Człowiek jest tym, co je. Czym pani w takim razie jest?
Zielonym sokiem.
Ulubione miejsce.
Moje biuro.
Wyrażenie, które najlepiej panią opisuje.
Zorientowana na cel.
HOUSTON ROK 1995
Nie musisz kończyć. Możesz się zatrzymać.
Czekamy, aż ostatnia osoba ukończy bieg.
Jasne?
Dlaczego wciąż biegnie?
Dalej, Elizabeth! Idzie ci świetnie!
Dlaczego ona tak dziwnie biega?
Oto pionierka, którą porównuje się do wizjonerów
pokroju Billa Gatesa i Steve’a Jobsa.
Jej firma może stać się w branży medycznej tym,
czym Amazon był dla handlu detalicznego, a Apple dla telefonii komórkowej.
- Ma aż taki potencjał. - Macie bardzo inteligentną dyrektorkę,
która zrobi coś wielkiego dla świata.
Wszystkim zależy na sukcesie tej firmy.
Oszukali nie tylko inwestorów,
ale również media, pacjentów
i lekarzy.
To było oszustwo medyczne.
Nie da się usprawiedliwić takiej pogardy dla życia pacjenta.
Skrzywdzili ludzi. Ich firma skrzywdziła ludzi.
ZEPSUTA KREW
SPIESZĘ SIĘ
Pomożesz mi? Ktoś ukradł mi portfel.
GRUDZIEŃ ROK 2001
Nie chcę tego słuchać.
Dlaczego słuchasz takiego szajsu?
Chcesz wracać do domu pieszo?
Ale z ciebie jędza.
…do roboty
Szybko, aż nie będzie w życiu zabawy
Świetna piosenka.
Muszę tylko żyć i umrzeć
Ale spieszę się i nie wiem, czemu
Tata jest domu?
W wyniku bankructwa spółki Enron 4 000 pracowników otrzymało wypowiedzenia…
Chris. Dzieci wróciły.
Powiesz im?
Ojciec stracił pracę.
Wszyscy ją stracili. Firma zbankrutowała.
Wielu pracowników Enrona straci nie tylko pracę…
Chcecie coś przekąsić?
Nie chcę tych ciastek. Mamo, nie dawaj mi ich.
Nie mamy nic innego.
Okłamali mnie…
W każdym aspekcie. Ta firma to jedno wielkie oszustwo.
Nie wiedziałeś?
Znowu czeka nas przeprowadzka?
Nie, jeśli tata poprosi o pomoc Richarda.
Nie rozmawiajmy o tym przy dzieciach.
Lorraine mówiła, że może ci pomóc. Wystarczy do niego zadzwonić.
To twoja koleżanka. Nie będę prosił męża twojej koleżanki o pieniądze.
- To człowiek bez klasy i oszust. - Nie zamierzam się znów przeprowadzać.
Nie poproszę go o pomoc.
Enron, tak? Spodziewałem się tego.
Ja nie byłem tak przewidujący.
Z dobrych wiadomości: dostałaś się do Stanford, prawda?
Jako córka absolwenta?
Nie. Dostałam stypendium prezydenta.
Oznacza to, że jestem w ścisłej czołówce wśród nowo przyjętych.
Świetnie.
- Nie jesteś przesadnie skromna. - A czemu miałabym być?
Stypendium prezydenckie brzmi,
jakbyś miała zostać prezydentem.
Nie chcę być prezydentem. Wolę zostać… miliarderką.
No dobrze.
- Czy to ser? - Kozi.
Nie chodzi tylko o pieniądze. Trzeba mieć jakiś cel.
Będzie studiować inżynierię biomedyczną.
W mojej rodzinie było wielu lekarzy.
Pierwszy krok to… Stanford. Po uzyskaniu dyplomu
zamierzam stworzyć własny produkt i założyć firmę.
Co nieco o tym wiem.
Firma Richarda ma wiele patentów medycznych.
Chętnie udzieli ci kilku rad.
Ale pan zgłasza patenty tylko po to, żeby inne firmy panu płaciły, prawda?
Nie. Richard tak nie działa.
Nie określiłabym tego w ten sposób.
Założona przeze mnie firma szkoląca medyków
sprzedała się za ponad 50 milionów dolarów.
Ale odnoszę wrażenie, że masz się za bystrzejszą ode mnie.
Czy przed kolacją ktoś chce zobaczyć wyremontowane piętro?
Chętnie.
Ktoś jeszcze idzie z nami?
Chris, może porozmawiasz z Richardem?
Tak. Richardzie, czy możemy pogadać na osobności?
Jest bardzo źle?
Jest… w porządku. Będzie dobrze.
Lorraine mówi, że potrzebujecie pomocy w związku z domem.
Richardzie… poczekajmy, aż dzieci stąd pójdą.
Chodźcie, dzieciaki. Pokażę wam boazerię.
Nie sprzedaliśmy naszego starego domu. Możecie się do niego przenieść.
Nie chcę stawiać cię w trudnym położeniu. Mogę pomóc.
Dziękuję.
Tato?
Nie zauważyłem cię.
Nie zapożyczaj się u Richarda. Damy sobie radę. Tato?
Pamiętasz to? Zaprojektowałaś wehikuł czasu.
Miałam siedem lat. To było głupie.
Spójrz na to. Napisałaś do mnie list.
„Drogi tato! Zależy mi, aby dokonać w życiu epokowego odkrycia.
„Aby odkryć coś, co nie śniło się ludziom…”
Przepraszam.
Będziemy musieli wykonać badanie krwi.
- Gdzie spędzisz wakacje? - W Pekinie.
Musi się położyć. Mdleje na widok krwi.
Nic mi nie będzie.
Poczęstuj się ciasteczkami. Zaraz wrócę i pobierzemy ci krew.
Masz odrosty. Lepiej ci w blond włosach.
- Mamo? - Tak?
Chcę, żebyś wiedziała, że…
W te wakacje chcę rozpocząć aktywność seksualną.
Co takiego?
Czy w Pekinie będzie z tobą jakiś chłopak?
Nikogo nie wybrałam. Ale chcę to zrobić,
zanim rozpocznę studia. Chciałam, żebyś wiedziała.
Będziesz ostrożna?
Oczywiście. Zamierzam używać prezerwatyw.
To jasne. Ale miałam na myśli coś innego.
Chłopcy nie zawsze zachowują się, jak przystało na dżentelmenów.
Więc sama musisz się chronić…
- jako kobieta… - Przepraszam.
Tak. Tak.
Uważaj na siebie. Na pozór mili mężczyźni
mogą okazać się porywaczami i zrobić z ciebie niewolnicę seksualną…
Wyciągnij lewe ramię.
- Nie mogę patrzeć. Wychodzę. - Mamo, poczekaj.
Będę na zewnątrz.
Spokojnie. Nic ci nie będzie.
Czy pozostawała pani w relacji romantycznej z panem Balwanim?
Tak.
Czy po tym, jak pan Balwani został prezesem i dyrektorem operacyjnym,
poinformowała pani inwestorów, że utrzymywaliście
relację romantyczną w momencie, gdy poprosiła ich pani
o zainwestowanie w spółkę?
Nie.
Kiedy poznała pani pana Sunny’ego Balwaniego?
PEKIN ROK 2002
POMYSŁY NA PRODUKT
POMYSŁY
Kiedy przyjdzie Josh i reszta facetów?
Muszę wiedzieć.
Przyniosą piwo?
Mam nadzieję. Musimy się napić.
Josh… jest gotowy. Czeka nas niezła zabawa.
- O rany! - Będzie się działo.
- Upiję się. - Co zakładacie?
To program immersji językowej.
Powinniście mówić po mandaryńsku.
Tylko w ten sposób możemy doskonalić język.
Boże, mów po angielsku.
- Jest piątek. - Racja.
- Nie ma szkoły. - Daj spokój.
Dziwna jest.
PIOSENKI
Cześć.
Czy wiesz, że jesienią rozpoczynam naukę w Stanford?
Nie wiem, co mówisz. Nie jestem w tym dobry.
Cześć.
Jak leci?
Miło jest spotkać kogoś, kto traktuje ten program poważnie.
Mam na imię Sunny.
Ty bardzo dobra.
Nie musisz mówić „sz”. Powiedziałeś coś w stylu
„Ty bardzo dobra”.
Przechodzisz od rzeczownika od razu do przysłówka.
Jesteś administratorem?
Dlaczego? Bo jestem stary?
Tak. To program dla studentów.
Chcę nauczyć się mandaryńskiego. Chiny dołączyły właśnie do WTO.
Wkrótce staną się światowym centrum przemysłu.
Masz jakąś pracę?
Nie. Założyłem firmę programistyczną i sprzedałem ją za 40 milionów dolarów.
Nie odrywaj w całości wieczka, bo nie podgrzejesz.
Nie mogę na to patrzeć. Zapraszam cię na prawdziwe jedzenie.
- Chodź. - Nie mogę opuścić z tobą akademika.
W porządku.
Poczekaj. Wezmę torebkę.
Jesteś muzułmaninem?
Hindusem. Moja rodzina musiała przenieść się z Pakistanu do Indii.
Uciekłem stamtąd do Kalifornii.
Tęsknisz za domem?
Nie wiem, gdzie jest mój dom. Gdy opuszczaliśmy Pakistan,
porzuciliśmy cały dobytek.
Wtedy zapragnąłem rozpocząć studia w Stanach.
To było w 1986 roku. Ile miałaś wtedy lat?
- Dwa. - Jezu.
Poczęstuj się skorpionem.
- Podziękuję. - Jest chrupiący.
Nie ma mowy.
- Śmiało. - Nie mam ochoty.
Częstuj się.
To nie jest zabawne.
Nie musisz czekać.
Zostanę tu, dopóki nie będę miał pewności, że nic ci nie jest.
- Nie mogę. - Nie słyszysz, że mówisz źle?
Wiesz co? Za mało się starasz.
To nie takie trudne.
I dlatego chce się skupić się na przemyśle biomedycznym.
Chcę pomagać ludziom… i zostać miliarderką.
- Jak Steve Jobs. - Wiesz, czego chcesz.
To prawda.
Dziękuję.
Za co?
Że się nie śmiałeś.
Przodkowie mojego ojca byli wynalazcami i biznesmenami.
Chce, żebym wykorzystała swój potencjał. Opowiedz mi o swoich rodzicach.
Matka jest w Indiach. Ojciec zmarł parę lat temu.
Przykro mi. Jak?
Nie chcę o tym mówić…
Zatańczymy?
Nie odnajduję się w tym.
- Możemy po prostu… - Dobra.
Zachody słońca są tu piękne.
To przez zanieczyszczenie powietrza.
Wiesz, co to dla mnie znaczy, prawda?
Cały ten miesiąc był…
Nie musimy się żegnać.
W sierpniu będę w Palo Alto.
Będziemy w jednym mieście.
O której masz jutro samolot do Indii?
Wcześnie. Mama przygotowuje obiad.
Mogę cię o coś zapytać?
Jak zmarł twój tata? Nigdy mi nie powiedziałeś.
Poszedł do szpitala z bólem w klatce piersiowej. Ten idiota w kitlu
zlecił szereg testów, ale nie takich, jak trzeba.
Stwierdził, że to stres i odesłał go do domu.
I jeszcze tej nocy zmarł… na atak serca.
Można było temu zapobiec. Myślę o tym każdego dnia!
Wybacz. Czasem dopada mnie złość.
Daj portfel.
Chińczycy mają zwyczaj spalania kartek z życzeniami
dla osób w zaświatach.
To dla twojego taty.
Bo puścimy z dymem cały budynek.
Powinienem już iść spać.
Udanego pierwszego roku studiów.
STANFORD, ROK 2002
Twoje przybory do łazienki. Spokojnie. Nie martw się.
I już.
- Bo jest piękna. - Mikrofluidyka jest piękna? Niby jak?
Mikrofluidyka jest… Wyobraź sobie tusz do drukarek.
Wychodzisz od koloru podstawowego,
który przechodzi przez trzy różne kanały,
dochodząc do trzech różnych punktów,
a w każdym z nich znajduje się inny odczynnik, który daje inny kolor.
- Więc chcesz produkować tusze. - Nie.
Żartuję. I przepraszam, że wczoraj nie udało się nam porozmawiać.
Byłem w trakcie przeprowadzki.
Lubisz piwo? Bo ja bardzo.
A więc lubisz mikrofluidykę i piwo.
- Sunny. - Tak?
Bardzo mi się tu podoba.
Nie jestem programistką. Jestem lekarką i naukowczynią.
Uważam, że technologia może w istotny sposób wpłynąć na kształt
sektora opieki zdrowotnej.
Dopiero zaczynamy uzmysławiać sobie,
jak bardzo technologia może zmienić całe nasze życie.
- Fascynujące. Więc jest pani lekarką? - Tak.
Wynalazczynią. I inwestorką. A także członkinią zarządu wielu firm.
Po co pani ta profesura?
Stanford jest obecnie miejscem, w którym warto być.
Mamy rok 2002. Wyobraźmy sobie technologię za 20 lat.
To wy będziecie ją kształtować. Jak was nazywają?
Milenialsami?
Dorastaliście w otoczeniu komputerów. Nie napawają was strachem.
Ale musicie pamiętać, że wiele jeszcze o nich nie wiemy
i to wy odkryjecie te tajemnice.
- Panie profesorze? - O Boże, to ty.
Nie, nie mogę cię przyjąć.
To program dla doktorantów, a ty jesteś na pierwszym roku.
- Zgadza się. - Nie jesteś gotowa.
- Wiem, ale myślałam, że… - Dlaczego ci na tym zależy?
Rób to, co inni pierwszoroczniacy: pij,
łam serca i… sypiaj z chłopakiem.
Zerwałam z nim dziś rano,
- bo odciągał moją uwagę. - Jak poszło?
- Nieźle. - Nieźle?
Trzeba zmienić natężenie przepływu. To dlatego eksperyment nie działa.
- Że co? - Musicie zmienić natężenie przepływu.
Skąd wiesz, nad czym pracujemy?
Pana asystent, Rakesh, pokazał mi notatki.
Jest fanem Cubsów. Dałam mu czapeczkę.
Za mną.
Tutaj.
Jakie mamy natężenie przepływu?
- Siemka. - Siemka.
Problemem nie jest przepływ. Sprawdziłem. Może zmiana lepkości mogłaby…
Zwiększyliście szybkość przepływu, ale…
żeby utrzymać średnią prędkość liniową, musicie…
zwiększyć wymiary pięciu kanałów wylotowych.
- Nieprawda. Osobiście próbowałem… - Prawda.
Zgadza się.
Jest na pierwszym roku.
Jesteś świeżakiem.
Witamy w zespole.
- Niech ktoś przyniesie jej fartuch. - Jasne.
Channing obiecał wysłuchać moich pomysłów.
Pracujemy nad niezwykłą technologią.
- Ten profesor się w tobie zakochał. - Nieprawda!
Nieważne. Spotkamy się w te wakacje?
- Spotkamy? - Tak. Spotkamy.
Nie wiem. Co porabiasz?
Jestem bardzo zajęty. Będę jeździł po okolicy w nowym lamborghini.
Masz lamborghini?
- Tak. Najdroższy model. - Po co ci?
Bo mnie na niego stać.
Bo nikt nie bierze cię za terrorystę,
gdy jeździsz lamborghini.
Skurwysyny.
DRUGI ROK STUDIÓW
Napisałaś to przez wakacje?
Za dużo wolnego czasu podczas stażu.
To… plaster.
Zauważyłem.
Urządzenie, które dostarczałoby lek,
na przykład antybiotyk,
bezpośrednio do układu krwionośnego pacjenta, jednocześnie monitorując
skuteczność leku.
To urządzenie diagnostyczno-lecznicze.
Tak.
Pragnę założyć firmę. Chcę, żeby został pan członkiem zespołu.
Nie zamierzam czekać. David Filo i Jerry Yang
założyli Yahoo jeszcze jako pana studenci. Na pewno zainwestował pan w ich spółkę.
Złożyli mi taką propozycję, ale odmówiłem. Bardzo tego żałuję.
Skontaktuję cię z lekarką.
Powie ci, czy to wykonalne. Znasz… Phyllis Gardner?
Channing Robertson panią przysłał?
Tak. Jestem w jego programie doktoranckim jako… studentka drugiego roku.
To się nie uda. W plastrze nie zmieszczą się pełne dawki leku,
a już na pewno kilku leków
i reagentów koniecznych do badań długoterminowych.
Nie wspomnę o tym, że wszystkie te substancje
musiałyby być przechowywane w temperaturze ciała.
Odłóżmy to na bok.
Załóżmy, że rozwiązałaby pani wszystkie te problemy.
Jeśli myśli pani, że ludzie będą chcieli korzystać z takich plastrów
do diagnozy i przyjmowania leków bezpośrednio w krwiobieg,
nigdy nie spotkała pani osoby chorej.
Studenci wiele lat uczą się, jak skutecznie diagnozować pacjentów.
Nie da się uzyskać diagnozy z plastra, bo człowiek to nie maszyna.
Ale lekarze popełniają błędy. Diagnoza opierałaby się na danych, więc…
Dane to nie wszystko. Osoby w pani wieku muszą pamiętać,
że maszyny też popełniają błędy, zwłaszcza jeśli obsługują je ludzie.
- Tak, ale… - W porządku. To nic osobistego.
Tego nie da się zrealizować.
Proszę się dalej uczyć.
Nie przestawać próbować. Idę do domu. Miło było panią poznać.
- „Rób. Albo nie rób. Nie ma próbowania”. - Słucham?
Tak mawiał Yoda z Gwiezdnych Wojen.
Pani profesor! Proszę poczekać!
Sądzę, że… Że możemy ze sobą współpracować.
- Współpracować? - Tak.
Na którym roku pani jest? Pierwszym? Drugim?
- Rozpoczęłam drugi rok. - Była pani na kilku zajęciach,
może jakimś seminarium, i wydaje się pani, że to wystarczy,
żeby założyć firmę?
Myślałam, że pani, jako kobieta…
Jako kobieta pozwolę sobie coś pani wyjaśnić.
Nie można pomijać żadnego kroku. Sukces wymaga ciężkiej pracy.
Ze strony pani i innych osób. Tak ciężkiej,
żeby nikt nie mógł twierdzić, że ktoś pani pomógł.
Aby wytrącić krytykom oręż z rąk. A jeśli popełni pani jakikolwiek błąd,
nawet najdrobniejszy, z radością panią zniszczą.
Więc, jako kobieta nie pomogę pani.
I jeszcze jedno.
Proszę nigdy więcej nie cytować Yody. Nauka polega na próbowaniu.
Po prostu. Aby do czegokolwiek dojść,
trzeba podejmować tyle prób, że aż zaczyna się
kwestionować sens pracy. Nauka to nie mrzonka.
Z kolei Yoda to fikcyjny, zielony ludzik, który posiadł wszelką wiedzę
we wszechświecie oprócz znajomości składni i gramatyki.
Przykro mi. Pani pomysł jest nierealny. Tak już działa ten świat.
Świat działa w określony sposób, aż pojawia się świetny pomysł,
który zmienia jego porządek.
Muszę już iść.
Mąż czeka na mnie z kieliszkiem czerwonego wina
i obietnicą masażu stóp oraz Moim wielkim greckim weselem na DVD,
które właśnie przyszło pocztą. Proszę zająć się czymś podobnym.
Ma pani 19 lat.
Proszę się tym cieszyć.
Co my tu mamy?
To żyje.
Wpadniesz na nowy pomysł.
Mam się poddać? Co robić?
Spróbuj dla odmiany spędzić jeden wieczór jak typowy student drugiego roku.
Może ci się spodoba.
Lubisz muzykę a capella?
Słyszałaś kiedyś „Don’t Stop Believin’” na 12 głosów?
Polecam.
A to dobre!
Cześć!
Jak się bawicie? O rany, pękam ze śmiechu.
Genialny dowcip.
A to dobre. Świetnie się bawię!
Pani Holmes? Pani Holmes?
Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Nie pamiętam szczegółów.
- Była pani CEO. - Tak.
I nie pamięta pani szczegółów?
Ja… nie. Nie jestem w stanie przywołać szczegółów sprzed lat.
Ja… nie pamiętam…
Pani Holmes.
- Pani Holmes, chcę pani zrobić przerwę? - Nie.
Co jej jest? Czy coś się stało?
Jakiś facet coś jej zrobił podczas imprezy.
Nie znam szczegółów, ale była na policji.
- Policji? - Mówiła, że została zgwałcona.
Naprawdę? Wierzysz jej?
Nie wiem. Chodźmy.
Halo?
Gdzie się podziewałaś? Od kilku dni próbuję się dodzwonić.
Byłam zajęta.
Tęsknię za tobą. Wiesz, jak tęsknię, gdy nie rozmawiamy.
Wiesz, jak to absurdalnie brzmi?
Mam 19 lat, 19.
Powinieneś rozmawiać z kimś w swoim wieku.
Czy tego chcesz?
Tak. Zgadza się.
To w cholerę dziwne.
Więcej do mnie nie dzwoń.
Pani Holmes. Czekają na panią.
Co powiedzieli?
Nie zarekomendowali podjęcia działań dyscyplinarnych.
Wiem. Ale co powiedzieli?
To słowo przeciwko słowu.
Nie wierzą mi.
Nikt mi nie wierzy.
Nie mogę pozbyć się tego zapachu. Trzeba ją wyrzucić.
Boże! To niebezpieczne. Mogłabyś zrobić sobie krzywdę.
Trzeba ją wyrzucić.
Musisz mi pomóc.
Elizabeth.
Chwyć od spodu. I idziemy.
Poczekaj. Muszę ją postawić.
- Muszę ją postawić. - Jasne.
Powoli. Dobrze.
- Nie chcę tego teraz robić… - Elizabeth.
Nie. Wracaj do hotelu.
- Zostaw mnie w spokoju. - Wierzę ci.
Wierzę ci. Wierzę w każde słowo.
Mówiłaś, żebym była ostrożna, a ja cię nie posłuchałam.
Upiłam się.
Faceci… będą cię ograbiać.
Musisz zdecydować, czy dasz im się poskromić.
- Ale jak… - Odłóż to w kąt. Zapomnij o tym.
A pewnego dnia…
pewnego dnia znów będziesz sobą…
Chodźmy. Ten zapach jest nie do wytrzymania.
Dobra.
Raz, dwa, trzy!
O Boże!
Kocham cię.
Powinnyśmy umyć dłonie.
MARZEC ROK 2004
Wróciłaś.
Wróciłam. To nowy projekt.
To pudełko wielkości iPoda.
Nie podaje leku. Testuje krew.
Wyobraźcie sobie urządzenie do testowania krwi w domu.
I to nie z całej fiolki, a z jednej kropli.
Zawsze pod ręką.
Pacjent czułby się bezpiecznie.
Channing chce, żebyśmy jak najszybciej przeszli do fazy badawczej.
Wynajmiemy biuro w East Palo Alto.
Czy to nie ta część miasta, od której kazano się wam trzymać z daleka?
Tak. Jest niebezpiecznie.
Kiedyś się tam zgubiłem,
gdy wysłałaś mnie do Urban Outfitters.
Nie stać nas na nic lepszego. Chciałam zapytać, czy…
bylibyście skłonni zainwestować oszczędności na moje czesne w firmę.
A jak opłacilibyśmy twoje czesne?
Nie będziecie musieli. Chcę zrezygnować ze studiów.
- Co takiego? - Nie. Nie!
Steve Jobs rzucił studia. Bill Gates też.
Michael Dell, Paul Allen. Elon Musk…
- Paul Allen? - Drugi gość od Microsoftu.
Nieważne. Nie rzucisz studiów na Stanfordzie.
Założysz firmę po studiach.
I tak przestałam już chodzić na zajęcia.
Nie chodzisz na zajęcia?
Czy to ma związek z tamtą sytuacją?
- Noel. - Nie. Nie.
Co to coś miałoby robić? Testować krew?
Mamo, będziesz mogła na zawsze zapomnieć o igle.
Nie rozumiem cię.
Wiem.
Nie uwierzysz. Elizabeth Holmes rzuciła studia.
I posłuchaj: opracowała urządzenie medyczne
do testowania krwi. Pomaga jej profesor ze Stanforda.
Zebrali już niezłą sumkę.
- Nie zapytała mnie o radę. - Co masz na myśli?
Zamierza zająć się tym co ja.
I nawet nie zadzwoni?
To jeszcze dzieciak. Pewnie nie ma nawet naszego numeru.
Nie.
Oni wszyscy mają się za lepszych od nas. Cała rodzinka.
- Pani Holmes powiedziała, że… - Dlaczego tak ją nazywasz?
Dla niej jesteś Lorraine. Dlaczego nazywasz ją panią Holmes?
Nigdy o tym nie myślałam.
- Powinna była do mnie zadzwonić. - Nie rób z tego afery.
Nie robię.
Ale uważam, że powinna była do mnie zadzwonić.
Co się stało? Ktoś do ciebie strzelał?
Nie. To była zbłąkana kula. Jakaś sprzeczka.
Dziękuję, że przyjechałeś.
Dlaczego do mnie zadzwoniłaś? Mieliśmy już ze sobą nie rozmawiać.
Nie wiem.
Wiesz! Dlaczego tu jestem?
Dlaczego tu jestem?
Nigdy więcej mnie nie odtrącaj.
Będę cię chronił.
Wiem.
Czy kiedykolwiek mówiła pani pacjentom, inwestorom lub członkom zarządu,
że żadne z rozwiązań, które rzekomo pani opracowała, nie działało?
I że otrzymane wyniki były często niedokładne?
Czy kiedykolwiek mówiła pani komuś, że pani firma
narażała życie pacjentów, przekazując fałszywe informacje
na temat stanu ich zdrowia?
Wiem, że popełniliśmy wiele błędów,
ale… zależało nam…
aby dalej rozwijać ten projekt. Wydawało nam się wówczas,
że nasze działania są słuszne.
Napisy: Mateusz Lis