Απόδοση-Επιμέλεια:Sparta
Είσαι πολύ ήσυχος, Γιόζεφ.
Πώς ήταν η πτήση σου; Υπέροχη!
Ευχαριστώ που ήρθες να με πάρεις. Συγγνώμη που περίμενες τόσο.
Όχι, όχι. Ο Βίτο περίμενε στο αμάξι.
Ευχαριστώ πολύ, Βίτο.
Παρακαλώ. Βίτο,
μην αφήνεις την ευγένεια της Λόρα να σε ξεγελά.
Πώς είσαι;
Καλά είμαι!
Σίγουρα;
Πόσο έμεινες σπίτι πριν έρθεις εδώ;
Μια εβδομάδα.
Όχι πολύ. Κυρίως κοιμόμουν.
Ήταν δύσκολα αυτή τη φορά; Όχι.
Όχι περισσότερο απ’ το συνηθισμένο.
Μυρίζει αλλιώς εδώ, είναι σαν... μόσχος.
Όχι, είναι το καλλυντικό του Βίτο.
Bum Cream.
Μας έχει μιλήσει γι’ αυτό. Έρχεται από τη Βραζιλία.
Έχει πέντε φορές περισσότερη καφεΐνη απ’ τον καφέ.
Ενδιαφέρον. Ο πισινός μου θέλει καφέ.
Κι ο δικός μου. Συνεχώς.
Πώς λειτουργεί; Το απλώνεις.
Το λάδι πιέζει τα μόρια του δέρματος και το σφίγγει.
Σαν... Σαν τύμπανο; Ναι.
Κοντεύουμε.
Θα είσαι κουρασμένη.
Μπορούμε να χαλαρώσουμε στην πισίνα το απόγευμα.
Το δάσος είναι γεμάτο αρκούδες.
Όταν κάνει ξηρασία έτσι,
κατεβαίνουν απ’ τα βουνά και πίνουν από τις πισίνες.
Δεν ήξερα πως έχετε αρκούδες.
Οι Οθωμανοί τις έφεραν απ’ τα Ουράλια.
Ζούσαν στα βουνά μέχρι που φτιάχτηκε ο δρόμος.
Την περασμένη εβδομάδα...
ένα σκυλί έχασε το αυτί του.
Φτάσαμε.
Ροζ;
Ο Τζο το λέει τερακότα, αλλά... ξέρεις.
Γεια. Γεια!
Μου έλειψες! Έχει μια γυναίκα στην πισίνα.
Ποια στο καλό είναι αυτή;
Είναι αρκούδα, Τζο;
Γεια.
Γεια!
Περίμενα τον Βίτο. Η πόρτα ήταν ανοιχτή.
Βίτο! Σε ζητάει μια κοπέλα.
Ποια πόρτα;
Ελπίζω να μη σας πειράζει που μπήκα. Περίμενα και έκανε ζέστη.
Καθόλου.
Νομίζαμε πως ήσουν αρκούδα.
Γεια.
Πώς σε λένε; Νίνα.
Μου αρέσουν τα μαλλιά σου.
Νομίζεις πως μοιάζω με αρκούδα, Νίνα;
Όχι. Από πού είσαι;
Από δω, κάπου κάπου. Κάπου κάπου.
Τι στο καλό σημαίνει αυτό;
Πάω να περιμένω στην πόρτα.
Αυτά τι είναι;
Τα φυτά μου.
Είμαι βοτανολόγος.
Η βοτανική έχει ωραίες, παράξενες λέξεις.
Βίτο; Ήρθε η φίλη σου. Συγγνώμη, νομίζαμε πως θα προλαβαίναμε.
Όχι, εμείς φταίμε που άργησε. Η πτήση της Λόρα καθυστέρησε.
Αυτή είναι η φίλη μου, η Κίτι.
Είμαι η Ιζαμπέλ.
Γεια. Γεια.
Της ψάχνω διαμέρισμα.
Πού; Κοντά στην παραλία.
Γιατί δεν μένεις εδώ;
Έχουμε ένα σπιτάκι στον κήπο.
Έχει πόρτα προς την παραλία. Μπαίνεις, βγαίνεις όποτε θες.
Σίγουρα; Ναι.
Δεν θέλω να γίνω βάρος. Καθόλου βάρος.
Ο Γιόζεφ λατρεύει να μιλάει για φυτά, και...
Η Νίνα ήδη μας βαρέθηκε.
Εντάξει.
Νίνα...
θέλεις να τη δείξεις το σπιτάκι;
Ευχαριστούμε, Νίνα.
Τι κάνεις;
Ο Βίτο τη γνωρίζει.
Μπορούσες να πεις όχι, Γιόζεφ.
Ορίστε, να σου δείξω πού μένεις.
Το δωμάτιο είναι χαριτωμένο.
Ωραίο είναι.
Αυτό; Πάρ’ το.
Θα σου πάει. Σίγουρα;
Η μαμά σου είναι καλή.
Όχι πάντα. Δεν είναι πολεμική ανταποκρίτρια;
Πώς το ξέρεις;
Οι γονείς σου είναι διάσημοι.
Όλοι λένε πως η δουλειά της είναι σπουδαία...
αλλά στην ουσία πάει σε χώρες να βλέπει κόσμο να σκοτώνεται.
Σε στενοχωρεί;
Παλιά, ναι.
Πάντα είναι θυμωμένη όταν επιστρέφει.
Ακούγεται σαν να σε νοιάζει.
αλλά στην ουσία πάει
σε χώρες να βλέπει κόσμο να σκοτώνεται.
Πού ήταν τελευταία φορά;
Στο Σουδάν.
Και ο πατέρας σου;
Ο μπαμπάς δεν πάει πουθενά.
Κλείνεται στο γραφείο όλη μέρα.
Γράφει;
Λέει πως δεν γράφει πια.
Γιατί;
Δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτό.
Ένας ποιητής χωρίς λόγια.
Ναι.
Ποιος σε φροντίζει στο σπίτι;
Είχαμε μια νοικάρισσα, τη Μάρτα.
Ήταν πολύ καλή, αλλά μάλωσε και έφυγε.
Είναι και οι δύο πολύ περίεργοι.
Κανείς τους δεν ξέρει να μαγειρεύει ή να οδηγεί.
Ο μπαμπάς οδηγούσε, αλλά τώρα στις διακοπές παίρνουμε οδηγό.
Είναι κάπως περίεργο.
Δεν είναι περίεργο, αν δεν ξέρεις να οδηγείς.
Είναι ντροπιαστικό.
Πόσων ετών είσαι;
Δεκαπέντε.
Σου αρέσουν αγόρια ή κορίτσια;
Μάλλον αγόρια.
Θες να έχεις κάποιον;
Μυρίζουν σαν παστινάκες. Τι είναι;
Είναι ρίζες.
Συλλέγω ρίζες.
Μπορούν να σκέφτονται και να λύνουν προβλήματα.
Θα μου δείξεις το δωμάτιο των γονιών σου; Φυσικά.
Είναι τα βιβλία του πατέρα μου.
Υποτίθεται πως φτιάχνει μια συλλογή με τα παλιά του...
αλλά δεν νομίζω ότι τα έχει διαβάσει ακόμη.
«Πάρε... τον.»
Ήταν πολύ όμορφος.
Από τη Βοσνία.
Ήταν μικρός όταν έφυγε;
Δεν θέλει να μιλάει γι’ αυτό.
Λες να πειράξει αν το πάρω;
Σίγουρα θα πειράξει.
Πηγαίνεις στην παραλία;
Όχι ακόμη.
Πάμε αύριο.
Θα σου δείξω τα βράχια με τα αγόρια.
Τα αγόρια στα βράχια!
Έφερα ένα βιβλίο σου.
Διάβασα το οπισθόφυλλο. Η Νίνα είπε ότι είναι εντάξει.
Να διαβάσεις το οπισθόφυλλο ή να πάρεις το βιβλίο;
Να διαβάσω τα ποιήματά σου.
Τα έγραψες για να διαβάζονται, σωστά;
Καλή τύχη να βρεις κάτι χρήσιμο εκεί μέσα.
Πού είναι η μαμά;
Η Ιζαμπέλ κάνει τα δικά της τα βράδια.
Που σημαίνει πως δεν είναι ποτέ εδώ, ούτε με επισκέπτες.
Γλυκιά μου, η μαμά σου...
πηγαίνει κάθε βράδυ σε κάποιο περίεργο κλαμπ.
Η μαμά σου χρειάζεται τον δικό της χρόνο...
κι έχει επιστρέψει μόλις πριν λίγες εβδομάδες.
Χάρη σε ανθρώπους σαν εκείνη
μάθαμε όσα ξέρουμε.
Ξέρεις πως δεν πάει σε κλαμπ.
Η Λόρα έχει δίκιο.
Η μητέρα σου είναι πολύ γενναία.
Πού γεννήθηκες, Κίτι;
Δε θυμάμαι τη γέννησή μου. Εσύ;
Ξέρω τουλάχιστον πού γεννήθηκα.
Η μητέρα μου ήταν ποτάμι... πάντα ήμασταν καθ’ οδόν.
Αυτό είναι ενδιαφέρον.
Είσαι από τη Βοσνία.
Θα ήταν δύσκολα τα παιδικά σου χρόνια.
Κι εσύ από Παρίσι;
Εδώ μένω, ναι.
Η Λόρα είναι διευθύντρια τμήματος στη Σορβόννη.
Αναπληρώτρια, μόνο. Δεν είναι κάτι σπουδαίο.
Φιλολογία;
Ιστορία. Αρχαία;
Σύγχρονη.
Ιστορία της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας.
Γνωρίζεστε καιρό;
Η Λόρα ήταν η πρώτη μας καθηγήτρια.
Πριν καιρό, τότε που ο Τζο ήταν...
καυτό όνομα της λογοτεχνίας.
Δεν πέρασε και τόσος καιρός.
«Πάρε τον. Με πτήση.»
«Πάρε τον και σκέψου τον.
Με εκείνον, σκέψου τον.
Μαζί του, σκέψου τον.
Με εκείνον και με σκέψη
με σκέψη, με σκέψη για εκείνον.»
Η Κίτι είπε πως οι ρίζες σκέφτονται.
Δεν νομίζω πως οι πατάτες σκέφτονται.
Οι ρίζες λύνουν προβλήματα χωρίς εγκέφαλο.
Γι’ αυτό είναι ενδιαφέρουσες.
Όλο αυτό το μέρος ήταν μονή για φαρμακευτικά φυτά.
Μπορούμε να πάμε αύριο, αν θες. Δεν είναι μακριά.
Ξέρεις από ρίζες.
Ετυμολογία είναι.
Σου αρέσει η ποίηση, Κίτι; Δεν ξέρω πολλά.
Ευχαριστώ που με αφήσατε να μείνω.
Δεν πρέπει να με ευχαριστείς,
να ευχαριστήσεις την Ισαβέλλα πρέπει.
Αυτή σε προσκάλεσε.
Είναι πολύ καλοσυνάτη.
Μαμά;
Ναι, μαμά.
Θέλει κανείς κι άλλη σαλάτα;
Και γω καλεσμένη σου είμαι, για να ξέρεις.
Είσαι καλά;
Τρέμεις.
Έλα εδώ.
Έλα, έλα.
Εντάξει. Κάτσε τώρα.
Γεια σου.
Δεν κοιμήθηκες, έτσι;
Άκουσες τα πουλιά;
Ποτέ δεν τα έχω ξανακούσει τόσο νωρίς.
Είσαι καλά;
Καλημέρα! Καλημέρα.
Κοιμήθηκες καλά;
Ναι.
Αναρωτιέμαι απλώς αν είναι καλά.
Νομίζω πως είναι.
Δεν ξέρω. Ξύπνησα τη νύχτα
να πιω λίγο νερό, και...
την είδα να περιφέρεται,
και δεν μου φάνηκε καλά.
Κατάλαβες γιατί έχει τόσα φυτά;
Νομίζω πως είναι χορτοφάγος.
Ξέρω ότι σε πείραξε που της είπα να μείνει.
Δε με πείραξε.
Απλώς ανησυχώ.
Για τι πράγμα;
Για σένα.
Για αυτά που κάνεις στον εαυτό σου.
Για αυτά που πας να κάνεις στον γάμο σου.
Είναι όμορφη και παράξενη,
και τη βάζεις να μείνει στον κήπο σου...
να κυκλοφορεί γυμνή.
Ξέρεις πώς είναι ο Τζο.
Μόλις ξεφορτώθηκες εκείνη την Αργεντίνα...
Τη Μάρτα.
Ναι, τη Μάρτα. Ο Τζο τη ξεφορτώθηκε.
Απλώς...
Σ’ έχω δει να πονάς.
Θυμάσαι όταν γύρισες από τα Ιεροσόλυμα
και βρήκες εκείνη τη γυναίκα... δεν θυμάμαι το όνομά της...
Λόρα...
να σου κάνω λίστα με όσες έχει πάει ο Τζο;
Απλώς δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να του βάζεις...
κάτι μπροστά του.
Ο Τζο παίρνει μόνος του τις αποφάσεις.
Είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του.
Το έχουμε συμφωνήσει αυτό.
Ναι.
Είσαι καλά;
Απλώς...
Δεν έχουμε μιλήσει από τότε που γύρισες.
Ήξερα ότι θα σε δω, οπότε...
Το βρίσκω...
πολύ πιο δύσκολο.
Ναι, το ξέρω.
Διάβασα το άρθρο σου για τις γυναίκες που...
Όχι.
Όχι, όχι, δεν είναι αυτό. Εμ...
Αυτό δεν αλλάζει, ο πόνος είναι ίδιος,
η αγριότητα δεν αλλάζει. Είναι...
Με δυσκολεύει περισσότερο να επιστρέφω.
Νιώθω...
πολύ πιο μόνη όταν επιστρέφω.
Ξέρεις...
Εκεί...
ναι, είναι επικίνδυνα ή τρομακτικά κάποιες φορές,
αλλά νιώθω ασφαλής.
Κι εδώ...
ή...
στέκομαι έξω απ’ το σχολείο της Νίνα και κοιτάζω τους άλλους γονείς...
Και απλώς...
δεν υπάρχει τίποτα. Καμία εν συναίσθηση.
Όλοι κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους, και...
Δεν το αντέχω, δεν αντέχω την ιδιοτέλεια.
Εντάξει, απλώς... Κάτι...
άλλαξε, και δεν ξέρω... πώς να είμαι εδώ.
Μα δεν φταις εσύ.
Συγγνώμη, θα σταματήσω να...
είμαι τόσο απορροφημένη με τον εαυτό μου.
Μου θυμίζει τσίχλα.
Μου έλειψες.
Ελπίζω να ξέρεις τι κάνεις.
Καλημέρα.
Γεια σου. Γεια σου.
Γεια σας. Καλημέρα.
Τι ήθελε ο Βίτο;
Ήθελε να μάθει πώς είναι η Κίτι.
Και τι του είπες;
Του είπα...
ότι μου άρεσε πολύ το σορτς του.
Από πότε τη ξέρει; Δεν ρώτησα.
Εγώ δεν την εμπιστεύομαι. Και δεν είσαι κι εσύ ξενέρωτος;
Ξενέρωτος; Έι.
Θα το κόψεις αυτό;
Μήπως είδες το στυλό μου κάπου;
Λένε πως υπάρχει ποντίκι κάτω από τον νεροχύτη
κι ο Βίτο πάει να φέρει παγίδα.
Ίσως το στυλό σου το πήρε το ποντίκι.
Τα ποντίκια δεν γράφουν, το ξέρεις.
Θα αρχίσεις πάλι να γράφεις ανοησίες;
Ίσως, δεν ξέρω.
Μπορείς να το κόψεις αυτό;
Πηγαίνουμε κάπου συγκεκριμένα;
Νόμιζα πως σου άρεσε να χάνεσαι.
Γιατί σταμάτησες να γράφεις;
«Στέκεται πάνω στα βλέφαρά μου.
«Και τα μαλλιά της μπερδεύονται στα δικά μου.
«Έχει το σχήμα των χεριών μου και το χρώμα των ματιών μου.
«Χάνεται μέσα στη σκιά μου, σαν πέτρα στον ουρανό.»
Μιλάς για την Ιζαμπέλ...
ή για άλλη γυναίκα;
Είναι χαμένη;
Όχι, πάντα ξέρει πού πηγαίνει.
Είσαι σίγουρος;
Όχι.
Δεν είμαι ποτέ σίγουρος για την Ιζαμπέλ.
Γι’ αυτό την ερωτεύτηκα.
Ο Βίτο φέρνει εδώ κοπέλες καμιά φορά.
Έτσι έμαθες εσύ για το μέρος;
Με σέρνουν παντού.
Σε σέρνουν;
Θες να δεις τις ουλές μου;
Conium maculatum.
Κώνειο. Ξέρω τι είναι, Σωκράτη.
Βινκαμίνη.
Αλεξανδρινή σέννα.
Άτροπος Μπελαντόνα. Μπελαντόνα.
Όλα είναι δηλητηριώδη.
Λερναία Ύδρα.
Αν της κόψεις το κεφάλι...
...βγαίνουν δύο.
Ο Σωκράτης φοβόταν τα φίδια.
Ο Σωκράτης ήταν βλάκας.
Γιατί ήρθες εδώ μαζί μου;
Μου αρέσει η γυναίκα σου.
Η Ιζαμπέλ είναι πανούργα.
Εσύ τι είσαι;
Θυμάσαι τίποτα από τους γονείς σου;
Σε άφησαν σε ένα δάσος.
Φοβήθηκες;
Θυμάσαι;
Γιατί να θέλω να θυμάμαι;
Διάβασα τα ποιήματα.
Τα ποιήματα θέλουν να θυμούνται.
Γιατί ήσουν στην πισίνα μας;
Ζεσταινόμουν.
Όχι.
Όχι. Γιατί ήρθες εδώ;
Ήρθα για σένα.
Δε σε θέλω.
Δεν είναι αλήθεια.
Δεν μπορείς να μου λες ψέματα, Γιόζεφ.
Γιατί τρως δηλητηριώδη φυτά;
Για σένα.
Γεια. Γεια, Νίνα.
Θα πάμε στην παραλία; Ναι.
Πώς ήρθες;
Με έφερε ο Βίτο.
Είναι γλυκός. Δεν είναι γλυκός, αγάπη μου.
Πρόσεχε, Σωκράτη. Έχει φίδια στα χόρτα.
Άντε στο διάολο, φίδια.
Δεν μπορείς να μου λες ψέματα, Γιόζεφ.
Πόνυλαντ. Πόνυλαντ. Πόνυλαντ.
Πόνυλαντ. Πόνυλαντ.
Ιζαμπέλ.
Διάλεξες το σπίτι ή τον Βίτο;
Τι είπες;
Έμαθες πώς γνωρίστηκε με την Κίτι;
Τι κάνεις;
Οι ιδιοκτήτες θέλουν να ανοίξω λάκκο.
Γιατί;
Δε ξέρω, λένε πως θέλουν να βάλουν σκαλοπάτια.
Είσαι σίγουρος ότι θες η Κίτι να μείνει εδώ;
Μπορώ να της βρω άλλο μέρος. Όχι, όχι, είναι εντάξει.
Μας αρέσει.
Αν βγεις απόψε, να σε πάω εγώ;
Μου αρέσει να περπατάω.
Ξέρεις, δεν είναι πολύ ασφαλές στην παραλία τη νύχτα.
Το ξέρω. Είμαι καλά.
«Έχει το σχήμα των χεριών μου
και το χρώμα των ματιών μου.»
Δεν υπάρχω στ’ αλήθεια.
Είναι σαν να περνάς δρόμο με κλειστά μάτια.
Μερικές φορές πρέπει να τολμάς.
Δεν σε άκουσα να γυρνάς.
Πού ήσουν;
Τι έχεις;
Δεν ξέρω.
Δεν ξέρεις;
Δε θυμάμαι καλά.
Νιώθω λίγο άρρωστος.
Θυμάσαι που πήγαμε στον οπωρώνα;
Εννοώ... Με την Κίτι;
Δεν είναι ακριβώς οπωρώνας.
Διαβάζει τα ποιήματά μου.
Πολλοί διαβάζουν τα ποιήματά σου. Δεν είναι αυτό.
Με ρώτησε για τους γονείς μου.
Τι της είπες;
Είπα πως δεν θυμάμαι.
Θυμάσαι;
Έλα, πιες λίγο νερό.
Ίσως έπαθες ηλίαση.
Πόση ώρα ήσουν εκεί έξω;
Πού είναι η Νίνα;
Ήθελε να πάει στη θάλασσα.
Θα πω στον Βίτο να βρει στην Κίτι άλλο μέρος να μείνει.
Η γνώση και η μνήμη δεν είναι το ίδιο, αγάπη μου.
"Είδες τον φίλο μου;"
«Είδες τον φίλο μου;»
"Πήγε στο σπίτι του."
"Έχει πάει σπίτι."
«Έχει πάει σπίτι.»
"Θέλετε λίγη σούπα;"
"Θα θέλατε λίγη σούπα;"
«Θα θέλατε λίγη σούπα;»
"Πήγε στο σπίτι του."
"Έχει πάει σπίτι."
«Έχει πάει σπίτι.»
"Θες μια μπουκιά απ’ το σάντουιτς;"
"Θα θέλατε μια μπουκιά από το σάντουιτς μου;"
«Θα θέλατε μια μπουκιά από το σάντουιτς μου;»
"Πού είναι αυτός;" «Πού είναι;»
«Πού είναι;»
"Τι έφαγες;"
«Τι έφαγες;»
"Ο θάμνος πήρε φωτιά."
"Ο θάμνος έχει πιάσει φωτιά."
«Ο θάμνος έχει πιάσει φωτιά.»
"Πήγε στο σπίτι του."
"Έχει πάει σπίτι."
«Έχει πάει σπίτι.»
"Έγραψε γράμμα στους γονείς του."
Σε παρακολουθούσα, Γιόζεφ.
Με τρόμαξες.
Δεν κοιμάσαι ποτέ; Σε περίμενα.
Νιώθεις καλύτερα;
Μην ανησυχείς για τη Νίνα. Πού είναι;
Θα επιστρέψει.
Τι θέλεις από μένα;
Εσύ με φώναξες, Γιουσούφ.
Αυτό δεν είναι το όνομά μου.
Το να σε αφήσουν οι γονείς σου...
...ήταν τόσο τρομακτικό;
Δεν μπορώ να κουνήσω το χέρι μου.
Ισαβέλλα.
Είδες τη Νίνα; Όχι σήμερα το πρωί.
Δεν είναι στο δωμάτιό της. Δεν τη βρίσκω.
Άκουσα να επιστρέφει χθες βράδυ.
Δεν τη βρίσκω.
Σε βρήκα.
Της ήρθε περίοδος το βράδυ...
και ήρθε μαζί μου.
Είσαι καλά, αγάπη μου;
Θα πάω στην πόλη. Θα σου φέρω κάτι απ’ το φαρμακείο.
Δεν θέλω την Κίτι εδώ. Θέλω να φύγει... τώρα.
Γιατί θέλεις να φύγει; Γιατί δεν τη συμπαθώ.
Γιατί δεν τη συμπαθείς;
Δεν θέλω να παίξω αυτό το παιχνίδι, Ισαβέλλα.
Δεν παίζω παιχνίδια.
Αν θες να τη διώξεις, πρέπει να εξηγήσεις το γιατί.
Δεν έκανα σεξ μαζί της.
Θα ήθελες;
Όχι.
Δεν θέλω.
Συνήθως αυτός είναι...
ο λόγος που διώχνεις κάποιον.
Εντάξει.
Μιλάω σοβαρά, αγάπη μου.
Πρέπει να μου πεις γιατί θες να φύγει.
Με τρομάζει.
Η Νίνα δεν φαίνεται να φοβάται. Η Νίνα είναι παιδί.
Αναρωτιέμαι ποιος είναι το παιδί, Γιόζεφ.
Ξέρεις, τουλάχιστον στο παρελθόν, όταν το έκανες αυτό...
μπορεί να με ντρόπιαζες, αλλά ποτέ δεν φοβόσουν τις άλλες.
Δεν έχει να κάνει με τις άλλες. Όχι! Έχει να κάνει με σένα.
Πρέπει να καταλάβεις τι σε τρομάζει.
Δεν ξέρω.
Ίσως αν έγραφες ξανά, να καταλάβαινες.
Δεν νιώθω τίποτα.
Αν δεν νιώθεις τίποτα...
τότε όλα αυτά τα βιβλία δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα.
Ναι.
Κάτι νιώθεις.
Τότε... δεν θέλω να νιώθω.
Πρέπει να προχωρήσεις, Γιόζεφ.
Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω.
Δεν υπάρχει τίποτα εκεί.
Αν φύγει η Κίτι, φεύγω κι εγώ.
Όλο κάτι κάνει.
Είσαι καλά;
Θα προτιμούσες να φύγω;
Ξέρεις, μόνο και μόνο επειδή είναι ανοιχτό το παράθυρο
δεν σημαίνει ότι πρέπει να μπεις μέσα.
Άσε με ήσυχη με τις γαμημένες μεταφορές, Λόρα.
Πόνυλαντ, Πόνυλαντ.
Πώς σε λένε;
Μάρκος.
Θα με πάρεις μαζί σου, Μάρκο;
Τι;
Θα με πάρεις εκεί που πας;
Δεν πάω πουθενά.
Πώς σε λένε;
Ισαβέλλα.
Γεια σου, Ισαβέλλα.
Γεια σου, Μάρκο.
Δεν ξέρω τι τον έπιασε.
Δεν νομίζω να έσπασε.
Μπορείς... Να το κρατήσεις έτσι;
Ναι.
Ναι, εκεί.
Ναι, ακριβώς εκεί.
Τι κάνουμε;
Νόμιζα ότι ήθελες να πάμε για ψάρεμα.
Γιατί φέρεσαι περίεργα;
Ξέρεις...
δεν μπορείς πια να με αρπάζεις έτσι.
Δεν είμαι πια μικρό παιδί.
Εντάξει.
Δεν είναι εντάξει.
Πρόσεχε, έχει κάτι μεγάλες τρύπες εδώ.
Μαλακίες. Μαλακίες.
Γιατί χτύπησες τον Βίτο;
Δεν μπορείς απλώς να δέρνεις κόσμο.
Όλο κάτι κάνει. Αυτή είναι η δουλειά του.
Όχι εδώ. Όχι όταν είμαστε μαζί.
Ξέρεις...
δεν σε έχω ξαναδεί να χτυπάς άνθρωπο.
Με τρόμαξες πολύ.
Απλώς...
ήθελα να σταματήσει.
Να σταματήσει τι;
Συγγνώμη, εντάξει;
Δεν είναι εντάξει, μπαμπά.
Έλα κάθισε.
Αισθάνεσαι καλά όταν είσαι μόνη;
Πάλι περίεργος γίνεσαι, μπαμπά.
Ξέρεις, εσύ κι η μαμά νομίζετε πως δεν καταλαβαίνω...
μα σας ακούσαμε να μαλώνετε το πρωί.
Όταν επιστρέφει, όλο μαλώνετε, οπότε όχι...
δεν φοβάμαι όταν είμαι μόνη.
Ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ, έτσι;
Δεν αρκεί να λες ωραία λόγια
για να σταματήσω να είμαι θυμωμένη, μπαμπά. Δεν...
Δεν λειτουργεί έτσι.
Το ξέρω.
Αλλά... σ’ αγαπώ...
...πάρα πολύ. Πρέπει να το ξέρεις.
Σ’ αγαπώ με κάθε δυνατό τρόπο.
Ανατριχιαστικός.
Μείνε εδώ.
Δες τι βρήκαμε.
Είναι το ψάρι μας. Το πιάσαμε στα βράχια.
Είναι όμορφο.
Ο μπαμπάς βρίσκει πάντα κάτι άσχημο.
Θα το πούμε Πραγματάκι-Κατοικίδιο.
Μπορώ να το δω;
Είναι γυμνοσάλιαγκας της θάλασσας.
Αρσενικός.
Έχει δύο κουκκίδες δίπλα στο στόμα του.
Μπαίνουν στα βράχια για να ζευγαρώσουν
και μετά επιστρέφουν στη θάλασσα.
Μάλλον δεν θα επιβιώσει.
Νίνα...
Θα σε πάω βόλτα σε λίγο, αγάπη μου.
Γεια σου, Ισαβέλλα. Γεια σας.
Γεια σου, Γιόζεφ.
Τι είναι αυτό; Είναι το Πραγματάκι-Κατοικίδιο μας.
Τι θα το κάνετε;
Θα το κρατήσουμε.
Γιατί; Όχι, θα το επιστρέψω.
Είπαμε ότι θα το κρατήσουμε.
Όχι, έχει δίκιο η Κίτι, πρέπει να πάει σπίτι του.
Θα έρθεις βόλτα κι εσύ;
Φυσικά.
Έλα!
Οιντι! Οιντι!
Το πόνυ σου λέγεται Οιδίποδας.
Γιατί δεν άφηνε ποτέ ήσυχη τη μητέρα του.
Καημένε Οιδίποδα.
Μαμά, απαγορεύεται να καπνίζεις εδώ.
Αυτός είναι ο Οιδίποδας.
Πιο κοντός απ’ ό,τι τον φανταζόμουν.
Δεν άφησες τη μαμάκα σου;
Αγαπάς τη μαμάκα σου;
Ένα, δύο, τρία, ώπα!
Ωραία. Προχώρα λίγο μπροστά.
Κράτα καλά τα ηνία, αλλιώς θα σταματήσει για να φάει.
Δεν θέλω να τρώει.
Έχει κάτι δηλητηριώδη φυτά.
Εντάξει;
Έτοιμοι; Οιντι...
Ευχαριστώ.
Συγγνώμη που σε χτύπησα. Μπορούσες να μου ανταποδώσεις.
Δεν είναι αυτή η δουλειά μου.
Από εδώ.
Εδώ; Ναι, εκεί πέρα.
Εντάξει.
Κώνειο.
Μανδραγόρας.
Μπελαντόνα.
Γιατί υπάρχει τόσο πολύ εδώ;
Οι μοναχοί τα χρησιμοποιούσαν ως φάρμακα
κι όταν έφυγαν, φύτρωσαν παντού.
Εξόντωσαν την άγρια ζωή, μέχρι που αυτή ανοσοποιήθηκε, και...
κι έπειτα σκότωσαν όσους έτρωγαν την άγρια ζωή.
Εσύ έχεις ανοσία;
Άρχισα να τα τρώω σε μικρές δόσεις από παιδί.
Τρέμεις.
Ναι.
Καμιά φορά, όταν έχω φάει πολύ.
Άρα είσαι... Δηλητηριώδης, ναι.
Αν με φάει μια αρκούδα...
Υπάρχουν στ’ αλήθεια αρκούδες εδώ γύρω;
Πολλές.
Ο Γιόζεφ το ήξερε από την αρχή.
Όταν γεννήθηκε η Νίνα, νόμιζα πως ήταν νεκρή.
Ρώτησα τη μαμή γιατί μου έδωσε ένα νεκρό μωρό.
Λένε πως είναι αρκετά συχνό.
Δεν ήθελα παιδί.
Λέγαμε πάντα για αστείο πως...
η Νίνα...
ήταν δικό του παιδί.
Δεν ήταν ακριβώς αστείο.
Ακόμα τον αγαπάς.
Πολύ.
Αλλά...
δεν μπορώ να τον βοηθήσω άλλο.
Κι εκείνος το ξέρει.
Τον κράτησες πολλή ώρα.
Κι εγώ τον πλήγωσα.
Τον άφησα πολλές φορές.
Νόμιζα πως...
Δεν έχει σημασία πια, έτσι;
Ήρθε η ώρα... να φύγεις.
Αντίο.
Αντίο, Ισαβέλ.
Ευχαριστώ.
Γαμώτο.
Μπορείς να με αφήσεις εδώ;
Σχεδόν φτάσαμε. Σταμάτα εδώ.
Φτάνουμε. Άσε με εδώ, Βίτο.
Σταμάτα το αμάξι. Εδώ.
Σταμάτα το. Σταμάτα το, Βίτο.
Γαμώτο!
Φύγε, είμαι καλά.
Φύγε! Φύγε!
Γαμώτο.
Μαμά, τι διάολο κάνεις;
Σκύψε τώρα. Έλα, Νίνα, χαμηλά.
Γεια σας.
Ξέραμε πως θα σε βρούμε εδώ.
Τι κάνεις;
Δε θέλω να φύγεις.
Πού είναι η Κίτι; Δεν έχει να κάνει με την Κίτι.
Είναι επικίνδυνη.
Όλα είναι επικίνδυνα.
Θα καλέσω την αστυνομία. Όχι, δε θα καλέσεις.
Δεν μπορείς να φέρεις το άλογο μέσα στο εστιατόριο.
Αν καλέσεις την αστυνομία, θα σου το κλείσουν για βδομάδες.
Το άλογο μένει έξω.
Θες να σου κλείσουν το μαγαζί;
Είναι για τον κόσμο! Το άλογο είναι μέσα.
Όχι, μέσα είναι για τους ανθρώπους!
Μέσα είναι για ανθρώπους και άλογα.
Εντάξει... θα ξανάρθω.
Το κάναμε.
Ωραίος είσαι, Βίτο.
Μπορείς να κρατήσεις το πόνυ να μην φάει το παιδί;
Θα το πάρετε εσύ κι η Νίνα πίσω στο στάβλο;
Ναι.
Τι κάνεις;
Ένα ουίσκι με σόδα, παρακαλώ.
Πρέπει να πληρώσετε για τη ζημιά.
Δεν έχει ζημιά.
Έχει. Όχι, όχι.
Αλλά θα πληρώσω για το φαγητό που έφαγε το πόνυ,
και θέλω ένα ουίσκι με σόδα, παρακαλώ.
Ξέρεις, με τρομάζεις ώρες-ώρες.
Ο Τζο το ξέρει καιρό.
Ξέρει τι;
Τα πάντα.
Γεια σου, Γιόζεφ.
Σε περίμενα να έρθεις.
Το θυμάσαι τώρα;
Ναι.
Οι γονείς σου σε άφησαν στο δάσος.
Εγώ...
θυμάμαι που μπήκαμε στο δάσος πίσω απ’ το σπίτι.
Περπατήσαμε...
...πολύ ώρα.
Πονούσαν τα πόδια μου...
αλλά ο πατέρας μου είπε πως έπρεπε να συνεχίσουμε.
Φτάσαμε σ’ ένα μέρος που δεν γνώριζα…
κι εγώ κάθισα κάτω από ένα δέντρο.
Κι ο πατέρας μου είπε να περιμένω εκεί.
Κι εγώ…
τους είδα να φεύγουν.
Νόμιζα πως θα γύριζαν.
Μα δεν γύρισαν.
Περίμενα πάρα πολύ ώρα.
Νύχτωσε.
Κι εγώ θυμάμαι…
...πως ένιωσα ζεστασιά…
μετά από μια μέρα παγωνιάς.
Νόμιζα ότι η Γη είχε γυρίσει ανάποδα.
Ήμουν πολύ τρομαγμένη.
Όχι πια.
Δεν έπρεπε να με αφήσουν.
Έπρεπε να πάω μαζί τους.
Δεν έχει σημασία τι έγινε.
Θα ήταν καλύτερα έτσι.
Πέθαναν χωρίς εμένα.
Φοβάσαι ακόμη;
Όχι.
Δεν υπάρχει πια τίποτα να φοβηθώ.
Γιατί;
Θα με προσέχεις;
Θα σε προσέχω.
Σ’ αγαπώ, Ιζαμπέλ.
Κι εγώ σ’ αγαπώ.
Χαίρομαι που γύρισες για μένα.
Ξέρεις ποια είμαι;
Ναι.
Περίμενα να έρθεις, μα πίστευα ότι θα ήσουν αλλιώς.
Όλοι το ίδιο λένε.
Είσαι καιρό μαζί μου;
Από την αρχή.
Γιατί δεν σε είχα δει;
Δεν με είχες αναγνωρίσει.
Και γιατί τώρα;
Τώρα;
Ποτέ δεν υπάρχει λόγος.
Θα με πολεμήσεις;
Όχι.
Δε θέλω πια να πολεμάω.
Τι κάνεις;
Τι ώρα είναι;
Τι συμβαίνει, μαμά;
Γύρισε η Κίτι;
Δεν ξέρω.
Κίτι!
Όχι!
Βίτο!
Σηκώστε τον!
Ξύπνα! Αγάπη μου!
Όχι! Βίτο!
Ξύπνα.
Όχι!
Ξύπνα.
Τζο!
Ξύπνα!
Τζο!
Απόδοση-Επιμέλεια:Sparta