Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zna pan to uczucie,
kiedy poznaje pan kogoś, kto natychmiast pana porusza,
kogoś, czyjego towarzystwa pan pragnie, nie wiedząc czemu?
Tak.
To prawdziwa miłość jest tym uczuciem.
Tyle że nieustannym.
Prawdziwa miłość jest...
nieprzewidywalna.
Jest czarująca,
jest przypadkowa.
Przede wszystkim
daje natychmiastową odpowiedź
na prawdziwe pytanie.
Jakie to pytanie?
Czy życie, które pan żyje,
jest naprawdę pańskie?
Miłość,
ta prawdziwa,
od razu to rozwiązuje.
Przywraca nas do chwili obecnej.
Jak policzek.
Dziękuję za telefon.
Dziękuję wam wszystkim.
Jesteście najlepszymi słuchaczami świata.
Słuchacie audycji Prawdziwa miłość.
NIEZBĘDNA KONIECZNOŚĆ
FILM ERWANA LE DUCA
18/9/2018 Zastanawiam się, gdzie jestem.
Dużo cierni. Wolę jeżyny.
Ładnie dziś.
Bardzo ładnie.
Kiedy ostatnio padało?
Dawno. Ze trzy tygodnie temu.
Jakoś tak.
Jak się masz?
Świetnie.
A ty, szefie?
Świetnie.
W końcu chodzę Kiedy inni śpią
Widzę kolory Widzę kształty
Miasta to miasta Okryte całunem nocy
Pełne zwierząt Co stąpają bezgłośnie
Za twoimi plecami Skrada się strach
Zajrzyj do cudzych żyć Kiedy dzień...
dobiega końca
Naciągnij kołdrę na oczy...
Dzień dobry, panie kapitanie.
Jak tam, Michel?
Przed posterunkiem stoi czołg.
Tak ma być.
To na rekonstrukcję historyczną za dwa dni.
Tak, ale przeszkadza.
„Żołnierze” poszli do piekarni, przestawimy go jutro.
Co teraz robisz?
Myślę.
Nie możesz myśleć, przestawiając czołg?
W twoim biurze czeka dziewczyna.
Proszę usiąść.
Wolność to zrozumienie konieczności.
Zgadza się pan z tym?
Tak. Jak wszyscy.
Czemu wszystkie pani rzeczy były w aucie?
Migruję.
- Przeprowadzka? - Zmiana miast.
Czasem krajów.
Rozumiem.
Wątpię.
Kobieta, która ukradła pani auto, była całkiem naga?
- Nie wierzy mi pan? - Ależ wierzę.
Mamy w okolicy problem z nudystami-rewolucjonistami.
Słucham?
To grupka ekstremistów.
Są za pierwotnym powstaniem na golasa.
Stąd nieporozumienia.
Kradną samochody?
Ogałacają.
Tak na to mówią. Zabierają nadmiar.
Biorą sobie samochód albo łapią jakiegoś przechodnia
i zabierają mu ubrania.
Wiem, że to dziwne.
Więc kradzież miała miejsce tutaj?
Tak?
Co teraz?
Teraz zabiorę się do pracy.
To znaczy?
Mamy procedurę.
Jaką?
Długo by mówić.
Wykonać trzy telefony i czekać, tak?
Tak. Zbieram informacje,
analizuję nasze dokumenty i precedensy,
sprawdzam powiązania z nudystami.
Taka praca.
To działa?
Prawie nigdy.
Tym bardziej musimy trwać przy swoim.
Proszę podpisać.
Jeszcze porozmawiamy.
ŻANDARMERIA NARODOWA
Sto lat, tato.
Ile miałby lat?
Sześćdziesiąt cztery.
Sześćdziesiąt osiem.
Pierrot,
zanieś to za mnie.
I dodaj karteczkę.
To Daniel?
Nie. Jakiś nowy.
JAK OSZUKAĆ EPOKĘ?
Dobry wieczór.
Przepytałam pół miasta. Nikt nie widział auta.
Druga połowa jutro. Jest już późno.
Jestem głodna. Ładnie pachnie.
Gotuje pan? Nakryję do stołu.
Skąd ma pani mój adres?
To rozkładana kanapa?
Mieszka pan sam w tym dużym domu?
Moja mama Thérèse, mój brat Juju i jego córka Marion.
Juliette Webb.
Cześć.
Jak umarł?
O tak.
Nagle.
Pani ma jeszcze rodziców?
Nie. Nie ma mowy.
Żyją.
Może. W sumie to nie wiem.
Zabawna historia.
Kiedy miałam 16 lat...
Rzadko ich widywałam. Kłóciliśmy się.
Mieszkałam u kolegów. Zapowiedziałam, że chcę się uwłasnowolnić.
To możliwe w ekstremalnych przypadkach. Jak mój.
Chciałam, żebyśmy zrzekli się
odpowiedzialności prawnej za siebie nawzajem.
Nie byłam tego pewna, ale i tak o to poprosiłam.
Żeby zobaczyć.
Żeby ich sprowokować, oczywiście.
I zaakceptowali to.
Zgodzili się.
Nie spierali się. Podpisaliśmy dokumenty
i ot tak, nie byłam już ich dzieckiem, a oni moimi rodzicami.
Nie widziałam ich już więcej. Rozeszli się, znowu zeszli...
Pewnie na złość sobie.
Ludzie to nie mają wyobraźni.
Nie uważacie?
Ale wy wyglądacie na super rodzinę.
To wymaga odwagi,
żyć razem w tym samym domu przez tyle lat.
Dla mnie to byłoby piekło.
Gdzie twoja mama?
Odeszła.
No właśnie.
Proszę przestać.
Jeśli chcesz się uwłasnowolnić,
możemy pogadać.
Już wystarczy.
Niezbyt pani sympatyczna.
Do łóżka.
Może dokładki?
Nie, dziękuję.
Ale zjadłabym deser.
Dobrze.
Cokolwiek.
Jogurt.
Naturalny.
Naturalny. Dobrze.
Dobrze pan zmywa.
Dziękuję.
Potraktuję to jak komplement.
Zawsze pan to robi?
Często.
Czyli lubi to pan?
Tak sobie.
To chwila tylko dla pana.
Już nie.
Słuchacie Gué Mozot, radia regionu Wogezów.
Za chwilę Thérèse Perdrix
w audycji Prawdziwa miłość.
Cholera, zaczyna się.
Gdzie jest Juju?
To jego zmiana.
O czym pan mówi?
Moja mama prowadzi audycję,
wie pani,
radiowy talk show.
Nikt nie dzwoni, więc robimy to na zmianę.
Musicie wiedzieć, że dżdżownice
są homoseksualne,
ale rozmnażają się jak hetero.
Tego chyba nie powiem.
Są hermafrodytami, rzecz jasna.
Ich jądra i gonady
mieszczą się na czubku głowy,
razem z waginą.
Mają więc...
Żeby to podkreślić,
nakarmię ich pyszną porcją Darwina...
A potem...
Prawdziwa miłość
jest nieprzewidywalna i okrutna.
Jej ugryzienie czuje się
przez cały czas, rozumie pani?
Problemem miłosnej pasji
jest jej despotyzm.
Jest zamknięta, zgniła, dusząca.
Nie, to nie tak...
Narzuca pani ideologię.
Niech to sprecyzuję...
Miłość to inwazja, kolonizacja. Dobrowolne poddaństwo.
Kochamy zniewolenie. A poza tym...
Przesadza pani.
Nie za bardzo.
I dobrze pani o tym wie.
Proszę nie udawać.
Czyli sprzeciwia się pani samej idei miłości?
Tak.
Dlaczego miałaby być wszystkim?
Mogę pani zadać pytanie?
Oczywiście.
Była pani kiedyś zakochana?
Nie, Thérèse.
Wolałabym umrzeć.
Czemu nie dołączy pani do niego w grobie?
Do swej wielkiej, martwej miłości?
Przez niego?
Nie.
Nie w szczególności.
Wielu ich jest?
Maksymalnie wielu.
Skradziono mi ukochanego mężczyznę,
więc postanowiłam mieć pozostałych.
Trzeba się bronić.
Pani się poddała.
Rozumiem.
A pani?
W porządku?
Oczywiście.
W porządku?
Oczywiście.
Ma pan ulubioną książkę?
Sam nie wiem.
W dzieciństwie lubiłem Robinsona Crusoe.
Jest pan awanturnikiem.
Wątpiła pani w to?
Nie.
Tylko samotnicy marzą o przygodach.
Byłem tylko dzieckiem...
Marzył pan, by żyć na opuszczonej wyspie?
Dlaczego nie?
Całkowita samotność daje całkowitą wolność.
Powinno się pani podobać.
Myli pan samotność z odosobnieniem.
To nie to samo.
W młodości czytałem poezję.
Niemieckich romantyków.
Lubiłem Novalisa.
Znałem jego wiersze na pamięć.
Wyrecytuje pan jakiś?
Już zapomniałem.
Kłamca.
No już. Nie da się mnie poderwać.
To pani pamiętnik?
Moja korespondencja z samą sobą.
Mogę spytać, o czym pani pisze?
O moich dniach.
Wszystkich?
Prowadzę ich rejestr od dzieciństwa.
Po co?
Żeby o sobie nie zapomnieć.
Żeby zabić czas. To jedna z prostych rzeczy w moim życiu.
Gdzie jest reszta?
W moim aucie.
Wznoszę się ponad ten świat
A każdy ból, który muszę przeżyć...
HYMNY DO NOCY
A każdy ból, który muszę zdzierżyć
Przemieni się w źródło radości
Za kilka chwil
Będę wolny Spoczywając na piersi miłości
Czuję odmładzający prąd śmierci
Zmienia mą krew W balsam i eter...
Musisz sikać pod moim prysznicem?
Zero eko-punktów dla ciebie.
To przykre, że nie dbasz o planetę.
Omijaj moją nogę.
Robię, co mogę.
Dzięki za wszystko, rodzinko wariatów!
Poszła sobie?
Krzyżyk na drogę.
Wolny człowiek nie nosi ciężaru, nawet honoru.
Jak zniszczyć sumo w chmurach?
Zawodnika sumo w chmurach.
Masz magiczną taczkę?
Tak.
Trzy razy control, shift i prawy.
Trzy razy w lewo, dwa w dół, dwa w górę,
gwiazdka, num lock, F2,
control, num lock,
trzy gwiazdki, dwa razy w prawo,
B, B, 8, 2.
Bardzo szybko.
Ciągle to robię.
Dzień dobry.
Podaj mi śrubokręt.
Moje spodnie!
Poranne kontrole drogowe.
A co z czołgiem?
Przestawimy po obiedzie.
Kocham cię do szaleństwa, wbrew wszystkiemu.
To głupie, ale wszystkie listy miłosne są głupie.
Inaczej nie byłyby listami miłosnymi
Codziennie płaczę w ukryciu za utraconą szansą.
Sto lat, kochany duchu. Thérèse.
PS: Dzieci ślą całusy.
Proszę bardzo.
Mamo, gdzie moja cholerna pianka?
W twojej dupie.
Dzięki. Jesteś dla mnie jak mama.
I już.
Dżdżownice żywią się...
odpadami roślinnymi, padliną,
nawet własnymi odchodami.
Są głównie hermafrodytami,
samcami i samicami.
Można powiedzieć, że wzbudzają...
mieszane uczucia w swoich ludzkich kuzynach.
Mimo to są...
największą zwierzęcą biomasą poza oceanami.
Do 20 razy większą niż ludzka.
Grają, w naszym ekosystemie,
fundamentalną rolę.
Małe pytanie.
Kto z was chce zostać lumbrykologiem?
Wyjaśnię,
że chodzi o biologów badających dżdżownice.
Tak jak ja.
Myślicie, że lubię marnować czas na cyniczne bachory?
Jakie macie ambicje względem siebie?
A zwłaszcza względem innych?
Gówniarze.
Za kogo wy się macie?
Walić to. Za 50 lat nie będę żył.
Ale wy oberwiecie.
Zobaczycie.
Ekosystem was naprostuje.
Brawa dla taty Marion za pokaz.
Nie będę wam bił brawo.
Jełopy z Instagrama.
Durnie ze Snapchata.
Dzięki za przyjście, ale spóźniłeś się i przeszkadzałeś.
Prosiłeś, żebym odebrał Marion.
Naprawdę.
Ja ją mogę zabrać.
To nie problem.
Nie trzeba.
Skoro już jestem...
Czyja to córka, do cholery?
- O co ci chodzi? - A tobie?
Co to za mina? Zgubiłeś swoją dziewczynę?
Przestań.
Mam cię pocieszyć?
Zamknij się.
Tak jest lepiej.
Nie wiem.
Nie zostałaby tu dla ciebie.
Taka dziewczyna...
Nie pierwszy raz dostajesz kosza.
Nie dostałem kosza.
Jasne. Rzeczywistość to nie twoja bajka.
Skoro bierzesz Marion, wrócę do pracy.
Idź, bracie. Obowiązki wzywają.
Zrobiłeś świetny pokaz.
Marionetko?
Nie nazywaj mnie tak!
Co jutro robisz?
Jutro jest piątek.
Pomożesz mi z wyprawą? Pojedźmy razem.
W piątek mam szkołę.
Powiedz, że nie, zamiast szukać wymówek.
Czekaj, zaprowadzę cię!
Przepraszam.
Dziękuję raz jeszcze. Było świetnie.
Szuka pan Marion?
Cześć, Cédric.
Siada zwykle w tylnym rzędzie, na środku.
Chciałem pana spytać...
Nie szuka pan może asystenta do badań?
Chcesz się zbliżyć do mojej córki?
Chcesz z nią chodzić?
Moje serce bije dla nauki. I kulturystyki.
IMPULS
Co jest, kurwa?
Wstąpiła pani do policji czy co?
Prawie go pani zabiła!
- Gdybym chciała... - Cicho!
Niech się pani w końcu zamknie!
Gada i gada!
Myślę, że jest pani ponad to.
Nie zna mnie pan.
Cicho, kurwa!
Umie pani zamilknąć?
Wszyscy będą wdzięczni!
Jest pan zły?
Nie! Po prostu mnie pani przestraszyła.
Przepraszam.
Rozkuje mnie pan?
Nie ma mowy.
Ale z pana glina. Jest pan ponad to.
- Proszę. - Nie i już.
Lubi pan skuwać półnagie dziewczyny?
Podnieca to pana?
Gdzie są pani spodnie?
Spaliłam je.
Żeby nabrać nudystę.
Kutas czytał mój dziennik.
Oszukałam go, żeby mnie do nich zaprowadził.
Rozumiem. Nawet niegłupie.
Ale i tak nie powinna pani tego robić.
To niebezpieczne,
także dla pani.
Proszę mi to zostawić.
To mój zawód. Taką mam pracę.
Pascal!
Gdzie teraz?
W prawo?
Nie wiem, Serge.
To ty gadałeś z urzędem miasta.
Jeździmy tylko w kółko!
Chcesz sam prowadzić czołg?
Przepraszam.
Jestem głodny.
Chcesz kiwi?
Zostały jeszcze?
Trzymaj. To ostatnie.
Rekonstrukcja z okazji 74. rocznicy bitwy pod Béroc
Zamkniemy
drogę dojazdu dla czołgów i jeepów.
Świetnie.
A co z Wehrmachtem?
To ci, co grają armię niemiecką.
Wehrmacht.
Mówi pan, że będą naziści?
Nie. Mówię tylko, że będzie Wehrmacht.
To to samo.
Niedokładnie.
Kto będzie grał nazistów?
Członkowie innej grupy rekonstrukcyjnej.
Są świetni. Pracujemy razem.
Raz oni grają Niemców, raz my.
Zmieniamy się.
Co?
Próbuję sobie pana wyobrazić jako nazistę.
Wystarczy już.
Jak to jest?
Coś jeszcze, panie poruczniku?
Tak. Pańscy naziści...
Nie są moi.
...przebierają się na miejscu?
To znaczy?
Pytam, czy eskortujemy konwój nazistów.
Wcześniej nie było z tym problemów.
Pytam o trasę,
żebyśmy na siebie nie wpadli.
Wyjaśnisz mi, o co chodzi, Smisser?
O nudystę.
Nie chce gadać z tekstylnym.
A skarpetki?
Wynegocjowałem.
Wiadomo, co z autem?
Nie wie. Nie widział go.
Dziennik znalazł w lesie.
To wszystko?
Powiedział też,
że powinniśmy się rozebrać
i odzyskać więź z naszą wrażliwością.
Poczujemy się niezwyciężeni,
porzucimy agresję,
zewnętrzna nagość przyniesie wewnętrzną,
a potem pokój na świecie.
To działa?
Na razie brak dowodu.
Muszę to jeszcze przetestować.
Może podczas urlopu?
Chce wnieść oskarżenie przeciw dziewczynie.
Co?
Twierdzi, że do niego strzeliła.
To ja strzeliłem.
On twierdzi, że nie.
Że ukradła ci broń.
To ja strzeliłem.
Nigdy nie widziałem, żebyś używał broni.
To był pierwszy raz.
To dla pani.
To w moim stylu.
Tyle że nie.
Nie ma pan prawa mnie przetrzymywać.
Teraz pani chce, żebym przestrzegał zasad?
Gdzie mój dziennik?
W depozycie.
Oddamy go potem.
Czytał go pan?
Nie.
Który numer?
Dwadzieścia osiem.
To z końca dojrzewania.
Tak między nami,
gdzie się pani nauczyła strzelać?
Powiem, jak znajdzie pan inne dzienniki.
I proszę wyczyścić broń, jest brudna.
Wiem o tym.
Nie używa jej pan?
To dlaczego wstąpił pan do policji?
Z miłości do procedur.
Więc chciałby jej pan użyć, ale brak panu odwagi?
Zapomina pan czasem, kim jest? Proszę odpowiedzieć bez namysłu.
Wystarczy już.
Proszę mnie wypuścić, a dam panu spokój.
Gdyby nie zapisywała pani życia,
nie ryzykowałaby pani jego utraty.
Dupek.
Często nazywają pana dupkiem?
Jest nim pan?
Czy tylko inni tak myślą?
Jakie ma pan demony?
Przyłapano pana kiedyś na dotykaniu się?
Na dotykaniu fiuta?
Gdyby mógł pan sobie czegoś życzyć,
czegokolwiek, bez żadnych ograniczeń,
co by to było?
Życzyłbym sobie,
żeby przestała pani grać.
Myślę, że to nieprawda.
Nie chce pan, żebym przestała.
Gram dobrze i o tym wiem.
Ale jeśli to prawda, to słabe życzenie.
Nie umie pan sobie niczego życzyć.
To poważny problem.
Nauczy mnie pani.
Czemu nie założył pan rodziny? Z wyboru?
Zajmuję się mamą, bratem, jego córką,
posterunkiem, miastem.
Nie mam czasu na rodzinę
ani na przyjaciół.
Można bez tego żyć, wie pani?
Da się. Nie cierpię.
To prawda, żyję dzięki innym,
ale nie czuję się sam.
I wcale nie jestem prawiczkiem.
Chodzę na randki.
Tak właśnie jest.
Moje życie nie jest zbyt ciekawe.
Ale wszystko jest w porządku!
Każdy to pani powie.
Sfrustrowany.
Co?
To jedno słowo dobrze określa kapitana.
Sfrustrowany.
Nie mów tak, Michel. Jestem chodzącą radością.
Jest pan radośnie sfrustrowany.
W dobrym sensie tego słowa.
Sfrustrowany w dobrym sensie?
Może raczej skołowany.
To jak ograniczenie, które go blokuje.
Jest wyjątkowo miły.
Może raczej znudzony.
A czasem nudny.
Zahamowany. Nie wiadomo, przez co.
Jakby wstrząsnął nim jakiś szok.
Pozbawił go złudzeń.
Powiedziałem „sfrustrowany w dobrym sensie”,
bo w jego frustracji
widzę pewien typ ambicji.
Ma wysokie wymagania.
Oczekuje czegoś od życia.
To pragnienie.
To jakiś nonsens!
Spokojnie, kapitanie. W końcu tu rozmawiamy...
Góra pragnienia, istny wulkan.
Wolno płynąca lawa, która wszystko spala.
Wszystko, co pocałuje.
Dokładnie.
To szacunek, jaki żywi do istnienia,
wyzwala w nim frustrację.
Właściwie to...
Istnieje przepaść
między tym, na co ma nadzieję,
na co według niego zasługuje,
a rozczarowującymi realiami
jego rutyny.
Mój tato mawia, że tylko rutyna nie może nas rozczarować.
Przypadek kapitana jest subtelniejszy,
bo on ma zasady i jest uczciwy.
A nawet etyczny.
Dokładnie o to chodzi.
Jest moralistą.
Bez obaw. Jest pan dobrym człowiekiem.
Dąsa się pan?
Proszę płakać, jeśli pan chce.
Mam nadzieję, że to nie moja wina.
Przepraszam za tę broń.
Niech pani da spokój.
Jednak umie pan mówić.
Proszę bardzo.
Może pani sama ganiać nudystów po lesie.
W końcu pani znajdzie auto.
Mam to gdzieś.
Wszystko gra.
Niczego od pani nie chcę.
Chce pan coś zrobić?
Możemy coś zrobić.
Zgadza się pan?
Dobrze. Przygotuję wszystko.
Tu dom rodziny Perdrix. Proszę zostawić wiadomość.
To ja.
Jest tam ktoś?
Chciałem powiedzieć, że nie wracam.
To znaczy nie od razu.
Gdzie dzwonisz?
Do domu.
Po co?
Żeby ich uprzedzić.
Są przecież dorośli.
I tak mogę ich uprzedzić.
Mam serce. Nie to, co ty.
Chcesz się z nimi pożegnać?
Jestem głodna.
Co na kolację, mamo?
Nie wiem.
Dziś mamy wolność.
Co to znaczy?
Każdy je, co chce
i jak chce.
Myślicie, że Pierrot wróci?
Nie zadawaj głupich pytań.
Z Juliette?
Dość tego. Nigdzie nie jedziesz.
Zobaczymy.
Niczego nie zobaczymy.
Ty na pewno nie.
Co takiego zrobiłem?
Nic nie mówię.
To prawda.
Otóż to.
Nigdy nic nie mówisz.
FORMULARZ ZAPISU DO SZKOŁY Z INTERNATEM
Naciągnij kołdrę na oczy Wejdź do snu
Zajrzyj do cudzych żyć
Kiedy dzień dobiega końca
Widzę kolory Widzę kształty
W końcu chodzę Kiedy inni śpią
Widzę kolory Widzę kształty
Miasta to miasta Okryte całunem nocy
Pełne zwierząt Co stąpają bezgłośnie
Za twoimi plecami Skrada się strach
Za twoimi plecami
Skrada się strach
BŁYSK
Widzę, że ludzie układają się z rzeczywistością, z prawem.
Ich sprawa. Ale gdybyśmy my to robili,
nic by nie wyszło.
Od razu by nas wzięto
za oszustów.
Nie ma żadnego pola manewru!
To nasza odpowiedzialność.
Damien nigdy tego nie rozumiał.
Odszedł, tak jak inni przed nim.
Mówiłem, że Damien mnie zostawił?
Nikomu nie mówiłem.
Nikomu nic nie mówię.
Wszystko jedno.
Jak mawia moja mama,
w miłości dajemy coś, czego nie mamy, komuś, kto tego nie chce.
Tyle tylko, że codziennie mierzę się z ogromną samotnością.
Wie pan co, kapitanie?
Pana widuję teraz najczęściej.
Pan może mi powiedzieć, czy istnieję.
Istniejesz, Michel.
Dziękuję.
Może właśnie na tym polega porażka.
Jest łatwa, miła, przytulna.
Jest jak...
wiecznie odwlekana nadzieja.
Myślę, że pan to rozumie.
Bardzo chcę pana pocałować.
Nie zaczynaj znowu.
Ale tego nie zrobię.
Jestem wdzięczny.
Lepiej być przyjaciółmi?
Jesteśmy przyjaciółmi?
Oczywiście.
Bez wątpienia.
Pójdę zatańczyć. Ma pan ochotę?
To nie dla mnie.
Rozumiem.
Co?
Co „co”?
Nic.
U mnie też nic.
Z tobą mogę robić, co chcę
Jeśli skradniesz mi serce, nie odstraszy to mnie
Jeśli skradniesz mi ciało, będziesz miał mnie całą
Co tu robicie?
Przyszliśmy po ciebie.
Wszystko gra, synu?
Oczywiście.
Chodźmy.
Jesteś pijany.
Mam gdzieś bycie dobrym człowiekiem.
Mam to gdzieś. Rozumiesz?
Rozumiesz.
Gadasz bzdury.
Jesteś zazdrosny.
O co?
Zmyślony romans z tą biedną dziewczyną?
Idź sobie.
Wróć do swojej jaskini.
Zdrajca.
Jest niebezpieczna.
Dla kogo?
Jeśli nas zostawisz, nie wybaczę ci.
Wy jesteście moimi demonami.
Moimi drogimi demonami.
Kim bym bez was był?
Oto prawdziwe pytanie.
Kim bym był?
Dziękuję, mamo.
Co robimy?
Cokolwiek chcesz.
Masz jedno życzenie.
Naprawdę?
Stań tutaj.
Rozbierz się.
Nudyści są jak rekiny.
Przyciąga ich zapach krwi
i zapach skóry.
Zimno mi.
No już!
Bez jaj. Miało być dowolne życzenie.
Wznoszę się ponad ten świat
A każdy ból, który muszę zdzierżyć Przemieni się w źródło radości
Za kilka chwil
Będę wolny
Spoczywając na piersi miłości
Czuję odmładzający prąd śmierci
Za dnia Przepełnia mnie wiara i odwaga
Nocą obmywa mnie święty ogień.
Wie pani co? Chodźmy prosto do nich.
Za mną.
Już idę.
Co?
Co pan robi?
Buduję szałas.
Na noc.
Żebyśmy mogli się schronić. Dla pewności.
Nie trzeba mi pańskiej ochrony.
Wolę wierzyć, że trzeba.
Są odżywcze.
Niezbyt smaczne.
Ciągle je jadłem
w dzieciństwie.
Na wycieczkach do lasu z tatą
i bratem.
Jedliśmy je.
Zastanawiał się pan, czy zasługuje na życie?
Co?
Kiedy jest się niechcianym dzieckiem,
to pytanie wisi w powietrzu.
Nie zadaje pan wielu pytań.
Pytań... na pani temat?
Zwykle ludzie mają w sobie ciekawość.
Myśli pani, że mi jej brakuje?
Nie.
Obraziła się pani?
Nie. Wręcz przeciwnie.
Dobrze.
Trzyma się pan na dystans.
Próbuję zachować się elegancko.
To dobrze.
Jestem już zmęczona.
Potraktuj to jako szansę, Michel.
Definitywne zerwanie całkowicie nas zatruwa.
W sercu i w ciele szaleje burza,
a zarazem
czujemy spokój.
Absolutny.
Przebłyski
całkowitego spokoju.
Białego
i głupiego.
Bo w sekrecie ducha
wciąż marzymy o tym,
żeby przyszła katastrofa.
Żeby ukochani zniknęli.
Sam nie wiem. Czemu wszystkiego nie rzucić?
Czego?
Wszystkiego.
Miłości,
rodziny,
pracy, internetu,
bonów na zakupy,
wszystkiego.
Całkowicie opróżnić życie.
W jakim celu?
W żadnym.
O to właśnie chodzi.
O brak celu i brak wymówki.
O nic poza mną samym.
Może egocentrycy żyją bez trosk.
Może.
Rozumie pani?
Oczywiście.
W porządku, Thérèse?
W porządku, Michel.
Ma pani znużony głos.
Kocham cię...
Kochałam cię ponad życie.
Tak jak ci obiecałam.
Każdego dnia,
absolutnie i całkowicie.
Dziś wciąż cię kocham. Jutro też będę.
Ale nie kocham już wspólnego życia.
Dlatego cię zostawiam.
Zostawiam cię.
Nagle, tak jak ty zostawiłeś mnie.
Nigdy nie pogodzę się z twoją śmiercią, ale...
Wyzwalam się z twojej nieobecności.
Nie kładziesz się?
Kładę.
Nie czekaj całą noc.
Na kogo?
Na Pierrota.
Nie czekam.
To jego życie.
Odtąd każdy żyje, jak chce.
Dobranoc, mamo.
Dobranoc, synu.
Spóźniłaś się.
Dopiero przyjechałeś.
Uparłaś się, żeby wziąć rower.
Marionetko, czekaj!
Powinnaś zostawić tu rower.
Spowalnia nas.
Po co go ze sobą ciągniesz?
Żeby uciec przy pierwszej okazji?
Jak goście, którzy nie ściągają kurtek.
To naprawdę niegrzeczne.
Przestaniesz się dąsać?
Ciesz się. Jesteśmy na wyprawie naukowej.
Spadaj!
Wróć!
Marionetko!
Nie nazywaj mnie tak!
Wszystko gra?
Rozwaliłam kolano.
Zadzwoń po pomoc!
Zadzwoń do Pierrota!
Nie ruszaj się!
Zaraz się tym zajmę!
Poczekaj.
Cholera!
Przytulanie na polu bitwy?
Robimy tu poważną rekonstrukcję historyczną.
Nie trzeba nam pieprzonych turystów.
To nie miejsce schadzek!
Wierzcie mi na słowo.
Cześć Serge, co tam?
Jak leci, Xavier?
Dobrze.
- Słyszeliśmy krzyki. - Jestem zły.
Pascal, co tam?
- Nowy fryz? - Same końcówki.
Świeży wygląd.
To twoje?
Jasne.
Tam znalazłem.
Dzień dobry.
Zgubiłeś się?
Nie, czekaliśmy na was.
A my na was.
Wysłałem wiadomość o zmianie trasy.
To nasza strefa.
Nie widziałeś nas.
No to na razie.
Do roboty.
Idziemy.
- To broń z epoki? - Tak.
Zabiła wielu ludzi?
Nie wiem. Możliwe.
Nie przeszkadza panu rola zabójcy?
To tylko rekonstrukcja.
Chcemy pokazać dzieciom trochę historii.
- Ale to prawdziwa broń. - Tak.
Rekonstrukcje historyczne
to wielka wolność przy wielkich ograniczeniach.
Rozumiecie?
Jak piłka nożna.
Nadaje się formę idei gry.
Ale rzeczywistość nie może jej sprostać.
W najlepszym razie mamy przeczucie,
jak wspaniała może być.
I próbujemy znowu.
Zabawa w udawaną wojnę.
Udawanie to przekraczanie.
Więcej udawania to więcej wolności.
Ale wiem, kim jestem. Nie jestem szalony.
Jestem samotną wyspą,
cholerną utopią!
To tak jak w życiu.
Trzeba wierzyć.
A potem działać.
Nie wiem już...
To jak miłość.
Nie zaczynaj z tym gównem! To bez znaczenia!
Schowajcie się.
Poleje się krew.
Do ataku!
Czołg!
Śmierć Szkopom!
Naprzód!
„W wieku 39 lat Pierre Perdrix nie spodziewał się niczego
poza życiem uczciwego, prowincjalnego kapitana.
Z czasem polubił swoją rolę małomiasteczkowego szeryfa
i zastępczego ojca opuszczonej rodziny.
Nie miał przeznaczenia
i zaakceptował to.
Był zrezygnowany”.
No i co?
Mylę się?
Mam 37, nie 39 lat.
To szczegół.
Dokładnie tak.
Mam całe życie przed sobą.
Mam taką nadzieję.
W wieku 14, 28 i 57 lat
Juliette Webb nie wiedziała,
kim jest, ani gdzie mieszka.
Wiedziała tylko, jak znikać.
Biegnąc przez życie,
odrzucając więzi...
- Niewzruszona królowa. - Dość już.
Samotna w tłumie,
unikała rozpaczy unikając tych,
którzy pechowo stanęli jej na drodze.
Też tak potrafię.
Przepraszam.
Napisałam to...
Niestety znaleźliśmy pani auto.
Przykro mi. Jest, jak jest.
Proszę.
Duża dżdżownica składa się w 85% z wody.
Masa sucha to w 70% proteiny,
a w 15% tłuszcze, bogate w omega-3.
Nie ma lepszej diety.
Wiesz, że sikają same na siebie, żeby się nawodnić?
To skuteczne.
Jedząc dżdżownice i pijąc mocz,
możemy przeżyć wiele dni.
Ktoś nas w końcu znajdzie.
Nie myśl o tym.
Musisz coś jeść.
Powinna tu gdzieś być paczka gum.
Nie to!
Święta Maria Łaski Pełna?
Szkoła sióstr zakonnych?
Mają profil sportowy.
Mogłaś mi powiedzieć.
Czemu nigdy nic mi nie mówisz?
To ty mi nic nie mówisz.
Co byś chciała usłyszeć?
Nie wiem.
No właśnie.
Na przykład że rozumiesz, czemu chce wyjechać.
A czemu chcesz?
Nie chcę stać się taka, jak ty.
Chcę wyjechać, ale nie opuścić ciebie.
Co robimy?
To koniec mojego życzenia?
Nie, jest nieskończone.
Więc chcę być sama.
Proszę iść do domu.
Jest pani cała?
Ja jestem.
Fuksiarz.
Byłbym zapomniał. Mam pomysł co do pani dzienników.
Możemy napisać je od nowa. Z pamięci.
Razem. Rozumie pani?
- Idiotyzm. - Wiedziałem, że się pani spodoba.
Trochę to zajmie.
Musi pani sobie przypomnieć i mi odpowiedzieć.
Właśnie tak.
To będzie coś naszego.
Najlepiej zacząć od paru dzienników.
To lepsze niż nic.
Pomylił pan dziewczyny.
Nie wydaje mi się.
Pańskie uczucia mnie nie ruszają.
Kłamczucha.
Na nic mi pańskie pocałunki.
Kłamczucha.
Dlaczego ja?
Dlaczego nie?
Dlaczego?
Proszę przestać o to pytać,
bo odejdę na zawsze.
Niech pan powie.
Bo jest pani wszystkim, o czym marzyłem,
a czego sobie nie wyobrażałem.
To, co do ciebie czuję... Nie wiedziałem, że istnieje.
To przekracza wszystko.
Ocala wszystko.
Nic nie rozumiem.
Wszystko rozumiem.
To szaleństwo.
Marion!
Jesteś cała?
FORMULARZ ZAPISU DO SZKOŁY Z INTERNATEM
Cześć.
Wszystko gra?
Oczywiście.
A u ciebie?
Też.
Co ci się stało?
Nic takiego.
A tobie?
Też nic.
Wybacz mi.
Kradnę twoją ucieczkę.
Nie wrócę.
Napiszę do was.
Wygląda na to, że tutaj jestem.
Udanych przygód, synu. Wszystkiego najlepszego. Tata.
Scenariusz i reżyseria: Erwan Le Duc
Tłumaczenie: Marzena Falkowska
Napisy TITRAFILM