NETFLIX PRZEDSTAWIA
Przepraszam, skarbie.
Nie myślałem.
Pierwszy raz słyszałeś, jak krzyczę.
Przestraszyłaś mnie.
Nawet podczas kłótni jesteśmy razem, dobra?
Obiecajmy to sobie.
Jesteśmy razem.
Na dobre i na złe.
CO POWIEDZIAŁA WYROCZNIA?
Żebym nie zapomniał?
Twoje największe dzieło.
Właśnie dlatego czas iść na plażę.
Kobieta w niebieskim.
- Jak tu trafiła? - Chcesz się w to bawić?
Ta w kapeluszu?
Wygrała konkurs ortograficzny.
- Ortograficzny? - Tak.
Wygrała tę wycieczkę w stanowym konkursie ortograficznym.
- Jak brzmiało jej ostatnie słowo? - Hiacynt.
Hiacynt.
To był amatorski konkurs.
Hiacynt.
No dobra.
Twoja kolej.
Tamta para, widzisz?
Tamta? Stoi przy niej…
- George. - George!
- Tak się nazywa jej facet. - Tak?
Chciał iść do biura podróży.
Jak się nazywało?
- Wakacje Marzeń? - Wakacje Marzeń?
Idealna nazwa. Jesteś cudowna. Wakacje Marzeń.
I gdy kupował wycieczkę dla siebie i żony,
wdał się w romans z pracownicą biura.
Kiedy żona to odkryła, wyprowadziła się.
A pracownica wymieniła ich bilety na tę wycieczkę.
Romans?
Zauważyłaś, że wszystkie twoje historie kończą się sprośnie?
Jeśli nie chcesz się bawić, to chociaż nie krytykuj.
Nie, masz swój styl. Sprośny.
Same sprośne historie.
- Nie schodź tam. - Wyluzuj.
Skarbie.
- Widać nasz plac. - Faktycznie.
Nasz ateński hotel.
Co mówią?
Miałeś rację.
W piątek ma przyjść dwa razy więcej ludzi.
Dobrze, że stamtąd uciekliśmy.
Mogliśmy słuchać przemówień z balkonu, sącząc tsipouro.
Dzięki. Smakuje jak płyn do mycia podłóg.
Żartowałam.
No tak.
Cieszę się, że tu przyjechaliśmy.
Dzięki, że się zgodziłeś.
Wiem, że ilekroć zmieniamy plan, serce ci krwawi.
Zmieniamy twoje plany, więc nie jest tak źle.
Dzięki.
Doceniam twoją szczerość.
Uczę się.
Nie powinno nas tu być.
Nikt nie wie, gdzie jesteśmy.
Jesteśmy tu praktycznie sami.
Dwie sylwetki na tle krajobrazu.
Zeus miał tu swoją wyrocznię.
Nie sądziłem, że tak będzie.
O kurczę.
Co?
Umieram z miłości.
W tej chwili.
- Wybacz, paplam. - Ocal mnie, bo umrę z miłości.
O kurczę.
Powinniśmy ją znaleźć.
- Co? - Wyrocznię.
Może posłucha szumu wiatru w liściach i przepowie nam przyszłość.
Znam naszą przyszłość.
Wiesz, co nas czeka?
Chcesz coś powiedzieć?
Speszyłeś się.
Skończyłaś?
Jeść?
Mam ochotę na coś słodkiego.
- Przecież właśnie… - No tak…
Zaraz wrócę.
Kończy nam się benzyna. Musimy zatankować.
Venzini.
- Venzini. - Venzini.
Nauczyłem się! Venzini.
Czekaj.
Co?
Nic.
Teraz ty się speszyłaś.
Ten deser z wodą różaną był przepyszny.
Odwiedziłaś każdą cukiernię w północnej Grecji.
Wiedziałeś, że grecka kawa jest zdrowsza dla serca?
Pewnie. Każdy to wie.
Ma więcej antyoksydantów.
Kelnerka mi to wyjaśniła.
- Przynajmniej tak zrozumiałam. - Dobre.
Potwierdziłeś nocleg?
- Beckett, nie zadzwoniłeś. - Nie…
Miałem zamiar.
- Wysłałam ci numer telefonu. - Nie, czekaj.
Czekaj.
Patrz, jest tutaj!
- Co? - Numer.
- Nic nie widzę. - Proszę.
Zapomniałem, a kiedy skończyliśmy jeść,
- zrobiło się późno… - Nie jest tak późno.
Nie chciałem się naprzykrzać.
Na pewno wolą telefon od zagubionego Amerykanina
niż niespodziewanych gości w środku nocy.
Zapłaciliśmy.
To oni powinni potwierdzić.
Jesteśmy w środku niskiego sezonu.
- Niech się cieszą… - Halo? Mówi pani po angielsku?
- Tak, to my. - Ja z nią porozmawiam.
Właśnie do państwa jedziemy. Przed chwilą minęliśmy…
- Egnatię. Wie pani, gdzie to jest? - Eggnog!
Oczywiście. Dziękuję.
Przyjedziemy jak najszybciej.
- Do widzenia. - Yassas!
I po krzyku.
Widzisz?
Jej córka na nas poczeka.
Dziękuję.
Aż tak się nie boję.
Mnie na pewno nie.
Nie boisz się narzekać
na film, który oglądamy, albo na moją kuchnię.
I się zaczęło.
To może być sposób.
Udawaj, że inni ludzie to ja.
Udawaj, że to ja, i nie będziesz się bał.
Halo, pilocie.
Zasypiasz?
Chcesz się zamienić?
Nie trzeba.
Pomocy!
April?
Co z moją dziewczyną, April?
Proszę.
Łóżko.
Chodź.
Co z moją dziewczyną, April?
Gdzie moja dziewczyna?
Proszę.
Samochód…
Jak to się mówi?
Atihima.
Przykro mi.
Dostałeś lek.
Teraz leż. Rozmowa potem.
Mówi, że wszystko organizuje.
Przewiozą pana żonę do Joaniny,
większego miasta niedaleko.
Musi pan podpisać zgodę.
Chcę ją zobaczyć.
W szpitalu powiedział,
że muszę poczekać.
Mówi,
że będzie pan mógł ją zobaczyć, gdy przygotują ją do transportu.
Dlaczego nie teraz?
Koroner pojechał do domu, a to on ma klucz.
Czy chciałby pan zadzwonić
do kogoś w Ameryce?
- Do jej rodziców. - Słucham?
Do jej rodziców.
- Halo? - Bob, Beckett z tej strony.
- Wybacz, że cię budzę. - Cześć.
Mieliśmy wypadek samochodowy.
Co takiego?
Jesteście cali?
- Jest tam April? - Nie.
Jestem na policji.
Co się stało?
Ktoś w was wjechał?
Wpadł…
Wpadliśmy w poślizg.
Dobry Boże, Beckett. Jesteście…
- To… - Wiem.
Ale nie jesteście w Atenach?
- Dokąd mamy przylecieć? - Nie wiem.
- Tego próbuję się dowiedzieć. - Niech do nas zadzwonią.
Zostań z nią. Jest nieprzytomna?
Zostanę.
- Mów, gdzie mamy przylecieć! - Powiem, gdy tylko się dowiem.
- O Boże. - Obiecuję.
Zostań z nią. Jest twarda, wyliże się.
Zawsze była twarda, sam wiesz.
Dzwoniłeś do jej matki?
Jeszcze nie.
Dobrze, ja zaraz zadzwonię.
Dobrze.
Powiedz April, że do niej lecimy.
Nie mogę zebrać myśli.
- Przepraszam. - Nie przepraszaj.
Zacznę załatwiać przelot, tylko
dowiedz się dokąd.
- Proszę. - Dziękuję.
Proszę przyjąć kondolencje.
Dziękuję.
Chciałby pan jeszcze do kogoś zadzwonić?
Nie teraz.
To niewiarygodne.
To, co się stało.
Widziałem dom.
Pojechałem wyciągnąć państwa auto.
Gdzie się rozbiliśmy?
Przy zjeździe.
Cztery kilometry stąd.
Przynajmniej dom był pusty. Mogło być gorzej.
- Nie był pusty. - Był.
Od lat stoi pusty.
Widziałem ludzi.
Dwoje. Kobietę i chłopaka.
Nastolatka.
Pewnie imigranci.
Może pan ich opisać?
Chłopak…
był chyba rudy.
Rozumiem.
Jeśli w domu byli ludzie,
powinniśmy ich odszukać i sprawdzić, czy nie ucierpieli.
- Ma pan rację. - Tak.
Chłopak był rudy, to zapamiętałem.
Rozumiem.
Powinien pan odpocząć.
Jeśli będzie pan nas potrzebował, proszę dać znać, dobrze?
LEK NASENNY
Nie mogę.
Przyjacielu!
Wyjdź, wszystko w porządku.
Zaszła pomyłka.
Wyjdź, jest bezpiecznie.
To ja.
W porządku. Zostaniesz…
Nie masz dokąd uciec, Beckett!
Stój!
Beckett!
Potrzebuję pomocy.
Telefon?
To pana dom?
Zaczekaj tutaj.
Chodź.
Chodź. Usiądź.
Pokaż.
Dobrze.
Auto…
Potrzebuję telefonu.
Najpierw spojrzę, dobra?
Hej.
To od
oplo.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Strzelano do mnie.
Zły policjant.
Zły policjant?
Oficer.
Z brodą.
Tego ci trzeba.
Pomoże.
Chcesz jeść?
Wystarczy telefon. Proszę.
Dobrze.
Trzy osoby.
Może koledzy wezwali policję.
Irema.
Nie ma cię tu. Pozbędę się ich.
Mówi pan po angielsku?
- Mówi pan po angielsku? - Tak.
Proszę mi pomóc.
Muszę zadzwonić do ambasady albo konsulatu…
Proszę nie machać, bo będą żądlić. Ostrożnie.
Do amerykańskiej ambasady.
- Proszę wziąć mój telefon. - Dziękuję.
Nie znam numeru do ambasady.
- Ja znajdę. - Dziękuję.
Dzwoni.
Halo.
Potrzebuję pomocy.
Jak mogę pomóc?
Jestem w górach pod Joaniną.
Miejscowy policjant…
Nie, dwóch policjantów i kobieta.
Próbują mnie zabić. Nie wiem dlaczego.
Proszę wyjaśnić, co się stało.
Jestem amerykańskim obywatelem.
Byłem na wakacjach z dziewczyną.
Mieliśmy wypadek samochodowy.
Zginęła.
Potem zaatakowała mnie nieznajoma.
Gdzie pan jest?
W…
- Gdzie jesteśmy? - Pod Metsovem.
Pod Metsovem.
Możecie po mnie przyjechać?
Przyślijcie kogoś po mnie.
Możecie?
- Dojazd do pana chwilę zajmie. - Ile?
- Co najmniej dzień. - Cały dzień?
Ma pan gdzie się schronić do czasu,
aż pana odbierzemy?
Może przyjadę do was?
- Proszę pana… - Jak się pan nazywa?
O kogo mam pytać w ambasadzie?
O oficera Majessy'ego.
Do zobaczenia niedługo.
- Jak najszybciej dostać się do Aten? - Autem.
Pięć godzin.
- Pięć godzin. - Autem?
Tak.
Pięć godzin.
Proszę nas źle nie zrozumieć. Nie możemy…
Rozumiem. Auto odpada.
- Z Kalambaki dojedzie pan pociągiem. - Skąd?
- Z Kalambaki. - Daleko do dworca?
Daleko. Na dnie doliny.
- Drogą wzdłuż rzeki? - Tak.
- Wzdłuż rzeki. - Pieszo to za daleko.
Coś wymyślę. Proszę.
Bardzo dziękuję.
Nie mówcie nikomu, że mi pomogliście. Będę miał większe szanse.
- Dobrze. - Powodzenia.
- Mówi pan po angielsku? - Tak.
- To pana autokar? - Tak.
Proszę mnie podwieźć do Kalambaki.
Albo jakiś dworzec, z którego dotrę do Aten.
Pszczelarz powiedział, że dzwoniłeś do ambasady.
Co im powiedziałeś?
- Zrobił im pan krzywdę? - Tak.
Z kim rozmawiałeś?
Rozmawialiśmy…
Krótko rozmawialiśmy. Nie przedstawił się.
Co powiedziałeś o nas?
Że wyjaśnię wszystko, gdy przyjadę.
Dobrze.
To nie mnie szukacie. Zaszła pomyłka.
Krzyknij, to użyję paralizatora.
Dostałeś takim kiedyś? Koszmar.
Zsikasz się i narobisz w spodnie.
On chce mnie zabić!
Jest nieszkodliwy.
Nie pociągnąłem za spust. Tylko się broniłem.
Musi pan się oddać w ręce policji.
Wykończą mnie, zanim się obejrzę. Dobrze pan wie, że nie mogę.
Zapewnimy panu adwokata.
Odpowiemy na pytania.
To może na to: jak do cholery wpadłem w to szambo?
Muszę kończyć. Nie mogę…
Właśnie przyznał się pan do postrzelenia policjanta.
Pomóżcie mi.
Najlepiej będzie, jeśli zgłosi się pan na policję.
Pomóżcie mi.
Możemy panu pomóc, dopiero gdy pan się zgłosi.
Nie mogę tu zostać.
Hej, Eleni! Szkoda czasu.
Chodź, idziemy.
Do widzenia.
Żegnam.
Przepraszam.
Przepraszam. Mówicie po angielsku?
Tak? Co to za plakaty?
Chodzi o wiec Karrasa w stolicy.
Nie o to pytam.
Kim jest ten chłopak?
To Dimos, bratanek Karrasa.
Jestem turystą, nie rozumiem. Co to znaczy?
Został porwany.
To bratanek znanego polityka. Rozumiesz?
Ludzie muszą zrozumieć, jak zwalczany jest Karras.
O co chodzi?
Widziałem go.
Co?
Tego chłopca.
Widziałeś Dimosa Karrasa?
W górach.
- Policja jest w to wplątana. - Dlatego jesteś związany?
Uciekłem.
Mieliśmy z dziewczyną wypadek i wjechaliśmy w dom.
Tam widziałem chłopca.
Z jakąś kobietą. Od tamtej pory ściga mnie policja.
Myślisz, że przetrzymują chłopca?
Na pewno.
Pomóżcie mi. Muszę dostać się do Aten.
Do amerykańskiej ambasady. Rozumiecie?
W ambasadzie mi pomogą.
- Jeśli mówi prawdę… - Jeśli.
To może wszystko zmienić. Ocalimy chłopca.
- Proszę. - Możesz wciskać nam kit.
Ściga cię jakaś blondynka?
Dobra.
Właź do bagażnika.
Kurwa.
Co ty wyrabiasz?
- Co… - Wysikałaś się?
Mam nadzieję, bo nie będę znowu co chwilę stawać.
Nie mówimy po grecku.
Szukamy czarnego. To zbiegły więzień.
Postrzelił policjanta. Widziałyście go?
Tego!
Gdzie go widziałyście?
Wyjedziemy z miasta i cię wypuścimy.
Puknij raz na „tak”.
Co dalej?
- Ruszaj. - Nie podoba mi się to. Boję się.
Po prostu jedź, dobra?
- Dobra. - Spokojnie, wszystko w porządku.
Wypij.
Była zła?
Zrozumie, gdy wszystko jej wyjaśnimy.
Mamy się spotkać w sklepie Alexa.
Nie pamiętam, gdzie to jest.
Na ulicy Pireos, przy muralu. Tych modlitewnych rękach.
Mogę ci je zdjąć.
Dziękuję.
Nie ruszaj się.
Lepiej, żebyś nie kłamał.
Nie mam tak bujnej wyobraźni.
Nie wspomniałeś o postrzeleniu policjanta.
Nie postrzeliłem go. Nie chciałem.
To on wyciągnął broń. Próbowałem mu się wyrwać.
Dostał w stopę.
Co za ulga.
Kobieta, która was pytała, była z policji?
Nie. Znam się na tym aż za dobrze. Nie była policjantką.
Ale była uzbrojona.
Trzymaj.
To pomoże.
Grozi nam coś?
Grozi?
Wiedzą, gdzie próbuję się dostać. Będą czekać.
Więc musimy być ostrożni.
Mówią o porwaniu. O możliwych motywach politycznych.
Nic nowego.
To muszą być oni, nie?
Może. Nie wiadomo.
Miała broń. Mówił o związkach z policją.
Wyglądała na faszystkę, a to oni porwali Dimosa.
Wiecie, kto może za tym stać?
Ugrupowanie Wschód Słońca.
To narodowcy, skrajna prawica.
Policja siedzi im w kieszeni. Wszystko uchodzi im na sucho.
Nikt nie przyznał się do porwania,
ale to najpewniej oni.
Wujek chłopca rozumie gniew ludzi.
Buduje koalicję, by zrzucić unijne restrykcje
i wyprowadzić Grecję z kryzysu.
Ale musi wygrać.
Dlatego jedziemy do Aten.
Na wiec wyborczy Karrasa.
Gdzie się odbędzie?
Na Placu Syntagma, a co?
Wielu ludzi uważa, że przeciwnicy próbują go zastraszyć.
A policja…
Mam nadzieję, że ochronią Karrasa.
Wszystko w porządku?
Oddychaj.
- Zatrzymać się? - Nie, jedź.
Jesteś w aucie. Nic ci nie grozi.
Oddychaj.
Co się stało z twoją dziewczyną?
Nie mieliśmy jechać tamtą drogą.
Z hotelowego balkonu mieliśmy widok na Plac Syntagma.
Ostrzegli nas przed protestami.
Mówili, że będzie bardzo głośno. Więc…
wyjechaliśmy.
Lepiej się połóż.
Połóż się.
Do Aten jeszcze kawałek.
Już dobrze.
Musimy sobie przypomnieć drogę do sklepu Alexa.
Dobrze się czujesz?
Proszę, weź.
Co jest?
- Co się dzieje? Wypadek? - Nie wiem. Jest policja.
Sprawdzają samochody.
Co teraz?
Nie sądzisz, że chodzi im o niego?
Dziękuję wam.
- Dzień dobry. - Słucham.
Gdzie znajdę amerykańską ambasadę?
- Stacja Omonia. - Nie, ambasada.
Stacja Omonia.
Chce pan bilet półtoragodzinny czy dobowy?
Półtoragodzinny.
Euro dwadzieścia.
Pomocy! On ma nóż!
- Co się stało? - Pomocy!
Pomocy!
Wezwijcie policję!
Do ambasady amerykańskiej… Nie na policję…
Proszę poczekać.
- Proszę tego nie zasłaniać. Dziękuję. - Przepraszam.
Pan Beckett.
Steve Majessy. Rozmawialiśmy przez telefon.
Damy panu świeże ubranie. Zajmiemy się panem.
- Obiecuję. - Dziękuję.
Jeszcze o tym nie wie. Biedak.
Tak. Muszę kończyć. Tak zrobię. Na razie.
Pan Beckett.
Stephen Tynan.
- Dzień dobry. - Przeszedł pan piekło.
Najpierw najważniejsze.
Znaleźliśmy April Hanson.
Władze w Joaninie odmówiły wydania ciała,
gdy odkryły, że była Amerykanką. Zadzwonili do nas.
Przywieźli ją do ambasady.
Dotarła tu godzinę przed panem.
- Jest w budynku? - Tak.
Załatwimy jej transport do domu.
Jesteśmy w kontakcie z jej rodzicami.
W tak skomplikowanych sprawach mamy do tego prawo.
Chcę ją zobaczyć.
Oczywiście.
Proszę ze mną.
Chcę ją zabrać do domu.
Oczywiście.
Gdy tylko to będzie możliwe.
Wyrazy współczucia.
Chodźmy, wszystko mi pan wyjaśni.
Im szybciej to zrobimy, tym szybciej wrócicie do domu.
Co…
Na czym skończyliśmy?
Wyczołgałem się z samochodu
i zobaczyłem rudego chłopca.
Wróciłem tam po kilku dniach.
Wrócił pan? Dlaczego?
Zobaczyć.
Co?
Nie wiedziałem, co robić.
Wróciłem…
bo to było miejsce…
gdzie…
To była moja wina.
Ten wypadek to była
moja wina.
I wtedy…
mnie znaleźli.
Kobieta i gliniarz. Zaczęli strzelać, więc uciekłem.
Ścigali mnie i wdarli się do domu, w którym się ukrywałem.
Bóg jeden wie, co zrobili człowiekowi,
który się mną zaopiekował.
Potem znaleźli mnie w pociągu.
I postrzelił pan policjanta?
Czekali na mnie na dworcu.
I pod ambasadą.
Coś takiego.
Jak dostał się pan do Aten?
Podwiozły mnie dwie aktywistki.
Jechały na wiec wyborczy Karrasa.
Dzięki niemu dowiedziałem się, kim jest chłopiec.
Mówiły, że ludzie, którzy mnie ścigają, należą do ugrupowania…
Wschód Słońca czy coś takiego.
Zna pan imiona tych aktywistek?
Lena i Eleni.
Myśli pan, że zawiadomią policję lub prasę?
Nie wiem.
Jak je znajdę?
Chciałbym je przesłuchać.
Każde zeznanie, które potwierdzi pana wersję, przyspieszy postępowanie.
Rozumiem.
Jechały na spotkanie w sklepie
przy modlitewnych rękach.
Mówi coś to panu?
Może.
No dobrze, więc…
To nie Wschód Słońca pana ściga.
Choć aktywistkom wygodnie w to wierzyć.
Podobnie jak w to, że cudotwórca o imieniu Karras
uwolni Grecję od surowego programu oszczędnościowego.
Nie znają całej prawdy.
- To kto mnie ściga? - Rozpozna pan gliniarza?
- Tak. - Dobrze.
Zrobimy tak.
Znam wielu uczciwych gliniarzy.
Pojedziemy razem i złoży pan zeznanie.
Zaręczę za pana. Nie jest pan dyplomatą,
więc nie możemy zignorować faktu, że ściga pana grecka policja.
Ale moja znajoma może.
A nie może przyjść tutaj?
To tak nie działa.
Nie chcę wychodzić z ambasady.
Rozumiem, że się pan boi.
Ale będę cały czas obok.
Do samego końca.
Nie piję, biorę leki. Lekarz zabronił.
Mądrze. Pochwalam.
Weźmiemy mój wóz.
Nieoznaczony, ciemne szyby.
Możemy chociaż wziąć eskortę?
To nie prywatny wóz.
Jest cywilny, ale należy do ambasady. Ma zabezpieczenia.
Jest kuloodporny.
Uratują tego chłopca?
Nie sądzę.
Idziemy?
…i oddychaj. Ćwiczenie wcześnie rano
pomaga w prawidłowym działaniu całego organizmu.
Wkrótce będzie pan mógł znów sprzedawać oprogramowanie.
Tym się pan zajmuje, nie?
Integracją systemów.
Proszę, proszę.
Zaraz się zaczyna.
Wiec wyborczy Karrasa. Pełna mobilizacja, co?
Dobrze, widzę was. Bez obaw, drzwi są zablokowane.
Cholera jasna.
Ja pierdolę. Przepraszam.
Dojedziemy bezpiecznie.
Mówił pan, że jest tu od czterech miesięcy?
Czterech? Nie, ośmiu.
- Ośmiu? - Tak.
Daleko jeszcze?
Do pana policjantki? Pracuje tutaj?
Tak. Jest uczciwa, więc dostała gównianą posadę.
Tak to już jest. Uczciwych zawsze wykolegują.
Wracamy do sprawy porwania bratanka Karrasa.
Posłuchajmy.
Odebrano dziś telefon od rzekomego porywacza.
Mężczyzna mówiący z obcym akcentem
podał się za rzecznika skrajnie lewicowej organizacji,
Brygady Komunistycznej.
Wkrótce mają przedstawić żądania.
Stawia to w złym świetle Karrasa, który zapewniał o pokojowym
i strategicznym wystąpieniu ugrupowania z koalicji
oraz o jednomyślności zróżnicowanych członków stronnictwa.
Lewicowa koalicja Karrasa jednak nie jest tak spójna, jak chciał.
Więc to komuniści na mnie polują?
Znam skrót.
Będzie trochę szybciej.
Komisariat jest na końcu ulicy.
Naprawdę mi przykro.
KAFEJKA INTERNETOWA
Jesteś Niemką. Po co miałabyś iść?
Właśnie dlatego.
Mój rząd ma widzieć, że stoję po stronie Greków.
A nie instytucji finansowych i surowych restrykcji.
- Rozumiesz? - Hej!
Co ty tu robisz?
Beckett?
Wyjaśnię potem, musimy uciekać.
- Byłeś w ambasadzie? - To pojebane.
Ledwo im uciekłem.
- Musimy wiać. - Co?
- Też są umoczeni? - Grozili ci w ambasadzie?
- Bez sensu. - Daj.
- W amerykańskiej ambasadzie? - Nie pomogli ci?
Wiedzą, że tu jesteście i że przyjdę was ostrzec.
Musimy uciekać.
Kurde.
- Wyjdź tylnymi drzwiami. - A wy?
Mamy prasę. Przyjdź na wiec!
Nic nam nie grozi. Jest z nami prasa.
- Kim pan jest? - Nie pytaj.
Beckett!
Kurwa!
Ja pierdolę.
Kurwa.
Daj ten motor!
Szukam faceta z gipsem.
Miło, że uciekłeś w ustronne miejsce.
Rozjebałeś mi facjatę.
Nie zasługujesz na nią.
A ty nie zasługujesz na kulkę w piwnicy.
Ani kroku więcej.
Może zasługuję.
To czerwona linia.
Muszę odebrać.
No?
Pieprzysz. Jestem tuż pod nim.
Przed chwilą?
O w mordę.
Dobra.
Co mam zrobić z naszym pechowcem?
Dla mnie w sam raz.
Bez odbioru.
Czekaj!
Stój!
Uspokój się, nic ci nie zrobię.
Karras nie żyje. Dlatego dzwonili.
Zastrzelono go przed chwilą podczas przemówienia.
- Kto go zastrzelił? - Porywacze.
- Mów wszystko. - Wygugluj sobie, reszty się domyśl.
Rodzina Karrasa zarabia na transporcie.
Chciał więcej, wplątał się ciemne interesy i wpadł w długi.
Żądają spłaty.
Reszta jest tajna.
Nie chodziło o politykę?
Mówisz, że Karras wisi kasę przestępcom?
To tajne.
Zwykłe porachunki mafijne?
Kto się przedstawił jako komuniści? Ty?
- To tajne. - Pewnie!
A co ja wam zrobiłem?
Słuchaj, dupku.
Odkryłbyś prawdę i rozjebał nasz plan.
Potrzebowaliśmy winnego, ale sprawa załatwiona.
Koalicja nie przetrwa.
Byłeś łatwą ofiarą.
Miałeś po prostu pecha.
Taka prawda. Ale to koniec.
Jeśli nie puścisz pary z ust, nic ci nie zrobię.
Sypnij, a będzie moje słowo przeciw twojemu.
Kartotekę mam czystszą niż papież.
To koniec, rozumiesz?
To koniec, Beckett.
- A chłopiec? - Co z nim?
Zabiją go?
Skąd mam wiedzieć? Może już go zabili. Może robią to teraz.
Wiesz co? Sam ich zapytaj.
Najlepiej zabieraj dupę do Stanów.
Beckett?
- Co się stało? - Zostań.
Przestań!
Hej! Zostaw go!
Nie trzeba, zostaw. Znam go. W porządku.
Już dobrze.
Bagażnik.
- Co? - Bagażnik.
Bagażnik?
Ja pierdolę.
Dimos Karras.
Powinienem był umrzeć.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła