No już.
Ej, okręty płyną!
Powiadom jarla Gorma!
Moment. Przyjrzyj się.
To okręty Askeladda.
W końcu wróciliśmy do domu.
Rany. Przeżyliśmy kolejny rok.
Znowu uniknąłeś śmierci, Bjornie.
Mamy za sobą nielichą podróż.
Patrzcie, owce!
Wciąż na wypasie?
Chcą je jeszcze podtuczyć.
Stary Gorm jest skąpy jak zawsze.
Nieroby, znowu się spisaliście.
Bawcie się dobrze tej zimy!
Tędy!
LISTOPAD, 1012 ROK N.E.
WIOSKA JARLA GORMA PÓŁWYSEP JUTLANDZKI
Spójrzcie na te skarby!
Ponoć odnieśli wielkie zwycięstwo w kraju Franków.
Cały Askeladd!
Słyszałem też, że wielu zginęło.
Naprawdę?
Ciekawe, czy będzie werbował nowych ludzi.
Nie mogę się doczekać!
Gdybym miał żeglować, to tylko z Askeladdem!
Idiota.
Przeżyłbyś może trzy dni.
Nie tak szybko. Przeproś.
Co jest nie tak z tym dzieciakiem?
Zaczynamy.
Gotowe…
- Askeladdzie! - Askeladdzie!
- Witaj w domu! - Witaj w domu!
Witajcie, drogie panie!
Śliczne jesteście.
Proszę. Przywiozłem wam ładne błyskotki.
Ja chcę pierścionek!
Wujaszku Gormie,
tutejsze dziewczęta nie są wstydliwe i bardzo mi się to podoba!
Przestań gadać o dziewczętach.
Słuchałeś mnie?
Słuchaj. Codzienny wikt jednego załoganta kosztuje 1,25 srebrnej monety.
Masz 97 załogantów,
a to daje kwotę 121 monet i…
Wciąż rachujesz?
Cena świni poszła w górę w tym roku.
Jeśl codziennie chcecie wieprzowinę, to będzie…
A jak doliczymy koszty piwa,
zakwaterowania i drew na opał…
Nie martw się, wujaszku. Dużo zarobiliśmy w tym roku.
Daj mi i moim ludziom dużo jedzenia i picia.
Zapłacę.
To właśnie chciałem usłyszeć.
Napijmy się.
Przynieś wino.
Mamy dobre wino, prawda? Przynieś je.
Raz, dwa, trzy…
Wujaszku, tak bardzo kochasz pieniądze?
A czy ktoś je nienawidzi?
Pieniądze są dobre. Sam ich widok poprawia mi humor.
Ej, Hordaland! Co ty sobie myślisz?
Natychmiast idź po wino.
Tak.
Rety. Same z nią problemy.
Dziwne imię ma ta niewolnica.
„Hordaland”.
Jak ten region w Norwegii?
Tak. Niedawno ją kupiłem.
Jej ojciec był jarlem, ale przegrana wojna zrujnowała rodzinę.
Dziewczyna dużo kosztowała, bo jest piękna.
Ale do roboty to się nie nadaje.
Na bogów. Całe życie jej usługiwano, więc jest dumna i bezużyteczna.
A przy okazji…
Co?
Zechcesz być arbitrem?
Przed kolacją muszę stoczyć pojedynek.
Pojedynek?
Przy okazji, to nie ona jest bezużyteczna.
To ty nie potrafisz jej wykorzystać.
Co takiego?
Nieważne, o kim mowa,
każdego można wykorzystać. Trzeba wiedzieć jak.
Szybko!
Co się dzieje?
Mówili, że to pojedynek!
Dawaj, młody!
- Zabij go! - Nie daj się!
A teraz, Odyn nam świadkiem,
odbędzie się pojedynek między Thorfinnem i Askeladdem.
Obaj mogą wybrać swoją broń.
Jeśli będą walczyć z honorem,
to w razie śmierci zostaną powitani w Walhalli.
Poważnie?
Należy do armii Askeladda?
W takim razie ja z pewnością mogę do niej dołączyć.
Jest nawet ładny, prawda?
Co?
Askeladd jest dużo bogatszy i silniejszy.
Thorfinn zażądał pojedynku, bo pragnie pomścić ojca.
Czy któryś z was ma coś przeciwko?
Nie.
Zatem walczcie!
Thorfinn się nie zniechęca, co?
Chyba…
urosłeś.
Ile masz teraz lat?
Wtedy sięgałeś mi dotąd…
- Szybki jest! - Uderzył pierwszy!
Celuje w korpus!
Powinieneś wiedzieć, że należy…
słuchać starszych!
- Wstał! - Nic mu nie jest!
Raz uderzył, a on aż poleciał.
Głupoty gadasz. Thorfinn odskoczył.
W zwarciu sztylety dają mu przewagę.
Wyrósł na wojownika.
Dawaj, dzieciaku!
Askeladd!
Zabij go!
Udało mu się!
Cholera.
Dawaj!
Bierz go!
Było blisko, mały!
Hej, Thorfinnie.
Twój ojciec…
No, jak mu tam było?
Zaraz. Tho…
Tho…
Thors!
Thors! No tak.
Niedobrze. Z wiekiem pamięć mam coraz słabszą.
Słuchaj…
przykro mi to mówić w trakcie pojedynku, w którym chcesz się zemścić,
ale zabiłem dziesiątki ludzi.
Nie pamiętam twojego ojca.
Na pewno go zabiłem?
Tego całego Thorila.
No…
to jak go właściwie zabiłem?
Może coś przekręciłeś?
Ty gnido…
Gdybyś walczył uczciwie,
mój ojciec by nie przegrał.
Ale wykorzystałeś mnie…
Wykorzystałeś mnie jako zakładnika!
A, teraz sobie przypominam!
To był ten idiota, który rzucił miecz w zamian za życie syna!
Jak on to zrobił?
Nie powinieneś się tak denerwować.
Wciąż musisz się wiele nauczyć.
Niech cię szlag!
Bjorn, pomóż mu się zebrać.
Jasne.
Rany, ale jestem głodny.
A właśnie.
Wujaszku!
Mam ochotę na baraninę.
Pieczoną z ziołami.
Na to czekałem!
Ależ tam zimno.
A kto pilnuje statków?
Miałem farta. Thorfinn nie chciał, żeby go zmienić.
Ten to nie potrafi przegrywać.
Tak, od początku był taki.
Chodzi tam, żeby ochłonąć.
Ten statek należał do jego ojca.
Zostawcie go.
Niezłe.
Wielmożny Askeladdzie!
Ten pojedynek robił wrażenie!
Naprawdę?
Rzuciłeś nim tam na końcu, prawda?
Jak to zrobiłeś?
To było niesamowite!
Ale czy to rozsądne mieć takie dziecko na statku?
A jeśli zaatakuje, gdy będziesz spał?
Bez obaw.
Chłopak nic nie zrobi.
Czemu tak mówisz?
To dlatego, że wciąż jest wojownikiem.
Chce wygrać w uczciwej walce.
Jego przeszłość i jego duma stoją mu na drodze.
Znowu, Horda?
Wszystkim przeszkadzasz!
Posprzątaj tu!
Długo będziesz się zachowywać jak jaśnie panna?
Wstań natychmiast!
Niezdarna baba!
Nie rozumiem.
Wolałbym się zabić, niż żyć bez swojej dumy.
Co?
To jest śmieszne?
Nie chodzi o ciebie.
Patrz.
Żałosny widok.
Mam tego dość! Nie rozumiesz, że jesteś niewolnicą?
Człowiek zniewolony pieniędzmi
bije niewolnicę, którą kupił, bo próbuje udawać pana.
Jest pozbawiony refleksji.
Wszyscy ludzie są czymś zniewoleni.
Dąsasz się, co?
Ojcze!
Już dobrze, płakso.
To wciąż boli, mały?
Chcesz się zemścić?
Jesteś moim synem.
Nie ma sensu mówić ci, żebyś nie pragnął zemsty.
I w tym sęk.
Co więc mam powiedzieć?
Być może będziesz musiał sam do tego dojść.
Mówiłem ci, prawda?
Nie masz wrogów.
Nikt nie ma wrogów.
Prawdziwy wojownik nie potrzebuje miecza…
Ja tylko…
Jarl Gorm kazał przynieść ci kolację.
Ty…
też jesteś niewolnikiem?
Co?
Pytam, bo jesz tutaj.
Jestem wojownikiem.
W przeciwieństwie do ciebie, mogę wybierać, gdzie jem.
Naprawdę?
Miałam przeczucie, że jesteśmy podobni.
Nie obchodzą mnie uczucia niewolników.
Na twoim miejscu zabiłbym Gorma i uciekł. Tych, którzy by mnie gonili, też.
To straszne.
Tak zabijać.
Więc pozostań niewolnicą.
Twój wybór.
Gdybym uciekła…
Gdybym uciekła aż za morze…
co bym tam znalazła?
Pewnie nic tam nie ma.
Wszędzie jest to samo, co tu.
Tylko wojna i handlarze niewolników.
Daleko na zachodzie,
za morzem,
jest kraina zwana Winlandią.
To ciepłe, żyzne miejsce.
Jest daleko stąd. Nie sięgają tam ani handlarze niewolników, ani wojny.
Tam nikt by cię nie ścigał.
Czy takie miejsce naprawdę istnieje?
SIERPIEŃ, 1013 ROK N.E. POD JELLING W DANII
Gromadzimy najlepszych wojowników w całej Danii.
Poza tym cztery drużyny Jomswikingów są w drodze, by do nas dołączyć.
Tym razem nasza ofensywa zakończy się sukcesem.
Nareszcie.
Ci bezczelni Anglicy
ujrzą potęgę króla.
Tak jest. Wszystkie drużyny są gotowe,
żeby na rozkaz waszej wysokości podbić Anglię.
A Kanut? Przybył?
Tak.
Jego wysokość przybył do Jellingu.
Szykuje się do natychmiastowego wyruszenia na wojnę.
Wasza wysokość.
Nie zmienisz zdania?
Ragnarze.
Czy jego wysokość Kanut musi towarzyszyć armii?
Jest potencjalnym następcą tronu.
Musi się wykazać, żeby nie ustępował swojemu bratu, Haraldowi.
Ale jego wysokość jest bojaźliwy i nie ma doświadczenia w walce.
Ragnarze.
Ja też martwię się o Kanuta.
Ale jako przywódcy wikingów
musimy wykazać się odwagą, by mieć posłuch poddanych.
Wyruszymy jutro rano.
W sierpniu 1013 roku
główna flota Duńczyków pod rozkazami króla Swena
wpłynęła na rzekę Humber w północnej Anglii.
Po wymuszeniu kapitulacji pięciu miast otaczających Gainsborough,
nie zwalniając tempa,
główna armia ruszyła drogą lądową na południe.
Szli, pokonując wszelki opór.
Jednak postępy, które miały trwać bez przerwy,
ustały, gdy dotarli do pewnego miejsca.
Do tętniącego życiem ośrodka handlowego zwanego Londynem.
PAŹDZIERNIK, 1013 ROK N.E. LONDYN, ANGLIA
O co chodzi?
Dalej, zaatakujcie mnie!
Można się zabawić na tej wojnie, nie?
Napisy: Krzysiek Ceran