PAŹDZIERNIK, 1013 ROK N.E. LONDYN, ANGLIA
To chyba most.
Choć przypomina twierdzę.
Cały Londyn.
To miasto od lat odpiera ataki.
Aż czuć jego historię.
To nie pora na czcze pogaduszki, Askeladdzie.
To miasto sprawi nam kłopoty.
Jestem tu, bo obiecywałeś łatwe zwycięstwo.
Przepraszam za to.
Ale nie myślałem, że naszym przeciwnikiem będzie Thorkell.
Thorkell Wysoki, tak?
Zapłacili mu, więc walczy za Londyn.
Zdrajca.
Podejście do pieniędzy mamy takie same.
Walczę wraz z duńską armią, bo król Swen ma duże szanse na wygraną.
Inne klany tak samo.
Wszyscy chcą się wykazać i zdobyć swoją część łupów.
Nie będzie tego dużo przy tylu chętnych.
Ja nie walczę dla pieniędzy.
Po prostu lubię zabijać.
Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.
Decydenci chcą mieć takie bogate miasto dla siebie.
Jeśli przejmą kontrolę nad Tamizą,
będą kontrolować szlak w głąb Wesseksu.
Czyli będą obserwować losy tej bitwy?
Tak. Jeśli gdzieś można się wybić to tu.
Rany.
Masz jakąś błyskotliwą strategię?
Ciężko to nazwać strategią…
Thorfinnie!
Bierz się do roboty.
Przynieś mi głowę Thorkella.
Obiecaj mi nagrodę.
Dobra.
To co zwykle?
Nigdy się nie zmienisz.
Ciągle stajesz do walk, których nie możesz wygrać.
Pod tym względem przypominasz ojca.
Nie zapominaj, Askeladdzie.
Mam jedno pragnienie. By zniszczyć cię w honorowym pojedynku.
Nasz kolejny pojedynek będzie twoim ostatnim.
Wyrwę ci serce. Będzie ofiarą dla ducha mego ojca.
Więc bierz się do roboty.
Tylko ci, którzy zapracują na to w bitwie, dostaną to, czego chcą.
Tak robią wojownicy.
Moja głowa nie jest tania.
Nie będę się z tobą raz po raz pojedynkował.
Przynieś mi głowę Thorkella.
Hej!
Askeladdzie!
Co?
Do mostu zbliża się statek.
To „Morski Jeleń” Jomswikingów.
To ich wysłannik.
Floki.
Zaoferuje mu dwa razy tyle, ile płacą Anglicy.
Spróbuje przeciągnąć Thorkella na naszą stronę.
Thorkell idzie tam, gdzie forsa.
Zgodzi się, prawda?
Przekonajmy się, co zrobi.
Nadciągają! Tylko jeden statek!
Tędy! Szybko!
Gińcie, dranie!
Dalej! Zabić ich!
Strzelajcie!
Nie strzelajcie! Jestem wysłannikiem.
Chcę porozmawiać z Thorkellem.
- Masz! - Niech was szlag!
Zdychajcie!
Nie przybyliśmy tu walczyć!
Gdzie jest Thorkell?
Zamknij się i giń!
Hej.
Przestań.
Tak jest.
Wy wszyscy, przestańcie atakować!
Cześć, Floki! Dawno się nie widzieliśmy!
Cieszę się, że dobrze się trzymasz.
Dość tych uprzejmości!
Przybyłem przekazać wiadomość od naszego dowódcy, króla Swena.
Jego Królewska Mość mówi:
„Król Anglii uciekł do ziemi Franków.
Twój dalszy opór nie ma sensu.
Poddaj się,
a klnę się na Thora,
że ty i twoi podwładni zachowacie swoje życie i majątek”.
Dołącz z powrotem do naszej armii, Thorkellu!
Takie jest życzenie Jego Królewskiej Mości.
Król Swen tu jest?
Ciężko pracuje jak na kogoś w jego wieku.
Thorkellu!
Czemu każesz swoim łucznikom mierzyć do przyjaciół?
Czy nie walczyliśmy ramię w ramię przez wiele lat, na wielu wojnach?
Nie idź na dno z tonącym statkiem.
Twój starszy brat Sigvaldi również się o ciebie martwi.
Tonący statek, co?
Rozumiem.
Rozumiem, bo aż do zeszłego roku sam walczyłem z Anglikami.
Są strasznie słabi.
- To banda miejskich słabeuszy… - Co takiego?
Czy on mówi po nordycku?
Pewnie tak.
Jedynym, który mógłby oprzeć się duńskiej armii,
jest chyba książę Edmund.
Ten kraj jest skończony.
A zatem…
Tak, w takim wypadku…
dużo ciekawiej będzie walczyć przeciwko wam!
Koniec rozmowy.
Na razie!
Czekaj!
Thorkellu!
Jeśli do nas dołączysz, podwoimy stawkę, którą płacą ci Anglicy!
Dawaj, Floki!
Unik! Ster na bakburtę!
Niezawodny niszczyciel kadłubów!
No nie, spudłowałem?
Cała naprzód! Wycofujemy się!
Do dzieła, zuchy.
Tak jest!
Odwrót!
Hej, Floki!
Zapytaj króla Swena ode mnie,
czy nie znudziło mu się ciągłe wygrywanie!
Nic nie sugeruje, żeby można było go przekonać.
Rozumiem.
Irytujące.
Co mamy robić?
Natychmiast zaatakujcie ponownie.
Hej!
Zaraza!
Dobra!
Szlag! Dotarli do mostu.
Suczy syn!
Szybko!
Cholera!
Cholera, pudłujemy!
Więcej kamieni!
Z drogi.
Niewiarygodne.
Tak to się robi!
Widzicie? To mój niezawodny…
ten, no… rzut pniakiem!
- I to z łatwością! - Imponujące.
Następny! Szybko!
Tak jest!
Co tam, żołnierze Swena?
Dajcie z siebie wszystko!
Trochę ciężkiej pracy i wam się uda!
Ale w tym tempie
minie ze sto lat, zanim ten londyński most…
Zbliża się jakiś interesujący człowiek.
Thorfinnie, słyszysz mnie?
Widzisz tego giganta z kłodą?
To Thorkell!
To na nic! Zatrzymać statek!
Jeśli się zbliżymy, zginiemy!
Zwrot na bakburtę!
Wytrzymajcie jeszcze!
Dobra, starczy!
Skacz!
Niech go żaden z was nie ruszy!
Ten porywczy jełop
jest mój!
Do dzieła!
A to drań.
Dalej!
Umiesz walczyć,
pisklaku.
Nie ważcie się go tknąć.
Muszę odeprzeć ten jego niespodziewany atak.
Jeden na jednego!
Dawaj, maluszku!
Jeden na jednego, bez broni…
Kpi sobie ze mnie.
Celował w nadgarstek?
Nieźle, mały.
Nic dziwnego, że jest pewny siebie.
Będzie po mnie, jeśli trafi mnie tą wielką pięścią.
Podobasz mi się!
Może jestem stary, ale krzepy mi nie brak!
Co?
Ups!
Było blisko.
Nie dosięgnę.
Wrażliwe miejsca ma za wysoko.
Czy to pachy, czy szyja…
Dobra.
Uderzy nisko.
No to…
kopnę go!
Zbliżę się!
Ojej…
O, to boli!
Ale teraz mam cię w garści!
- Dorwał go! - Brawo, dowódco!
Zabij go!
Jeszcze nie!
Dalej!
Na litość.
Kiepsko.
Połamie Thorfinnowi wszystkie kości.
Jednak to było niemożliwe.
Askeladdzie, biją na sygnał.
No to pora się wycofać.
Odwrót!
Wszystkie statki, wycofać się!
O nie.
Bitwa dobiegła końca, kiedy bawiłem się z małym.
Wygląda na to, że cię zostawili. Biedaczyna.
A przecież dałeś z siebie wszystko.
Co, umarł?
Hej!
Nie straciłeś ducha walki.
Jak na takiego mikrusa, robisz wrażenie.
Wojowniku, jak ci na imię?
Thorfinn.
Jestem Thorfinn, syn Thorsa.
Thorsa?
Czekaj, czy masz na myśli…
Niech to, uciekł.
Co mamy robić, dowódco?
Zastrzelić go?
Nie.
Dzisiaj damy mu uciec.
Hej! Wojowniku Thorfinnie!
To była dobra zabawa!
Powtórzmy to kiedyś!
Następnym razem to zakończymy!
Obiecuję!
Boli…
Zabij mnie, proszę…
Czy ktoś chce, żeby go dobić?
Mogę ukrócić męki.
Temu nic nie pomoże.
Dostał w brzuch. Nie da się go uratować.
Hej! Dajcie tu zupy cebulowej!
Torgrim! Zajmij się nim.
Rozumiem.
Londyn nie upadnie.
Nie chodzi o to, że nie upadnie.
Chodzi o to, że nie upadnie zaraz.
Ile to potrwa, Floki?
Zależnie od tego, jakie zgromadzili zapasy w mieście,
może to potrwać rok…
Jeśli pójdzie dobrze, pół roku.
Już jesień.
Nie możemy poświęcić tyle czasu na jedno miasto.
Liczy się ogólny rezultat.
Bez względu na wszystko ostatecznym celem jest podbój Anglii.
Tak jest.
Główna armia ma ruszyć na zachód.
Cztery tysiące żołnierzy będzie kontynuowało oblężenie Londynu.
Jak sobie życzysz.
Zostawię ich pod komendą…
Niech pomyślę…
Zostawię to Kanutowi.
To dobra okazja, żeby wykazał się męstwem.
Co?
Przecież rozmawialiśmy o czym innym!
Przecież Jego Wysokość miał brać udział w wojnie tylko na pokaz.
Ragnarze, zamilcz. Jego Królewska Mość zadecydował.
Cała armia nie zdołała pokonać Thorkella.
Piąta część armii tym bardziej nic nie wskóra!
Więcej ludzi mu się nie przysłuży.
Ale…
udział w bitwie spotęguje lęki Jego Wysokości.
Ty też za to odpowiadasz, Ragnarze.
Być może to wina chrześcijańskich nauk,
ale wyrósł na dziwnie słabego mężczyznę.
Miałeś mu doradzać, a rozpieściłeś go.
Przepraszam.
Powierzcie oblężenie Kanutowi.
Jako jego doradca będziesz drugi w łańcuchu dowodzenia.
Jego Wysokość…
Mam wybity bark.
I skręconą prawą kostkę.
Oraz kilka połamanych żeber.
Niech szlag trafi tego potwora!
Widzisz ich?
No…
większość się wycofuje.
Czy to znaczy…
Wygraliśmy?
Uciekli z podwiniętymi ogonami?
To znaczy, że wygraliśmy.
Co?
Co się dzieje?
Udało nam się! Zwyciężyliśmy!
Co?
Hej!
Walczcie z nami!
Hej, poczekajcie!
Hej!
Idioci!
Rezygnujecie z Londynu?
Wracajcie, tchórze!
Walczcie ze mną!
Co za utrapienie.
Wszystko przez Thorkella.
A tobie co się stało? Żyjesz jeszcze?
A niech mnie, marnie wyglądasz.
Źle sobie dobrałeś przeciwnika.
Tak w ogóle to maszerujemy do Wesseksu. A ty co zrobisz?
Zostawimy cię tu, jeśli nie nadążysz.
Nieźle zarobimy w Wessex!
Już mnie świerzbią ręce!
- Przecież masz tylko jedną. - Każdemu stawię czoła.
Pozabijam ich.
To była dobra zabawa!
Powtórzmy to kiedyś!
Cholerne potwory.
Co im się tak podoba w wojnie?
Napisy: Krzysiek Ceran