Ale zimno.
Długo jeszcze mamy tu tak sterczeć?
Nie zarobimy, siedząc na tyłkach.
Książę stchórzył.
Trzeba było iść do Wesseksu.
Bez dwóch zdań.
Poważnie.
Powinęła nam się…
Kolejny leci!
Uwaga!
No, dalej!
Szybko, zaatakujcie mnie!
Nie traficie do Walhalli, stojąc jak te kołki!
Co wy jesteście? Strachy na wróble?
- Co za gnój. - Trzymajcie mnie, bo nie zdzierżę.
Czy ani jeden z was nie ma jaj, żeby stanąć do walki?
Ragnarze!
Puszczanie jego obelg mimo uszu to dla nas zniewaga!
Musimy kontratakować!
Jesteśmy gotowi!
Są nas cztery tysiące, z pewnością pokonamy Thorkilla!
Jeszcze nie.
Mówimy o Thorkellu.
Musimy być ostrożni.
Król powierzył nam to oblężenie.
Mamy szansę się wykazać…
Zabraniam!
Kiedy nadejdzie czas, Jego Wysokość wyda rozkaz.
A na razie czekamy.
Ragnarze!
„Wtedy Jezus rzekł do niego:
»Schowaj miecz swój do pochwy,
bo wszyscy, którzy za miecz chwytają,
od miecza giną«”.
Ojcze,
przepraszam, że przeszkadzam, ale muszę pomówić z księciem.
Kogo obchodzą rozkazy tego tchórzliwego księcia?
Nie będziemy wiecznie czekać!
Bierzmy się do roboty!
Dobrze mówi!
Nie ma powodu do obaw.
Gdy nadejdzie zima, raczej otrzymamy rozkaz odwrotu.
Wystarczy, że zaczekamy.
Czy on sobie kpi?
Boże,
proszę, chroń Jego Wysokość.
Cholera.
Co za żałośni przeciwnicy…
Dowódca ciężko pracuje.
Znowu cię dręczą?
Zamknij się, Asgeirze.
Co to za wojna, jeśli z nami nie walczą?
Mówisz za głośno.
Po prostu są ostrożni.
To dlatego, że dowodzi nimi ten duński książę.
Co?
Książę tu jest?
Co, nie mówiłem ci?
To chyba książę Kanut, drugi w kolejce do tronu…
Matka tu jest.
Ylva też.
Ari i pozostali się lenią, zamiast pilnować owiec,
choć ostatnio robili tyle hałasu o zagubioną owcę.
No tak. Czas na kolację.
Muszę powiedzieć ojcu!
Ojcze!
Będziemy dziś jeść mięso, bo świętujemy Jul.
Racja.
Przyszło zimowe przesilenie.
Jest tak ciepło, że kompletnie o tym zapomniałem.
To dobre miejsce.
Tyle pastwisk.
Dobrze, że tu zamieszkaliśmy.
Ylva mówi, że to mało praktyczne, bo nie można tu kupić niewolników,
choć nigdy nie mieliśmy niewolnika.
To do niej podobne.
Podoba mi się tu.
Odkąd tu zamieszkaliśmy, matka chyba lepiej się czuje.
Thorfinnie.
Tak?
Jesteś moim najstarszym synem.
Musisz chronić matkę i siostrę.
Rozumiesz?
Tak.
One czekają na twój powrót.
To niezwykłe szczęście, mieć kogoś takiego w życiu.
Rozumiesz?
Tak.
Dlatego powinieneś zrezygnować z zemsty.
Myślisz, że zemsta by mnie uszczęśliwiła?
Wioska!
Ojcze, co zrobimy? Zaatakowano wioskę!
Matko! Ylvo!
Ojcze!
To nie był mój dom.
Było ciepło i jak okiem sięgnąć rozciągały się zielone łąki…
LISTOPAD, 1013 ROK N.E. OBRZEŻA BATH
Ciekawe, co sobie myśli nasz przywódca.
Wkrótce przyjdzie zima.
Główne siły już dawno wróciły na północ.
A my tkwimy w tej ponurej wiosce.
Ale przynajmniej trochę zarobimy, zanim wrócimy do domu.
Żeby zarobić, powinniśmy zaatakować większe miasto.
Bristol jest niedaleko, prawda?
Głupi jesteś?
Co wskóra setka ludzi?
Co? „Głupi”?
Nazwałeś mnie głupim?
O, usłyszałeś mnie?
Czyli przynajmniej uszy masz sprawne.
Coś ty powiedział, gnoju?
I co mi zrobisz?
Splądrujemy jeszcze dwie czy trzy wioski i na tym zakończymy ten sezon.
Za rok możemy spróbować ponownie.
Ciekawe, czy będzie okazja.
Co?
Bijemy się w Anglii od dziesięciu lat.
W tym roku wyjątkowo zajadle.
Nawet król Anglii uciekł z kraju.
Duński król już odniósł zwycięstwo.
Wojna się skończyła.
Naprawdę? Nie za wcześnie na takie słowa?
Londyn wciąż ma Thorkella.
Sam widziałeś, drań jest absurdalnie silny.
Thorkell?
Jest silny, bez dwóch zdań.
W końcu to nordycki wojownik taki jak my.
Ale Anglia przegrywa. Nie zdziwię się, jeśli ich porzuci.
- Bierz go, Tore! - Na bogów…
Znowu to samo?
Dobra, dość tego.
O co poszło?
Ake nazwał Torego głupkiem.
Tore się wściekł,
ale Ake go nie przeprosił i obrażał dalej.
Jak?
Nazwał go złodziejem krów.
No to się doigrał.
Nic nie poradzimy.
Dajcie znać Askeladdowi, który zginie.
Co za utrapienie.
To żyzna kraina.
Przypomina tę z mojego snu.
Całkiem odmienna od Islandii.
Wioskę pewnie już zasypał śnieg.
Wcześnie wstałeś, Thorfinnie.
Nawet słońce jeszcze nie wzeszło.
Chłopcy tak hałasowali, że nie mogłeś spać?
Nie miej im tego za złe.
Odkąd tu wylądowaliśmy, ciągle maszerują. Są sfrustrowani.
Czasem muszą się wyładować.
Nie zabawiaj mnie rozmową.
Coś ci się chyba pomieszało.
Nie jesteśmy przyjaciółmi.
Myślisz, że możesz mnie wykorzystać.
Myśl tak dalej.
Pewnego dnia poderżnę ci gardło.
Aż się trzęsę.
Mały szczeniak wyrósł i zaczyna gryźć.
Cóż, czas sprzyja młodym.
Ty dorastasz, a ja się tylko starzeję.
Zbliża się dzień, w którym z tobą przegram.
Naturalna kolej rzeczy.
Wszyscy umierają, nawet najsilniejsi.
Rozejrzyj się, Thorfinnie.
Tych kamieni nie położyli
dzisiejsi mieszkańcy Anglii, Saksoni.
Zrobili to ludzie, którzy byli tu wcześniej.
To był silny lud.
Ale pięćset lat temu zdziesiątkowali ich Saksoni.
To byli Rzymianie…
A ten kraj nazywali Brytanią.
To był wyrafinowany lud.
O wiele bardziej od nas.
Strasznie kluczysz.
O co ci chodzi?
Spieszy ci się, co?
Starszych powinno się słuchać.
Chodzi mi o to,
że świat ludzi powoli, ale nieubłaganie się starzeje.
Rzymianie zostali wyrżnięci przez Saksonów,
a teraz my wyrżniemy Saksonów.
A chwała Cesarstwa Rzymskiego
będzie coraz starszą historią.
Zresztą jeśli wierzyć chrześcijanom,
za 20 lat czeka nas Sąd Ostateczny.
Mówią, że tego dnia ich Bóg zabije wszystkich ludzi,
a świat, jak znamy, zostanie zniszczony.
Ragnarok.
Popatrz, Thorfinnie.
Czy to nie zabawne?
Wschodzi świt zmierzchu świata.
Koń galopuje.
Angielski żołnierz?
Nie, to jeden z naszych.
Dziwne.
Powinniśmy być tu sami.
Hej!
Ty tam! Stój!
Jestem Askeladd, mam tu armię na usługach króla Swena!
Skąd jedziesz?
Jestescie częścią głównej armii?
Należę do sił Ragnara pod dowództwem księcia Kanuta!
- Przyjechałem z wiadomością… - Kanut…
Gdzie ją znajdę?
Niestety, główne siły ruszyły już na północ.
Wracają na kwaterę.
To co wy tu robicie?
Zatrzymaliśmy się przy tej wiosce, żeby coś zarobić.
Odłączyliście się z własnej woli?
Nie bądź takim służbistą.
Koń musiał się zmęczyć.
Możemy ci go wymienić na nowego.
Thorkell?
Tak. Już tam jest.
Ma ze sobą 500 ludzi.
Swoich najzagorzalszych podwładnych.
Tropią główną armię.
Wkrótce dotrą do Marlborough.
To prawda?
Pięciuset chce walczyć z armią?
Oszalał? Cały Thorkell.
A armia oblegająca Londyn?
Książę Kanut miał cztery tysiące żołnierzy.
Zostali rozgromieni już jakiś czas temu.
Jestem jednym z ocalałych.
Co to?
Thorkell dowodził wypadem.
Każdy jego żołnierz miał niedźwiedzią krzepę.
Nie mogliśmy nic zrobić.
Teraz gonią główną armię.
Wasza Wysokość!
Panie, daj im spoczywać w pokoju
- i ocal ich dusze… - Wasza Wysokość!
Thorkell się zbliża!
Musimy iść…
Znalazłem księcia!
Co było potem?
Co się stało z księciem?
Jest ich zakładnikiem.
Trzyma go armia Thorkella.
Żołnierze, którzy przeżyli, będą próbowali uratować Jego Wysokość,
ale zebraliśmy niecałe cztery setki ludzi.
A morale nie jest najlepsze.
Jadę prosić główne siły o wsparcie.
Proszę, dołączcie do nas.
Nawet setka się bardzo przyda.
Co zrobimy?
To ty podejmujesz decyzje,
Askeladdzie.
Na bogów. Zmierzch jeszcze trochę poczeka.
Co?
Nie słyszysz tego, Bjornie?
To odgłos nadciągającego ragnaroku.
Co?
Zakopcie go.
I jego konia też.
Zab…
Słyszycie mnie, nieroby?
Słuchajcie uważnie!
Wyruszamy ocalić księcia Kanuta.
Czeka na nas pięciuset wojów Thorkella!
Ale nie połączymy się z innymi armiami.
Postawimy nasze życie na szali!
Jego Wysokość książę Kanut jest drugi w kolejce do duńskiego tronu.
Nieważne, której stronie go przekażemy, czeka nas nagroda.
Wyobrażacie je sobie?
Te bogactwa, którymi obsypie nas Dania albo Anglia?
Nie pozwolimy, żeby ktoś ukradł je nam sprzed nosa.
Tak.
Zróbmy to!
Zwycięstwo będzie nasze!
Do dzieła!
Czemu tak ich rozzuchwaliłeś?
Przecież mowa o Thorkellu.
Mamy jakieś szanse?
Kto wie?
Co…
„Kto wie”?
Hej!
Zbliża się zmierzch świata, Bjornie.
Jeśli mamy zginąć, to z bronią w ręku.
Napisy: Krzysiek Ceran