Moja matka wkrótce umrze.
Powiedziała, że chce wrócić do ojczyzny.
Sprowadziłem ją do domu.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
LISTOPAD, 1013 ROK N.E. WESSEX, ANGLIA
Nasze główne siły zmiażdżyły przeciwnika w Wesseksie.
To tylko kwestia czasu, zanim przejmiemy kontrolę nad regionem.
Jeśli wszystko pójdzie gładko, zrobimy to do końca jesieni.
Co się wydarzyło po Londynie?
Kanut.
Gdzie teraz jest?
Tak.
Po tym, jak armia księcia oblegająca Londyn
została zdziesiątkowana przez siły Thorkella,
nie dało się ustalić, gdzie jest książę.
Otrzymaliśmy wieści o bitwie w Marlborough.
Mógł tam połączyć swoje siły z innymi grupami,
ale nie mamy konkretnych informacji o jego stanie.
To mój syn.
Powiadom mnie, jak tylko czegoś się dowiesz.
Tak jest!
- Co to ma być? - Otoczyli nas!
Co ty nie powiesz?
Widzisz! Mówiłem, że tak będzie!
Cholera.
Uspokójcie się, nieroby!
Rozkazuję nie strzelać.
Nie atakujcie ich.
Posłańcu Brycheiniog!
Nieprzyjaźnie witacie gości w swoim kraju.
O, mówisz w naszym języku, dzikusie?
Słyszałem, że Duńczycy to bydlęta, które nie znają mowy.
Wycofaj swoich ludzi, Asserze!
Zadzieranie z Duńczykami nie przysłuży się Walijczykom!
Gracjanie!
Doceniam twoją troskę o przyszłość wszystkich królestw Walii.
Ale podchodzimy do tej sytuacji z innej perspektywy.
Jaką umowę zawarłeś z duńskim księciem?
To barbarzyńcy! Nie można się z nimi układać!
O czym ten gnój tak papla?
Walczymy czy nie? Zdecydowaliby się.
Nie będzie z tego walki.
Rozumiesz go, Bjornie?
Nie, ani trochę.
Ale…
gdyby chcieli z nami walczyć, celowaliby w ludzi.
Chcieli mieć przewagę w negocjacjach, zastraszając nas.
Czyli o to tu chodzi.
Uważnie przyglądaliśmy się waszej wojnie z Anglią.
W ciągu tych dziesięciu lat trzykrotnie zgadzaliście się na rozejm
i złamaliście każdy z nich!
Nie będziemy równie naiwni, co Anglicy!
Pojmiemy księcia i wykorzystamy go jako tarczę.
Nawet król demonów musi być przywiązany do swojego potomka.
Przykro mi, Askeladdzie.
Niepotrzebnie. To farsa.
To pokaz siły. Chcą zobaczyć naszą reakcję.
Nawet owce muszą założyć wilcze skóry, żeby móc się dzisiaj wypasać.
Współczuję im.
Wyjawisz im swój plan?
Może mógłbym,
ale skoro chcą mieć farsę,
zabawnie będzie odegrać naszą rolę.
Patrzcie uważnie!
Ten wielmożny pan to syn Swena, króla Danii,
książę Kanut!
Książę chce wam coś powiedzieć.
Wysłuchajcie jego słów z szacunkiem!
A teraz, Wasza Wysokość,
powiedz coś z werwą.
Powiedz cokolwiek.
Choćby „ugotujemy was i zjemy”.
Niech ci nieuprzejmi gnoje poczują się niepewnie.
Jeśli usłyszą to od ciebie,
fujary im zmiękną i nas przepuszczą.
Wasza Wysokość!
Jego Wysokość nie lubi wysławiać się publicznie.
Pozwól, że ja…
Nie, Ragnarze.
Co?
Jaki by nie był młody, jest księciem Danii
i musi sprostać swoim obowiązkom.
Wszyscy ci ludzie
są tu z uwagi na Jego Wysokość.
Książę jest łagodnym człowiekiem.
Nie cierpi niepotrzebnych sporów.
Właśnie o to mi chodzi!
Żeby uniknąć niepotrzebnego sporu,
proszę go, żeby ich udobruchał.
Jak będzie taki zamknięty w sobie,
myślisz, że zdoła zastąpić króla Swena?
Zamilcz!
Co ty możesz wiedzieć
o księciu?
Królewski pałac to gniazdo żmij. Rodzice i dzieci kąsają się nawzajem.
Wiesz, ile wysiłku kosztowało chorowitego księcia samo przetrwanie?
Stłamsił swojego ducha i mowę,
żeby nie zwracać na siebie uwagi i przeżyć.
Ale tacy jak ty, jeden po drugim,
wślizgują się w życie księcia, żeby go wykorzystać!
Znaj swoje miejsce.
Możesz próbować kontrolować księcia,
ale nie nigdy nie pozwolę na to takim jak ty!
Co się dzieje?
O czym tak dyskutujecie?
Co nam rzecze książę Kanut?
Gracjanie.
Wyjawię im plan.
W porządku.
Pójdę z tobą.
Chłopcy, zaczekajcie.
Idę porozmawiać z ich przywódcą.
- Dobra. - Niech będzie.
Ragnarze.
Masz absolutną rację.
Przekroczyłem granicę, kierowany troską o dobro księcia.
Wasza Wysokość, liczę, że mi wybaczysz.
Żałosne.
Naprawdę jesteśmy w tym samym wieku?
Ten człowiek, jak on się nazywa, Ragnar?
Tak.
Czy on nie wie, że każde pisklę musi kiedyś opuścić gniazdo?
Swoim działaniem szkodzi pisklakowi.
Masz przed sobą dużo pracy, jeśli ten plan ma zadziałać.
Pisklę musi najpierw polecieć.
Tak, wiem.
Cofnijcie się. Sam się tym zajmę.
Ale…
Mam się powtarzać?
Gdybym nie mógł rozmawiać bez ochrony żołnierzy,
zhańbiłbym króla.
Dobrze.
Jeszcze dalej!
Pięć razy dalej!
I przekażcie to pozostałym!
No dobrze.
Nazywasz się Askeladd, tak?
Rozumiem sytuację, w jakiej jesteś, ale to dla mnie problem.
Myślałem, że się porozumieliśmy.
Jeśli tak nagle wysyłacie prośby o zaopatrzenie i prawo przemarszu,
nie możemy od razu odpowiedzieć.
Nasz król może i jest młody, ale musi zachować pozory.
Muszę rozważyć nasze opcje, przekonać się, co oferujecie w zamian
i zatwierdzić uczciwą wymianę.
Król nie chce, by poddani sądzili, że przestraszył się stu Duńczyków.
Oczywiście.
Kiepsko wypadniecie, zgadzając się na wszystkie nasze żądania.
Przepraszam, że nie wzięliśmy tego pod uwagę.
To ja napisałem do twojego kraju.
Wspomniałem, że szczegóły potencjalnego zysku
wymagają najwyższej dyskrecji.
Tak, czytałem twój list.
Czy mogę zatem zapytać, co wymaga takiej dyskrecji?
Zanim to omówimy,
czy to, co teraz powiem
może wywołać wojnę, Asserze?
Nie kpij ze mnie, proszę.
Dobrze wiem, że nasz niewielki kraj
nie miałby szans, gdybyśmy rozgniewali duńskiego króla.
Przepraszam. Musiałem się upewnić.
Jest pełen tajemnic.
Kto taki?
No wiesz. Askeladd.
Nie wiedziałem, że mówi po walijsku.
Znasz go najdłużej, ale nawet ty nie wiesz wszystkiego.
Nie bądź śmieszny. Nic o nim nie wiem.
Wiem tylko, że jest z Danii.
Askeladd jest zamknięty w sobie.
Znam go już ponad dziesięć lat. Nigdy nie mówił o sobie.
Dąsasz się, olbrzymie?
Zamknij się. Chcesz oberwać?
Nie unoś się.
Wszystko w porządku.
To dobry przywódca.
I ma szczęście.
Póki dzięki niemu zarabiamy,
pójdę za nim wszędzie, nieważne, kim jest.
Trudno w to uwierzyć.
Nikt by nawet nie pomyślał tak kłamać…
To syn Lidii. Potomek w prostej linii.
W żyłach Askeladda
płynie krew naszego wielkiego przywódcy.
To znaczy, że nie jesteś Duńczykiem?
W moich żyłach płynie walijska i duńska krew.
Mój ojciec, Olaf, plądrował wybrzeża Walii,
skąd uprowadził sobie nałożnicę, Lidię.
Jestem owocem tego związku.
Słyszałem, że ród bohaterów starej Brytanii wygasł.
Mówisz…
że jesteś potomkiem Artoriusza?
Artoriusz.
Na przełomie V i VI wieku naszej ery
dowodził armiami Brytanii, kraju brytyjskich Celtów.
W 516 roku naszej ery
walczył z Saksonami, przodkami Anglików.
Zmiażdżył najeźdźców w bitwie pod Mons Badonicus
i zaprowadził pokój w Brytanii.
Stał się podstawą
legendy o królu Arturze, przekazywanej z pokolenia na pokolenie.
Masz jakiś dowód,
który potwierdzałby twoje słowa?
Ja nim jestem.
Kiedy miał 14 lat,
przybył do Walii ze szlachetną Lidią i wtedy go poznałem.
Nie miała szczęścia w życiu.
Spędziła lata zamknięta w komnacie mojego ojca,
a kiedy zachorowała, trzymano ją w stajni.
Serce się kraje…
Tak czy inaczej…
myśl, że ostatni potomek takiego rodu
jest częściowo Duńczykiem…
W tym rzecz, Asserze.
Dzięki mojemu mieszanemu pochodzeniu
mogę spoufalać się z Duńczykami.
A to znaczy, że Walia ma szpiega w duńskiej armii.
Jeśli to rozpieszczone książątko dzięki mnie zostanie królem,
uzyskam jeszcze silniejszą pozycję.
A wtedy zadbam, żeby zawarli z Walią pakt o nieagresji.
Nie pozwolę im
stanąć na tej ziemi.
Racz wybaczyć, ale to niezwykle brawurowy plan!
Masz bardzo ambitne zamiary.
Asser się śmieje…
W takiej sytuacji…
Niepokoi mnie jedno.
Urodziłeś się i wychowałeś pośród Duńczyków.
Czy mimo to krew Artoriusza wciąż góruje nad duńską?
Musisz mi uwierzyć na słowo.
Pomimo mojego pochodzenia…
naprawdę…
nienawidzę Duńczyków.
- Miecze tutaj. - Czy to wszystkie?
Tylko mi go potem oddaj.
Odmawiam.
Mowy nie ma, żebym rozstał się z bronią.
W drodze przez ten kraj
musimy udawać ich więźniów.
Gdy go opuścimy, odzyskamy broń.
Dzięki temu zachowają twarz.
To dziwne.
Czemu twoi ludzie tak chętnie wykonują twoje rozkazy?
Niewiarygodne, czyż nie?
To dowód, że mi ufają.
Thorfinnie. Ty też.
Zjeżdżaj, kretynie.
Ufają ci, co?
Ten jest inny.
Wyszczekany bachor.
Nie miej złudzeń, stożkogłowy.
Nie jestem jednym z jego ludzi.
Jesteśmy wrogami.
Wrogami?
No dobrze.
Możecie zatrzymać broń.
Chyba przymkną oko na dwie osoby.
Dobra!
Maszerujemy dalej!
Duńczycy?
Asser chyba ich schwytał!
- Przerażający… - Ponoć jedzą ludzi.
- Te mordy… - Mają rogi?
Tego można było się spodziewać po Asserze!
Rzucę kamieniem.
Nie, głupcze!
Wkurzają mnie.
Jakbyśmy byli egzotycznymi zwierzętami.
Nie gapcie się na nas, bydlaki!
Bo was pożremy!
Nie gap się na mnie, księżniczko.
Powiedz na głos, o co ci chodzi.
Zapomniałeś języka w gębie? Co?
Nie…
Nie mówię nie dlatego, że jestem tchórzem.
Książę…
Tylko dlatego, że jestem ostrożny.
Muszę być.
Jestem księciem.
Nie jestem taki jak ty.
Moje słowa mają polityczne znaczenie.
Zwłaszcza w obcym kraju.
Bez zgody mojego ojca
nie mogę zawrzeć paktu o nieagresji ani komuś wygrażać.
To chyba oczywiste?
Po prostu jestem ostrożny.
To niezła wymówka,
a wydawało się, że brak ci rozumu, księżniczko.
Bezczelny chamie!
Pierwszy raz się zdarzyło,
żeby ktoś się tak do mnie zwracał!
Więc to cenne doświadczenie.
Odszczekaj, co powiedziałeś!
To nie wymówka!
Nie masz pojęcia o wyzwaniach stojących przed arystokracją!
Przestań marudzić i usiądź.
Nie marudzę!
Podkreślam tylko, że nie minąłem się z prawdą!
Tak, zrozumiałem.
Czemu się tak zachowujesz?
Jego Wysokość
rozmawia z kimś, kto nie jest mną!
Śnieg…
Askeladdzie!
Nie da się szybciej?
Jak nie przyspieszymy, zasypie nas!
Na bogów, on się nigdy nie zamyka.
Przekroczymy północny skrawek Mercji,
a potem dołączymy do głównych sił w Gainsborough.
Dotrzemy tam za tydzień.
Będziemy szli przez ziemie wroga?
Jeśli zasypie nas w walijskich górach,
nigdzie się nie ruszymy.
O co chodzi? Nie ma powodu do obaw.
Jesteśmy daleko od sił wroga.
A skąd weźmiemy zaopatrzenie?
Miejscowi władcy nie pomogą Duńczykom.
Będzie dobrze.
Pomyślałem o wszystkim.
Zmieniamy kierunek.
Trzymajcie tempo!
- Co? - On tak na poważnie?
- Zmieniamy trasę? - Nic mu nie jest?
Nie martwcie się!
Askeladd się nie myli.
Napisy: Krzysiek Ceran