CZEMU CHCESZ O NAS ZAPOMNIEĆ NA ZAWSZE…
Boże.
…PO WSZYSTKIE DNI NAS OPUŚCIĆ?
Czy musimy być nieskalani?
Czy to prawda?
Że ci, którzy cię nie posłuchają, nawet aniołowie, zostaną ukarani?
Tak mówi mój ojciec.
Jak ktoś taki jak ja
może znać twoją wolę?
Mam wrażenie, że królestwo niebieskie jest bardzo daleko ode mnie.
Anne!
Chodź, pomóż mi przygotować kolację!
Dobrze, już idę!
To…
To, że przebywasz w niebie…
i patrzysz na nas wszystkich…
jest dla mnie…
strasznym ciężarem.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Nawróć nas,
Panie, do Ciebie wrócimy.
Dni nasze zamień na dawne.
Czyżbyś nas całkiem odtrącił?
Czy tak bardzo na nas się gniewasz?
Znaczy, ojczulku, mówisz o…
To jest to!
To, co łączy mojego starszego brata i mnie.
Od dziecka robiliśmy wszystko razem.
Dorastając, pomagaliśmy sobie nawzajem.
A w bitwie jesteśmy zgrani jak nikt.
Prawda?
Wiemy, co ten drugi myśli.
Tylko jemu mogę powierzyć swoje życie.
Nasze zaufanie jest warte więcej od srebra, prawda, bracie?
Dokładnie, braciszku.
No, zależy od ilości srebra.
Taka jest braterska więź!
- I co? - I co?
- To jest to? - To jest to?
Nie wiem. Być może.
Choć to coś zupełnie innego od mojego wyobrażenia miłości.
Słuchaj no, ojczulku.
Nie masz pojęcia, jakie to wspaniałe, bo nigdy nie brałeś udziału w walce.
Gdy życie jest na szali, jesteśmy świetnym duetem.
A ty jak byś sobie poradził?
Myślę, że to coś wspaniałego.
To, co łączy was, braci, jest wyjątkowe.
A zatem…
gdybym wziął udział w walce,
czy mógłbym powierzyć ci moje życie?
Co? Co to za pomysł?
Strzeżemy się nawzajem, bo jesteśmy braćmi.
Nie zaufałbym tak pijanemu mnichowi.
Oczywiście.
Dlatego to co innego.
Przepraszam, czy możesz to wyjaśnić tak, żebym zrozumiał?
A w ogóle to co z tobą jest?
Strasznie cię ciągnie do wina.
Czy to jest ta twoja miłość?
Nie.
Nie piję z zamiłowania do alkoholu.
Co?
To nie pij go.
Przepraszam.
Mówi od rzeczy.
Lubisz jak coś nie ma sensu?
To co sądzisz o tym?
To było dawno, ale weterani wciąż o tym mówią.
Lata temu zaatakowaliśmy statek na Wyspach Owczych.
Był na nim jeden wojownik.
Był nieludzko silny.
Rzuciliśmy się na niego kupą,
ale zanim się obejrzeliśmy, powalił 30 z nas gołymi pięściami.
Gołymi pięściami!
W końcu ustrzeliliśmy go z łuków,
ale kiedy podliczaliśmy nasze straty, okazało się, że nikt nie zginął.
Jaki w tym sens?
Miał przy sobie miecz, prawda?
Może nas nie docenił?
To by było obraźliwe.
Honor wojownika wymaga…
Czy ten człowiek
zrobił coś jeszcze?
Jak się nazywał?
Nie pamiętam jego imienia.
Widać ludzi, którzy gadają od rzeczy, ciągnie do siebie.
Tamten też powiedział coś dziwnego.
„Prawdziwy wojownik nie potrzebuje miecza”.
Albo coś podobnego.
Co? O co chodzi, mnichu?
Hej, dokąd to?
O co ci chodzi, mnichu?
Czy to jest to? To jest ta „miłość”?
Prawdziwy wojownik…
nie potrzebuje miecza.
Prawdziwy wojownik…
Nie obwiniaj mnie o złą pogodę.
Jestem żeglarzem.
Znam się na morzu, ale pogoda na lądzie to co innego.
Jak miałbym na początku zimy przewidzieć,
jaka teraz będzie pogoda?
Nic takiego nie powiedziałem.
Mówię tylko, że szczęście przestało ci sprzyjać.
Zmieniłeś trasę, żeby uniknąć śniegu, ale nie wyszło.
Twoi ludzie się niepokoją.
Moi ludzie przeżyli rzeź wojny.
Coś takiego ich nie przestraszy.
Robią, co im się każe. Bez gadania.
Zawróćmy. Nie przejdziemy przez Mercję.
Jeśli będziemy chcieli pokonać zaspy, będziemy musieli porzucić łupy.
Moim ludziom by się to nie spodobało.
Nieważne, co postanowimy, nie możemy rozbić tu obozu.
Askeladdzie, wszystko gotowe.
Możemy iść.
Dobra.
Askeladdzie.
Gdy szczęście przestaje ci sprzyjać, wszystko obraca się przeciwko tobie.
Ragnarze.
Czemu tak się wahasz?
Napadanie i plądrowanie wiosek
to nasza nordycka tradycja.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego,
albowiem Twoje jest królestwo i moc, i chwała na wieki wieków.
Amen.
- Amen. - Amen.
Hej, tato.
Czemu zawsze się modlimy?
Bo Jezus tak przykazał.
A Jezus nigdy się nie mylił.
Co by było, gdybyśmy się nie pomodlili?
Jeśli nie wierzysz w Boga, po śmierci pójdziesz do piekła.
Dokładnie.
Piekło to strasznie miejsce, w którym czyha diabeł.
Chyba nie lubisz diabła?
Boję się diabła.
Tak, ja też.
Ale dobre dzieci, takie, które się modlą, trafią do nieba.
Pamiętaj o tym.
Nie rozumiem tego.
Tego, że wszyscy trafimy do nieba albo do piekła.
Nie chciałabym, żeby nasza rodzina się rozdzieliła.
Ale ojcze, czemu Bóg miałby nagle osądzić cały świat?
To nie jest nagła decyzja.
Zapadła dawno temu.
Dojdzie do tego tysiąc lat po zmartwychwstaniu Jezusa.
Innymi słowy za 20 lat.
Bóg nas osądzi i wszyscy źli ludzie trafią do piekła.
Już wiem!
Ci źli to Duńczycy!
Zgadza się! To diabły wcielone.
Jestem pewien, że Bóg wiedział, że się pojawią.
Słuchajcie, musicie żyć zgodnie z naukami Jezusa…
Anne?
Muszę siku.
Co mam zrobić?
Boję się diabła!
Ale jest taki ładny.
Znowu go założyłam…
Zastanawiam się, ile ten pierścień jest wart.
Zastanawiam się, czy Bóg mi wybaczy, jeśli pójdę za niego zapłacić.
Diabeł musiał mnie skusić.
Nie miałam pieniędzy,
więc nie powinnam była nawet iść na targ.
Złe dzieci, takie jak ja, w Dniu Sądu pójdą do piekła.
Na pewno jako jedyna z całej rodziny
nie będę mogła iść do nieba.
Na lewej dłoni też dobrze wygląda!
A to kto?
Co za głupia mina!
Ja też tak umiem!
Nie słuchaliście mnie?
Jak nie będziecie się zachowywać, Bóg was ukarze…
Hej.
Znalazłem nam kolację.
CZYŻBYŚ NAS CAŁKIEM ODTRĄCIŁ? CZY TAK BARDZO NA NAS SIĘ GNIEWASZ?
Ludzie! Proszę, uciekajcie!
Tę wioskę zaatakują…
- Duńczycy przyszli… - Zamknij się, mnichu!
Życie ci niemiłe?
Ciepło tu.
- Od razu mi lepiej. - Co to za dom?
Pełno tu smarkaczy.
Czemu tak tu wtargnęliście…
Owsianka jęczmienna i suszone mięso.
Ale z cebulą?
Zabierzcie wszystko, co może posłużyć za broń.
Jasne.
Obrzydliwe. Co to za paskudztwo?
- Przestań! - Hej…
O co ci chodzi?
Marnujesz jedzenie.
Zostaniesz ukarany…
Nic ci nie jest? Hej!
Jeszcze raz, jak to będzie po angielsku?
„Całe wasze jedzenie”…
No tak.
- Powiedz coś! - Staruszku.
- Hej. - Tu jestem.
Dawaj całe wasze jedzenie
albo cię zabiję.
Jeszcze to…
To wszystko?
Jeśli dwoje dzieci je tyle, co jeden dorosły, to mamy tu 50 osób.
Czyli mamy zapasy na zimę dla 50 ludzi.
Za mało dla 104 żołnierzy.
Co mam zrobić?
Wszyscy zostali pojmani. Co mam zrobić?
Ojcze!
Jako nauczyciel Jego Wysokości jesteś naszym gościem.
Tym razem ci wybaczymy.
Ale jeśli znów się wtrącisz, zabijemy cię na miejscu.
I tak nie przepadam za mnichami.
Jesteście…
Duńczykami?
Jest wśród was ktoś, kto zna naszą mowę?
Błagam! Połowa jedzenia!
Zostawcie nam chociaż połowę!
Połowa zapasów starczy, żeby przezimować.
Mam małe dziecko!
Proszę!
Małe dziecko? Trudna sprawa.
Nie martw się.
Wpadłem na pomysł, jak wam pomóc.
Nie musisz się martwić tym, jak przezimujecie.
Naprawdę? Mówisz szczerze?
Owszem.
Nie musisz się martwić ani o tę zimę, ani o kolejne.
Uwolnimy was od cierpienia.
Co?
Askeladdzie, to cywile.
Nawet jeśli ich oszczędzimy, nie będą mieli co jeść.
A jeśli choć jeden ucieknie,
rozejdzie się wieść, że jesteśmy na terenie wroga.
Nie mogę na to pozwolić.
Jak tam? Wykopaliście dziurę?
Tak. Pomieści 62 osoby, jak się je upchnie.
Askeladdzie!
Ci ludzie to chrześcijanie!
Co z tego?
Wszystko, co robimy, robimy dla księcia.
No dobrze. Czy ktoś jeszcze ma jakieś pytania?
Nikt?
Dobra.
W takim razie…
Zabić ich.
Boże…
Patrzysz na nas?
Czy ojciec, matka, dziadek,
moi młodsi bracia i siostry…
znaleźli się tam?
Jednak nie wezwałeś mnie do siebie razem z nimi.
Oczywiście, że nie.
Ale…
serce mi wali.
Nie mogę uwierzyć…
że tacy straszni ludzie istnieją.
Nie wierzę,
że są ludzie, którzy nie boją się twojej kary…
Tak jak kiedy kradłam ten pierścień…
tak i teraz serce mi…
wali.
Napisy: Krzysiek Ceran