Bohatersko pokonał wielu angielskich żołnierzy.
W końcu jeden z nich przebił mu plecy włócznią.
Masz moje najszczersze kondolencje, Wasza Wysokość.
Jadł potrawkę z królika.
Wyszedł w trakcie posiłku…
To takie dziwne.
Dopiero co…
To znaczy…
Wyruszymy natychmiast.
Przygotujcie się.
Thorfinnie, pilnuj księcia.
Co? Kpisz sobie.
Nie będę tego robił!
Czekaj, draniu!
Masz zadanie chronić księcia.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Nie był w stanie stanąć na nogach.
Czy temu żałosnemu księciu nic nie jest?
To mógł być błąd, Askeladdzie.
Nie sądzisz, że zabicie Ragnara było złym pomysłem?
Nie mów tak głośno.
Większość ludzi nie zna prawdy.
To Anglicy go zabili.
I tego się trzymaj.
No nie wiem.
Ty i Ragnar ciągle się sprzeczaliście.
Jest żałosny, ale może się domyślić.
Wszystko będzie dobrze. Nie ma dowodów.
Książę jest żałosny, bo Ragnar go rozpuścił.
Gdybym się go nie pozbył, byłby problemem w przyszłości.
To dobrze, że jest żałosny.
Łatwiej nim manipulować.
Jest idealnym narzędziem do zdobycia wpływów.
Bjornie.
Dlaczego cały ten czas jesteś ze mną?
Co?
Dlatego, że…
po prostu chciałem.
Mam tak samo.
Sam wybieram, za kim podążę.
Moim przywódcą powinien być ktoś, za kim chciałbym podążać.
Tak tylko żartuję.
Podjąłem ryzyko, Bjornie.
Jeśli wszystko pójdzie dobrze, książę może narodzić się na nowo.
A jeśli nie pójdzie dobrze?
Może nigdy nie stanąć na nogi, taki jest żałosny.
Wtedy go porzucimy.
Byłby niegodnym przywódcą.
I co? Zaczął gadać?
Wkurza mnie, oto co.
Nawet nie krzyczy.
Jakby był jakimś męczennikiem.
To przez takie bzdury nienawidzę chrześcijan.
Za słabo kopiesz.
Pokażę ci.
Prawdziwy kopniak wygląda…
tak!
No ładnie.
Ten też był słaby.
Kop w podbródek.
Chwila. Teraz ja.
Wystarczy!
Na bogów, uspokójcie się, dobrze?
O nic go nie zapytamy, jak go zabijecie.
Zabijcie mnie.
Bóg widzi wszystko.
Wszystkie niegodziwości, których wy, Duńczycy, się dopuściliście…
Zachował siły.
Mamy nożyce?
Znajdźcie jakieś.
Co? Nożyce?
Pozwól, że powtórzę, angielski dowódco.
Chcę wiedzieć trzy rzeczy.
Jakie macie tu siły,
ile czasu minie, zanim się tu zjawią
i skąd wiedzieliście, że tu jesteśmy.
Mów, a cię oszczędzimy.
Zwierzęta…
zostaniecie ukarani…
Spotka was to, na co zasłużyliście.
Proszę.
Nadadzą się?
Tak.
Dowódco…
masz takie długie paznokcie.
To niehigieniczne.
Powinieneś je trochę przyciąć.
Przepraszam, przedobrzyłem.
Przytrzymajcie go.
Chcę wiedzieć trzy rzeczy.
Jak już mówiłem.
A niech to, znowu to samo!
I jeszcze raz!
Paskudna sprawa.
Po co się tak męczy?
Idźcie do diabła, Duńczycy!
Sukinsyny!
Czemu tu przybyliście?
Spaliliście moją wioskę!
Zakatowaliście moją żonę i córkę!
Potwory!
To nasza ziemia! Wynocha!
Doprawdy?
Jesteśmy potworami?
Pozwól, że nauczę cię historii, ignorancie.
Słuchaj uważnie, Saksonie.
A może tutaj mieszkają Anglowie?
Na jedno wychodzi.
Ta ziemia nie zawsze należała do was.
Pierwszymi mieszkańcami byli Celtowie.
Mieszkali w lasach i czcili duchy.
To przodkowie Walijczyków.
Ale potem przybyli Rzymianie.
Opanowali te ziemie,
ale żyli na niej po sąsiedzku z Celtami, przekazując wiedzę, technologię i kulturę.
Gdy Rzymianie odeszli,
na koniec przybyliście wy, Anglowie i Saksoni.
Jakieś 500 lat temu.
Niczego nie przekazaliście Celtom.
Wręcz przeciwnie, zepchnęliście ich na pustkowia,
zajmując żyzne równiny dla siebie.
Kłamiesz!
Nie kłamię.
Jeśli Duńczycy są potworami,
to wy, Anglosasi, również.
Odebraliście te ziemie przemocą,
więc my, Duńczycy, odbierzemy je, dopuszczając się jeszcze gorszej przemocy.
Nie możesz narzekać.
Zamknij się!
Nikt nie uwierzy takim barbarzyńcom!
Nauczyciele nie przepadają za uczniami, którzy nie słuchają.
O?
A co to takiego, dowódco?
Tak się przyglądam twojej twarzy i myślę,
że ten nos też jest przydługi.
Askeladdzie!
Ilu, Ucho?
Nie wiem, ale wielu. Nadchodzą z południa.
Posiłki wroga?
Co? W środku nocy?
Anglicy atakujący nocą to prawdziwy problem.
Przyszli!
Nie zdążycie! Wszyscy zginiecie!
Obyście wy, Duńczycy, powyrzynali się nawzajem!
Co? Duńczycy?
Powiem ci. To Thorkell tu idzie.
Trafiła kosa na kamień!
To Thorkell!
Thorkell? Co zrobimy?
Hej…
on powiedział „Thorkell”?
Nie dam głowy. Chyba tak.
Jeśli to prawda, mamy nie lada kłopoty.
Thorkell?
Mówi, że to Thorkell.
- Niemożliwe. - Mówi prawdę?
Thorkell nadchodzi!
To jest ta wioska?
Na to wygląda.
Dobra, otoczyć ich!
Vali i Ingolf, weźcie swoich na lewą flankę.
Oddr, ty na prawą.
A ja środkiem.
Plan jest taki: zabić wszystkich!
Tylko nie księcia.
Poza tym gdzieś tu powinien być mały szczyl z nożami.
Jego też nie zabijajcie.
To mój towarzysz zabaw.
Thorkell nadchodzi!
Puszczaj mnie, sługusie!
Jak śmiesz mi się sprzeciwiać?
Nie zostawię Ragnara w takim miejscu!
Nigdzie się bez niego nie ruszę!
Proszę to zaakceptować, książę.
Mamy tylko trzy sanie. Nie ma miejsca na jego zwłoki.
To urządźmy pogrzeb!
Zmarłym należy się szacunek!
To rozkaz!
Oprócz miejsca nie mamy też czasu.
Ty…
Nie pójdę!
Ragnarze!
Ragnar nie żyje.
Nie przyjdzie na zawołanie.
Ty…
Askeladdzie!
Mamy dezerterów.
Chcieli dołączyć do Thorkella.
Ukryli się w sianie.
Ragnar miał rację.
Szczęście się od ciebie odwróciło.
Nie jesteśmy jedyni.
Wszyscy myślą, że mamy kłopoty.
Tym razem się nie wywiniemy.
A to dlatego…
że Thorkell już ma cię w garści!
Idźcie, jeśli chcecie.
Słuchajcie, nieroby!
Podążajcie za przywódcą, który wam pasuje.
Ci, którzy chcą, niech odejdą!
Nie będę was winił.
A jeśli idziecie ze mną,
to chodźcie!
Będziemy iść, póki nie zgubimy Thorkella!
Będziemy jeść, idąc.
Będziemy spać, idąc!
Słyszycie mnie, nieroby?
Kto nie nadąży, zginie.
Nie!
Poczekaj, Thorkellu!
Nie jesteśmy jak Askeladd!
Chcemy walczyć dla ciebie!
Wasz przywódca nazywa się Askeladd?
O, ładny ten miecz.
Ten jest mój!
Poszczęściło ci się.
Jeśli część jego ludzi zdezerterowała,
muszą być zaniepokojeni.
Biedaki.
Mogłeś ich przyjąć.
Wykluczone. To męty.
Nie potrzebuję tchórzy, którzy wolą się poddać niż walczyć.
Na wschód!
Idziemy za księciem, łobuzy!
Przygotujcie się!
Za bardzo w prawo!
Cofnij.
Nie, moje prawo!
STYCZEŃ 1014 ROKU N.E. NAD RZEKĄ SEVERN W MERCJI
Właśnie tak. Powoli.
Dobrze…
Szybko! Nie spowalniaj innych!
Torgrim, Atli.
Ze mną.
- Dobra. - Dobra.
Zniszczcie most. Pokierujcie ludźmi.
Szybko.
Jasne.
Rozwalamy most!
Kto ma topór, niech się zgłosi!
Jestem taki zmęczony…
Thorkell jest blisko, Ucho?
Jest głośno, więc nie jestem pewien,
ale chyba mamy czas, żeby zniszczyć most.
Hej, przestań!
Mnichu! Co ty sobie myślisz?
Masz może jakiś trunek?
Nawet gdybym miał, nie dałbym tobie.
Sami nie mamy czym zaspokoić pragnienia.
Dla ciebie tym bardziej nie ma.
Nie rozumiesz? Stąpamy po kruchym lodzie, mnichu!
Woda jest lodowata.
Czy ta rzeka nie jest zbyt płytka?
Będą mogli po prostu przejść.
Jest sens niszczyć most?
Nie możemy go tak po prostu zostawić.
Może przynajmniej ich zirytujemy.
Czy Askeladda zawodzi ta pomysłowość, którą tak lubi się chwalić?
Bjornie! Thorfinnie!
- O co chodzi? - Podejdźcie.
Tak?
Bjornie, przenieś księcia do zaprzęgu.
Będziesz powoził.
Thorfinnie, wsiądź z księciem i bądź gotowy.
- Co ty… - Co?
Hej.
Askeladdzie!
Mówisz poważnie?
Mam dar.
Wystarczy jedno spojrzenie i wiem, z jakim człowiekiem mam do czynienia.
Czy ktoś się nadaje, czy nie, czy jest mądry, czy głupi.
Potrafię nawet wyłapać zdrajców w grupie lojalnych ludzi.
Co?
Porwać księcia? Bracie…
Durniu! Nie tak głośno!
Atli, ta armia długo nie pociągnie.
Złapmy księcia i przekażmy go Thorkellowi.
Ponad połowa naszych już o tym myśli.
Reszta dołączy do nas, jak z nimi pogadamy.
Zdradzisz go?
Askeladda?
Kiedy tak to mówisz, to brzmi źle, Atli.
To dobry przywódca. I dobrze na tym wyszedł.
A ponieważ jest naszym przywódcą, powinien za to odpowiedzieć.
Nie martw się. Uciekniemy, bracie.
Dotąd zawsze się udawało.
Dotąd tak.
Ale co się działo ostatnio?
Podjął kilka złych decyzji z rzędu.
Szczęście go zawiodło.
Myślał, że wymknął się Thorkellowi, ale on nas znalazł.
Nie patrz tak na mnie.
Nie przeczę, to dobry przywódca.
Ale dlaczego postanowił walczyć z Thorkellem?
Bracie…
Też myślę, że to przykre.
Ale nie ma innej rady.
Askeladd podjął ryzyko. Nie opłaciło się.
I tyle.
Dobra robota.
Teraz przeprawienie się z saniami zajmie im więcej czasu.
A jeśli porzucą zapasy i przejdą w bród?
To zmarnują czas, żeby się zaopatrzyć.
Bez jedzenia nie będą mogli nas daleko gonić.
Dobra! Maszerujemy!
Są tu!
Coś błysnęło.
Znalazłem…
was!
Serio?
Niewiarygodne.
- Trzech ludzi jedną włócznię? Niemożliwe! - Nie, czterech!
- Niedobrze. - Mamy przerąbane.
- Mamy naprawdę przerąbane! - Hej!
Uspokójcie się, nieroby.
Wciąż ich wyprzedzamy, no i zburzyliśmy most.
Zapomnijcie o włóczni.
Most?
Kogo obchodzi most?
Przecież przejdą przez rzekę!
To ich nie opóźni.
Tak myślisz?
W takim razie ruszajmy.
Każda chwila się liczy.
Znowu?
Maszerujemy i maszerujemy.
Nie znasz innych słów?
Nie wygramy z Thorkellem.
Bądźcie cierpliwi jeszcze jeden dzień.
Przekonacie się, co dało zniszczenie mostu.
Nie mogą iść szybciej niż ich zaopatrzenie.
A nie przeniosą go łatwo przez rzekę.
Jeśli je porzucą, nie będą mieli co jeść.
A bez jedzenia mogą iść góra jeden dzień.
Rozumiecie, nieroby?
Jeśli tak, to idziemy!
Nie ma gwarancji, że przeżyjemy ten jeden dzień!
Czyżby?
W takim razie tu się rozstaniemy.
Spieszy mi się, wybaczcie.
Napisy: Krzysiek Ceran