Darbeyi görüyorum.
Sorun yok.
Darbelerini savuşturabilirim.
Vuramadığı sürece hangi silahı kullandığı fark etmez.
-İşte bu evlat! -Yapabilirsin!
-Çocuk amma yetenekliymiş. -Komutana darbe indirdi.
Çevik bir savaşçıyla başa çıkmak zor.
İyi bir düello görmeyeli asırlar oldu.
Onu yaralayamıyorum. Altına zincirli zırh giymiş.
Bu tuniği çok severdim.
Demek baltamdan korkmuyorsun.
Amma cesurmuşsun.
Bu özelliğini Thors'dan almış olmalısın.
Lanet dev, babamı nereden tanıyorsun?
Baban sana hiç anlatmadı mı? İnsafsızlık etmiş.
Duyduğuma göre jarl'mış, bir soyluymuş.
Soylu olan Helga'nın ailesi.
Thors üst sıralara kılıç ustalığıyla yükseldi.
Ne?
Daha fazlasını öğrenmek ister misin?
İster misin?
Öğrenmek istiyorsan beni biraz daha eğlendirmen gerekecek.
Anlaştık mı Thorfinn?
Seni eğlendirmesine eğlendiririm.
Ama işim bittiğinde ağzın hâlâ laf yapabilir mi, bilmem.
-Şu lafa bak! -Gülmekten karnım ağrıdı.
-Komutanın mı işini bitirecekmiş? -Yavaş bitir.
Ne aptal çocuk bu!
Komik bir şey mi var?
Thorfinn saygı duyduğum bir savaşçı.
Ona gülmeyin.
Thors benden daha güçlüydü.
Gerçekten Thors'un oğlu olduğunu ispatla Thorfinn.
Aptal çocuk.
Kendi ayağıyla ölmeye geldi.
Peki Prens'e ne oldu?
Şu taraftan yaklaş!
Bacaklarını tutun!
Şu taraftan!
Savaşın sesi yakın, kulağıma geliyor.
Lütfen artık bitsin.
Yapacak başka bir şeyleri yok mu?
Susun artık, yalvarırım.
Gözlerimi açmak istemiyorum.
Böylece uyumak istiyorum.
Aynen böyle. Sonsuza dek.
Prens Hazretleri.
Prens Knud.
Ragnar! Yaşıyorsun…
Bu bir rüya, değil mi?
Ragnar?
Evet, size veda etmeye geldim.
Beni bırakıp gidecek misin?
Yani…
…bu dünyada artık bir başıma mıyım?
Böyle nasıl yaşarım?
Ben…
Sizi yetiştirmekte başarısız oldum.
Size bir soylu değil, çocuk muamelesi yaptım.
Bir çiftçi öz oğlunu nasıl yetiştirirse sizi öyle yetiştirdim.
Majestelerinin bunu istemediğini biliyordum.
Lütfen beni affedin.
Bunun nesi yanlış?
Kendi öz babamdan, kraldan alamadığımı bana sen verdin.
Kraliyet ailesinde doğmayı ben istemedim…
Keşke…
Keşke senin oğlun olarak doğsaydım.
Her şey çok daha güzel olurdu.
Prens Hazretleri.
Bunu duyduğuma o kadar mutlu oldum ki.
Gitme.
Seni seviyorum.
Bazı şeyleri anlamak için bir şeyleri kaybetmek gerekir.
Bunun çoktan farkına vardınız.
-Ragnar… -Ben sadece bir rüyayım.
-Dur… -Artık uyanma vakti geldi.
Gitme Ragnar.
Geri dön.
Geri dön!
Size iyi bir hayat dilerim Prens Hazretleri.
Ragnar…
Korkmayın, hep beraber saldıracağız.
Bir yeriniz yaralandı mı?
Adamlar sizi kimin alacağının kavgasını veriyorlar.
Bu kavganın ödülü sizsiniz.
Sen rahipsin, bu kavgaya son vermeyecek misin?
Ben nasıl son vereyim?
Canlarına susadılarsa bırakalım da ölsünler.
Bir rüya gördüm.
Ragnar yanımdaydı.
Bana veda etti.
Sadakati ölümüyle bile son bulmadı.
Beni seven tek kişi oydu.
O da bu dünyadan göçüp gitti.
Büyük bir aydınlanma yaşamışsınız.
Ama yanılıyorsunuz.
Ragnar'ın size karşı hissettikleri gerçekten sevgi miydi?
Sizin güvende tutmak için 62 masum köylünün ölümünü izledi.
Prens Hazretleri…
Sevgi nedir?
Bu adamlar doğru düzgün karşı koymuyor bile.
Dişli bir rakip bulmak zor.
Bu gidişle Valhalla'ya zor gideriz.
-Komutanın düellosu devam ediyor mu? -İmkânsız, çocuk çoktan ölmüştür.
O zaman bu yaygara niye?
-Gidip bakacağım. -Ben de.
Neler oluyor böyle?
-İşini bitir! -Komutanım!
-Lanet velet. -Kaçmasana!
Cidden mi?
Komutan…
Çocuk hakkından geliyor.
Aferin Thorfinn.
Seninle baş edebilecek taş çatlasın beş adamım vardır.
Daha önce giydiği zincirli zırhı giyiyor.
Uzuvlarındaki sinirlere saldırmalıyım.
Londra'da ölümcül noktalara saldırmak hiçbir işime yaramadı.
Hareketini engellemeden bu işe son veremem.
Güçlü olduğuna şüphe yok
ama hançer ustalığın olsa olsa vasat.
Gerçek bir savaşçı olmak için hâlâ gidecek yolun var.
Öyleyse seni nasıl benzettim?
Doğru, demek benim de eksiklerim var.
Senden bir şeyler öğrenebilirim Thors'un oğlu.
Thorfinn, baksana.
Sana bir sorum var.
Gerçek bir savaşçı olmak ne demek?
Sevginin ne olduğunu mu soruyorsun?
Yani Ragnar beni sevmedi mi?
Sevmedi.
O zaman sana bir sorum var.
Eğer Ragnar beni sevmediyse
bana birini gerçekten sevmiş bir insan göster.
Orada bir tane var.
Bakın.
Öldüğü an, yaşayan her şeyden daha güzel hâle geldi.
Sevginin ta kendisi oldu.
Artık nefret besleyemez, hırsızlık yapamaz.
Burada bir başına kalacak.
Eti tüm bereketiyle hayvanlara, böceklere yem olacak.
Rüzgâra, yağmura maruz kalacak
ama ağzından tek bir şikâyet çıkmayacak.
Ölüm…
İnsanları tamamlayan şey bu işte.
Neler oluyor?
Lanet olsun!
Bilmiyor musun?
Endişe etme, bilmeni beklemiyordum.
Benimle oynuyorsun!
Yani asıl sevgi
ölüm mü?
Evet.
Peki anne babalarla çocukları, kadınlarla kocaları,
Ragnar'la benim aramızdaki hisler ne?
İltimas.
Köleleri kırbaçlarken kralları pohpohlamak gibi.
Prens Hazretleri, Ragnar için siz herkesten daha değerliydiniz.
Sizi kendi canından bile çok önemsedi.
Size olan düşkünlüğü de aslında
yalnızca iltimastı.
Demek öyle.
Şimdi anlıyorum.
Sanki gözümün önünden bir sis perdesi kalktı.
Ne?
Hadi ama!
Pes et artık!
Tüh, yine sıyırdı.
Anlıyorum.
Bu kar
aslında sevgi, değil mi?
Aynen öyle.
Gökyüzü…
Güneş…
Esen rüzgâr, ağaçlar ve dağlar…
Ama…
İnanamıyorum.
Bu dünyanın…
Tanrı'nın yarattığı bu dünyanın tüm güzelliğine rağmen…
…insanların kalbinde…
…neden sevgi yok?
Böyle yaşamamızın bir sebebi var derler.
Uzun zaman önce atalarımız
Tanrı'ya başkaldırıp bir günah işlemiş.
Bunun ardından
cennetten sürülmüşüz.
-Ne? -Hey!
-Nereye gitti? -Ne?
-Yoksa…
Darbeyi ayaklarıyla yumuşattı.
Aferin.
-İşte! -İnanılmaz!
-Ölmüştür herhâlde. -İşte bizim komutanımız!
Kahretsin.
Gerçekten tüm kozlarımı tükettim mi?
Savaş sona ermişe benziyor.
Ama bu durum hiç iyi değil.
Giderek aklını kaybediyor.
Prens Hazretleri, kaçmalısınız.
Aklını mı kaybediyor?
Bu dünyada aklı başında bir insan kaldı mı?
Herkes aynı.
Hepsi aynı.
Kimsenin birbirinden farkı yok, kimse sevginin ne olduğunu bilmiyor.
Hayatın ve ölümün anlamını bilmiyorlar.
Savaşın anlamından bile bihaberler.
Prens Hazretleri…
Yeter.
Bıktım artık.
Bilgi ve irfan uğruna bir şey kaybettik.
Hem de çok önemli bir şey.
Bu öyle bir şey ki
hayatımız boyunca geri almamız mümkün değil.
Artık çoktan gitti.
Ama yine de bize bunun izinden gitmemizi söylüyorsun.
Cennetteki babamız!
Seni sefil savaşçı, sevgiden o kadar uzaksın ki.
Cennetten sürülmüşsün.
Bu cezanın ızdırabını ölümden başka ne sona erdirebilir?
Hayatta olmamızın tek amacı sınanmak ve dayanmak mı?
Cennetteki babamız!
Bu adamın ruhu senin sınavlarınla kurtulamaz.
Tanrım…
Artık senden medet ummayacağım.
Bizi sen kurtarmayacaksan
biz de bu dünyada kendi cennetimizi kendimiz yaratırız.
Ne? Prens?
Acıdı!
Prens, iyi misin?
Kesin, sizi ahmaklar.
-Bu beyhude savaşa bir son verin. -Beyhude mi?
Yarası ağır.
-İyi misin? -Lanet olsun.
Hata ettim.
Kıpırdama. Karnından yaralanmışsın.
Willibald!
Yaralarını tedavi et.
Ben kaçan atları toplayacağım.
Sen de bana yardım et.
Prens Hazretleri, bu bir mucize.
Sus da adamı tedavi et.
Orada dur bakalım Prens. Nereye gidiyorsun?
Seni Thorkell'e götüreceğim.
Götürmezsem yoldaşlarım…
Thorkell'e kendim gideceğim.
Onlardan kızak ödünç almadan yaralıları taşıyamayız.
Saçma sapan konuşma.
Seni aptal, ben boşuna mı delik deşik oldum?
Thorkell'in eline düşersen hepsi bir hiç uğruna olacak.
Hiç uğruna mı?
Bu savaşa anlam mı biçmek istiyorsun?
Böyle bir savaşın hiçbir anlamı olamaz.
O yüzden yaşasan iyi edersin.
Savaşçılar, benim hizmetime girin.
Savaşmanız gerektiğinde kime saldıracağınızı söyleyeyim.
Savaşlarınıza, hayatlarınıza, hatta ölümünüze anlam kazandırayım.
İşte…
…bir kralın görevi budur.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ