Jak tam, wszystko w porządku?
Kto to?
Jest ogromny.
Co z naszym pojedynkiem?
Co on mówi? Pojedynek?
Pojedynek!
Nie czas na sen!
Na bogów, wstał!
Jakimś cudem żyje!
Wciąż możesz walczyć.
Dam ci czas wyzdrowieć.
Nie kpij ze mnie! Atakuj!
Nie, tak nie można walczyć.
Zamknij się! Nie lituj się nade…
A nie mówiłem?
Hej, staruszku!
Zatrzymaj się!
Daj mu przejść.
Dajcie mi tu krzesło.
Pokaż rękę.
Zostaw mnie, starcze.
Zajmij się swoimi ranami.
Pokażże rękę.
Nie dotykaj…
Nie wściekaj się.
To twój zły nawyk.
Rusz głową.
Jak sądzisz, co powinieneś teraz zrobić, żeby wygrać?
Dawno się tak nie bawiłem, Thorfinnie.
Zgodnie z obietnicą opowiem ci historię.
Opowiem ci o twoim ojcu, Thorsie.
PRZESZŁOŚĆ ZOSTAWIAMY ZA SOBĄ. NIE WIEMY, CO PRZYNIESIE PRZYSZŁOŚĆ.
Słyszałeś o Jomswikingach, prawda?
Thors i ja byliśmy dowódcami drużyn.
Nawet pośród nas Thors był najsilniejszy.
Jomswikingowie nie przyjmują w swoje szeregi przeciętnych wojowników,
ale nawet oni zaczęli nazywać Thorsa „Trollem”.
Nasz jarl, Sigvaldi, polubił go
i ofiarował mu rękę swojej córki.
To była twoja matka, Helga.
Przywódcą Jomswikingów jest mój dziadek?
Zgadza się.
A mój starszy brat.
Innymi słowy, jestem twoim prastryjem.
To krewniak dowódcy?
Niewiarygodne…
Ostatni raz walczyliśmy razem w zatoce Hjorungavagr.
Przegraliśmy tę bitwę.
Podczas walki
Thors wpadł do wody i już nie wypłynął.
Płakałem po nim.
Miałem zamiar pewnego dnia go pokonać.
Ale Thors nie zginął.
Ostatni raz widziałem go w Jomsborgu…
987 ROK N.E.
Trzy miesiące po jego pogrzebie.
- Tak się wystraszył, że się zeszczał. - Serio?
Straż poszła. Możemy iść.
Hej!
Jesteście złodziejaszkami?
Wiecie, że to był dom dowódcy drużyny, Thorsa?
Thorkell.
Normalnie odpuściłbym złodziejom…
ale straciłem dobrego przyjaciela
i jestem w złym humorze.
Thors?
Ty…
No proszę!
Gdzieś ty był?
Wyprawiliśmy ci nawet pogrzeb!
Dobrze już, uspokój się, Thorkellu.
Przepraszam, że cię zmartwiłem.
Teraz widzę, że to chyba Helga?
Czemu nosicie te szmaty?
Wujku Thorkellu…
Wiedziałem.
Ktoś taki jak ty by się nie utopił.
Przepraszam, wujku, ale…
Byłeś u mojego brata? Jeszcze nie?
Dobra, obudzę go.
Thorkellu,
- posłuchaj mnie. - Jasne!
Tyle mamy do nadrobienia. Pogadamy w środku.
O co chodzi?
Nie pójdę do przywódcy.
Opuszczamy to miejsce.
Po co?
Zrobisz to jutro.
Dopiero co wróciłeś.
Opuszczę ten gród
i szeregi Jomswikingów.
Możesz zapomnieć, że nas widziałeś?
Co? To jakiś żart?
Mów dalej, że zginąłem.
Proszę, Thorkellu.
Nie rozumiem, co do mnie mówisz.
Co się stało?
Podjąłem decyzję.
Nie będę już walczył.
No mówię, nie rozumiem cię!
Nie mów, że cię strach obleciał, bo niemal zginąłeś.
Mój brat myśli o tobie jako o następcy.
Przepraszam.
Jesteś zmęczony, tak?
Zjedz coś, wyśpij się.
W końcu zrozumiałem…
co to znaczy być prawdziwym wojownikiem.
I dlatego…
nie mogę tu zostać.
Znasz kodeks.
Na tych, którzy odejdą bez pozwolenia, zostaje wydany wyrok.
To osada najwspanialszych wojowników.
Jesteś stworzony do walki. Gdzie byś się udał?
Gdziekolwiek, ale nie tu.
Thors…
Będzie dobrze.
Cofnij się.
Uważaj na siebie, Thorkellu.
Gdzie twój miecz?
Nie potrzebuję go.
Gdy się ocknąłem, Thorsa i jego rodziny już nie było.
Piętnaście lat później dowiedziałem się, że Thors zginął naprawdę.
Myślałem o nim przez te 15 lat
i zdałem sobie sprawę, że nieważne jest ciało wojownika.
Liczy się dusza i to, gdzie ona trafi.
Dusza Thorsa odeszła daleko.
Do miejsca, którego nie znam.
Do miejsca, do którego nie mogę dotrzeć. Do miejsca, które jest gdzieś, ale nie tu.
Jestem przekonany, że stał się tam prawdziwym wojownikiem.
Thorfinnie,
jakie życie Thors wiódł na Islandii?
Powiedz mi.
Nie chcę.
Co?
Ale ja ci powiedziałem!
A ja mam to gdzieś!
To podłe.
Ale myślę, że nie powiesz, bo nie wiesz.
Widzę to w twoich oczach.
Nie masz w nich tego blasku co Thors.
Co takiego?
Boisz się, że odkryjemy, że niczego się nie nauczyłeś od Thorsa.
Czekaj.
Puszczaj, bo zginiesz pierwszy!
Jeśli zaatakujesz jak poprzednio, zginiesz.
Widzisz?
Twoje zwycięstwo lub przegrana to moje życie lub śmierć.
Więc powiem ci,
jak pokonać tego potwora.
Nie wygaduj bzdur!
Jeśli to wiesz, czemu sam go nie wyzwałeś?
Wojna i szachy to dwie różne rzeczy, chłopcze.
Wojna nie kończy się, gdy zabijesz przywódcę.
Ale to co innego.
Jeśli wygrasz, powiedział, że nas puści.
Honor jest dla niego ważny.
Dotrzyma danego słowa.
Pamiętaj, dlaczego walczysz.
Chcesz mnie pokonać w pojedynku czy nie?
Ale teraz…
dam ci radę.
Żebyśmy obaj mogli przeżyć.
Chciałem zobaczyć pojedynek dowódcy.
Też chciałbym zginąć, walcząc z dowódcą. Wkroczyłbym dumnie do Walhalli.
On nie walczy jak człowiek,
ale jak bóg piorunów, Thor.
Jeśli dowódca jest Thorem,
czy książę Kanut jest Freją?
Boginią!
Co? Toż to wcielenie Frei.
A masz!
Boli cię, Thorfinnie?
Może porzucisz Askeladda
i się poddasz?
Dureń!
Nie uciekaj!
Nie wiesz, kiedy się poddać?
Co to ma być?
Walcz honorowo do końca!
Chcesz splamić pamięć Thorsa?
Niech cię szlag.
Znieś to, Thorfinnie.
Niech on sam do ciebie przyjdzie.
To było w bitwie pod Maldon.
Walka była zacięta.
Wszyscy byli ciężko ranni, nawet Thorkell.
To był moment.
Jeden krótki moment, ale wiem, co widziałem.
Widziałem, jak niezwyciężony Thorkell się zachwiał.
Znakomicie.
Niech myśli, że spróbowałeś już wszystkiego.
Jak tam, Thorfinnie?
Męczy cię to uciekanie?
Co za rozczarowanie.
Myślałem, że wykażesz się nieco bardziej.
Zająłeś dobrą pozycję.
Dobra robota.
Rozczarowujący koniec.
Wstydu nie ma.
Nic, tylko uciekał.
Tak, Thorkellu.
Podejdź, żeby go wykończyć.
Została ci…
ostatnia szansa.
Jego słaby punkt…
Dowódco!
Durniu! Nie masz broni!
Thorfinnie! Z prawej!
Zabić gnojka!
Cholera!
Giń, szczylu!
Przestańcie, głupcy!
Jak śmiecie mnie hańbić, łobuzy?
Ale, dowódco…
Jak śmiecie bezcześcić mój pojedynek!
Asgeirze, ty draniu.
Gdzie twój honor wojownika?
Możesz mieć mi to za złe.
Ale zabiję chłopaka.
Jeśli chcesz mnie zabić, zrób to.
Ale musisz żyć!
Kto inny utrzyma w ryzach tych pięciuset bandziorów?
Wystarczy.
Nie walczcie więcej.
Ci, którzy zginą w tej walce, zginą na próżno.
Niemożliwe…
Wszyscy zostali zgładzeni?
Armia Askeladda…
Bracie!
Żyjesz?
Kim jesteś?
Bracie…
Bez opamiętania…
Jak mogliście tak zabijać?
Nawet król nie może ingerować w pojedynek.
Nie wtrącaj się, księżniczko.
To już nie jest pojedynek.
Jeśli jesteś przywódcą,
powinieneś walczyć honorowo i uczciwie.
Zamknij się!
Dobrze o tym wiem, nie musisz mi mówić!
Puśćcie Thorfinna.
Przegrałem pojedynek.
Nie przegrałeś! Wtrąciliśmy się…
Zamknąć mordy, imbecyle!
Przegrałem.
Pozwólcie mi zachować godność.
Asgeirze…
Masz się słuchać dowódcy.
Parszywy dzień.
Najgorszy, jaki mi się przytrafił przez te 50 lat na tym świecie!
Gorzałę!
Starcze! Mamy okazję uciec.
Idź, jeśli chcesz.
- Zostaję. - Co?
To o co ja walczyłem?
Zamknij się i patrz.
No? Czego chcesz, książę?
Przybyłeś nieproszony, by decydować o wyniku walki?
Potrzebuję sań i prowiantu.
A Thorfinn i Askeladd mi służą.
Zabiorę ich.
Postradałeś zmysły.
Jaki myśliwy puściłby swoją ofiarę?
Mając mnie, zapewniłbyś sobie audiencję u króla Swena.
To sobie myślisz?
Tak, Wasza Wysokość.
Byłbyś cenną przynętą i zakładnikiem.
Daj sobie spokój!
Nie bądź chciwy!
Cicho, patrz!
Cofnij się, sługusie. Nie ucieknę.
W tak krótkim czasie nauczyłeś się mówić jak mężczyzna.
Co się stało?
Ciało Ragnara było w wiosce, którą wczoraj mijaliśmy.
Thorkellu.
Nie przydam ci się jako zakładnik.
A to dlatego…
że mój ojciec…
nie kocha mnie.
Ojciec przekaże koronę mojemu starszemu bratu, Haraldowi.
Ja jestem tylko na wypadek, gdyby bratu coś się stało.
Ale żyję i dlatego dworzanie króla walczą między sobą,
czym podkopują fundamenty królestwa.
Moje życie jest źródłem problemów mojego ojca.
Mówisz, że król Swen oczekuje, że cię zabiję?
Lepiej żebym zginął w bitwie niż od ostrza skrytobójcy.
Dzięki temu mój ojciec nie miałby w tym udziału.
Gdybym cię puścił, dokąd byś się udał?
Do głównych sił w Gainsborough.
By stanąć do walki z moim ojcem.
Myślisz, że możesz wygrać?
Powodzenia.
Robię tylko to, co muszę.
Tak czy inaczej,
moje życie nie ma wartości.
Nie zliczę, ilu spotkałem ludzi, mówiących, że ich życie nie ma wartości.
A jednak większość błagała o swoje życie po najlżejszym kuksańcu.
Też jesteś taki jak oni?
Nienawidzę tego spojrzenia.
Widziałem je już.
Co widzicie tymi swoimi oczyma?
Co?
Zamarli bez słowa.
Łobuzy.
Żałuję tylko jednej rzeczy.
Czemu nie poszedłem wtedy z Thorsem?
Gdybym z nim poszedł,
dowiedziałbym się, co to znaczy być prawdziwym wojownikiem.
Już i tak walczę z królem Swenem.
Dobra! Postanowiłem!
Wesprę cię w tej walce.
Będę ci towarzyszył.
Przekonam się, co zrobisz i kim się staniesz.
Jeśli stchórzysz, zabiję cię bez namysłu.
W porządku.
Od dziś będziesz mi służył.
Co? A co my mamy zrobić?
Idziemy za dowódcą, nie?
A temu co jest?
Zapomniałem o nim.
Książę Kanucie!
To ja zabiłem Ragnara.
Proszę. Zabij mnie.
Jednakże…
jeśli mnie oszczędzisz,
będziesz miał ze mnie pożytek,
choćby miało mnie to kosztować życie.
Przejmiesz obowiązki Ragnara.
Spróbujesz zadośćuczynić.
Tak. Przysięgam.
Kto idzie ze mną, niech rusza.
Strącę króla Swena z jego tronu.
Co to było? Nie naśladuj mnie.
Kto tu kogo naśladuje?
Służyłem mu przed tobą.
W każdym razie powinniśmy się dogadać.
Zabiłem wszystkich twoich ludzi, ale puśćmy to w niepamięć.
Co innego nam pozostaje,
niż puścić wszystko w niepamięć?
Napisy: Krzysiek Ceran