Üzgünüm, hayati organlarını ıskaladım. İşini çabuk bitireceğim.
Askeladd…
Arkadaşın olmak istemiştim…
Evet Bjorn.
Sen…
Benim bu dünyadaki
tek dostum sensin.
Beni uğurla…
Pekâlâ. Beklettiğim için üzgünüm evlat.
Gel hadi.
Seninle oynayalım.
Lanet olsun.
Hâli tavrı bir tuhaf.
Sence kim kazanacak Prens?
Bahse girelim mi?
Kimin kazanacağı önemli değil. Biri ölmeden düelloya son vereceğim.
Aman sakın ha!
İki kılıç ustasının dövüşünü izlemek herkese nasip olmaz.
Peki sen hangisinin daha güçlü olduğunu düşünüyorsun?
Ben mi?
Bir düşüneyim…
Bence Askeladd. Yarım kilo gümüşe bahse girerim.
Bahse girmeyeceğim. Neden öyle düşünüyorsun?
Nedense öyle geliyor. Belki tavrındandır.
Thorfinn seni düelloda yendi.
Askeladd ondan da mı güçlü?
Seni şımarık Prens, benimle dalga mı geçiyorsun?
Üçümüzün arasında en zayıf ben değilim, anladın mı?
Olay kimin güçlü, kimin zayıf olduğu değil.
Kimin kazanıp kimin kaybedeceğini ölçmenin hiçbir yolu yok, çok ilgi çekici.
-Benim ilgimi çekmiyor. -Demek hakikaten kızsın.
Ne oldu Thorfinn? Gelsene.
Kar bastırmadan şu işi bitirelim.
Bana başka seçenek bırakmıyorsun.
Al, şimdi saldırman daha kolay.
Gel hadi ufaklık.
Gördün mü?
Hâlâ sonucun her seferinde neden böyle olduğunu anlamıyorsun.
Fikrimi değiştirdim, bu bir düello değil.
Askeladd, Thorfinn'i çok iyi tanıyor, aklını okuyor.
Belli ki daha önce dövüşmüşler.
-Bu düellonun sebebi ne? -Bilmiyorum, sormadım.
Hayret bir şey.
Bu çocuk hiç akıllanmayacak.
Thorkell'i yendin diye havalara mı girdin?
Artık bundan sıkılmaya başladım.
Dur, bu kadarı yeter!
Tek kolunla beni mi yenecektin?
Vay anasını.
Geçirdiğim şu güne bir bak.
Dur!
Bu kadarı yeter.
Kendinde değil işte, sen kazandın.
Sonunu göremeyecek miyiz?
Thorfinn. Uyan Thorfinn.
Anlıyorsun, değil mi? Düello bitti.
Kaybettin.
Bırak artık, bitti.
Seni alçak!
Bayılıp kaldın. Seni öldürecekti.
Sağ kolun iyileşince yeniden dövüşün.
İyileşse ne olacak? Yaralı olduğundan kaybetmiyor ki.
Aptallığından kaybediyor.
Normalde başkasıyla dövüşürken aklınla dövüşüyorsun
ama benimle kan beynine sıçrıyor ve işi batırıyorsun.
Şahdamarımı hedeflediğin bakışlarından belliydi.
Anında tepen atıyor, bağırmaya başlıyorsun
ve kılıcını rastgele sağa sola savuruyorsun.
Vay be, hepiniz aynısınız. Hepiniz güzellikten yoksunsunuz.
Bjorn haklıydı.
Savaşçılardan nefret ediyorum.
Özellikle de Viking Nors savaşçılarından.
Öldürdüğüm ilk kişi bir Nors savaşçısıydı.
Onda da güzelliğin zerresi yoktu.
Bu adam babamdı.
Evlat…
Sana bir nasihat vereceğim.
Nefret ettiğin birini nasıl öldüreceğini söyleyeceğim.
-Hadi bakalım. -Artık bu iş için çok yaşlandım…
Arkana dikkat.
Benim annem bir köleydi.
O kadar hastaydı ki çalışamıyordu.
Kendimi bildim bileli ahırda demircinin yanında çalışıyordum.
Üstüm hep kül, is ve tezek kaplı olurdu.
Üstüm başım kül rengine dönerdi.
Adım o yüzden Askeladd.
"Kül kaplı" demek.
Lord Olaf eve döndü!
Bu kez de savaştan galip çıktı!
Babam Yutland'da köklü bir aileden geliyordu.
-Lord Olaf! -Hoş geldiniz Lord Olaf.
İçkiyi, kadını ve adam öldürmeyi severdi.
Sonuçta o da Viking'di. Diğer Vikinglerden bir farkı yoktu.
Başka kadınlardan da benim gibi çocukları vardı
ama yalnızca asıl karısından doğan büyük çocuklarına isim koymuştu.
Muhtemelen diğer çocuklarını sokakta görse tanımazdı.
Duyduğuma göre annem gençliğinde babamın gözde kölesiymiş.
Ama hastalandığında ona hayvan muamelesi yaptılar.
Benim için hayat hep çok zor olmuştu.
Ama annem için bu durum farklıydı.
Annem sık sık bir atamızdan, Artorius adlı bir kahramandan bahsederdi.
Aynı hikâyeyi binlerce kez anlatmıştır.
500 yıl önce annemin ana vatanını barbarların işgalinden korumuş
bir komutanın hikâyesiydi.
Kahramanın bir gün geri geleceğini düşünüyordu.
Dönüp onu hastalıktan ve kölelikten kurtaracağına inanıyordu.
Bu hikâyeyi o kadar çok anlattı ki ben de inanır oldum.
Uzak batının da ötesinde,
sıradan insanların gidemeyeceği bir harikalar diyarında
kahraman Artorius'un bir cennette yaşadığı söylenirmiş.
Kimsenin yaşlanıp ölmediği, barış dolu, verimli, vadedilmiş topraklar.
Rivayete göre kahraman orada yaralarının iyileşmesini bekliyormuş.
Bir gün bir orduyu komutasında toplayıp barbarları yok etmek üzere gelecek
ve tüm dünyaya hükmedecekmiş.
Annemin klanı bunu beklemeye devam etti.
500 yıldır bunu bekliyorlar.
Ama o kahraman hâlâ gelmedi.
Bir düşünsenize.
Büyük atam gerçekten o kadar muhteşem bir yerde yaşıyorsa
bu dünyaya dönmek için oradan asla vazgeçmeyecektir.
Ben 11 yaşına bastığımda annem artık tamamen aklını yitirdi.
Anne!
Şansa bakın ki tam babam oradan geçerken
annem onu görüp Artorius sanmıştı.
İşte o an anladım.
Artorius annemi o an orada kurtarmazsa
sonsuza kadar ortaya çıkmayacak demekti.
Anlıyor musunuz çocuklar?
Bunu biri yapmalıydı.
Bir kahraman ya da tanrı olmasa da biri yapmalıydı.
Çok tuhaftı.
İlk kez kılıç tutuyordum ama sanki bunun için doğmuş gibiydim.
Nasıl savuracağımı biliyordum.
O an damarlarımda gerçekten bu adi herifin kanının aktığına inandım.
Çok utanç verici, neredeyse ağlayacağım.
Sen…
O kadının çocuğu musun?
Sen benim oğlum musun?
Evet.
Gelecek vadediyorsun. Bugünden sonra benimle yaşayacaksın.
11 yaşında bir çocuğun onu öldürebileceğini düşünmemiştim.
Ama babamın ilgisini çekmek için attığım ilk adım başarıyla sonuçlanmıştı.
Babamın konağında adabımuaşeret öğrendim.
Dövüş sanatları ve binicilik eğitimimi aksatmadım.
Üvey kardeşlerimle de iyi geçindim.
-Aferin Askeladd. -Hiç fena değil.
Babama asla saygıda kusur etmedim.
Gözlerinde ben onun sadık oğluydum
ve beni kölelikten kurtardığını asla unutmamıştım.
Kısa sürede hizmetkârları ve çevresi beni oğlu olarak kabul etti.
İki yıl boyunca böyle devam ettim.
İki şeyin peşindeydim.
Babamın bir anlık ihmalkârlığı ve mirası üstünde hak sahipliği.
Keşke babamın "Neden?" diyen suratını siz de görebilseydiniz.
Ağabeylerimden birinin kılıcını kullandım.
Babamla arası çok iyi olmayan bir oğul seçip ondan çaldım.
Diğer ağabeylerim onu suçladı, onu linç edip ipe çektiler.
Amma aptal heriflerdi.
Hepsi aptal, mide bulandırıcı, beş para etmez ve açgözlüydü.
Etrafımı aynı onlar gibi güzellik yoksunu insanlar sardı,
öne çıkmaya çalıştılar.
Öldürsem de sonları gelmiyordu.
İster Artorius olsun ister Ragnarok isterse mahşer günü…
Ama bir şey gelecekse elini çabuk tutsun.
Gerçi muhtemelen bunun olduğunu günleri ben göremeyeceğim.
Çok uzun konuştum.
Thorfinn, özetle…
Beni on yıldır bir türlü yenemiyorsun.
Çünkü aptalın tekisin.
Kes sesini!
Ne olursa olsun, bir gün seni öldüreceğim!
Seni geberteceğim!
İnanılır gibi değil.
Hâlâ aynı lafları mı ediyorsun?
Yemek peşinde koşan aç köpek gibisin.
Gerçi benim için yaptığın işler için sana minnettarım.
Seninle bir düelloyu kabul etmem yetiyor.
Sırf bunun için Thorkell'e bile meydan okudun.
Gerçekten çok işime yaradın.
Nasıl unuttum?
Thors'a da teşekkür etmeliyim.
Dur.
Dur!
Pes et artık.
Sus! Kapa çeneni!
Bırak yaraların iyileşsin.
Gitme…
Kes şunu!
Çok yazık.
Olamaz. Kaskatı kesilmişsin Bjorn.
Neden ben?
Bir kahramanın soyundan geliyorsun.
Ayrıca zekisin.
Kendin kral olup dünyayı değiştirmek istemiyor musun?
Ciddi olamazsınız. Hikâyemi dinlemediniz mi?
Siz krallığa benden ve Kral Sweyn'den daha uygunsunuz.
Yüzünden anlaşılıyor.
Ben sadece basit bir Viking'im.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ